ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΠΟΥ ΦΥΛΟΥΝ ΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ

Η οροσειρά φυτρώνει μαζί με τα πλατάνια και τις ιτιές στις κοίτες των ποταμών. Μια αρχέγονη σχέση, βαθιά όσο ο χρόνος, συνδέει τις κορυφές με τους υδάτινους πλοκάμους της Πίνδου. Ο αφρός των ποταμών γίνεται υδρατμός, μια ελαφριά άχνη –σαν τη ψυχή των νερών- ανεβαίνει στον αιθέρα, στροβιλίζεται, ακουμπά μαλακά στις κορυφές. Η πυκνή σύναξη των ατμών δημιουργεί τούφες από σύννεφα που, καθώς πυκνώνουν, κυοφορούν τη βροχή, τους κεραυνούς, το χιόνι και το χαλάζι.

Οι πέτρες των βουνών και τα φυτά σαν σφουγγάρια θηλάζουν τους υδρατμούς – φλέβες αόρατες στέλνουν τα νερά στις αρτηρίες και κρυφά οδηγούνται στις υπόγειες θαυμαστές δεξαμενές που έχει προς τούτο δημιουργήσει η οροσειρά, όπου αγαθά στοιχεία και ευγενικές νεράιδες τα συγκεντρώνουν, τα νανουρίζουν στο σκοτάδι, τα χαϊδεύουν και τα προσέχουν σαν μικρά παιδιά. Επιστάτες αυτού του κόσμου είναι οι καλοπροαίρετοι δράκοι οι οποίοι εφαρμόζουν το δικό τους δίκαιο στη διανομή.

Αυτοί κρατούν τα κλειδιά των αγωγών που οδηγούν τα νερά στις πηγές. Αυτοί είναι οι μόνοι που αφουγκράζονται τις φωνές και τους ψιθύρους των νερών μέσα στις υπόγειες δεξαμενές και, σύμφωνα με όσα ακούνε, αποφασίζουν για την επιστροφή τους στο φως – πολύ σπάνια λαμβάνουν υπ’ όψη τους τις ανάγκες και τις προτεραιότητες που προβάλουν συνήθως οι άνθρωποι.

«ΟΡΕΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ» σελ. 28.

ΑΘΗΝΑ, 06012018

ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ…

Πρόκειται για το ψηλότερο γεφύρι στα Βαλκάνια· το περίφημο πέτρινο τόξο πάνω από τον Αώο· καλείται απλά ως το «Γεφύρι της Κόνιτσας», αποτελεί την αποθέωση της τέχνης των ηπειρωτών μαστόρων και παράλληλα είναι το σήμα κατατεθέν για όλη την επαρχία Κόνιτσας. Για την εποχή που χτίστηκε, ήταν αναμφισβήτητα ένα μεγάλο έργο και έτσι λογίζεται μέχρι τις ημέρες μας και θαυμάζεται από τους πάντες, ντόπιους και επισκέπτες.

Τούτο το μεγάλο έργο, το οποίο προκαλεί δέος σε όποιον το κοιτάζει από κάτω, από την κοίτη του ποταμού, και φέρνει ζάλη σε πολλούς όταν το περνάνε, περιέκλειε λόγω του ύψους του και έναν κίνδυνο. Αυτός ήταν από τον αέρα που πολλές φορές φυσάει πολύ δυνατά μέσα από το φαράγγι και μπορούσε να παρασύρει όποιον ήταν στην κορυφή του.Γι’ αυτό και ο πρωτομάστορας κρέμασε ένα καμπανάκι στο υψηλότερο σημείο κάτω από το τόξο, το οποίο προειδοποιούσε όποιον ήθελε να το περάσει χωρίς να κινδυνέψει.

Έτσι όλες οι γενιές που το πέρασαν σε όλους τους αιώνες εκτός από την τέχνη του μάστορα, τον μνημόνευαν ακόμη περισσότερο γιατί είχε την πρόνοια να προστατεύσει τους διαβάτες και να μην παίρνουν αψήφιστα τα στοιχεία της φύσης που ποτέ δεν θα πάψουν να λειτουργούν ως είναι ταγμένα και απαιτούν με τον τρόπο τους τον ανάλογο σεβασμό…

ΚΟΝΙΤΣΑ, 12032012