ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Μεσούσης της περιόδου των εορτών και η κουβέντα εκτός από  τα χρήματα που περιμέναμε από τους δανειστές για να ζεσταθεί κάπως η χειμάζουσα οικονομία μας και άλλα πεζά της πολιτικής, ήτοι λίστες, επιταγές και ανυπόληπτα πρόσωπα, πολύς λόγος έγινε και παρουσιάστηκε ιδιαίτερη κινητικότητα από πολλούς συμπολίτες μας αναφορικά με το ζήτημα των αστέγων και των ανέργων συμπολιτών μας.

Κάτι τέτοιο βεβαίως γίνονταν πάντα, τέτοιες ημέρες όπου κατά παράδοση αναβλύζει η ευαισθησία για τους αδύναμους και τους πάσχοντες μέχρι να αρχίσει το νέο έτος και να ξεχαστούν και να επανέλθουν στην επικαιρότητα την επόμενη εορταστική περίοδο του Πάσχα. Φέτος όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα, γιατί, με τον ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα αριθμό ανέργων, τα πράγματα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αναστολές στην κατανόηση της πραγματικότητας και αναβολές ως προς την αντιμέτωπισή της. Ο καθένας μας νομίζω πως έχει διαμορφώσει μια άποψη απέναντι σε αυτά τα στενάχωρα πράγματα και όλοι μαζί περιμένουμε την κοινωνία να παρέμβει, έτσι ώστε, για λίγες έστω ημέρες να ανακουφιστούν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε δυσχερή και δύσκολη θέση.

Όπως και να έχει το ζήτημα αυτή η περίοδος θα μείνει στην ιστορία της Ελλάδας και θα αποτελέσει πεδίο μελέτης από τις ερχόμενες γενιές. Προς τούτο θεωρώ πως κατατείνει και το άγνωστο «μνημείο των αστέγων» που ανεξάρτητα αν το έκανε κάποιος εσκεμένα ή από σύμπτωση, μπορεί να εκτιμηθεί ως μια πολύ καλή ιδέα· την διασώζω και την προβάλλω για να την έχει πρόχειρη ο καλλιτέχνης που στο μέλλον θα κληθεί να την υλοποιήσει.

Και ιδέα επί του προκειμένου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μαξιλάρι πάνω στο άδειο βάθρο που βρίσκεται στον ταλαίπωρο κήπο πίσω από την Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου όταν το επιτρέπει ο καιρός, εκτός από ανοιχτό χώρο ελεύθερης χρήσης ναρκωτικών γίνεται και υπνωτήριο αστέγων οι οποόοι κατά τη διάρκεια της ημέρας σηκώνουν τις κουβέρτες και τις ανεβάζουν στα κλαριά των νερατζιών μη και βρεθεί κάποιος φαντάζομαι και τους τις πάρει.

Η σύνθεση με το μαξιλάρι είναι όντως συγλονιστική. Από μόνη της δε αποτελεί μνημείο, για τους άστεγους και τους πλάνητες της Αθήνας και καλείται ο καλλιτέχνης να την αρπάξει, να μη πάει χαμένη και να αποκτήσει επιτέλους και το άδειο βάθρο, ένα βάρος στην πλάτη του.

ΑΘΗΝΑ, 28122012

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Ότι και να πείτε γι’ αυτόν και το έργο του, σας προλαβαίνω: ο «κύριος τίποτα» κατά τον Θεόδωρο Πάγκαλο, ο τέως δήμαρχος Αθηναίων και κατόπιν υπουργός Υγείας κλπ. στην υπέροχη διακυβέρνηση Καραμανλή Β' του Ραφηνάτου,  Δημήτρης Αβραμόπουλος άφησε πίσω του ένα μοναδικό μνημείο χάρη στο οποίο μπορεί να βρεθεί στην επόμενη δημοσκόπηση κάποιου ραδιοφώνου, ενδεχομένως και του Facebook, στην πρώτη θέση του μεγαλύτερου Έλληνα που πέρασε ποτέ στην ιστορία…

Κι αυτό γιατί είχε την έμπνευση να στήσει δίπλα από το Δημαρχείο, στο πεζοδρόμιο της οδού Αθηνάς και απέναντι ακριβώς από ένα κινηματογράφο που παίζει τσόντες εδώ και τριάντα χρόνια, το μνημείο της ελληνικής δραχμής! Η έμπνευσή του μπορεί να μην εκτιμήθηκε από κανέναν πνευματικό άνθρωπο και να μην εκθειάστηκε όσο έπρεπε από τα ΜΜΕ της εποχής γιατί τότε όλοι ζούσαμε στον πυρετό του ευρώ και της ισχυρής Ελλάδας που έπαιζε και το βρακί της στο Χρηματιστήριο. Έτσι το μνημείο έμεινε εκεί και ξεχάστηκε απ’ όλους,  αλλά να που ήρθε η στιγμή να γίνει η νοσταλγία για την εποχή της δραχμής μια νέα εθνική φαντασίωση για τις καλές ημέρες που πέρασαν και θέλουμε να ξαναρθούνε.

Όπως βλέπω λοιπόν τα πράγματα, θρησκόληπτοι και άθεοι, Χριστιανοί και πιστοί άλλων δογμάτων, εκεί θα τρέχουν τώρα να ανάβουν κεράκια και καντήλια μήπως γίνει κανένα θαύμα και γυρίσουμε πάλι στην εποχή που με ένα ντενεκεδένιο τάληρο, μπορούσε ένας άνθρωπος να κοιμηθεί χορτάτος και χωρίς εφιάλτες πως θα του πάρουν ακόμα και τα παπούτσια να σωθεί το κράτος…

ΑΘΗΝΑ, 04032010

ΥΓ. Για τους νέους αναγνώστες του Ακτήμονα θυμίζουμε πως τα τελευταία χρόνια ο Δημήτρης Αβραμόπουλος μετακόμισε στις Βρυξέλλες απ' όπου εκτελεί χρέη Επιτρόπου της Μεταναστευτικής Πολιτικής.