ΓΛΙΤΣΕΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΟΥΣΤΟ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ!

Όσα ακούω περί εξόδου από το Μνημόνιο και άλλα αριστεροχαρούμενα με αφήνουν κάπως αδιάφορο καθώς ο μπελάς που αντιμετωπίζω είναι τα βάτα και οι φτέρες που έχουν καταλάβει τα χωράφια προκειμένου να πάρουν μια ανάσα οι καρυδιές και οι καστανιές και βιάζομαι να τελειώσω μέσα στην εβδομάδα γιατί φτάνει ο Σεπτέμβριος, με καινούργιο οικογενειακό σκηνικό και οι υποχρεώσεις  προς την Άρτεμη δεν είναι και λίγες…

Πέρα απ’ αυτά, το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι τα αγριόχορτα τα οποία θα ήταν κατά πολύ λιγότερα αν τα χωράφια βοσκούσαν λίγα γιδοπρόβατα, πράγμα που έχει γίνει σπάνιο πλέον καθώς πλην ελαχίστων συγχωριανών κανένας δεν ασχολείται πια συστηματικά. Έτσι τα χωράφια ραγδαία μεταμορφώνονται σε δάσος και τούτο θέλει πολύ δουλειά να περιοριστεί και όση δουλειά και να κάνω, αν δεν έχω σύμμαχο καμιά κατσίκα πάει στράφι.

Αυτά σκέφτομαι καθώς χαζεύω, λόγω ημερών βέβαια που ο απόηχος του παζαριού της Φραγκίστας δεν έχει κοπάσει, κάποιες φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και στάθηκα σε μια που έδειχνε μια σειρά από γλίτσες στον πάγκο του Χρήστου Καραδήμα. Ο Χρήστος Καραδήμας που γνώρισα τότε, είναι ένας καλλιτέχνης της ξυλογλυπτικής ή μάλλον της κατασκευής γκλίτσας γιατί πρόκειται για μια ξεχωριστή τέχνη που θέλει άλλες πρακτικές και φυσικά αγροτοποιμενική κουλτούρα και παραστάσεις γιατί αλλιώς δεν έρχονται οι εμπνεύσεις πάνω στο σκληρό ξύλο που στοχεύουν σε κάθε γούστο του πελάτη που θέλει να κρατάει μια απ’ αυτές στα χέρια του ανεξάρτητα αν γνωρίζει τον αληθινό σκοπό τους.

Στην προκειμένη περίπτωση αυτές οι γκλίτσες δεν εξυπηρετούν καθόλου τις ανάγκες του κοπαδιού, ούτε και της λύσης κάποιων διαφορών, όπως αρκετά συχνά συνέβαινε στο παρελθόν στο ύπαιθρο αλλά και στα καφενεία σε καυγάδες, ιδιαίτερα τους πολιτικούς. Δυστυχώς δε, δεν πρόκειται να τις δούμε να πέφτουν και σε καμιά ράχη απ’ αυτές που κουβαλούν χωρίς να διαισθάνονται το αληθινό βάρος και δη της κατάστασης που βιώνουμε -με την ευθύνη όλων να μην ξεχνάμε- και δεν πρόκειται όπως λένε κάποιοι σοβαροί αναλυτές και πολιτικοί, να δούμε να αλλάζει ούτε σε ένα αιώνα από τώρα!  

Οπότε, τις κρατάμε στην άκρη να ομορφαίνουν το σαλόνι ή χιαστί πάνω από το τζάκι, σαν όπλα πατρογονικά και να λέμε στους απογόνους παραμύθια όταν μας ρωτάνε γι’ αυτές…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 20082018

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ήταν εκείνος ο Δεκέμβρης, πριν από επτά χρόνια που κάθε μέρα ήμασταν όλοι στο πόδι, διεκδικώντας αυτό που τουλάχιστον δεν θα ζούσαμε σήμερα και στους δρόμους πυκνά ήταν τα συνθήματα απ’ όλες τις τάξεις των εργαζομένων πολλοί από τους οποίους εκείνη την εποχή βαπτίστηκαν και στη βροχή των χημικών. Μαζί μας ήταν και πολλοί της τότε αντιπολίτευσης που σήμερα κόλλησαν στις καρέκλες τις εξουσίας και φυσικά, έχουν ξεχάσει εκείνο τον αγώνα που τους οδήγησε στην εξουσία και με κάθε τρόπο προσπαθούν, με την προσφιλή τους "αριστερή" τακτική να κάνουν το μαύρο – άσπρο για να αργήσει περισσότερο η ώρα που ξεσηκωθεί ο κόσμος εναντίον τους.

Όμως είναι μεγάλη κουβέντα αυτά και θα την κάνουμε μια άλλη στιγμή γιατί η σημερινή ανάρτηση, την οποία μου θύμισε το Facebook δεν σκοπεί να ανοίξει εδώ δημόσιο διάλογο. Θυμίζει μόνο λίγες σκηνές από εκείνη την άνοιξη στα μέσα του Δεκέμβρη που την μαράζωσε πριν την ώρα της μια ανίκανη και ανήθικη συντεχνία ανήθικων πολιτευτών και πονηρών ψηφοφόρων που στηρίζονται μόνο στις κωλοτούμπες και στα αισχρά ψέματα.

Στη φωτογραφία, λίγο πριν αρχίσουν να πέφτουν τα χημικά στο Σύνταγμα, το πιο ωραίο πανό όλης της πορείας, -εικαστικά αλλά με ιδιαίτερο νόημα- που υπέγραφαν οι σκηνογράφοι – ενδυματολόγοι πέρασε μπροστά στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Μετά το σύννεφα των δακρυγόνων, το πήρε και το σήκωσε κι αυτό η κατάσταση…   

ΑΘΗΝΑ, 15122017

ΟΤΑΝ Η ΜΕΡΚΕΛ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ!

Αποφεύγω να αναφέρομαι στα πολιτικά πράγματα, μέρες μάλιστα που είναι, αλλά δεν μπορώ να αφήσω απαρατήρητη μια ενδιαφέρουσα ενθύμηση που μου έφερε σήμερα το πρωί το Facebook από τα ωραία αντιμνημονιακά έτη, συγκεκριμένα το 2013, που είχε ανεβεί πολύ ο πυρετός των λογής – λογής αγανακτισμένων που έβλεπαν την ώρα της καρέκλας να πλησιάζει και δεν κρατιόνταν μη και προλάβει άλλος να σκίσει τα μνημόνια!

Η φωτογραφία τραβήχτηκε με προσοχή, γιατί αν θυμόμαστε καλά είχε επιβληθεί ένα ιδιαίτερο καθεστώς από τους αντιμνημονιακούς καπεταναίους στους δρόμους και τις συγκεντρώσεις  για τις φωτογραφήσεις και τώρα καταλαβαίνω το νόημά του. Έτσι λοιπόν κατάφερα να κρατήσω για την ιστορία μια φωτογραφία που τράβηξα στα Εξάρχεια με μια ομάδα από τους γνωστούς νεαρούς να έχουν φτιάξει ένα Επιτάφιο που στην κορυφή του είχε ένα πορτρέτο της Μέρκελ και το μετέφεραν γύρω από την πλατεία, συμμετάσχοντας έτσι στον αγώνα που θα δικαιώνονταν με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αργότερα.

Θεωρώντας λοιπόν πως δεν είναι και τόσο ασεβές να θυμίζεις σε κάποιους τον επαναστατικό οίστρο, ο οποίος δεν πήγε για πολλούς και χαμένος καθώς αυτό το έρμο το κράτος διαθέτει πολλές καρέκλες σε συμβούλια και ΜΚΟ, ξαναφέρνω την στιγμή στην επικαιρότητα για να έχουμε να κουβεντιάζουμε μέχρι να έρθει η αληθινή Ανάσταση! 

ΑΘΗΝΑ, 14042017