ΠΩΣ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ

 Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αστικός μύθος αλλά μάλλον θα αδικούσε ένας τέτοιος χαρακτηρισμός μια συνήθεια που είχε προκύψει και παγιωθεί από ένα άτυπο κοινωνικό συμβόλαιο που είχε συναφθεί από τον λαό με τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας που από τη φύση τους οι προορισμοί τους είχαν να κάνουν με την εξυπηρέτηση της κοινωνίας.

Μιλάμε για τις επιχειρήσεις ύδρευσης – αποχέτευσης, ηλεκτρισμού και τηλεφωνίας για την ίδρυση των οποίων τα κεφάλαια κάποτε αντλήθηκαν από το αποταμίευμα του κόσμου το οποίο ήταν κατατεθειμένο στις τράπεζες και το αλησμόνητο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Από εκεί πήρε το κράτος τα χρήματα για να δημιουργήσει εργοστάσια ηλεκτρισμού, δίκτυα διανομής, φράγματα και ένα σωρό άλλα και κάπως έτσι ο λαός πίστευε πως είχε συμβάλλει σε αυτή την δημιουργία η οποία ήταν πρωτοφανής τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, πατώντας πάνω στα θεμέλια που έβαλαν οι πρωτοπόροι εκείνοι Έλληνες ήρθαν άλλοι που χωρίς να γνωρίζουν την βαθύτερη έννοια της ανάγκης άρχισαν τους πειραματισμούς υιοθετώντας και ακολουθώντας ποικίλες αντιλήψεις που κυκλοφορούσαν στην διεθνή αγορά και αναπτύσσονταν σε διάφορα πανεπιστήμια και «δεξαμενές σκέψεις» άρχισαν τους πειραματισμούς, λεηλατώντας τον συσσωρευμένο πλούτο και κυρίως αποκόβοντας τον κόσμο από το να έχει λόγο γι’ αυτά τα επιτεύγματα.  

Είναι άπειρα τα παραδείγματα της αλλαγής της διαχείρισης των λεγόμενων επιχειρήσεων κοινής ωφελείας αλλά ας σταθούμε σε ένα, του ηλεκτρισμού το οποίο ασφαλώς και μονοπωλούσε η ΔΕΗ αλλά να που σύμφωνα με κάποιες προχωρημένες αντιλήψεις αυτό ήταν πολιτικώς μη ορθό και έπρεπε να βρεθούν ανταγωνιστές, γιατί έλεγαν πως αυτό βελτιώνει τις υπηρεσίες που προσφέρει. Έτσι με πολλούς τρόπους, αδιαφανείς ή νόμιμους δεν έχει σημασία, δίπλα στη ΔΕΗ βρέθηκαν διάφοροι μουστερήδες και κυκλώματα και πήραν ένα κομμάτι από το έργο της. Παράλληλα δημιούργησαν και την λεγόμενη ΔΕΔΗΕ για να ασχολείται με το δίκτυο που νοίκιασαν από τη ΔΕΗ και να έρχεται σε επαφή με τους πελάτες γιατί μάλλον αυτό έκοβε κέρδη από τους νέους παραγωγούς λόγω εργατικών. Παράλληλα η ιστορία της ΔΕΗ και της πορείας της διαγράφηκε και μαζί ότι θύμιζε την σχέση της με τους ανθρώπους που είδαν κάποτε φως σε όλα τα καλύβια και στις ποιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας καθότι αυτή διατηρούσε ένα κοινωνικό πρόσωπο.       

Έτσι λοιπόν η «Χ» (τα στοιχεία στην διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου) που έγινε ανταγωνιστής της ΔΕΗ αλλά τρέχει το ρεύμα της μέσα από το δίκτυο της, εφαρμόζοντας το δικό της  πρόγραμμα για της σχέσεις με τους καταναλωτές και η οποία βομβαρδίζει με μηνύματα τους οικιακούς κυρίως πελάτες της – άλλο αίσχος απ’ αυτό πέρασε την Παρασκευή 4 Αυγούστου το απόγευμα από κάποιο λαϊκό σπίτι και έκοψε το ηλεκτρικό. Η οφειλή ήταν 300 ευρώ, 150 από τα οποία είχαν κατατεθεί την Τετάρτη 2 Αυγούστου σε τραπεζικό λογαριασμό. Ήταν μια ημέρα με καύσωνα και η εισβολή του υπαλλήλου της ΔΕΔΗΕ που είχε πάρει εντολή από την εταιρεία «Χ» αποφασιστική. Δεν έκανε πίσω ούτε όταν είδε ότι το άτομο που του άνοιξε την εξώπορτα της πολυκατοικίας (δεν υπήρχε κι άλλος στην πολυκατοικία) ήταν ΑΜΕΑ και φυσικά δεν καταλάβαινε τι είχε συμβεί, πανικοβλήθηκε και ένιωσε όπως θα ήταν φυσικό μια απέραντη δυστυχία.  

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένας μαραθώνιος τηλεφωνημάτων για να απαντήσει η υπάλληλος της «Χ» (πάνω από τρία τέταρτα αναμονή στο ακουστικό με τις άσχετες πληροφορίες που επαναλαμβάνει) η οποία είχε την καλοσύνη να με πληροφορήσει πως ευτυχώς προλάβαμε πριν από τις 5 που κλείνουν και θα ξαναμιλούσαμε την Δευτέρα. Τι θα έκανα ως τότε, με πληροφόρησε ότι για την περίπτωση αλλά και για κάθε τι που θα προέκυπτε θα απευθυνόμουν στη ΔΕΔΗΕ και θα με έβλεπαν αν υπάρχει υπάλληλος να έρθει να κάνει την επανασύνδεση. Ψύλλοι στ’ άχυρα δηλαδή μια μέρα με καύσωνα… Ο μαραθώνιος με τα τηλέφωνα κράτησε δυο ώρες και τελικά έγινε η επανασύνδεση…

Είναι μια ιστορία που σίγουρα επαναλαμβάνεται κάθε μέρα όλο το χρόνο και σε όλη την επικράτεια. Το ίδιο γίνονταν και παλιότερα, ειδικά οι μικροί καταναλωτές, είτε από αμέλεια, είτε από αδυναμία ήταν εκείνοι που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή των διακοπών. Δεν γίνονταν όμως ποτέ, κι εδώ έχει θέση ο αστικός μύθος, τον Αύγουστο, όπως και τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα. Ούτε η ΔΕΗ στην οποία επιστρέφει πάραυτα η σύνδεση, ούτε ο ΟΤΕ, ούτε η ΕΥΔΑΠ προέβαιναν σε διακοπές υπηρετώντας ατύπως μια παράδοση η οποία είχε να κάνει με τον κοινό αγώνα να προκόψει κάποτε από το Κράτος. Οι άνθρωποι που δούλεψαν κάποτε γι’ αυτά τα ελάχιστα δικαιώματα δεν υπάρχουν πια να τραβήξουν τα αυτιά των νεότερων διαχειριστών και να κρίνουν το ξεθεμέλιωμα των οργανισμών κοινής ωφελείας που η διαχείρισή τους δεν απέχει πολύ από ένα παιχνίδι Monopoly!     

Ένα παιχνίδι που δυστυχώς οι αστικοί μύθοι, δεν έχουν πια θέση και ο Αύγουστος να ξέρουμε από εδώ και πέρα, θα είναι απλά ένας μήνας σαν όλους τους άλλους του χρόνου…  

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φωτογραφία δανεική από το τρίτο υπόγειο πάτωμα του σταθμού της Ομόνοιας. Το έργο του Κεσσανλή «Η Ουρά» (1999 – 2000. Μec Art (Φαντασμαγορία της Ταυτότητας), φωτοευαισθητοποιημένος μουσαμάς. 

https://www.nextdeal.gr/epikairotita/politismos/134759/ilias-provopoylos-o-aygoystos-den-einai-opos-kapote?fbclid=IwAR2gnbulgeIJLpYMYap7ZBcRtmhClED62oVZcnl0aEVCvfqMM100Fqs8UKQ

ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΜΙΑΣ ΣΦΗΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Έψαχνα  για το πώς θα εικονογραφήσω την επομένη μέρα των πανηγυριών της Παναγίας και ψάχνοντας το αρχείο για ένα μικρό αφιέρωμα στο πανηγύρι του Αγίου Μύρωνα στα Αντικύθηρα που γίνεται σήμερα στο μοναδικό αυτό νησί, έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία που δείχνει ένα σύκο που έχει εκραγεί από την ωριμότητα, έτοιμο να καταπιεί μια σφήκα.

Η φωτογραφία επιδέχεται έχει πολλαπλές αναγνώσεις, αλλά με λίγα λόγια δείχνει πως και αυτά τα άγρια πλάσματα, έχουν το μερίδιό τους στον κόσμο ή το δικαίωμα, αν θέλετε, να γλυκαθούν κι αυτά λίγο από τους χυμούς του μεγάλου Αυγούστου. Σχετικά τώρα με τον ενδεχόμενο δια του πνιγμού στους χυμούς θάνατο μιας σφήκας μέσα στο στόμα ενός σύκου, ελάχιστοι νομίζω θα ενδιαφερθούν ενώ αν επρόκειτο για μια μέλισσα, πολλούς μελισσοκόμους θα τους έπιανε η στεναχώρια γιατί βλέπουν να μειώνεται, έστω στο ελάχιστο, η παραγωγή μελιού στον κόσμο. Η σφήκα τρέφεται μεν με τους χυμούς του σύκου αλλά δεν κάνει μέλι, όπως συμβαίνει με τις μέλισσες. Έχει άλλο τρόπο ζωής, πιο ελεύθερο από τέτοιες υποχρεώσεις παραγωγής και νοικοκυριού και τούτο την κάνει ιδιαίτερα γοητευτική. Χώρια δε που είναι και πιο αποτελεσματική στο τσίμπημά της...

ΑΘΗΝΑ, 16082012

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΩΒΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Συντριβάνι στην πλατεία Συντάγματος που τις ημέρες της ζέστης, τουλάχιστον, 

κανείς δεν του θυμίζει ποιος είναι ο ρόλος του…

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους  που καλλιέργησαν ποτέ τα ΜΜΕ είναι ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Πιάνοντας αυτόν τον μύθο ο μέγας Ουμπέρτο Έκο έδωσε τίτλο σε ένα βιβλίο του που αποτελεί ένα μάθημα τόσο για τους δημοσιογράφους, όσο και, κυρίως για τους αναγνώστες και τηλεθεατές ενώ προφητικός, άφησε και νύξεις για τα social media και την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον χώρο της αμφίδρομης επικοινωνίας.

Κατά τ’ άλλα, ο Αύγουστος πάντα έτσι ήταν, με μια γλυκιά υγρή ζέστη, γεμάτος χυμούς, ωραία πανηγύρια και πράγματα που επέβαλαν κάποια σιωπή και, καθώς κυοφορούσε την επόμενη γόνιμη περίοδο, πολλοί ήταν που τον χαρακτήριζαν και ως βουβό μήνα.

Έτσι ήταν πάντα ο Αύγουστος αλλά τα τελευταία χρόνια τα πράγματα σε αυτόν τον μήνα άλλαξαν καθώς η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βρίσκει κατάλληλο αυτόν τον μήνα να βγάζει λαγούς από τρύπια καπέλα ελπίζοντας πως κανένας δεν θα δει την απάτη ή από την συνήθεια πλέον κανένας δεν θα αισθάνεται πως τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια του.  Έτσι κατάφερναν να κυβερνούν μόνο με τις ιδεοληψίες τους αλλά φέτος που οι φωτιές που κατέκαψαν την Αττική και δημιούργησαν μια πρωτοφανή τραγωδία, τους έκοψαν την όποια διάθεση να επενδύσουν την ραστώνη του Αυγούστου που δεν πολυκοσκινίζει τις ειδήσεις.

Η εκατόμβη των νεκρών, όσο και αν προσπαθούν με τακτικισμούς και τεχνάσματα να την μειώσουν, βαραίνει απελπιστικά τους ώμους μιας ανίκανης συντεχνίας τυχάρπαστων και ιδεοληπτικών τύπων που παίζουν την κυβέρνηση στην κατακαημένη χώρα αλλά η γλύκα της εξουσίας και τα κέρδη της καρέκλας τους κάνουν να σφυρίζουν όλοι μαζί αδιάφορα.

Σχετικά με το πόση ευθύνη φέρουν για τις φωτιές στην Αττική, έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσα πολλά που λίγες αράδες ακόμη θα ήταν πλεονασμός. Όπως επίσης για την ευθύνη που φέρουν στην τριετή θητεία τους για την καταρράκωση της χώρας και την ταπείνωση των πολιτών, πράγματα που αν δεν υπήρχαν οι τουρίστες να δίνουν ένα άλλο αέρα στα κεντρικά και τουριστικά σημεία της πόλης η Αθήνα θα έμοιαζε ως μια πόλη απελπισμένων ανθρώπων που λιώνουν μέσα σε μια τροπική υγρασία  που διαποτίζει και υγροποιεί τη βρώμα και την κολλάει στα ρούχα και το πρόσωπο όσων τολμούν να την περπατήσουν. 

Τούτη η ύπουλη υγρασία του φετινού καλοκαιριού που σαν κακή αρρώστια έχει κολλήσει στην πόλη, δεν απασχολεί κανέναν απ’ όσους κάθονται στις καρέκλες των αρμοδίων, για την υγεία ας πούμε, και όσες συνέπειες συνδέονται με αυτή και να σημάνουν συναγερμό για αυτά που ζούμε και για εκείνα που ενδεχομένως ακολουθήσουν δυσάρεστα.

Μια απόφαση είναι να κινητοποιήσουν τα πάντα ώστε να επιστρέψει η αξιοπρέπεια στη ζωή των πολιτών και η σιγουριά για την επόμενη ημέρα και τα χρόνια που ακολουθούν αλλά αυτοί επιμένουν να πιστεύουν πως ο Αύγουστος δεν βγάζει ειδήσεις και ταξιδεύουν αμέριμνοι χωρίς να βλέπουν το μεγάλο κυκλώνα που πλησιάζει επικίνδυνα και δεν νοιάζονται αν στο πλοίο είναι μέσα όλη η χώρα και το μέλλον της…

ΑΘΗΝΑ, 01082018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.

ΕΝΑΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΕΚΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ…

Τον βρήκαμε εκεί (πριν από τρία χρόνια η φωτογραφία) και εύχομαι να είναι ακμαίος ο συμπαθής γάιδαρος από το Κερασοχώρι και βεβαίως να μην περιμένει ακόμη να φορτωθεί τον αφηρημένο που έχασε το λεωφορείο να τον πάει στα πανηγύρια, τα οποία, δεν ξέρω, από ποια ανάγκη και προς τι, γίνονται «υποχρεωτικά» σε όλα τα χωριά τούτες τις ημέρες… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14082017 

ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κάθε πλάσμα χαίρεται τον Αύγουστο με τον δικό του τρόπο και απολαμβάνει τη χαρά της ζωής ενώ, όπως το καλεί η φύση του προσπαθεί, χωρίς αυτό να λογίζεται και υποχρέωση να δώσει δια του ερωτικού ζευγαρώματος συνέχεια στο είδος του. Ανεξάρτητα και αν αυτό σημαίνει και το σβήσιμό του από τον κόσμο τη νύχτα που θα ακολουθήσει. Όπως οι ωραίες πεταλούδες για παράδειγμα που τρυγούσαν προχθές το πρωί τους χυμούς από τις ανθισμένες άγριες βατουμουριές στο παρατημένο φράχτη δίπλα στο μικρό δρόμο και τις οποίες ενδέχεται να μην ξαναδούμε άλλη μέρα καθώς μοιράζονται τον αέρα που πετάνε με ένα σωρό άλλους φτερωτούς κυνηγούς και δεν το έχουν σε τίποτα να τις κάνουν μια χαψιά. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν αυτοί από την ομορφιά του έρωτα αλλά στη φύση τους είναι να γεμίζουν το στομάχι τους για να μπορέσουν κι αυτοί να συνεχίσουν να υπάρχουν και να ομορφαίνουν αυτό το τεράστιο μωσαϊκό που λέγεται ζωντανός κόσμος… 

ΑΘΗΝΑ, 08082017

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΚΑΡΥΔΙΑΣ

Από το μπαλκόνι μας στο χωριό απόψε αργήσαμε να δούμε το γεμάτο φεγγάρι να ανεβαίνει στον ουρανό γιατί αυτό, αφού ανέτειλε από τις κορφές της Οίτης, έπρεπε να σκαρφαλώσει και στην κορυφή της μεγάλης καρυδιάς που δεν έχει πάψει εδώ και 48 χρόνια που τη φυτέψαμε να ρίχνει μπόι και όταν έχει φύλλα μας κρύβει τα βουνά της Ρούμελης. Πριν αρχίσει να λάμπει η πανσέληνος στον ουρανό της μικρής πατρίδας, όλοι οι γρύλλοι απ’ όλα τα χωράφια και τους κήπους γύρω από το σπίτι είχαν αρχίσει τη όμορφη συναυλία τους και απ’ ότι φαίνεται η γλυκύτητα της αποψινής νύχτας θα τους ξημερώσει ψέλνοντας το υπέροχο αυγουστιάτικο φεγγάρι πάνω από την καρδιά της Ρούμελης.  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 18082016

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Με θερμούς χαιρετισμούς από τη μικρή πατρίδα που όπως δείχνουν τα πράγματα περιμένουμε την καταιγίδα της ημέρας που ανάλογα την έντασή της θα λιώσει και τα κήπια και τα φτερά από τις πεταλούδες και τις μέλισσες αν τις βρει κάπου εκτεθειμένες… 

Κάθε πλάσμα χαίρεται τον Αύγουστο με τον δικό του τρόπο και απολαμβάνει τη χαρά της ζωής ενώ όπως το καλεί η φύση του, προσπαθεί, χωρίς αυτό να λογίζεται και υποχρέωση να δώσει δια του ερωτικού ζευγαρώματος συνέχεια στο είδος του. Ανεξάρτητα και αν αυτό σημαίνει και το σβήσιμό του από τον κόσμο τη νύχτα που θα ακολουθήσει. Όπως οι ωραίες πεταλούδες για παράδειγμα που τρυγούσαν σήμερα το πρωί τους χυμούς από τις ανθισμένες άγριες βατουμουριές στο παρατημένο φράχτη δίπλα στο μικρό δρόμο…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 08082015

ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΑ

Δεν είναι σαν το σπίτι που περιγράφει ο Γιώργος Σεφέρης στην «Κίχλη», (Α΄), σαν αυτά που «πεισματώνουν εύκολα,σαν τα γυμνώσεις» αλλά ένα άλλο, έξω από τις πολιτείες και τους δρόμους που περπάτησε ο Ποιητής, σε ένα από τα πιο απόμακρα ακρογιάλια της Μεσογείου, στην ανατολική ακτή των Αντικυθήρων στον οικισμό Κατσανεβιανά και το οποίο παραδόθηκε στον καιρό και τις αναποδιές του σαν το παράτησαν οι άνθρωποι και σήμερα δεν είναι παρά ένας σωρός από ερείπια που ανάμεσά τους υψώνονται λείψανα τοίχων.  
 

Έτσι το γνώρισα πριν από έξι χρόνια που πρωτοεπισκέφθηκα το μικρό αυτό νησί που βρίσκεται από τότε που αναδύθηκε από τη θάλασσα στο σταυροδρόμι όλων των πλοίων που πέρασαν από τη Μεσόγειο κι εφέτος, στις αρχές του Αυγούστου που ξαναβρέθηκα εκεί διαπίστωσα πως λιγόστεψε περισσότερο. Μόνο τη συκιά με τα μαύρα σύκα και τις δυο αμυγδαλιές με το λίγο καρπό στην αυλή του είδα, πιο πεισματωμένες από την άλλη φορά…
 

ΑΘΗΝΑ,31082013

ΣΤΗΝ «ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ ΑΡΜΥΡΙΚΙΟΥ

Δεν είναι βέβαια το μοναδικό μεγάλο δέντρο που ζει με θαλασσινό νερό αλλά το αρμυρίκι φαίνεται πως τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από κάθε άλλο και μάλιστα καταφέρνει πολλές φορές να ξεπερνάει σε ύψος και τα οκτώ μέτρα όπως αυτό στην παραλία της Παλαιόχωρας Χανίων το οποίο όπως βλέπετε μπορεί να στεγάσει μια ολόκληρη γειτονιά από σκηνές…

Μέχρι την ανάπτυξη του τουρισμού σε κάθε γωνιά της Ελλάδας το αρμυρίκι ήταν απλά ένα αδιάφορο δέντρο που φύτρωνε από μόνο του στις παραλίες και η ανάπτυξή του δεν απασχολούσε κανέναν ούτε και θεωρούνταν ιδιαίτερα χρήσιμο ως είδος αφού το ξύλο του είναι ιδιαίτερα σκληρό για την επεξεργασία του. Ούτε και η σκιά του πάλι ήταν χρήσιμη σε τίποτα αφού εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι είχαν ακόμα γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα.

Το αρμυρίκι στην ουσία ανακαλύφθηκε όταν άρχισε ο τουρισμός και δη η ελεύθερη κατασκήνωση στις παραλίες όπου κάποιες στιγμές της ημέρας ο ήλιος είναι αφόρητος και η καταφυγή σε μια σκιά ήταν απαραίτητη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι χίπις που διέδωσαν την αντίληψη της ελεύθερης κατασκήνωσης στις παραλίες και τα σχετικά διάλεξαν τα σπήλαια των Ματάλων και άλλες παραλίες με αρμυρίκια και τις έκαναν μάλιστα διάσημες.

Δεν θα αναφερθούμε τώρα στην περίπτωση των χίπις και θα σταθούμε για λίγο στην «κοινότητα» που εγκαθίσταται κάθε καλοκαίρι κάτω και γύρω από ένα αρμυρίκι ή συστάδα από αυτά. Όντως πρόκειται για ένα ιδιαίτερο άθροισμα ανθρώπων που με σημείο αναφοράς τη σκιά του δέντρου δημιουργεί ένα διαφορετικό σύστημα κανόνων συμβίωσης και επικοινωνίας που κρατάει όσο το καλοκαίρι και επανιδρύεται την επόμενη χρονιά.

Σύστημα που πάντα έχει κάποιον για αρχηγό όσο και να μη φαίνεται αυτός και συνήθως είναι ο παλαιότερος που έχει στήσει κάποτε σκηνή κάτω απ’ αυτό το δέντρο και ο οποίος δίνει λύση στα προβλήματα που προκύπτουν και ενημερώνεται για κάθε τι σοβαρό ή ασυνήθιστο που συμβαίνει. Το πρόβλημα που μπορεί να προκύψει σε μια τέτοια «κοινότητα» είναι συνήθως η αντίληψη που έχουν πολλοί νεόκοποι πως μπορούν να στήσουν τη σκηνή τους όπου θέλουν και πηδώντας τη σειρά προτεραιότητας που υπάρχει.

Στην περίπτωση που αυτοί δεν θα συμμορφωθούν, αυτομάτως περιθωριοποιούνται, τόσο μάλιστα που πολύ σύντομα αναγκάζονται να φύγουν σχεδόν νύχτα. Όχι βέβαια πως κάποιος τους απείλησε ή τους έκανε κακό αλλά γιατί η συμπεριφορά τους δεν ταίριαζε καθόλου με αυτήν της «κοινότητας» που θέλει να ζήσει κάποιες μέρες κοντά στη θάλασσα χωρίς να αναγκάζεται να πληρώνει δωμάτιο ή να καταφεύγει στα εστιατόρια ακόμα και να διασκεδάζει και συμπεριφέρεται χωρίς περιορισμούς που υπαγορεύει ο μαζικός τουρισμός.

Σε αυτές τις «κοινότητες» ανιχνεύεται ακόμα η ιδέα εκείνης της σπουδαίας εποχής που η ανακάλυψη της ζωής σε ελεύθερη κατασκήνωση δίπλα στη θάλασσα ήταν μια πτυχή της επαναστατικότητας της νεολαίας που άνοιξε και το δρόμο και για τις νεότερες. Και οι αρχές που διαμορφώθηκαν τότε παραμένουν πάντα επίκαιρες και δεν πρέπει να αμφισβητηθούν από κανένα και για οποιονδήποτε λόγο.

ΑΘΗΝΑ, 03082010

ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΜΙΑΣ ΣΥΚΙΑΣ

Αν και ήδη έχει προχωρήσει ο ήλιος αρκετά προς το φθινόπωρο, τα μεσημέρια αργεί να κυλήσει προς τον ορίζοντα του απογεύματος και κρέμεται θαρρείς ακίνητος πάνω από τον τόπο δημιουργώντας αυτό το μοναδικό φως του Αυγούστου όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στα βουνά όταν φυσά λίγο βοριαδάκι και διώχνει τους υδρατμούς της ατμόσφαιρας.


Το μόνο δε σημείο που ενώ δεν μπορεί να κατακυριεύσει με τις ακτίνες του και να το μετουσιώσει σε υπέροχο φως είναι το κομμάτι του εδάφους που ορίζει το φύλλωμα ενός δέντρου, εντούτοις αυτό είναι η στιγμή της ημέρας που δοξάζει όσο καμιά άλλη τον ήλιο. Τα μεσημέρια του Αυγούστου κάτω από ένα δέντρο δεν είναι πλατειά και βαριά όπως εκείνα του Ιουλίου αλλά πιο σύντομα και διάφανα, γεγονός που οφείλεται κατά πως και στη συρρίκνωση της φρεσκάδας από τα φύλλα. Επί πλέον, κοσμούνται από τους καρπούς και όταν μάλιστα πρόκειται για μεγάλη συκιά με ώριμα σύκα σαφώς τότε η στιγμή αποκτά μια άλλη διάσταση που έχει να κάνει με τη γεύση του νωπού καρπού στη γλώσσα και την ελαφρά φαγούρα στα χέρια και τα δάκτυλα από τα φύλλα με την αδρή επιφάνεια.

Το μεσημέρι κάτω από μια συκιά, όπως αυτή για παράδειγμα στη νότιο Άνδρο που βρίσκεται δίπλα σε ένα παρατημένο αγροτικό οικισμό και ένα σιωπηλό αλώνι είναι ακριβώς όσο πρέπει να διαρκεί το μεσημέρι. Ούτε λεπτό παραπάνω, ούτε λεπτό παρακάτω και τούτο φαίνεται από τον κύκλο της σκιάς κάτω από το φύλλωμα του δέντρου. Το αν θέλει βέβαια κάποιος να μείνει παραπάνω είναι στο χέρι του, μπορεί ακόμα και να κοιμηθεί κάτω από το δέντρο το βράδυ αλλά πρέπει να έχει πολύ ευαίσθητα αυτιά να ακούσει τα σύκα να μεγαλώνουν και τα αγγεία του δέντρου να πάλλονται από την άντληση των χυμών που θέλουν αυτά να ωριμάσουν απότομα μέσα σε μια νύχτα για να τα βρει δροσερά η αυγή…

Και το έχουν ανάγκη αυτό οι συκιές που όπως όλα τα δέντρα αναζητούν τη συντροφιά του ανθρώπου να δέσουν και να ωριμάσουν τους καρπούς τους που δεν θέλουν να πάνε χαμένοι. Γιατί τα τελευταία χρόνια οι συκιές που ήταν σε κάθε σημείο των νησιών λόγω της εγκατάλειψης της υπαίθρου από καλλιεργητές και τσοπάνηδες πάσχουν από βαριά μοναξιά και πολλές απ’ αυτές αρνούνται να καρπίσουν και μένουν άδειες από σύκα. Για τον ίδιο λόγο πολλές μάλιστα έχουν αρχίσει να ξεραίνονται κι έτσι το ήδη στεγνό τοπίο στεγνότερο…

ΑΝΔΡΟΣ, 02082010