ZE SUIS… ΑΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ!

Συμβαίνει συχνά, ειδικά όταν το θέμα είναι κάπως μακριά να παίρνει κάποιος θέση και με τον τρόπο του να ζητά προστασία, δικαιοσύνη ή οτιδήποτε άλλο αποτρέπει μια δυσάρεστη κατάσταση για ανθρώπους, πράγματα και ιδέες. Ακόμα και πορείες διοργανώνονται, συγκεντρώσεις και παίρνονται πρωτοβουλίες υπέρ η κατά, ανάλογα με την περίπτωση…   

Έτσι γίνονται πορείες και συγκεντρώσεις κατά της επιβολής των ισχυρών της γης πάνω σε αδυνάτους, μαζεύονται υπογραφές για τη σωτηρία μοναδικών τόπων της γης από την εκμετάλλευση αλλά και την αλόγιστη ανάπτυξη, ανοίγονται συζητήσεις, γίνονται πράγματα, ενημερώνεται ο κόσμος και αναλόγως παίρνει θέση. Φυσικά πίσω από αυτές τις πρωτοβουλίες συχνά διακρίνεται το νήμα που κινούν ΜΜΕ και ειδικά συμφέροντα αλλά όπως και να έχει, κάποιος θόρυβος δημιουργείται, κάποιο αποτέλεσμα δικαιώνει για τον αγώνα που έκαναν αυτούς που τον ξεκίνησαν αλλά κυρίως αυτούς που πλήτονται.

Δεν θα μακρηγορήσω, αναφέρομαι στην περίπτωση της δήωσης (αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η σωστή λέξη) των Αγράφων με την εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε εκπληκτικής ομορφιάς μέρη και μοναδικά οικοσυστήματα με στόχο την παραγωγή… καθαρής ενέργειας! Οι αδειοδότηση της δήωσης είναι γεγονός και μάλιστα με υπογραφές ντόπιων εκλεγμένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση οι οποίοι υπηρετούν ακριβώς τις διαθέσεις του αδίστακτου κράτους και τώρα καλούνται όλοι οι Αγραφιώτες και οι φίλοι των Αγράφων και όχι μόνο, να εμποδίσουν την έναρξη οποιοδήποτε έργου που θα αλλοιώσει την φύση και την μορφή των Αγράφων και θα αποτελέσει βήμα για την δήωση όλων των ελληνικών βουνών.

ΑΘΗΝΑ, 26052018

Η «ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ» ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΙ

Περαστική ήταν και από τ’ Άγραφα και τη λίμνη Πλαστήρα η κακοκαιρία· έτσι εκλαμβάνει πλέον ο κόσμος και με τη βοήθεια των ΜΜΕ τη φύση του χειμώνα και ο διάλογος όπως εκφράζεται μοιάζει να είναι γραμμένος και ραμμένος από δευτεροκλασάτο διαφημιστικό γραφείο που προωθεί σόμπες, εμβόλια, ξύλα, πετρέλαια και ισοθερμικά εσώρουχα…

Γιατί τι άλλο πιο φυσικό από το να χιονίσει μια νύχτα, πρώτες μέρες του Δεκέμβρη στην Πίνδο, στ’ Άγραφα και να κάνει ένα φυσιολογικό κρύο σε όλη τη χώρα; Χιόνισε, το χάρηκαν όσοι ήθελαν, το απόλαυσε και το τόπος που χρόνια είχε να ασπρίσει πολλά χρόνια και όπως είναι επίσης φυσικό, την επομένη βγήκε πάλι ο ήλιος, έλαμψε η πλάση και οι ήρθαν και νοτιάδες να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα και στα χαμηλά μέρη άρχισε σιγά – σιγά να λιώνει.

Ήταν όμως αρκετό το προχθεσινό χιόνι, να ασπρίσουν για τα καλά οι κορφές των Αγράφων και σήμερα το μεσημέρι απολαύσαμε μαζί με τον φίλο Δημήτρη Τσιτσιά το πανόραμά τους πάνω από τη λίμνη Πλαστήρα η οποία είχε ένα ελαφρό κυματάκι. Σταθήκαμε στο Λαμπερό και καμαρώσαμε όλες τις κορφές που είχαν ένα καλό στρώμα χιόνι αλλά περισσότερο μείναμε απέναντι από τις κορυφές, Φλυντζάνι, Πέντε Πύργοι, Νιάλα  που συνθέτουν το κεφάλι και το σώμα της λεγόμενης «Κοιμωμένης των Αγράφων» που έμοιαζε να είναι τυλιγμένη με ένα άσπρο σεντόνι, και που και που μόνο ο δυνατός αέρας που πνέει σε αυτά τα ύψη να παίρνει το παγωμένο χιόνι και να το στροβιλίζει στον αέρα σαν να θέλει να την αφήσει πάλι γυμνή να βλέπουν την πέτρινη ομορφιά της απ’ όλα τα άστρα του ουρανού.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 02122016

Η "ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ" ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΝΙΑΝΑ

Όταν βγαίνουμε από το χωριό Επινιανά και βαδίσουμε το δρόμο που οδηγεί προς στα ορεινά βοσκοτόπια και στη μοναχική Φτέρη, μπορούμε για αρκετό διάστημα να θαυμάσουμε από δυτικά το πανόραμα της «Κοιμωμένης των Αγράφων» και θα νοιώσουμε πως αν απλώσουμε το χέρι μας θα μπορέσουμε και να τη χαϊδέψουμε!
- Τόσο κοντά φαίνεται να είναι η πετρωμένη κόρη αλλά η εγγύτητα που παρέχει αυτό το σημείο ενδέχεται να διαλύσει το μύθο που διατηρεί η απόσταση του κάμπου για το φαινόμενο. Γιατί η «Κοιμωμένη» από τα Επινιανά δεν φαίνεται σαν κόρη αλλά σαν μια αδερφή της γριάς Πίνδου με πρόσωπο σχισμένο από τους κεραυνούς, τα χείλη μαραμένα από τις παγωνιές, τα μάτια στεγνά από τον ήλιο και τα μαλλιά της κουβάρι μπλεγμένο από τα ανεμοβρόχια. Το μάτι στομώνει στις βαθιές χαράδρες που χαρακώνουν τα στήθη της και στους τρανούς χαλιάδες της πέτρας που λιώνουν το κορμί της και φεύγει ψάχνοντας να βρει ένα σχήμα στα βουνά για να θεμελιώσει κάποιον άλλο πιο ανθεκτικό μύθο.

ΑΓΡΑΦΑ, 24052005

ENA ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΗΣ «ΚΟΙΜΩΜΕΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ»

 

Μπορεί το σώμα μου να είναι «δεμένο» τούτες τις ημέρες στην Αθήνα και τα μάτια μου καρφωμένα σε μια οθόνη μια και ως το τέλος της εβδομάδας πρέπει να στείλω το βιβλίο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» στο τυπογραφείο αλλά η ψυχή μου πετάει στα Άγραφα και η καρδιά μου χτυπάει σε κάποιες κορφές και στις πλαγιές του Μέγδοβα…

Έτσι θυμήθηκα τούτο το απόγευμα πως πριν από 12 χρόνια ακριβώς σαν σήμερα, ήμουν με ένα φίλο στα Άγραφα, τον Νίκο Μπαλωμένο και συγκεκριμένα στο άδειο χωριό Τροβάτο και αγναντεύαμε τον ήλιο που κατέβαινε στη δύση του φωτίζοντας με εκπληκτικό τρόπο την «Κοιμωμένη των Αγράφων», το γιγαντιαίο σώμα γυναίκας που σχηματίζουν οι αιχμηρές κορυφές των Πέντε Πύργων (κεφάλι) και Φλυντζάνι (το στήθος).  

Ήταν μια εκπληκτική στιγμή, καθώς οι σκιές της νύχτας δεν άρχισαν να περπατάνε πάνω στην πλαγιά και να σβήνουν τις λεπτομέρειες των βράχων ενώ το φως του χειμώνα που ενέσκηψε την επόμενη ημέρα έδινε μια απόκοσμη εικόνα στην τόπο. Τα λίγα σπίτια που φαίνονταν στον αυχένα πάνω από το χωριό Μεγάλα Βραγγιανά,απλά σχολιάζαν πως κάπου εκεί από κάτω, μπορεί να κάπνιζαν λίγα τζάκια και κάποια πόρτα μπορεί να άνοιγε.

Αυτή ήταν μόνο μια στιγμή απέναντι στο μοναδικό αυτό τοπίο των Αγράφων αλλά και κάθε άλλη στιγμή της ημέρας, είτε πρόκειται για το πρωί ή το απόγευμα είναι μοναδική και δεν χορταίνουν τα μάτια εικόνες και ομορφιές από αυτό τον υπέροχο τόπο.

 

ΑΘΗΝΑ, 13112013

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φωτογραφία όπως και κάποιες άλλες που θα δείτε σε επόμενες δημοσιεύσεις είναι τραβγηγμένες με αναλογική μηχανή, μια σπουδαία NIKON 90 και η διαφάνειες σκαναρισμένες σε κανονικό εργαλείο.



Η «ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ» ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ…

 

Το νοερό ταξίδι που κάναμε χθες στα Άγραφα, απ’ όπου προέκυψε και μια σειρά φωτογραφιών από το φθινόπωρο στον Αϊ-Λιά των Μεγγάλων Βραγγιανών, εξελίχθηκε στη διάρκεια της ημέρας σε νοσταλγία και η οποία δεν βλέπω να υποχωρεί με απλές αναδιφήσεις στα περασμένα και ανασκαφές στο αρχείο και μάλλον οδηγεί στην οργάνωση και την δημιουργία της έκδοσης που θα έχει τον τίτλο «Τ’ Άγραφα των Χρωμάτων»…

Τούτο το σκοπό έχει και αυτό το μικρό σημείωμα, να αρχίσει να θεμελιώνει δηλαδή μια βάση σημειώσεων οι οποίες αργότερα θα εξελιχθούν σε κείμενα και λεζάντες για να αρχίσει να χτίζεται σελίδα τη σελίδα η έκδοση. Και για την αρχή, λέω να ξεκινήσουμε από τα ψηλά, από τις κορφές και μάλιστα από την περίφημη «Κοιμωμένη των Αγράφων», ήτοι τις κορυφές που γράφουν στον αιθέρα το σώμα μιας γυναίκας να κοιμάται αλλά όχι όπως τη βλέπουμε από την πλευρά της Καρδίτσας αλλά από το εσωτερικό των Αγράφων.

Για την ακρίβεια, όπως φαίνεται από την πλατεία του μεγάλου χωριού, μητρόπολη της νομαδικής ποιμενικής ζωής άλλοτε, του Τροβάτου που το χειμώνα μένει σχεδόν ακατοίκητο αφού ο καιρός εκεί πάνω δεν αστειεύεται και τα χιόνια κλείνουν τους δρόμους. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε μια μέρα του Νοέμβρη του 1999, σαν σήμερα πάνω κάτω ήταν και καμαρώσαμε την ωραία «Κοιμωμένη» στο φως ενός ουρανού που προμήνυε τον ερχομό της κακοκαιρίας η οποία ενέσκυψε την επομένη ημέρα με καταρακτώδεις βροχές και λίγο χιόνι, που σκέπασε σαν λευκό σεντόνι το στήθος της και ένας βαθύς ύπνος που κράτησε μέχρι τα μέσα του Απρίλη απλώθηκε στα βουνά και στα ποτάμια του μοναδικού αυτού τόπου.

ΑΘΗΝΑ,11112013