ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ

Τα ποτάμια μας, τα ποτάμια της Ευρυτανίας επί του προκειμένου και μάλιστα ο Κρικελοπόταμος στον οποίο αφιερώσαμε χθες και προχθές αρκετές ώρες για να τον γνωρίσουμε ήταν γεμάτα από ζωή· ψάρια με τα οποία τρέφονταν οι παραποτάμιοι πληθυσμοί, χέλια τα οποία μετά την κατασκευή των μεγάλων φραγμάτων έπαψαν να ονειρεύονται το μεγάλο ταξίδι στη θάλασσα των Σαργασών, βατράχια με τα οποία χόρταιναν τα αρπακτικά και τα νερόφιδα και ένα σωρό άλλα είδη ζώων, πουλιών, τρωκτικών και εντόμων και όλα μαζί συνέθεταν ιδιαίτερα, πλήρη οικοσυστήματα.

Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως  παλιά καθώς ο άνθρωπος με τις δυνατότητες που του έδωσε η τεχνολογία για την κατασκευή δρόμων παντού (για τους οποίους απαιτούνται βάναυσες επεμβάσεις στη γεωφυσικό ανάγλυφο κάθε περιοχής) και η εγωϊστική αντίληψη της κάρπωσης από το ψάρεμα με παράνομα μέσα κυρίως οδήγησαν στην ερήμωση. Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτά έπαιξαν και τα σκουπίδια τα οποία ευτυχώς μειώθηκαν εξαιτίας της εγκατάλειψης από τους ανθρώπους σε όλα σχεδόν τα χωριά ενώ η αναψυχή βοήθησε κάπως να μην γίνονται πλέον σκουπιδότοποι διάφορα σημεία κοντά στους οικισμούς.

Τα λέω αυτά γιατί δυο μέρες χθες μέσα στα ποτάμια τα ψάρια που είδαμε ήταν ελάχιστα, κάτι μικρά και ασήμαντα. Ούτε άλλη ζωή είδαμε εκτός από πολλά μικρά βατραχάκια να πηδάνε μόλις μας καταλάβαιναν φοβισμένα από τις πέτρες στο νερό. Ούτε πουλιά ακούσαμε, ούτε άλλα ζωντανά είδαμε. Από νερόφιδα, είδαμε μόνο ένα μικρό το οποίο εντελώς αδιάφορο για την παρουσία μας, ελίσσονταν στο νερό και ήταν τυχερό, βρήκε και κατάπιε ένα βατραχάκι και αμέσως χώθηκε κάτω από μια πέτρα για να το χωνέψει. Η εικόνα αυτή ήταν και η μοναδική της φύσης να λειτουργεί ακόμη όπως αυτή ξέρει που είδαμε αλλά δεν ήταν αρκετή να μας αλλάξει τη γνώμη της απορρύθμισης που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια και είναι αμφίβολο αν μπορέσει να επανέλθει στην κανονικότητά της.

ΑΘΗΝΑ, 07082017

ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ

Των υδάτων σήμερα ο αγιασμός σε όλη τη χώρα. Σε θάλασσες, λίμνες, δεξαμενές, στέρνες, γούρνες, λιμάνια, γέφυρες παλιές ή καινούργιες. Όταν δε αναφερόμαστε στις γέφυρες, ο νους μου πάντα γυρίζει σε ένα παλιό ξύλινο, πρόχειρο γεφυράκι στον άγριο παραπόταμο του Αχελώου Κόκκινο που μαζεύει νερά από τις ψηλές, απόκοσμες κορυφές πάνω από το χωριό Παχτούρι και το οποίο διάβηκα με ιδιαίτερη προσοχή ομολογώ, τον Ιανουάριο του 2003. Το θυμάμαι, ως μια ακόμη προσπάθεια των τελευταίων ντόπιων να γεφυρώσουν για τις ανάγκες τους τις δυο όχθες του ποταμού και η ύπαρξή του ήταν από μόνη της ευλογία…

ΑΘΗΝΑ, 06012016 

ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ…

Πρόκειται για το ψηλότερο γεφύρι στα Βαλκάνια· το περίφημο πέτρινο τόξο πάνω από τον Αώο· καλείται απλά ως το «Γεφύρι της Κόνιτσας», αποτελεί την αποθέωση της τέχνης των ηπειρωτών μαστόρων και παράλληλα είναι το σήμα κατατεθέν για όλη την επαρχία Κόνιτσας. Για την εποχή που χτίστηκε, ήταν αναμφισβήτητα ένα μεγάλο έργο και έτσι λογίζεται μέχρι τις ημέρες μας και θαυμάζεται από τους πάντες, ντόπιους και επισκέπτες.

Τούτο το μεγάλο έργο, το οποίο προκαλεί δέος σε όποιον το κοιτάζει από κάτω, από την κοίτη του ποταμού, και φέρνει ζάλη σε πολλούς όταν το περνάνε, περιέκλειε λόγω του ύψους του και έναν κίνδυνο. Αυτός ήταν από τον αέρα που πολλές φορές φυσάει πολύ δυνατά μέσα από το φαράγγι και μπορούσε να παρασύρει όποιον ήταν στην κορυφή του.Γι’ αυτό και ο πρωτομάστορας κρέμασε ένα καμπανάκι στο υψηλότερο σημείο κάτω από το τόξο, το οποίο προειδοποιούσε όποιον ήθελε να το περάσει χωρίς να κινδυνέψει.

Έτσι όλες οι γενιές που το πέρασαν σε όλους τους αιώνες εκτός από την τέχνη του μάστορα, τον μνημόνευαν ακόμη περισσότερο γιατί είχε την πρόνοια να προστατεύσει τους διαβάτες και να μην παίρνουν αψήφιστα τα στοιχεία της φύσης που ποτέ δεν θα πάψουν να λειτουργούν ως είναι ταγμένα και απαιτούν με τον τρόπο τους τον ανάλογο σεβασμό…

ΚΟΝΙΤΣΑ, 12032012