Ο ΤΟΙΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Τους τοίχους τους φτιάχνουν οι άνθρωποι για μια σειρά πρακτικούς λόγους: να τους προφυλάσσουν από τα καιρικά φαινόμενα όλες τις εποχές του χρόνου, να κρατάνε σε ασφάλεια τον όποιο πλούτο έχουν αποκτήσει και φυσικά να αποκρύπτουν όταν χρειάζεται από τους άλλους τις κινήσεις τους – καλές ή κακές δεν έχει σημασία. Σε αντίθετη περίπτωση, όλα όσα κάνουν γίνονται δημόσια και το θέαμα κρίνεται αναλόγως με την οπτική, την παιδεία και την αισθητική αυτού που φαίνεται κι βεβαίως αυτού που βλέπει χωρίς δόλο κάποτε αλλά συνήθως λαθραία. Την ευθύνη πάντως για το τι θέλει κάποιος να φανεί στον τοίχο του ή μέσα από τα παράθυρά του καθώς και τα υλικά με τα οποία επιθυμεί να κατασκευαστεί, την έχει αποκλειστικά ο ίδιος.

Με την πρόοδο του χρόνου τα πράγματα άλλαξαν και από εκεί που ο τοίχος κάθε σπιτιού ή μιας ιδιοκτησίας ήταν ένας χώρος που σκέφτονταν κάποιος να πλησιάσει – πόσο μάλλον να γράψει κάτι πάνω σε αυτόν- φτάσαμε στο σημείο που έχει καταντήσει πίνακας ανακοινώσεων κάθε τυχαίου που περνάει από εκεί. Τόσο που πολλές φορές δημιουργεί ανάμεικτες εντυπώσεις γι’ αυτόν που κρύβει πίσω του. Δεν θέλει πολύ, ένας να γράψει κάτι, αμέσως ακολουθούν ένα σωρό άλλοι και συμπληρώνουν το διάλογο, άλλος με το κοντό του και άλλος με το μακρύ του μέχρι να δημιουργηθεί μια «βαβέλ» από μουντζούρες.  

Το φαινόμενο είναι πλέον συνηθισμένο στην πόλη που κατοικούμε και μάλλον μας ξενίζει όταν δούμε ένα καθαρό τοίχο ή έστω ένα τμήμα του. Είναι πλέον πέρα από την αισθητική μας, ως άνθρωποι με τη στοιχειώδη καλλιέργεια και βεβαίως ως πολίτες με κοινό νου να μπορούμε να επεξεργαστούμε το αυτονόητο όχι μόνο στα ντουβάρια της πόλης αλλά και στις οθόνες των υπολογιστών και των τηλεφώνων που έχει μεταφερθεί το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου λόγου και φυσικά της προπαγάνδας και των ψεύτικων ειδήσεων. Ένα σωρό πράγματα θα μπορούσαν να γραφτούν για τους τοίχους της Αθήνας και τους «τοίχους» των δικτύων οι οποίοι όπως προαναφέρθηκε είναι το ίδιο ευάλωτοι στις διαθέσεις των περαστικών αλλά κυρίως των κακόβουλων που τους έχουν βάλει στο στόχο και συχνά ξεσπούν πάνω τους με κάθε τρόπο κι έτσι πολλοί οδηγούνται στη δημιουργία ψηλότερων τοίχων ή τους ενισχύουν με ισχυρά ηλεκτρονικά μέσα και φίλτρα.

Ο μόνος τοίχος που είδα χθες να μην κινδυνεύει από αυτά που λέμε, ήταν αυτός του άθλιου γυάλινου κτιρίου που έχτισε ένας ξεχασμένος εργολάβος στη θέση ενός παλιού ωραίου σχολείου στην οδό Ακαδημίας και τούτο λόγω ύψους. Εκεί που βρίσκεται στα ουράνια δεν τον φτάνει καμιά πέτρα, κανένα σύνθημα δεν κολλάει πάνω του και κανένα αυθαίρετο post δεν πρόκειται να βάλει σε σκέψεις τους περαστικούς. Ούτε ο κρύος ουρανός της Αθήνας ήθελε χθες να ακουμπήσει πάνω του μη και τα μισάνοιχτα παράθυρά του ρουφήξουν τα αραιά συννεφάκια του και βιαστικά τον προσπέρασε τρομαγμένος από  το παγωμένο γυαλί που τον ντύνει από την κορυφή ως το πεζοδρόμιο.

ΑΘΗΝΑ, 20032019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 18032019, σελ. 37.

Ο ΝΤΕΝΕΚΕΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ Τ’ ΑΣΤΡΑ!

Μιας και απόψε τα σύννεφα που σκέπασαν (χωρίς να βρέξουν δυστυχώς) τη μικρή πατρίδα έκρυψαν και το ολόγιομο σχεδόν φεγγάρι, ας δούμε έναν άλλο στολισμένο ουρανό, πάνω στον ντενεκέ που πρόσεξα πριν από πέντε χρόνια στον Αρτεμώνα της Σίφνου με το καπέλο από ξεραμένα γεράνια που φοράει τον ουρανό μιας κατάκαθαρης νύχτας, πλημμυρισμένο από αστέρια. Είναι τόσο βαρύς μάλιστα ο ουρανός πάνω του που όπως φαίνεται του κόπηκαν τα πόδια και δεν μπορεί να ανέβει άλλο το σκαλιδάκι να φτάσει στην ταράτσα για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει πιθάρι για νερό.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06092017

ΟΤΑΝ ΠΕΣΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΑΚΩΣΕΙ…

 

Καλησπέρα σας. Μόλις τώρα άνοιξα την οθόνη και παραλίγο να τρέξω να φορέσω αδιάβροχο να μη μουσκέψω από τα σταγονίδια, εδάφους - εδάφους πρώτα, από αυτά που απασχολούν την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα αλλά πιο πολύ για τα σταγονίδια αέρος, ήτοι τα σταγονίδια των ψεκασμών από άγνωστα αεροπλάνα που όπως ισχυρίζονται κάποιοι δρουν υπονομευτικά για το κλίμα, τους ανθρώπους και τη ζωή. Όλη αυτή μάλιστα η κινδυνολογία στο διαδίκτυο, στολίστηκε με υπέροχες φωτογραφίες μακρόστενων στοιβάδων συννέφων, από αυτά που σχηματίζονται πίσω από τα αεροπλάνα.

Δεν ξέρω τι να πιστέψω, γιατί κανένας τελικά δεν επαναπαύεται στις απαντήσεις, των ειδικών και επί του προκειμένου των εκπροσώπων της Αεροπορίας (πολεμικής και πολιτικής) για το πως δημιουργούνται αυτά τα σύννεφα και γι’ αυτό κρατάω την ομορφιά που βλέπουμε κάποιες στιγμές να κυριεύει τον ουρανό, με απίστευτα χρώματα και μοναδικούς σχηματισμούς και ενδόμυχα εύχομαι, αν είναι να πέσει να μας πλακώσει, ς πέσει μια τέτοια ώρα και ας είναι και γεμάτος με όλα τα επικίνδυνα χημικά του κόσμου.  

(Η φωτογραφία χθεσινή, από τον ουρανό πάνω από το λιμάνι του Πειραιά την ώρα που τέλειωνε η ανοιχτή πρόβα της Λυρικής Σκηνής).

ΑΘΗΝΑ, 27092013