ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ #02

Η αυλή του Αγίου Παντελεήμονα με τα ασβεστωμένα πεζούλια στα Πλατειά

Η Τήνος είναι ένα νησί που άργησα ομολογώ να ανακαλύψω και το πρώτο ταξίδι μου εκεί έγινε το καλοκαίρι του 2003 και συγκεκριμένα γνώρισα τότε τη βόρεια πλευρά του, τον Πάνορμο και τα Πλατειά για τα οποία έγραψα μάλιστα ένα πολύ ωραίο κείμενο το οποίο σε κάποιο κοίτασμα του αρχείου περιμένει το φως του τρέχοντος έτους να αναστηθεί.

Όπως όλοι, έτσι κι εγώ τότε πέρασα από την Παναγία για ένα κεράκι αλλά περισσότερο χρόνο αφιέρωσα στην Αγία Παρασκευή στην Καραμπούσα, μια πανέμορφη περιοχή που δεν χόρταινα να βγάζω φωτογραφίες (δυστυχώς διαφάνειες που θέλουν ψηφιοποιήση) και παρά τη στενότητα του χρόνου κάθισα για αρκετή ώρα στον αυλόγυρο του εξωκκλησίου του Αγίου Παντελεήμονα ακριβώς απέναντι από τα Πλατιά και απόλαυσα το εκπληκτικό τοπίο με τις πεζούλες χτισμένες από τεράστιες πέτρες και την κατάξερη βλάστηση.

Έβλεπα τον Τόπο τότε διαφορετικά, θαρρώ περισσότερο αισθητικά και με ενδιέφερε μέσα από τα κείμενα εκείνης της εποχής να το μεταφέρω και σε όσους με διάβαζαν. Πάλευα να περάσω εκείνα τα κείμενα στα έντυπα που είχαν αφηνιάσει με το life style της κατανάλωσης και της αποθέωσης των «προορισμών». Δεν το έβαζα όμως κάτω, επέμενα και πιστεύω πως ενέπνευσα αρκετούς να πάνε να γνωρίσουν τις ερημιές της Καραμπούσας με τις μεγαλιθικές ξερολιθιές και τα πανέμορφα ερειπωμένα αγροτόσπιτα.

Από εκεί λοιπόν, από τον όμορφο αυλόγυρο του Αγίου Παντελεήμονα απέναντι στα Πλατειά με τα ασβεστωμένα από σχιστόλιθο πεζούλια του έχω προγραμματίσει μόλις μου δοθεί η ευκαιρία τις επόμενες εβδομάδες να συνεχίσω από εκεί που άφησα ένα έργο για τη δύναμη των ανθρώπων που έχτισαν με τα χέρια τους κυκλώπειες ξερολιθιές σε όλη την βόρεια πλευρά του «χειροποίητου», όπως πολύ όμορφα λένε αυτό το μοναδικό νησί.   

- Πολλές από τις «ανακαλύψεις» από την ανασκαφή στο αρχείο των Μικρών Πατρίδων μπορείτε να τις διαβάζετε κυρίως στον actimon.blogspot. com όπου θα αναπτυχθεί προς το παρόν το έργο αλλά και στο Facebook όπου θα εμφανίζονται ως ανακοινώσεις και θα αναπτύσσεται και διάλογος αν χρειαστεί. 

ΑΘΗΝΑ, 31072016 

ΜΙΑ ΑΔΕΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

Μιας και στην ομάδα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΚΑΙ ΜΗ» πιάσαμε το θέμα «πλατείες», σε όλη την Ελλάδα, πλατείες ωραίες ή άσχημες,άδειες ή γεμάτες κόσμο, ιστορικές ή άσημες, εγώ μέσα από αυτή την ενότητα, θα σας μεταφέρω σε στις πλατείες κάποιων χωριών σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Και ξεκινάμε από την πλατεία στο ωραίο χωριό Νεράϊδα (Γρεβενοσέλι παλιότερα) του νομού Τρικάλων που βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές των Τζουμέρκων, πάνω από τον Αχελώο. Η μεγάλη αυτή πλακόστρωτη πλατεία μπροστά στην πολύ ωραία εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, δείχνει πόσο κόσμο είχε αυτό το χωριό κάποτε ενώ σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοί του μετριούνται σε λίγες δεκάδες και ακόμη, πόσο κόσμο θα μπορούσε να μαζέψει το απόγευμα της Αγίας Παρασκευής που χόρευαν τα περίφημα «κάγκελα», ήτοι τον πιο ωραίο κλειστό χορό σε όλα τα Τζουμέρκα.

- Και μιας και λέω για ορεινή Ελλάδα, θα αναφέρω χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι προβολή, πως οι φωτογραφίες προέρχονται από το βιβλίο μου «Ορεινή Πατρίδα - Στον Άσπρο, στην Πίνδο» που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια η Διευρυμένη Κοινότητα Νεράιδας Τρικάλων, έχει εξαντηθεί και σκέφτομαι πως θα το ξαναεκδώσω.

 

ΑΘΗΝΑ, 18112013

ΟΙ ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

 

Μια τέτοια μέρα σαν τη σημερινή που πέρασε δεν είναι σπάνια γι’αυτό τον καιρό στην Αθήνα αλλά άμα τυχαίνει να είναι Σάββατο είναι ανεπανάληπτη για όλους μας. Δεν λέω υπερβολές και νομίζω πως πολλοί που βρέθηκαν και περπάτησαν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας θα συνηγορίσουν με αυτό το χαρακτηρισμό..

 

Ήταν τόσο ωραία σήμερα στην Αθήνα που ομολογώ πως δεν είχα καμιά διάθεση για φωτογραφίες, ήθελα απλά να απολαύσω την πόλη και τους ανθρώπους της που έδειχναν μια διάθεση ανεμελιάς που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Γι’ αυτό και έκατσα όμως κάνα δυο ώρες στο καρότσι του φίλου μου παλαιοπώλη Γιώργου στην πλατεία Μοναστηρακίου και διάλεξα παλιές ωραίες φωτογραφίες τις οποίες θα σας παρουσιάσω σύντομα και σαν βαρέθηκα πήρα τον ανήφορο της Ερμού κα γυρίσω προς τα Εξάρχεια πέρασα, όπως κάνω πάντα από την πλατεία Αγίας Ειρήνης και νάτο το θέμα μπροστά μου.

Ένας σχοινοβάτης είχε δέσει το ένα άκρο του σχοινίου σε μια μουριά της πλατείας και το άλλο σε κάποια σιδερένια κολώνα μπροστά από ένα μαγαζί και έκανε πάνω σε αυτό τις βόλτες του πέρα - δώσε φωνάζοντας συνθήματα και διάφορα άλλα, μπροστά σε ένα κοινό που ήταν βαθιά αραγμένο στις καρέκλες. Ο συνεργάτης του κάποια στιγμή ανέβηκε πάνω σε ένα ποδήλατο μιας ρόδας, έκανε κι αυτός κάποιες βόλτες στον ελέυθερο από τραπεζάκια χώρο και κάποια στιγμή έπιασαν κι οι δυο κάποια ψεύτικα γιαταγάνια και έκαναν δήθεν πως μονομάχησαν μπροστά στο κοινό που κοιτούσε και σκέφτονταν τη δική του ισορροπία ο καθένας πάνω στο τεντωμένο σχοινί της βαριάς καθημερινότητάς μας. Στο τέλος, ο Μανώλης (έτσι έλεγαν τον σχοινοβάτη ενώ τον μονοποδηλάτη έλεγαν Αρμάνδο) ζήτησε από κάποιον να τον βοηθήσει να κατέβει από το σχοινί,με τρόπο σαν αυτό που κατεβάζει τη σύζυγό του από μια σκάλα και όλα τέλειωσαν με την περιφορά του καπέλλου για το μεροκάματο των καλλιτεχνών του δρόμου που όπως δήλωσαν είναι.

ΑΘΗΝΑ, 09112013