Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ

Ασφαλώς και είναι ξεχωριστός ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου Αχαρνών γιατί εκεί που κτίστηκε (1945 - 46) ανιχνεύτηκαν ίχνη από μεσαιωνικό κτίσμα ενώ η αγιογράφησή που έγινε αργότερα, υπογράφεται από τον Φώτη Κόντογλου ο οποίος πέθανε πριν την ολοκλήρωση της και την συνέχισαν οι συνεργάτες και οι μαθητές του. Από τότε ως τα σήμερα είναι μια αγαπημένη εκκλησία όχι μόνο για τους κατοίκους της γειτονιάς, αλλά και για όλη την Αθήνα και είναι πολύ συχνές οι αναφορές στο φιλανθρωπικό έργο του Φιλοπτώχου Ταμείου της ενορίας καθώς και στο Πνευματικό Κέντρο του ναού. Ψυχή όλων των δράσεων είναι ο εφημέριος π. Δημήτριος Παπανδρέου, ένας χαρισματικός ιερωμένος που εμπνέει τους ενορίτες του και τον υποστηρίζουν με ιδιαίτερη θέρμη το έργο του.

Πέρα όμως από αυτά, η εκκλησία και η πλατεία της λειτουργούν και ως σημεία συνάντησης και επικοινωνίας για πολλούς ηλικιωμένους, κυρίως γυναίκες και απ’ αυτές συγκροτήθηκε πριν από δέκα χρόνια η 25μελής Χορωδία την οποία απολαύσαμε το απόγευμα της περασμένης Κυριακής σε μια ωραία συναυλία που έδωσαν στο Πνευματικό Κέντρο, δίπλα ακριβώς από τον ναό. Την συναυλία που ήταν αφιερωμένη στον Μάνο Χατζηδάκη και την Σοφία Βέμπο διεύθυνε ο μαέστρος Γιάννης Καλογήρου και στο πιάνο ήταν ο Λευτέρης Μαυρομάτης, συμμετείχε και η τραγουδίστρια Σταυρούλα Μανωλοπούλου ενώ έκλεισε με τις εξαιρετικές φωνές δυο μικρών κοριτσιών, της Στεφανίας που συμμετέχει στην Χορωδία της Λυρικής Σκηνής και της Χρυσάνθης που σπουδάζει στο 

Μουσικό Γυμνάσιο. 

Η συναυλία ήταν εκείνο το απόγευμα το μεγάλο πολιτιστικό γεγονός μιας γειτονιάς που ήκμασε ιδιαίτερα κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες και η οποία παρά τις έντονες πιέσεις που δέχεται από ένα πλήθος ετερόκλητων στοιχείων που την σφίγγουν με κάθε τρόπο και από παντού, καταφέρνει εντούτοις και διατηρεί κάτι από την παλιά συνοχή της. Τούτο ως φαίνεται οφείλεται στους ανθρώπους της, κυρίως στους εκείνους που δεν εγκατέλειψαν στα χρόνια της ευμάρειας τα σπίτια τους για να μετακινηθούν προς άλλα πιο μοντέρνα προάστια και αποτελούν ακόμη έναν ισχυρό πυρήνα που κρατάει και τη νεότερη γενιά στη γειτονιά και έτσι παρατηρείται μια ζωντάνια που δεν βλέπουμε σε άλλα σημεία της Αχαρνών όπου η πολυπολιτισμικότητα είναι πλέον γεγονός που δεν μένει 

ασχολίαστο.   

Από αυτή τη γενιά ήταν και τα μέλη της Χορωδίας που όπως είπε ο π. Δημήτριος Παπανδρέου, είναι και ο καλός πρεσβευτής της ενορίας καθώς δεν περιορίζεται μόνο σε συναυλίες στο Πνευματικό Κέντρο αλλά ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της Αττικής και της Ελλάδας και ψυχαγωγεί κόσμο. Τα χρήματα δε και τα τρόφιμα που συγκεντρώνονται από αυτές τις συναυλίες πηγαίνουν στο Ε.Φ.Τ. της εκκλησίας και από εκεί διοχετεύονται στους ανθρώπους της γειτονιάς που δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της επιβίωσης.

ΑΘΗΝΑ, 04122018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Κάθε Σάββατο, από τη γωνία της οδού Λεμεσού με την Μιχαήλ Βόδα ως τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Άγιο Νικόλαο, τη γειτονιά μου δηλαδή, γίνεται το παράνομο παζάρι των σκουπιδιών. Ρομά κυρίως που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή, ντόπιοι αλλά και βαλκάνιοι, καταλαμβάνουν αυτό το τμήμα του δρόμου αδιαφορώντας αν κλείνουν τις πόρτες σπιτιών και καταστημάτων, απλώνουν τα τσόλια και τα γεμίζουν με λογής – λογής πράγματα που έχουν μαζέψει από τους δρόμους, τη χωματερή και από αφύλακτα σπίτια.

Οι εμπορευόμενοι είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά, κορίτσια ως επί το πλείστον ενώ οι άντρες κάθονται στα αυτοκίνητα ή στις γωνίες για να ειδοποιήσουν σε περίπτωση που εμφανιστεί (πράγμα σπάνιο)  Αστυνομία ή κλιμάκιο του Δήμου και αν φανεί, δίνουν σήμα και εξαφανίζονται στους γύρω παραδρόμους αφήνοντας βουνό τα σκουπίδια στο δρόμο. 

Το ίδιο εξάλλου κάνουν και αν τους μείνει απούλητη η πραμάτεια και μέχρι να έρθει το απορριμματοφόρο ο δρόμος μοιάζει με χωματερή. Η πραμάτεια τους είναι αντικείμενα από τέταρτο και πέμπτο χέρι: ρούχα λερωμένα, φθηνά εσώρουχα, πολυμεταχειρισμένα οικιακά σκεύη, αμφίβολα καλλυντικά, ληγμένα τρόφιμα, μισοσάπια φρούτα και λαχανικά, ξεχαρβαλωμένα ηλεκτρονικά, οπωσδήποτε χαλιά και ένα σωρό άλλα πράγματα που η προέλευσή τους είναι φανερή η σκοτεινή. Εννοείται πως οι θέσεις που την απλώνουν είναι μοιρασμένες από πριν, από κάποιους που κανείς δεν μαρτυρά ποιοι είναι αλλά τούτο κρατάει σε μια τάξη το παζάρι που ποτέ δεν λείπουν οι καυγάδες και οι μικροκλοπές.

Το παζάρι αυτό λειτουργεί όταν η λαϊκή είναι στη Μιχαήλ Βόδα ως ουρά της και φυσικά έχει περισσότερη κίνηση ενώ όταν η λαϊκή λειτουργεί στην Αλκαμένους είναι αυτόνομο και όσο πάει και δεν ελέγχεται από κανέναν, μεγαλώνει. Ήδη απλώθηκε και σε ορισμένους παράδρομους και τούτο σημαίνει πως αυξήθηκε και η πελατεία του την οποία συνθέτουν, ανήμποροι ηλικιωμένοι που επιμένουν και ζουν στην περιοχή, Ρομά από κάθε γωνιά της Αττικής και πλήθος αλλοδαπών που ξεχωρίζουν, ιδίως οι γυναίκες με τις μαντήλες και το τσούρμο από τα πιτσιρίκια ενώ ένα πλήθος ανδρών χαζολογάει κάνοντας βόλτες από την μια άκρη στην άλλη, άλλοι με στόχο κι άλλοι για να περάσει η ώρα τους.

Το φαινόμενο φυσικά και δεν αρέσει καθόλου στους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής και όσες φορές διαμαρτυρήθηκαν στις αρχές δεν είδαν κάποιο αποτέλεσμα αλλά δεν αρέσει και γενικότερα. Η εξάπλωσή του φανερώνει πως ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων φτωχαίνει όλο και περισσότερο και προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες του με σκουπίδια και η καθιέρωσή του στον Άγιο Νικόλαο, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά και κάποια μέρα σε ολόκληρη την ξεπεσμένη πόλη… 

Ακτήμων ο Αθηναίος

ΑΘΗΝΑ, 13012017

ΕΝΑΣ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΛΙΓΑ... ΨΙΛΑ!

Στον τοίχο του σταθμού του ΗΣΑΠ στον Άγιο Νικόλαο ένα απλό μαρμάρινο εικονισματάκι αποτελούσε ένα σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής που εξυπηρετούνται από τον Ηλεκτρικό και φαντάζομαι πως αρκετοί θα ήταν αυτοί που καμιά φορά του άναβαν το καντηλάκι ή και γιατί όχι, να έριχναν σε αυτό και κανένα ψιλό γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κάποιοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να τα αρπάξουν.

Τα λέω αυτά γιατί εγώ είμαι φρέσκος στην περιοχή και δεν το είχα προσέξει. Μόλις προχθές το μεσημέρι το είδα σπασμένο και μου κίνησε το ενδιαφέρον αλλά ποιον να ρωτούσα σε ποιον άγιο είναι αφιερωμένο; Φυσικά ούτε λόγος ποιος το έφτιαξε και για ποιο λόγο γιατί όλα αυτά τα μικρά μνημεία της πίστης δεν φυτρώνουν έτσι από μόνα τους πουθενά και συνήθως κάποια ιδιαίτερη ανθρώπινη ιστορία ή καημός τα θεμελιώνει.

Κανένας εκεί γύρω εκείνη τη στιγμή δεν μου έδειχνε ότι ήταν ντόπιος ή έστω  να δραστηριοποιείται κάποια χρόνια σε ένα από τα καταστήματα σε εκείνο το σημείο που σβήνει στις γραμμές του Ηλεκτρικού η Μιχαήλ Βόδα. Όλοι καινούργιοι και με άλλα πράγματα στο μυαλό τους αλλά πιστεύω πως κάποιοι απ’ αυτούς το είδαν σπασμένο και εξέφρασαν την ίδια με μένα απορία: Πως τους ήρθε και ποιοι το έσπασαν;

Το πλέον βέβαιο γι’ αυτόν τον μικρό βανδαλισμό –ιεροσυλία θα το πουν ορισμένοι- είναι η κλοπή. Ναι η κλοπή γιατί μπορεί να είναι οι καιροί να μας έχουν όλους στριμώξει αλλά κάποιοι άνθρωποι συμπολίτες μας συνηθίζουν να ρίχνουν σε αυτά τα εικονισματάκια που υπάρχουν στην πόλη τίποτα  ψιλά τηρώντας έτσι μια αρχαία συνήθεια για να ανακουφίζονται του κόσμου οι πλάνητες και οι οδοιπόροι. Θεωρώντας λοιπόν οι άγνωστοι δράστες ότι στο εσωτερικό του υπάρχει μέγας πλούτος το έσπασαν για να τον αρπάξουν και το άφησαν έτσι να χάσκει και να δημιουργεί ποικίλες απορίες στους περαστικούς.

Είπαμε, είμαι καινούργιος στη γειτονιά και τώρα μαθαίνω τα δικά της αλλά είμαι βέβαιος πως κι άλλοι το είδαν σπασμένο το εικονισματάκι, έχει ανοίξει διάλογος για την αποκατάστασή του και όλο και κάποιος θα βρεθεί να το ξαναφτιάξει με τον κίνδυνο βέβαια να το ξανακάνουν κομμάτια για τα ψιλά που πιστεύουν ότι έχει μέσα…

ΑΘΗΝΑ, 04112017