Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΝΙΤΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΝΙΤΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ…


Πρόκειται για το ψηλότερο γεφύρι στα Βαλκάνια· το περίφημο πέτρινο τόξο πάνω από τον Αώο· καλείται απλά ως το «Γεφύρι της Κόνιτσας», αποτελεί την αποθέωση της τέχνης των ηπειρωτών μαστόρων και παράλληλα είναι το σήμα κατατεθέν για όλη την επαρχία Κόνιτσας. Για την εποχή που χτίστηκε, ήταν αναμφισβήτητα ένα μεγάλο έργο και έτσι λογίζεται μέχρι τις ημέρες μας και θαυμάζεται από τους πάντες, ντόπιους και επισκέπτες.

Τούτο το μεγάλο έργο, το οποίο προκαλεί δέος σε όποιον το κοιτάζει από κάτω, από την κοίτη του ποταμού, και φέρνει ζάλη σε πολλούς όταν το περνάνε, περιέκλειε λόγω του ύψους του και έναν κίνδυνο. Αυτός ήταν από τον αέρα που πολλές φορές φυσάει πολύ δυνατά μέσα από το φαράγγι και μπορούσε να παρασύρει όποιον ήταν στην κορυφή του.Γι’ αυτό και ο πρωτομάστορας κρέμασε ένα καμπανάκι στο υψηλότερο σημείο κάτω από το τόξο, το οποίο προειδοποιούσε όποιον ήθελε να το περάσει χωρίς να κινδυνέψει.
Έτσι όλες οι γενιές που το πέρασαν σε όλους τους αιώνες εκτός από την τέχνη του μάστορα, τον μνημόνευαν ακόμη περισσότερο γιατί είχε την πρόνοια να προστατεύσει τους διαβάτες και να μην παίρνουν αψήφιστα τα στοιχεία της φύσης που ποτέ δεν θα πάψουν να λειτουργούν ως είναι ταγμένα και απαιτούν με τον τρόπο τους τον ανάλογο σεβασμό…

ΚΟΝΙΤΣΑ, 12032012

Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΔΩΝΑ


Μέρα με τη μέρα το Facebook ανεβαίνει όλο και περισσότερο στην εκτίμησή μου γιατί ανακαλύπτω πως μέσω της επικοινωνίας μας μαθαίνω και πράγματα που σε άλλη περίπτωση ούτε θα έπαιρνα είδηση, όπως για παράδειγμα ότι σήμερα ήταν ο κλήδωνας!


Ας είναι καλά λοιπόν ο φίλος Δημήτρης Αδαμίδης που μας το θύμισε τούτη τη βροχερή Πέμπτη πως κάποτε στους δρόμους της Αθήνας τα κορίτσια άναβαν φωτιές και τις πηδούσαν και όλο το πράγμα είχε κάτι που θεμελίωνε και εξιδανίκευε τους έρωτες εκείνης της πόλης που χάθηκε.


Ας μην μπλέξουμε όμως με αυτά τα πράγματα και ας σταθούμε στην ημέρα που εορτάζεται ο κλήδωνας (σας προτείνω να βάλετε τη λέξη στο google και θα διαβάσετε εξαιρετικά πράγματα) και σε μια φωτογραφία που τράβηξα πρόπερσι σαν με τον Τάκη Φασούλη, από τη Λυκόραχη Μαστοροχωρίων, τον επονομαζόμενο τυροκόμο λόγω επαγγέλματος και πολύ καλό κυνηγό θησαυρών πήγαμε να γνωρίσω κι εγώ τους σβησμένους οικισμούς του Γράμμου, Μυροβλήτη και Άγιο Ζαχαρία και ήρθε μαζί μας η εγγονή του Κατερίνα.


Το κορίτσι λοιπόν ουδόλως νοιάζονταν για το τι μιλάμε εμείς, για αντάρτικα, θησαυρούς κλπ και το ενδιαφέρον της εστιάστηκε μια στιγμή σε αυτά τα μεγάλα λουλούδια που βλέπετε να κρατάει στην αγκαλίτσα της. Δεν ήξερα τι λουλούδια ήταν και σαν ρώτησα την Κατερίνα μου απάντησε πως τα λένε «καλογιάννια» και με αυτά στολίζουν στο χωριό της Γράμμου την εκκλησία της ημέρα του Αϊ – Γιαννιού. Αυτό συμπλήρωσε, το έμαθε από τη γιαγιά της που είναι ιδιαίτερα συνεπής με τα πράγματα της εκκλησίας και τις γιορτές της.


Δεν μπόρεσα να μάθω περισσότερα εκείνες τις ημέρες σχετικά με τον κλήδωνα στη Λυκόραχη που παλιά λέγονταν Λούψικο πάλι για τους πολλούς λύκους που ζούσαν στην περιφέρειά της και καλείται Κεφαλοχώρι, αλλά κράτησα τη φωτογραφία στην άκρη μήπως τέτοιες ημέρες την έβαζα σε κάποιο έντυπο αλλά όπως πάνε τα πράγματα και κλείνουν το ένα μετά το άλλο αυτό δεν θα γίνει ποτέ πια. Γι’ αυτό άρπαξα την ευκαιρία με τη σημείωση του Δημήτρη να μοιραστώ μαζί σας μια λεπτομέρεια από την αληθινή ζωή των ανθρώπων στην ελληνική περιφέρεια και να σας βάλω να ψάξετε περισσότερα για τον κλήδωνα…

ΚΕΦΑΛΟΧΩΡΙ ΚΟΝΙΤΣΑΣ, 26062010