ΜΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΟ ΔΙΑΦΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ

Ήταν τότε που με τον Γιώργο Πίττα ταξιδέψαμε στα Δωδεκάνησα προκειμένου να συγκεντρώσει υλικό για το εξαιρετικό βιβλίο του «Τα πανηγύρια του Αιγαίου», τέτοιες ημέρες το 2010 και στο περιθώριο του έργου απολαύσαμε όλες τις ώρες της ημέρας μοναδικές στιγμές απ’ αυτά τα όμορφα νησιά μας.

Είχα σκεφτεί τότε να ανεβάζω εικόνες της ανατολής αλλά δεν ήταν τόσο εύκολο γιατί δεν ήμασταν πάντα στη θάλασσα. Εκείνο το πρωί όμως στο Διαφάνι όπου μας άφησε τα το «Πρέβελη» παγωμένους από τον βαρύ κλιματισμό να ανέβουμε στον  Όλυμπο για να οργανωθούμε για να πάμε από εκεί στο πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη στη Βουρκούντα χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετή ώρα και έτσι απολαύσαμε μια ανατολή να έρχεται κατευθείαν από την καρδιά της Ανατολής και φυσικά τη θυμόμαστε ακόμη για τη μεγαλοπρέπειά της. Έτσι φαντάζομαι πως θα είναι και σήμερα αφού σε αυτά τα πράγματα τίποτα δεν αλλάζει εκτός και αν σβήσει ο ήλιος και μαζί του και τα μάτια μας.

ΑΘΗΝΑ, 28082016

Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Όρθος βαθύς και στον ουρανό, πέρα από τα βουνά της Εύβοιας 
ανατέλλει ο Αυγερινός της μικρής πατρίδας.

 Ο Αυγερινός της μικρής πατρίδας τούτο τον καιρό ανατέλλει πάνω 
από την κεραία της κινητής τηλεφωνίας στο Μαυρογιάννη. Τον άλλο καιρό 
βγαίνει από πιο μακριά και από πιο ήμερο τόπο...

Αυτόν τον καιρό που βρίσκομαι στο χωριό τις περισσότερες φορές ξυπνάω πολύ νωρίς, να ρίξω μια ματιά στις ειδήσεις (από το internet), να χαιρετήσω φίλες και φίλους με «καλημέρες» και μόλις βγει ο ήλιος να πάρω δρόμο για τα χωράφια γιατί με τη δροσιά όπως λέει και η μάνα μου και η εμπειρία της δεν σηκώνει ούτε ίχνος αμφισβήτησης, η δουλειά είναι πιο αποδοτική και επί πλέον γλυτώνεις από τα σύννεφα των τάβανων που έχουν ένα ρύγχος σαν γεωτρύπανο και τρυπάνε και τα πιο χοντρά ρούχα. Έτσι όπως τα λέει η μάνα μου είναι και χαίρομαι που μπήκα σε τέτοιο πρόγραμμα.

Χθες ξύπνησα πάλι πολύ νωρίς και αντί να κάτσω στο λάπτοπ προτίμησα να πιω καφέ στο μπαλκόνι που βλέπει προς την ανατολή και ανατολή για τη Μεγάλη Κάψη Τυμφρηστού είναι ο κάμπος του Σπερχειού και τα βουνά της Εύβοιας στο βάθος του ορίζοντα. Από εκεί, αφού βάψει τον ουρανό ο οποίος ήταν πολύ καθαρός καθαρός από το βοριαδάκι που φυσούσε με τα πιο όμορφα βαθιά μπλε και βιολετί χρώματα,  βγαίνει ο ήλιος το καλοκαίρι. Παρατηρώντας λοιπόν την ημέρα να έρχεται από την ανατολή πρόσεξα πως λίγο ψηλότερα στον σκοτεινό ουρανό έλαμπε ένα μικρό υπέροχο άστρο, ο Αυγερινός (Αφροδίτη). Ήταν σαν να έστελνε στο Βελούχι το άγγελμα της ημέρας και προϋπαντούσε τον ήλιο ο οποίος μόλις έσκασε μύτη από πίσω από τα βουνά της Όθρυος τον έσβησε με το δικό του φως…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03092015

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...

Πέφτουμε να κοιμηθούμε με την ευχή όλα αυτά που ζούμε, ακούμε και βλέπουμε να μην είναι παρά ένα κακό όνειρο που θα διαλυθούν με την πρώτη κίνηση των βλεφάρων.

Ξυπνάμε και το πρώτο που ακούμε είναι η σούμα των γεγονότων της χθεσινής μέρας και η μέρα μας παίρνει ένα τόνο περισσότερο από γκρίζο και ως το μεσημέρι βάφεται μαύρη.

«Δεν είναι τόπος να ζεις πλέον η Ελλάδα», λέμε και στο μυαλό μας περπατάει η σκέψη πως πρέπει να πάμε κάπου μακριά, να μην μας φτάνουν τουλάχιστον οι μαύρες ειδήσεις.

Που να πάμε όμως; Πουθενά δεν γλυτώνουμε. Πουθενά, εκτός από κάποιες γωνιές που έχουν ξεχαστεί ή τελούν από κάποιο ειδικό καθεστώς, όπως για παράδειγμα κάποια νησιά και περιοχές που είναι κηρυγμένα (αλλά απροστάτευτα) ως εθνικά πάρκα ή κάτι σχετικό.

Ένα απ’ αυτά είναι τα απόκοσμα Γιούρα, το ακρότατο νησί του αρχιπελάγους των Βορείων Σποράδων πάνω στο οποίο ζει ένας μεγάλος αριθμός γνήσιων αγριοκάτσικων και για τούτο δεν επιτρέπεται η χωρίς άδεια από το Δασαρχείο παραμονή τη νύχτα και φυσικά το κυνήγι.

Εγώ βρέθηκα νομίμως εκεί και έμεινα μάλιστα δυο νύχτες σαν τέτοιες ημέρες πριν από τέσσερα χρόνια και αληθινά εντυπωσιάστηκα από την άγρια ομορφιά του. Ειλικρινά, μόνο εκεί ένοιωσα να βλέπω ανατολή του ήλιου σαν να βρίσκομαι στην άκρη της γης, μακριά από κάθε τι που θα έβλεπα, θα άκουγα ή θα διάβαζα και θα μου χάλαγε τη μέρα…

ΓΙΟΥΡΑ, 07102011