ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Η "Κοιμωμένη των Αγράφων" κινδυνεύει να γίνει δάσος από ανεμογεννήτριες

Μια μεγάλη στιγμή για τα Άγραφα θα είναι το επόμενο Σαββατοκύριακο, 7-8-9 Ιουνίου 2019 καθώς το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων και Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας διοργανώνουν στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων πανελλήνια συνάντηση Φίλων των Αγράφων με στόχο την γνωριμία αλλά και την ενημέρωση και τον διάλογο σχετικά με την απειλή από την εγκατάσταση βιομηχανικών αιολικών πάρκων (ΒΑΠΕ)*. 

Τα Άγραφα, ένα σπάνιας ομορφιάς ορεινό συγκρότημα της νότιας Πίνδου, τόπος μοναδικής, φυσικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, απειλούνται από τα σχέδια για την εγκατάσταση εκατοντάδων ανεμογεννητριών. Τα Άγραφα έχουν χαρακτηριστεί ως περιοχή αιολικής προτεραιότητας και σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε αυτά, ως και 650 ανεμογεννήτριες (!!!) καταλαμβάνοντας το συντριπτικό 90% (!!!) των κορυφών και κορυφογραμμών τους. Οι περισσότερες μάλιστα προβλέπεται να εγκατασταθούν σε ύψος 1600- 1900 μέτρων -θα είναι οι "ψηλότερες" ανεμογεννήτριες της χώρας- σε μια ανόθευτη, προστατευόμενη περιοχή Natura, με την κωδική ονομασία «SPA GR2430002: ΟΡΗ ΑΓΡΑΦΑ» και «SCI GR1410002: ΑΓΡΑΦΑ», με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ορεινό φυσικό περιβάλλον! Το ίδιο δυστυχώς πρόβλημα αντιμετωπίζουν όλες σχεδόν οι ορεινές περιοχές της χώρας αλλά και οι νησιωτικές.

Ο αγώνας για την σωτηρία των Αγράφων βρίσκεται σε σημαντική καμπή.

Απέναντι στα αρπαχτικά που βλέπουν στο φυσικό περιβάλλον μόνο άκοπο πλουτισμό, χωρίς καμιά ευαισθησία και αγνοώντας τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των κατοίκων και των μελλοντικών γενεών, ορθώνουμε την φωνή και το ανάστημά μας!

Σας καλούμε στην Πανελλήνια Συνάντηση Φίλων των Αγράφων, σε ένα ορειβατικό - αγωνιστικό τριήμερο, στις 7-8-9 Ιουνίου, στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων, πάνω από την λίμνη Πλαστήρα.

Θα περπατήσουμε σε μέρη μαγικά που κινδυνεύουν, θα γνωριστούμε, θα κουβεντιάσουμε για το μέλλον των βουνών και της άγριας φύσης της χώρας μας, και θα σχεδιάσουμε δράσεις για την προστασία τους. Θα πραγματοποιηθούν αρκετές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όπως παρουσιάσεις, συναυλίες, παιχνίδια και συνολικά δέκα διαφορετικές πεζοπορίες για όλες τις δυνατότητες με διαφορετικούς βαθμούς δυσκολίας, για να μπορούν να συμμετέχουν όλοι. Οι διανυκτερεύσεις θα γίνουν είτε εντός του καταφυγίου, είτε σε σκηνές γύρω από αυτό. Για όσους δε διαθέτουν αντίσκηνο, θα υπάρχει η δυνατότητα διανυκτέρευσης με υπόστρωμα-υπνόσακο σε στεγασμένο χώρο. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης Πλαστήρα, έχει αρκετά καταλύματα για όλες τις επιθυμίες.

Οι διαχειριστές του καταφυγίου στηρίζουν ενεργά τον αγώνα για τη σωτηρία του βουνού και θα γίνει σημαντική έκπτωση σε όλους όσους κοιμηθούν στο καταφύγιο, ενώ για τους υπόλοιπους η διανυκτέρευση θα είναι δωρεάν. Το καταφύγιο θα προσφέρει όλα τα απαραίτητα (καφέδες, ποτά, φαγητά, ακόμα και χορτοφαγικό μενού), σε οικονομικές τιμές. Θα υπάρξει η δυνατότητα μετάβασης από την Αθήνα με λεωφορείο, που θα ξεκινήσει την Παρασκευή στις 5 το απόγευμα.

Στο παρακάτω link θα δείτε την εκδήλωση στο Face book. https://www.facebook.com/events/2381003328823573/

Ορειβατικοί και Φυσιολατρικοί Σύλλογοι, Ομάδες και Συλλογικότητες που έχουν δηλώσει συμμετοχή στην συνάντηση. (Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και η λίστα διαρκώς θα ανανεώνεται):

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) – διοργανωτής

Δίκτυο για την Προστασία των Αγράφων

Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος (ΑΟΣ)

Σύνδεσμος Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ) Αθήνας

Ορειβατικός Σύλλογος Αγρινίου

Ορειβατική Λέσχη Ξάνθης

Ορειβατικός Φοιτητικός/Φυσιολατρικός Ιατρικός Σύλλογος - ΟΦΙΣ

Περιβαλλοντική - Πολιτιστική Ομάδα ''Οξυγόνο''

Πολιτιστικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Ελατήριο''

Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Νεοχωρίου

Πεζοπορικός Φυσιοδιφικός Σύλλογος Καρπενησίου

Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Όμιλος (ΠΕΡΙ.ΠΟΛ.Ο) Αττικής

Ορειβατικός Σύλλογος Αγράφων (ΟΣΑ)

Ανεξάρτητοι Ορειβάτες Βορείου Ελλάδος

Η Παρέα των Μονοπατιών (Θεσσαλονίκη)

Θεατρικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Τέχνης Παίδευσις''

Σύλλογος Μοτοσικλετιστών Καρδίτσας (ΣΜΟΚ)

Λέσχη Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Καρδίτσας (ΛΕΦΚΚ)

Σύλλογος Μανιταρόφιλων Θεσσαλίας

Ομοσπονδία Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας (ΟΦΟΕΣΕ)

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ρεθύμνου

Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973695595 (Παντελής Μανώλης) και 6976910466 (Πάνος Γιαννόπουλος)

Τα Άγραφα εκτός του ότι είναι μια από τις τελευταίες παρθένες περιοχές της χώρας, αποτελούν και κοιτίδα ιστορικής και πολιτιστικής μνήμης. Συγκαταλέγονται δε, σύμφωνα με την UNESCO, ανάμεσα στις πέντε καθαρότερες περιοχές του πλανήτη.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μετατραπούν σε βιομηχανικό τοπίο.

Μπορούμε ΟΛΟΙ να συμμετάσχουμε σ αυτόν τον ευγενικό αγώνα!

(*) Πηγή οι ανακοινώσεις του Δικτύου και του ΕΟΣΚ. Φωτογραφίες από την διάσχιση των Αγράφων τον Ιούλιο του 2012 από την ποδηλατική ομάδα του ΕΟΣΚ.

ΑΘΗΝΑ, 05062019

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

Ήταν πολύ περισσότεροι από ότι υπολόγιζε ο ΕΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ στη εξόρμηση για τα παιδιά. Τα ατομικά σακίδια, τα αυτοσχέδια μπαστούνια, η διάθεση για τη γνωριμία ενός κρυφού παλαιού μονοπατιού λίγο έξω από τη πόλη της Καρδίτσας. Χωριό Μοσχάτο Κυριακή πρωί αφήνουμε πίσω της κάδες που βράζουν από το πρόσφατο τρύγο μπαίνουμε στο μονοπάτι της πάνω μεριάς του πανέμορφου και αγαπημένου χωριού του συλλόγου μας παλιότερη ονομασία Βλάσδο. 

Τα παιδιά γίνονται μια ομάδα σύμφωνα με το σχέδιο των υπευθύνων της διαδρομής και ξεκινά. Η διαδρομή με ελαφριές κλίσεις τραβερσάρη για τον ανεκμετάλλευτο πλούτο το καμάρι της Θεσσαλίας τη λίμνη Πλαστήρα. Πίσω ακολουθούν οι γονείς και μικρά πηγαδάκια στις στάσεις. Ήρθαν δειλά ως άγνωστοι και βρέθηκαν γνωστοί. Τελικά στη Καρδίτσα είμαστε όλοι γνωστοί, επιβεβαίωσα στον εαυτό από το τέλος περίπου της μεγάλης πορείας που αναπτύχθηκε στο ήσυχο μονοπάτι με γέρικες καστανιές, βελανιδιές και απόλυτη δασοκάλυψη. 

Κάτω η μικρή λίμνη ο ΥΗΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ο αγωγός μεταφοράς νερού ένα ζωντανό μνημείο έργων ανάπτυξης της χώρας θυμίζει τους ηγέτες με όραμα πολύ παλιά το 1925!!! Φτάσαμε στο τερματισμό στα μεγάλα λειβάδια στο Τσαρδάκι και ένα ουφ λίγο πριν οι μικροί εξερευνητές αμολυθούν για παιχνίδι και οι μεγαλύτεροι ανοίξουν τα σακίδια με τα εφόδια. Επιλέξαμε να τερματίσουμε στη λίμνη για να δώσουμε ραντεβού την Άνοιξη ως εκκίνηση για ψηλότερα βήμα - βήμα οι εμπειρίιες αλλάζουν, και θα υπάρχει ένας στόχος, η συνεργασία όλων για την επιτυχή και ασφαλή διαδρομή.

Οργανωμένα ήταν το 9ο Δημοτικό και φίλοι συνοδοιπόροι του εθελοντισμού της λέσχης 4Χ4 Καρδίτσας και η έκπληξη από την ΥΖ Λάρισας δύο ορειβατισσών. Την ίδια ώρα μια άλλη ομάδα του συλλόγου μας βρισκόταν στο μικρό καταφύγιο ανάγκης τον Ελατάκος για συντήρηση εν όψει του χειμώνα. Το αλπικό ύψος του επιβάλει προετοιμασία για τα χιόνια θα πέσουν πρώτα και λιώσουν σχεδόν την Άνοιξη.

Στον ΕΟΣΚ καταφέρνουμε να παράγουμε έργο χάρη στην ενέργεια των μελών και φίλων μας οι οποίοι με χαμηλούς τόνους γίνονται αποτελεσματικοί χωρίς ανταγωνισμό. 

Καλή εβδομάδα παιδιά, πάμε για άλλα.

Αντώνης Παπαδάκος

Η ΛΙΜΝΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΣΗΜΕΡΑ…

Πυκνά σύννεφα που εγκυμονούν χιόνια και παγετούς στις κορυφές και ομίχλες που κρύβουν τη λίμνη Πλαστήρα . Τίποτα δεν φαίνονταν από το αγνάντεμα του Νεοχωρίου σε όλη την έκταση της λίμνης, τίποτα δεν ακούγονταν από τη μεριά των Αγράφων. Σα να είχε γυρίσει ο χρόνος στη στιγμή που θα άνοιγαν για πρώτη φορά τα παραπετάσματα των ουρανών και θα φανερώνονταν η πλάση…

Ήταν πριν από οκτώ χρόνια που βρέθηκα τέτοιες ημέρες στη Λίμνη Πλαστήρα και το θέαμα ήταν εκπληκτικό καθώς πάνω απ’ όλη την έκτασή της είχε κάτσει ένα πυκνό σώμα ομίχλης που δεν άφηνε το μάτι να τη διακρίνει. Μόνο όποιος την ήξερε θα καταλάβαινε που βρίσκονταν και όποιος πάλι και μόνο αν ήταν κάποιας ηλικίας, θα θυμόνταν πως κάτω και από το παχύ στρώμα του νερού που έχει εγκιβωτιστεί στον Άνω Μέγδοβα είναι ένας άλλος κόσμος, το πνιγμένο οροπέδιο της Νευρόπολης. Αυτός θα μπορούσε να ξεχάσει πως στα πόδια του Νεοχωρίου υπάρχει μια λίμνη και να ξεκινήσει να πάρει τον παλιό χωματόδρομο που οδηγούσε κάποτε σε ποτιστικά χωράφια, μαντριά και εξοχές που σιγά – σιγά σβήνουν από τη μνήμη καθώς ο βυθός δεν χαρίζεται σε τίποτα και όλα τα ισοπεδώνει.

Η ομίχλη έκατσε μια μέρα πάνω από τη λίμνη, διαλύθηκε τη νύχτα και σαν θαύμα το πρωί φανερώθηκαν κατάλευκες οι κορυφές των Αγράφων να την κοιτάνε από ψηλά λάμποντας στον ήλιο. Το φαινόμενο δεν είναι σπάνιο αλλά όταν συμβαίνει είναι πάντα ξεχωριστό, ιδιαίτερα το χειμώνα και δίνει μια άλλη όψη της λίμνης που αρέσει σε όσους ζουν και απολαμβάνουν με τα μάτια της ψυχής τους τον Τόπο και το σκηνικό ταιριάζει για λογής αναπολήσεις του μύθου και της Ιστορίας. 

ΑΘΗΝΑ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 

Η «ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ» ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΙ

Περαστική ήταν και από τ’ Άγραφα και τη λίμνη Πλαστήρα η κακοκαιρία· έτσι εκλαμβάνει πλέον ο κόσμος και με τη βοήθεια των ΜΜΕ τη φύση του χειμώνα και ο διάλογος όπως εκφράζεται μοιάζει να είναι γραμμένος και ραμμένος από δευτεροκλασάτο διαφημιστικό γραφείο που προωθεί σόμπες, εμβόλια, ξύλα, πετρέλαια και ισοθερμικά εσώρουχα…

Γιατί τι άλλο πιο φυσικό από το να χιονίσει μια νύχτα, πρώτες μέρες του Δεκέμβρη στην Πίνδο, στ’ Άγραφα και να κάνει ένα φυσιολογικό κρύο σε όλη τη χώρα; Χιόνισε, το χάρηκαν όσοι ήθελαν, το απόλαυσε και το τόπος που χρόνια είχε να ασπρίσει πολλά χρόνια και όπως είναι επίσης φυσικό, την επομένη βγήκε πάλι ο ήλιος, έλαμψε η πλάση και οι ήρθαν και νοτιάδες να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα και στα χαμηλά μέρη άρχισε σιγά – σιγά να λιώνει.

Ήταν όμως αρκετό το προχθεσινό χιόνι, να ασπρίσουν για τα καλά οι κορφές των Αγράφων και σήμερα το μεσημέρι απολαύσαμε μαζί με τον φίλο Δημήτρη Τσιτσιά το πανόραμά τους πάνω από τη λίμνη Πλαστήρα η οποία είχε ένα ελαφρό κυματάκι. Σταθήκαμε στο Λαμπερό και καμαρώσαμε όλες τις κορφές που είχαν ένα καλό στρώμα χιόνι αλλά περισσότερο μείναμε απέναντι από τις κορυφές, Φλυντζάνι, Πέντε Πύργοι, Νιάλα  που συνθέτουν το κεφάλι και το σώμα της λεγόμενης «Κοιμωμένης των Αγράφων» που έμοιαζε να είναι τυλιγμένη με ένα άσπρο σεντόνι, και που και που μόνο ο δυνατός αέρας που πνέει σε αυτά τα ύψη να παίρνει το παγωμένο χιόνι και να το στροβιλίζει στον αέρα σαν να θέλει να την αφήσει πάλι γυμνή να βλέπουν την πέτρινη ομορφιά της απ’ όλα τα άστρα του ουρανού.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 02122016

ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Δεν είναι πράγματα που μπαίνουν κάτω από μια στέγη τα μελίσσια, καμιά εποχή του χρόνου. Ούτε το καλοκαίρι με τους ανελέητους καύσωνες, ούτε με το φοβερό κρύο του χειμώνα. Από την ημέρα που φτερούγισε η πρώτη μέλισσα στον κόσμο, οι κοινωνίες των άγριων μελισσιών έζησαν στα βράχια και στις κουφάλες των δέντρων και αναλόγως του καιρού πρόκοβαν ή έσβηναν. Στην ιστορία τους κάποια στιγμή ήρθε και ο άνθρωπος και άρχισε να τρυγά τον κόπο τους, με καλό ή κακό τρόπο άρχισε να επηρεάζει τη ζωή τους και κατάφερε να τα φέρει κοντά του, να τα ελέγχει και κατά συνέπεια να τα προστατεύει από τον καιρό και άλλες απρόοπτες καταστάσεις που απειλούν την ύπαρξή τους ή τη παραγωγή.    

Έτσι έχει γίνει και με αυτά τα μελίσσια σε κάποιο προσήλιο χωράφι στη λίμνη Πλαστήρα, ενόψει του χειμώνα που όντως είναι μια δύσκολη γι’ αυτά εποχή καθώς η θερμοκρασία και ο κρύος αέρας τα αποτρέπει να βγαίνουν από τις κυψέλες παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και έτσι μοιάζει σαν να κοιμούνται. Εκεί ο νοικοκύρης τους τα έβαλε στη σειρά με πλάτη στο γυμνό δάσος με τις βελανιδιές για να μη τα ξυρίζει ο βοριάς και για περισσότερη ασφάλεια, έβαλε πάνω σε κάθε κυψέλη κι ένα λιθάρι στην περίπτωση που μεγαλώσει η έντασή του για να αποφευχθεί η περίπτωση να γυρίσουν ανάποδα και έτσι που θα είναι μουδιασμένα από το κρύο να σκάσουν πριν έρθει γι’ αυτά πάλι η άνοιξη. 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 29112016

ΕΝΑ ΣΜΗΝΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ

Toν Νοέμβριο του 2011 ήταν η τελευταία χρονιά θυμάμαι που μου ζητήθηκε να γράψω κάτι από ένα περιοδικό το οποίο την επομένη χρονιά κιόλας έκλεισε και από τότε μέχρι σήμερα, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, τις περισσότερες φορές γράφω για μένα και τους φίλους και χωρίς να προσδοκώ κανένα επιτίμιο, παρά τα «ίχνη» σας πάνω στις αναρτήσεις μου…

Τι τα γράφω τώρα αυτά; Απλά επειδή το Facebook μου θύμισε μια «καλημέρα» σαν σήμερα το 2011 που σας είχα στείλει από τη λίμνη Πλαστήρα με μια φωτογραφία από ένα σμήνος μεταναστευτικών πουλιών, πάπιες ή χήνες δεν ξέρω τι ήταν, που είδα μόλις άνοιξα το παράθυρο του ξενοδοχείου στο Νεοχώρι να περνούν πάνω από τη λίμνη και παρά τον αδύναμο φακό μου κάτι «έπιασα». Το φαινόμενο θα μου περνούσε σχεδόν απαρατήρητο αν το προηγούμενο βράδυ δεν είχα πιάσει μια κουβέντα με τους ντόπιους για το πώς ήταν ο τόπος πριν κατακλυστεί από τα νερά του Μέγδοβα και για την πανίδα του. Εκείνοι μου είχαν πει πως τότε σπάνια έπεφταν πουλιά το χειμώνα στο ποτάμι κι αυτό συνέβαινε μόνο όταν ήταν πολύ δυνατός ο χειμώνας. Η λίμνη όταν δημιουργήθηκε ήταν ένας άγνωστος τόπος για τα πουλιά και την ανακάλυψαν σιγά – σιγά αλλά δεν την προτιμούσαν γιατί δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον γι’ αυτά, δηλαδή δεν είχε αβαθή νερά που να φυτρώνουν καλάμια και άλλα υδροχαρή όπου συγκεντρώνονται τα ψάρια και τα άλλα είδη που αποτελούν και την τροφή τους κι έτσι την προσπερνούσαν πηγαίνοντας προς τα νότια, στις μικρότερες λίμνες και βάλτους όπου είχαν εξασφαλισμένη την τροφή τους.

                                             

Έχοντας αυτές τις κουβέντες στο μυαλό μου, έβλεπα τα πουλιά να κάνουν βόλτες πάνω από τη λίμνη αλλά να μην βουτάνε σε κανένα σημείο και να παίρνουν το δρόμο προς το νοτιά. Φαίνεται πως στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία της λίμνης -μόλις μισός αιώνας είναι- δεν είναι αρκετά για να γίνουν έστω ένα ίχνος σταθμού, μια υπόνοια ίσως στη βιολογική μνήμη τους ώστε να καταγραφεί και η λίμνη Πλαστήρα, καθώς και αρκετές άλλες ανάλογες και μικρά φράγματα, ως σημεία ζωτικού ενδιαφέροντος για τα ετήσια μακρινά ταξίδια τους…    

ΑΘΗΝΑ, 27112016

ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΤΣΑ

Ο Δημήτρης Τσιτσιάς διδάσκει μανιταροφιλία. 

Μεγάλωσα σε ένα ορεινό χωριό με πολλά δάση γύρω του και στα οποία φύτρωναν και φυτρώνουν ακόμη όλων των ειδών τα μανιτάρια αλλά από τους χωριανούς, ελάχιστοι ήταν αυτοί που τα γνώριζαν και τα έτρωγαν. Πέρασα δε και τα πενήντα χρόνια και κάτι παραπάνω και πάλι δεν αξιώθηκα να μάθω τίποτα για τα μανιτάρια και τη στιγμή μάλιστα που ένα σωρό φίλοι και φίλες ασχολούνται συστηματικά με αυτά και οργώνουν τα δάση όλης της Ελλάδας για να τα ανακαλύψουν και να τα γευτούν.

Μαθαίνοντας για μανιτάρια στη Λίμνη Πλαστήρα

Στο περσινό όμως ταξίδι μου στην Καρδίτσα και στη λίμνη Πλαστήρα είχα τη χαρά να φιλοξενηθώ από τον Δημήτρη Τσιτσιά στο Μοσχάτο στο ωραίο και ιστορικό σπίτι του μιας και μαζί κάναμε τις συνεντεύξεις για ένα έργο που ετοιμάζουμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καρδίτσας. Τις ώρες που ήμασταν μαζί με τον Δημήτρη έμαθα απ’ αυτόν λίγα πράγματα οινογευσιγνωσίας (θα ακολουθήσει ειδικό σημείωμα) αλλά μου έκανε και το πρώτο μάθημα αναγνώρισης και μαζέματος μανιταριών σε ένα όμορφο δάσος δίπλα από τον παλιό δρόμο στη λίμνη Πλαστήρα και νομίζω πως έκανα μια καλή αρχή αλλά κρίμα που τελειώνει η περίοδός τους και θα πρέπει να περιμένω την άνοιξη να προχωρήσουμε. Με όσα έμαθα λοιπόν από τον Δημήτρη στο πρώτο μάθημα άρχισα να κοιτάζω με άλλο μάτι τα μανιτάρια που φυτρώνουν στα χωράφια μου στο χωριό αλλά δεν προχώρησα και στο μαγείρεμά τους γιατί θέλω να αποκτήσω εμπειρία δίπλα σε κάποιον που τα γνωρίζει.

Ο Δημήτρης Τσιτσιάς δίνει οδηγίες στη Λίτσα για το μαγείρεμα των μανιταριών

ΥΓ. Από τα μανιτάρια που μάζεψε ο Δημήτρης στο δάσος λίγα δώσαμε και μας τα τηγάνισε η Λίτσα στο ωραίο μαγαζί που διατηρεί λίγο μετά την Καστανιά στο δρόμο προς Άγραφα και Καροπλέσι και τα έκανε εξαιρετικά. Την επόμενη φορά σίγουρα θα της πάω και από αυτά που έχω κι εγώ μαζέψει…

ΑΘΗΝΑ, 14112016

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΙΠΑΣΜΑ

Άρχισαν να στρώνουν το έδαφος οι βελανιδιές στη μικρή μου πατρίδα με σωρούς από χρυσά φύλλα καθώς τα ρούχα που φόρεσαν από την άνοιξη ως τούτες τις ημέρες είναι περιττά στον μεγάλο ύπνο τους του χειμώνα. Αυτό το χρυσάφι θα αφήσουν λίγες μέρες να ομορφύνει τη γης τα λογής – λογής σκουλήκια, τα έντομα και τέλος οι μύκητες θα αναλάβουν να το κάνουν λίπασμα που θα θρέψει τη βελανιδιά τον επόμενο χρόνο και να δυναμώσουν τα καινούργια φύλλα που θα πέσουν κι αυτά με τη σειρά τους το επόμενο φθινόπωρο να γίνουν λίπασμα για να θρέψουν το δέντρο τη χρονιά που ακολουθεί. Έτσι γίνεται ανά τους αιώνες με τα φύλλα των δέντρων, ανεξάρτητα αν αυτά είναι χρυσά, μπακιρένια ή στο χρώμα του τσίγκου και η ζωή δεν σταματάει στην πρώτη φυλλοροή…

ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ, 04112016

ΤΟ ΕΠΙΤΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Αποτελεί φαινόμενο, ο γερόσκυλος του Πέτρου Χρήστου (Χαλιάπα), κτηνοτρόφου από τον Άγιο Αθανάσιο ή Χαλιαπέϊκα του Λαμπερού κοντά στη λίμνη Πλαστήρα, ο οποίος ξεπερνάει στην ηλικία τα 15 χρόνια αλλά εντούτοις μπορεί και διεκδικεί από την υπόλοιπη ομάδα των νεαρών, νευρικών σκύλων του κοπαδιού και με όσα δόντια του απόμειναν απολαμβάνει το μεγαλύτερο κόκκαλο. Τούτο ευτυχώς συμβαίνει ακόμη στην κοινωνία των σκύλων ο οποίοι διαθέτοντας μόνο την νοημοσύνη του είδους τους, ουδέποτε διανοούνται να αμφισβητήσουν και κυρίως, να στερήσουν από τους απομάχους τα δικαιώματα που τους δίνει η διαδρομή τους. Δυστυχώς όμως αυτοί έπαψαν να αποτελούν παράδειγμα για άλλα ανώτερα είδη, όπως ο άνθρωπος και μάλιστα ο νεοαριστερός ελληνικής κοπής…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 08112016

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ…

Δεν είναι απαραίτητο να είναι ένα μονοπάτι, με όλα τα ωραία φυσικά του στοιχεία και τα σημάδια των ανθρώπων που το βάδισαν όπως τα ξέραμε κάποτε, αλλά και ένας ξεχασμένος δρόμος για αυτοκίνητα καλός είναι να τον πάρουμε και να βγούμε στην καρδιά του φθινόπωρου που λάμπει αυτές τις ωραίες ημέρες του Νοέμβρη σε όλη την Ελλάδα.

- Οι φωτογραφίες από τον παλιό περιφερειακό δρόμο της λίμνης, λίγο πριν το Λαμπερό ο οποίος ενδείκνυται για περπάτημα τούτες τις ημέρες που βασιλεύουν τα φθινοπωρινά χρώματα και μην ανησυχείτε, η λίμνη και τα Άγραφα σας περιμένουν να τα δείτε σε μια στροφή της ωραίας διαδρομής.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 08112016

ΜΙΑ ΦΙΡΙΚΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

Με μανιτάρια, κάστανα, καρύδια αλλά και αγριογούρουνα ασχολούνται οι περισσότεροι τούτες τις ωραίες ημέρες του Οκτώβρη, στις εξοχές και τα δάση γύρω από τη λίμνη Πλαστήρα αλλά είναι και ορισμένοι που έχουν το νου τους στους των παλιακών δέντρων, όπως αυτή η φιρικιά στο Νεοχώρι την οποία πάντα θυμάμαι να είναι γεμάτη καρπούς. Πρόκειται για ένα ευλογημένο δέντρο το οποίο μας θυμίζει ακόμη πως απ’ όλους τους καλλιεργητές και τους ανθρώπους της γηες, εκείνος που επενδύει στην σοδειά των γενεών που θα ακολουθήσουν, είναι ο δενδροκόμος, αυτός που ενδεχομένως μπορεί και να μην δοκιμάσει ούτε ένα από τους καρπούς του δέντρου που θα φυτέψει και θα ημερώσει…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 16102012

ΜΙΑ ΑΝΕΜΕΛΗ ΠΑΡΕΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ ΣΤΗ ΒΟΛΤΑ…

Αν κατάλαβα, από εδώ ψηλά στον Τυμφρηστό και στη μικρή πατρίδα,σήμερα εορτάζεται η παγκόσμια ημέρα των ζώων. Δεν θα σχολιάσω τι είναι αυτή η γιορτή και τι στοχεύει γιατί όλοι λίγο πολύ καταλαβαίνουμε τι είναι αυτές οι «ημέρες», αλλά το αφήνουμε να περάσουν για να μη χαλάμε τη διάθεσή μας. Εγώ πάντως, βρήκα την ευκαιρία να σας συστήσω μέσω μιας ωραίας φωτογραφίας μια οικογένεια (χωρίς όμως τα ενήλικα αρσενικά) γουρουνιών που είδα πρόπερσι στον Μπελοκομύτη, στον περιφερειακό δρόμο της λίμνης Πλαστήρα και τα χάρηκα πολύ για τον τρόπο που περπατούσαν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα που πάνε και τι κάνουν και χωρίς βέβαια να υποψιάζονται πως για τα Χριστούγεννα μετράμε μόλις λίγες εβδομάδες…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04102016

Η ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ ΣΑΝ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ…

Από τις σπάνιες φορές που η λίμνη Πλαστήρα παγώνει σχεδόν σε όλη την επιφάνειά της και δίνει στο τοπίο μια απόκοσμη ομορφιά που μοιάζει να έρχεται από τα όμορφα παραμύθια. (Η φωτογραφία τον Φεβρουάριο του ’10 σε ένα απρόοπτο πέρασμα από την περιοχή).

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 23012016

ΠΕΡΙ ΦΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ…

Παρενέργειες του θερμού Νοέμβρη είναι και η «ανάσταση» ορισμένων φιδιών που έχουν πέσει ήδη σε νάρκη και μοιάζει σαν να βγαίνουν πάλι από το αυγό τους με τη διαφορά όμως ότι είναι λίγο μεγαλύτερα και το δάγκωμά τους πονάει περισσότερο. 

Λέγεται από πολλούς και το διαβάζουμε στα εγχειρίδια ζωολογίας πως τα φίδια τούτο τον καιρό πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ήτοι φωλιάζουν σε βαθιές τρύπες και περιμένουν κοιμισμένα ή άγρυπνα δεν ξέρουμε, και βεβαίως νηστικά, τον ερχομό της άνοιξης να ξαναβγούν στην επιφάνεια της γης, να αναζητήσουν τροφή για να ζήσουν, να πολλαπλασιαστούν και το φθινόπωρο να ξαναχωθούνε πάλι στις υπόγειες φωλιές τους. Ορισμένα όμως τα οποία μάλλον έχουν χωθεί σε ρηχή φωλιά, παρασύρονται από την καλοκαιρία, όπως αυτή των ημερών μας, και βγαίνουν να ζεσταθούν στον ήλιο αλλά πολλές φορές τα προλαβαίνει το κρύο και μένουν δια παντός στο φως. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα φίδια, όπως ορισμένα από τα μικρά των τυφλιτών για παράδειγμα, τα οποία μάλλον είχαν λάθος γραμμένο DNA ή μπορεί να βγήκαν από τα αυγά τους αργά και τα βλέπουμε να χαζολογούν ακόμη στα μέρη που χτυπάει ο ήλιος και να κρύβονται μόλις νιώσουν κανένα θόρυβο που τα υποψιάζει για την ακεραιότητά τους και τη ζωή τους. Συνήθως προλαβαίνουν και χώνονται μέσα στα χόρτα αλλά σίγουρα και δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολο είναι σε κάποιο αρπακτικό να τους στερήσει το ξύπνημα της άνοιξης στα ανθισμένα λιβάδια και δάση… (Η φωτογραφία (δύσκολη γιατί έτρεχε σαν αστραπή) του μικρού τυφλίτη, στον παλιό περιφερειακό δρόμο της λίμνης Πλαστήρα προχθές. 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 07112015

ΕΦΥΓΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΕΟΛΟΓΗΣ…

Μαζί με τον Στέφανο και τη γυναίκα του Μάρθα μπροστά στο μνημείο των πνιγμένων 

συγχωριανών του, την ημέρα που πήγαμε στη Νεράιδα για να μιλήσουμε για το θέμα.

Πέταξε για τους ουρανούς των Αγράφων,την παραμονή των Χριστουγέννων ο Στέφανος Θεολόγης, ένας σπάνιος άνθρωπος και φλογερός Αγραφιώτης τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω και να μιλήσω πολλές φορές μαζί του για τον τόπο του, για τη ζωή του και για την Καρδίτσα που γνώρισε όταν έφυγε από το χωριό του, το Νεοχώρι και συνέχεια επί 53 συναπτά έτη τάισε στον ιστορικό «Έλατο», ένα μαγαζί που δεν έκλεινε ποτέ και αποτελούσε αξιοθέατο για την Καρδίτσα καθώς ήταν παράλληλα και έκθεση φωτογραφιών από όλους τους επώνυμους που πέρασαν την πόρτα του και έκατσαν στα τραπέζια του.

Μαζί με τη συνάδελφο Μάρω Κουρή, πριν από δυο χρόνια στον «Έλατο» καθόμαστε με τον Στέφανο 

στο ίδιο τραπέζι και η μιλάει στη Μάρω για τον «Έλατο» και την ιστορία του.

Ο Στέφανος τάφηκε χθες στο Νεοχώρι, στο ξάγναντο νεκροταφείο που βλέπει τη λίμνη και κοντά στο μνημείο που στήθηκε με δική του πρωτοβουλία για τους 17 πνιγμένους συγχωριανούς του, την παραμονή του Αγίου Νικολάου το 1959 οι οποίοι επέστρεφαν με βάρκα στο χωριό από τα εργοτάξια της λίμνης. Ο Στέφανος είχε πάρει προσωπικά το θέμα και αγωνίστηκε πολύ για την αποκατάσταση των οικογενειών των θυμάτων.

Με το θάνατο του Στέφανου Θεολόγη, η Καρδίτσα χάνει έναν άνθρωπο - παράδειγμα,έναν  αγωνιστή της ζωής, έναν σπουδαίο πατριώτη και επαγγελματία αλλά περισσότερο απ’ όλα οι Καρδιτσιώτες κι εμείς που τον γνωρίσαμε χάσαμε ένα φίλο και η διαρκής παρουσία του στον «Έλατο» θα μας λείψει. Ας είναι ελαφρό το χώμα των Αγράφων που θα τον σκεπάσει…

ΑΘΗΝΑ, 26122013

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ…

Δεν έφερε κανένας το κάθισμα του να κάτσει δίπλα του το καλοκαίρι. Έβλεπαν όλοι τη νεκρή καστανιά και σκέφτονταν πως αν μείνουν έστω και λίγο κάτω από τον άδειο ίσκιο της θα κουβαλήσουν την αρρώστια που σκότωσε το δέντρο και στα δικά τους, στις αυλές και τα χωράφια κοντά στη λίμνη Πλαστήρα. Έτσι τον άφησαν μόνο να κάθεται να βλέπει πως μεγάλωναν τα καλαμπόκια στο χωράφι κοντά στη λίμνη και να έχει το νου του μην πλακώσουν ασβοί και αλεπούδες και του καταστρέψουν τη σοδειά από τα καλαμπόκια.

Κατά βάθος αυτός το ήξερε πως έτσι θα γίνονταν, γιατί,  την αρρώστια που ξεκλήρισε όλες τις καστανιές στην Κεντρική Ελλάδα, δεν την έφερε κανένας άνθρωπος, ούτε τα πουλιά καθώς ορισμένοι λένε, ούτε οι κολώνες του ΟΤΕ που ήρθαν από την Ιταλία. Την έφερε ο ουρανός και ο αέρας και με τα σύννεφα ή τη βροχή αυτή στράγγιξε στα κλαριά του δέντρου και μέσα σε πολύ μικρό διάστημα το ξέρανε. Χάρη όμως στην ιδιαίτερη αντοχή του ξύλου της καστανιάς, το δέντρο έμεινε όρθιο σαν φάντασμα να δηλώνει την επιδημία που πλάκωσε τα δέντρα.

Λίγο – πολύ το ήξερα όλοι πως έτσι έγινε, αλλά στη σκιά της νεκρής καστανιάς κανένας δεν ήθελε να κάτσει κι αυτός φέτος μετά τη συγκομιδή, η οποία δεν πήγε και άσχημα, πήρε την απόφαση την άνοιξη να μην ξαναβάλει αλέτρι και να αφήσει το χωράφι να το καταπιούν τα βάτα και τα αγριόδεντρα γιατί όπως φαίνεται, αυτά καμιά αρρώστια δεν τα πιάνει και άφησε το καρεκλάκι εκεί να θυμίζει πως κάποτε ο τόπος ήταν άλλος...

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 07122011