ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Κάθε Σάββατο, από τη γωνία της οδού Λεμεσού με την Μιχαήλ Βόδα ως τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Άγιο Νικόλαο, τη γειτονιά μου δηλαδή, γίνεται το παράνομο παζάρι των σκουπιδιών. Ρομά κυρίως που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή, ντόπιοι αλλά και βαλκάνιοι, καταλαμβάνουν αυτό το τμήμα του δρόμου αδιαφορώντας αν κλείνουν τις πόρτες σπιτιών και καταστημάτων, απλώνουν τα τσόλια και τα γεμίζουν με λογής – λογής πράγματα που έχουν μαζέψει από τους δρόμους, τη χωματερή και από αφύλακτα σπίτια.

Οι εμπορευόμενοι είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά, κορίτσια ως επί το πλείστον ενώ οι άντρες κάθονται στα αυτοκίνητα ή στις γωνίες για να ειδοποιήσουν σε περίπτωση που εμφανιστεί (πράγμα σπάνιο)  Αστυνομία ή κλιμάκιο του Δήμου και αν φανεί, δίνουν σήμα και εξαφανίζονται στους γύρω παραδρόμους αφήνοντας βουνό τα σκουπίδια στο δρόμο. 

Το ίδιο εξάλλου κάνουν και αν τους μείνει απούλητη η πραμάτεια και μέχρι να έρθει το απορριμματοφόρο ο δρόμος μοιάζει με χωματερή. Η πραμάτεια τους είναι αντικείμενα από τέταρτο και πέμπτο χέρι: ρούχα λερωμένα, φθηνά εσώρουχα, πολυμεταχειρισμένα οικιακά σκεύη, αμφίβολα καλλυντικά, ληγμένα τρόφιμα, μισοσάπια φρούτα και λαχανικά, ξεχαρβαλωμένα ηλεκτρονικά, οπωσδήποτε χαλιά και ένα σωρό άλλα πράγματα που η προέλευσή τους είναι φανερή η σκοτεινή. Εννοείται πως οι θέσεις που την απλώνουν είναι μοιρασμένες από πριν, από κάποιους που κανείς δεν μαρτυρά ποιοι είναι αλλά τούτο κρατάει σε μια τάξη το παζάρι που ποτέ δεν λείπουν οι καυγάδες και οι μικροκλοπές.

Το παζάρι αυτό λειτουργεί όταν η λαϊκή είναι στη Μιχαήλ Βόδα ως ουρά της και φυσικά έχει περισσότερη κίνηση ενώ όταν η λαϊκή λειτουργεί στην Αλκαμένους είναι αυτόνομο και όσο πάει και δεν ελέγχεται από κανέναν, μεγαλώνει. Ήδη απλώθηκε και σε ορισμένους παράδρομους και τούτο σημαίνει πως αυξήθηκε και η πελατεία του την οποία συνθέτουν, ανήμποροι ηλικιωμένοι που επιμένουν και ζουν στην περιοχή, Ρομά από κάθε γωνιά της Αττικής και πλήθος αλλοδαπών που ξεχωρίζουν, ιδίως οι γυναίκες με τις μαντήλες και το τσούρμο από τα πιτσιρίκια ενώ ένα πλήθος ανδρών χαζολογάει κάνοντας βόλτες από την μια άκρη στην άλλη, άλλοι με στόχο κι άλλοι για να περάσει η ώρα τους.

Το φαινόμενο φυσικά και δεν αρέσει καθόλου στους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής και όσες φορές διαμαρτυρήθηκαν στις αρχές δεν είδαν κάποιο αποτέλεσμα αλλά δεν αρέσει και γενικότερα. Η εξάπλωσή του φανερώνει πως ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων φτωχαίνει όλο και περισσότερο και προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες του με σκουπίδια και η καθιέρωσή του στον Άγιο Νικόλαο, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά και κάποια μέρα σε ολόκληρη την ξεπεσμένη πόλη… 

Ακτήμων ο Αθηναίος

ΑΘΗΝΑ, 13012017

ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΟΥΑΝ;»

 

Τόσος θόρυβος, για τον «ξανθό άγγελο» ή την «τετράρχονη Μαρία» που σήμερα άκουσα πως ήταν πεντάχρονη ως εξάχρονη, δηλαδή το κοριτσάκι που «ανακάλυψαν» τυχαία στο συνοικισμό των Ρομά στα Φάρσαλα και αφυπνίστηκαν ξαφνικά οι πάντες και παντού για το πρόβλημα των παιδιών στους δρόμους της επαιτείας και ποιος ξέρει τι άλλο κακό και έφτασε το θέμα να γίνει πρωτοσέλιδο και πρώτη είδηση σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου.

Δεν θα ήθελα να συμβάλλω κι εγώ με τίποτα περισσότερο παρά με μια μικρή παρατήρηση πάνω στο θέμα. Γιατί δεν ενδιαφέρθηκε για παράδειγμα κανένας για το ποιος είναι ο χοντρούλης Αντουάν που έπαιζε ένα πλαστικό φλάουτο πριν από ένα χρόνο στην πλατεία Μοναστηρακίου και τον έπιασε ο σεμνός φακός μου να παίζει με ένα από τους πιο γνωστούς αδέσποτους σκύλους της Αθήνας; Ποιος αναρωτήθηκε ποιο ήταν αυτό το παιδί; Ποιος ρώτησε ποιοι είναι οι γονείς του,από πού ήρθε, που μένει και πως συντηρείται; Ποιος έψαξε να δει ποιοι το «προστατεύουν» και σε ποιους αποδίδει το ισχνό μεροκάματο του πεζοδρομίου; Ποια υπηρεσία τέλος πάντων ενδιαφέρθηκε να μάθει αν αυτό το παιδί είναι καλά, αν πρέπει να κάνει τίποτα ιατρικές εξετάσεις ή αν πρέπει να νοσηλευτεί κάπου.

Κανένας δεν έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά γιατί απλά τόσα χρόνια έχουμε συνηθίσει το φαινόμενο της παρουσίας των μικρών παιδιών ατα φανάρια αν θυμούνται οι παλαιότεροι που περίσσευαν και ψιλά στους οδηγούς, στην επιτηδευμένη ή την ωμή επαιτεία στο κέντρο της Αθήνας και κυρίως στο Μοναστηράκι, στην «γραφικότητα» που έδιναν σε αυτούς τους χώρους τα τσιγκανόπαιδα της ημεδαπής ή των Βαλκανίων και της Ασίας.

Εν ολίγοις, όλα αυτά τα βλέπαμε γύρω μας αλλά δεν μας ένοιαζε καθόλου, τα θεωρούσαμε σαν ένα κομμάτι της εικόνας της πόλης που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και γυρνούσαμε επιμελώς την πλάτη στο πρόβλημα που ούτως ή άλλως μια μέρα θα έσκαγε. Κι έσκασε με την «ξανθιά Μαρία» επειδή διέφερε από ένα σωρό άλλα άσχημα και κακοφτιαγμένα παιδιά από τα Βαλκάνια κυρίως γιατί το παρουσιαστικό της παραπέμπει σε άλλη χώρα και το θέμα δεν το πιάσαμε πάλι σωστά καθώς αυτό έγινε βορά των αδηφάγων ΜΜΕ και οι φωνές που ακούγονται είναι δυστυχώς εκείνες που καλύπτουν τις ψιθύρους της απόγνωσης αυτών των παιδιών και γιατί όχι, και αυτών που τα περιβλαλλουν.

Στην περίπτωση, η σιωπή που επιβάλλει η σωστή και πολιτισμένη αντιμετώπιση ήταν η πιο ενδεδειγμένη για να μην εκτίθενται και τα παιδιά αλλά και οι κοινωνικές ομάδες που ανήκουν. Αν γίνονταν η σωστή εφαρμογή του νόμου και η προσοχή των εντεταλμένων υπηρεσιών ήταν διαρκής τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνονταν και οι ειδικές περιπτώσεις που πάντα συμβαίνουν, θα αντιμετωίζονταν με άλλο και πλέον διακριτικό τρόπο...

ΑΘΗΝΑ, 21102013