ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΑΛΗ

Είναι από τις φωτογραφίες που αγαπώ. Τραβηγμένη επτά χρόνια πριν σαν σήμερα στην παραλία της Αιγιάλης, πρώτη ημέρα θυμάμαι που μπήκα εκείνη τη χρονιά στη θάλασσα παίρνοντας θάρρος από τα παιδιά, καθότι φανατικός λάτρης του Αυγούστου.

Την αγαπώ γιατί δείχνει  την ανταπόκριση δυο παιδιών στο κάλεσμα της θάλασσας με την προσήκουσα συστολή που απαιτείται ένα τέτοιο τόλμημα σε αυτή την άγουρη ακόμη ηλικία και την απλότητα που υπαγορεύει το καλοκαίρι.  Την ανασύρω πάλι από το αρχείο για να υποστηρίξω, μιας και βοηθάει και η ζέστη σήμερα, την απόφαση για το πρώτο μπάνιο έστω και στις παραλίες της Αττικής που μπορεί να φτάσει κάποιος και με το τραμ… 

ΑΘΗΝΑ, 25062017

ΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

Στέκομαι κάπως απόμακρα από τα μεγάλα θέματα των ημερών: προσφυγικό σε έξαρση, ανίκανη κυβέρνηση, πολιτικοί καρικατούρες, διορισμός Καρανίκα κλπ που επικεντρώνεται ο διάλογος  στο διαδίκτυο, τα ΜΜΕ, στις πλατείες και στα καφενεία. Είναι πολλοί που συμμετέχουν, τον προάγουν και τον εξαντλούν, οπότε, ποιος ο λόγος για μια ακόμη φωνή;

Έτσι λοιπόν έμεινα να παρατηρώ άλλα φαινόμενα στην πόλη τα οποία, αν δεν υπήρχαν τα προαναφερόμενα καυτά ζητήματα θα ήταν υποθέτω στην πρώτη γραμμή του διαλόγου και θα σκορπούσαν τον ανάλογο φόβο καθώς η ρήσις του Ισοκράτους «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης, κοινή γάρ ή τύχη καί τό μέλλον αόρατον» ποτέ δεν έπαψε να είναι επίκαιρη.

Ένα απ’ αυτά είναι η πρόωρη άνθιση των κουτσουπιών, τις οποίες χαιρόμαστε σε κάποιους δρόμους και πλατείες της Αθήνας, κατά ένα ολόκληρο μήνα νωρίτερα φέτος. Το γεγονός μαζί με την ύποπτη καλοκαιρία που στην ουσία ακύρωσε παντελώς τον φετινό χειμώνα, χαιρετίζεται σε πολλούς τοίχους και αναρτήσεις με ιδιαίτερη αφέλεια, όπως στην εποχή του life style με λουλουδάκια και ταξιδάκια στο ύπαιθρο για να πάρουμε ανάσες μακριά από τη απάνθρωπη πόλη. Ορισμένοι μάλιστα δείχνουν να χαίρονται πολύ γιατί βλέπουν και τις αγριοκορομηλιές ανθισμένες και στα 800 μέτρα υψόμετρο αλλά δεν δείχνει να τους απασχολεί πως στα γύρω βουνά δεν χιόνισε καθόλου φέτος και τα ρέματα είναι σχεδόν στεγνά. Η καλοκαίρια μοιάζει γι’ αυτός ως ένα αγαθό αναλώσιμο και τίποτα παραπάνω.

Τα λέω αυτά γιατί οι ανθισμένες κουτσουπιές φέτος δεν μου προκαλούν τα αισθήματα άλλων προηγούμενων χρόνων αλλά ως ένας κακός οιωνός με γεμίζουν φόβο για την περεταίρω εξέλιξη του κλίματος, φόβο που έρχονται και τον ενισχύουν διάφορα δημοσιεύματα από σοβαρούς κύκλους επιστημόνων. Το γεγονός επιβεβαιώνει εκείνους που από χρόνια λένε ότι έχουμε μπει σε μια εποχή ξηρασίας σε πολλά σημεία του πλανήτη και κυρίως στη Μεσόγειο. Τούτο για την ταλαίπωρη χώρα μας με μια λέξη σημαίνει σιτοδεία, πράγμα που αν το προσεγγίσουμε από όλες τις πλευρές του θα καταλάβουμε πως πρόκειται πως οδεύουμε προς μια τεράστια καταστροφή την οποία είμαι βέβαιος πως δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε καθώς ακόμη συνεχίζουμε να βλέπουμε καλοκαιρία χωρίς να αναλογιζόμαστε σε ποιο μήνα είμαστε. Καλή τύχη να έχουμε όλοι.

ΑΘΗΝΑ, 03032016

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Οι περισσότεροι απ’ όσους πρωτοβγήκαμε στο Αιγαίο, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 και ανακαλύψαμε τα Κουφονήσια, την Ανάφη, τη Σίκινο και τη Δονούσα, έχουμε σίγουρα ταξιδέψει με τα πλοία της εταιρείας Αγγούδημου τα οποία ήταν βαφτισμένα με τα ονόματα των θηλυκών μελών της οικογένειας του παραδοσιακού και  άπληστου πλοιοκτήτη. Από εκείνα τα πλοία θυμόμαστε τη λιγδερή μυρωδιά του καταστρώματος, τους καυγάδες για μια θέση στη σκιά ή το απάγκιο και βεβαίως τις καθυστερήσεις που πολλές φορές ξεπερνούσαν τη μισή μέρα. Αυτό είχε και το καλό του γιατί εκεί στα σκονισμένα λιμανάκια, στις ατέλειωτες ώρες της αναμονής γίνονταν και πιο ενδιαφέρουσες γνωριμίες οι οποίες είχαν και αρκετό χρόνο μπροστά τους να αναπτυχθούν στη διάρκεια του αργού ταξιδιού…

Έτσι ήταν τα ταξίδια τότε στο Αιγαίο αλλά κανένας δεν γκρίνιαζε καθώς οι Κυκλάδες που ανακαλύπταμε ήταν μοναδικές και τα καλοκαίρια μας στις απόμακρες παραλίες έμειναν αξέχαστα και ας τραβούσαμε του κόσμου την ταλαιπωρία με τα πλοία του Αγγούδημου. Με τα χρόνια άλλαξαν όλα, τα καινούργια πλοία με τις αναχωρήσεις στην ώρα τους, με τις αριθμημένες θέσεις, τον κλιματισμό και τα ταχυφαγεία διαμορφώνουν από την πρώτη στιγμή τη νέα αίσθηση των διακοπών και προϊδεάζουν κάπως και για τα νησιά των προορισμών των οποίων η αισθητική κατά κύριο λόγο εξομοιώνεται διαρκώς και μόνο από τα εμβληματικά τους στοιχεία και από το γεωφυσικό μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν. Η ανάγκη να χτιστούν όλο και περισσότερα δωμάτια και ξενοδοχεία, δημιούργησε νέες γειτονιές που πολιορκούν ασφυκτικά τους πυρήνες των παλαιών οικισμών (όσοι απόμειναν) ενώ ο ποδαρόδρομος στα μονοπάτια για την απόμακρη παραλία αποδεικνύεται πλέον μάταιος γιατί παντού ο τόπος πατήθηκε από δρόμους για να μπορούν πια να πηγαίνουν όλοι και παντού και στη θέση που ήταν ένα αρμυρίκι, τώρα είναι μια πρόχειρη καντίνα που απαλλάσσει τους περιπατητές από το βάρος των χρειωδών για την παραλία…

ΑΘΗΝΑ, 31072015