ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ ΑΠΟ ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Φυσικά και δεν περιμένουν την περίοδο των εορτών οι μικροί μουσικοί από τις Βαλκανικές κυρίως χώρες να βγουν για μεροκάματο στους δρόμους της Αθήνας. Τους βλέπουμε όλο σχεδόν το χρόνο να κινούνται σε όλη την Ερμού, καθώς παρά τις συνέπειες τις κρίσης στα εισοδήματα των πολιτών παραμένει ο πιο λαμπερός και λουσάτος δρόμος της πόλης.

Αυτό είναι που προσελκύει πλήθος ατόμων που επενδύουν άλλοι στον ανθρωπισμό των περαστικών, άλλοι στον οίκτο και τη συμπόνια ενώ δεν λείπουν και αυτοί που ψάχνουν θύματα να τους αφαιρέσουν κάτι που μπορεί να βγάλουν λίγα ευρώ από την μεταπώληση . Τέτοια αντικείμενα είναι κυρίως τα κινητά τηλέφωνα που οι επιτήδειοι καταφέρνουν να πάρουν χωρίς να τους πάρει είδηση το θύμα. Οι ίδιοι τύποι βέβαια έχουν και το νου τους στις τσάντες των γυναικών αλλά και τις τσέπες των ανδρών και οι οποίοι σαρώνουν ανά πάσα στιγμή τους περαστικούς και αλλοίμονο σε όποιον μπει στο στόχο. Ο κόσμος ακούει καθημερινά για τα κατορθώματά τους αλλά όταν κατεβαίνει στην Ερμού και γενικά στο εμπορικό κέντρο είναι βέβαιο πως κάποιοι θα επιστρέψουν σπίτι τους πικραμένοι. 

Ας αφήσουμε όμως τους κλέφτες και να σταθούμε σε μια άλλη ομάδα των ανήλικων μουσικών που βγάζει μεροκάματο από το οποίο μόνο ψίχουλα μένουν στην τσέπη τους καθώς οι «μεγάλοι» είναι αυτοί που μαζεύουν τις εισπράξεις μόλις τελειώσει η βάρδια και αυτό γίνεται συνήθως όταν πέφτουν τα ρολά στα μαγαζιά και αραιώνει η κίνηση στους δρόμους. Οι μικροί, μερικοί από τους οποίους λίγοι ξέρουν από μουσική ενώ οι περισσότεροι φαίνεται πως έκαναν υπερεντατικά για να βγουν στην πιάτσα, έρχονται συνοδευόμενοι κάθε πρωί από τους «μεγάλους» που ανάλογα την δύναμη που έχει ο καθένας μοιράζουν τα πόστα και ουδείς μπορεί να βάλει εκεί δικό του γιατί ο καυγάς που θα γίνει, σε κάποιο απόμερο σημείο της πόλης σίγουρα δεν θα έχει καλή κατάληξη. 

Έτσι βλέπουμε πολλούς μικρούς μουσικούς, αγόρια συνήθως αλλά καμιά φορά και κορίτσια να παίζουν πάντα στο συγκεκριμένο σημείο. Το αλλάζουν μόνο όταν αποφασίσουν οι «μεγάλοι» – είναι ολοφάνερο πως αυτοί δεν είναι οι γονείς τους ή συγγενείς αλλά αφεντικά και λέγονται πολλά για τον τρόπο που δίνουν δουλειά και πως ελέγχουν μη και συμβεί κάτι απρόοπτο και χάσουν τόσο τη θέση στη μοιρασιά της πιάτσας, όσο και το κεφάλαιο που διέθεσαν. Συνήθως, λένε κάποιοι που γνωρίζουν αυτή την πιάτσα αυτού του είδους επαιτείας, αυτά τα παιδιά είναι νοικιασμένα από την πατρίδα τους ακόμη και τα φέρνουν να δουλέψουν στις γιορτές. Πως έρχονται, που μένουν, πως περνάνε τη νύχτα τους, τι μεροκάματο βγάζουν και πότε τα επιστρέφουν πίσω,  κανένας δεν ξέρει ούτε μπορεί να μάθει γιατί στην όλη ιστορία όλα τα στόματα είναι σφιχτά κλεισμένα.

 Αυτό που ξέρουν όμως όλοι όσοι παρατηρούν συστηματικά αυτά τα πράγματα στο κέντρο της πόλης είναι ότι κάθε λίγο αλλάζουν οι μικροί μουσικοί, γιατί τα «αφεντικά» γνωρίζουν πως ο κόσμος βαριέται να ρίχνει κέρματα στους ίδιους και τους ίδιους και τους αλλάζουν πιάτσα, πιθανώς και χώρα για δουλειά. Εκτός αυτού, ένας λόγος είναι η αντίληψη πως όσο πιο μικροί σε ηλικία είναι οι μουσικοί τόσο περισσότερα κέρδη έχουν και αυτό ανεξάρτητα αν μικρός ή το κοριτσάκι καμιά φορά γνωρίζει μουσική η απλά γραντζουνάει μια κιθάρα ή ανοιγοκλείνει ένα ακορντεόν. 

Σημασία γι’ αυτούς έχει η συμπόνια που μπορεί να εκπέμψουν και απ’ αυτή εξαρτάται το μεροκάματο στο κρύο πεζοδρόμιο της Ερμού από το οποίο δεν μπορούν να απομακρυνθούν γιατί κάπου στη γωνία παραμονεύει με μάτια δεκατέσσερα το αφεντικό και κάτι τέτοιο θα έχει συνέπειες, για τις οποίες με κάποιο τρόπο σίγουρα θα έχει προειδοποιηθεί ή θα τις έχει βιώσει. Κι αν δεν το ξέρει ό ίδιος, όλο και κάποιος άλλος από την κομπανία θα τον πληροφορήσει να μην το τολμήσει γιατί θα το μετανιώσει.

ΑΘΗΝΑ, 19122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35

ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΟΥΑΝ;»

 

Τόσος θόρυβος, για τον «ξανθό άγγελο» ή την «τετράρχονη Μαρία» που σήμερα άκουσα πως ήταν πεντάχρονη ως εξάχρονη, δηλαδή το κοριτσάκι που «ανακάλυψαν» τυχαία στο συνοικισμό των Ρομά στα Φάρσαλα και αφυπνίστηκαν ξαφνικά οι πάντες και παντού για το πρόβλημα των παιδιών στους δρόμους της επαιτείας και ποιος ξέρει τι άλλο κακό και έφτασε το θέμα να γίνει πρωτοσέλιδο και πρώτη είδηση σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου.

Δεν θα ήθελα να συμβάλλω κι εγώ με τίποτα περισσότερο παρά με μια μικρή παρατήρηση πάνω στο θέμα. Γιατί δεν ενδιαφέρθηκε για παράδειγμα κανένας για το ποιος είναι ο χοντρούλης Αντουάν που έπαιζε ένα πλαστικό φλάουτο πριν από ένα χρόνο στην πλατεία Μοναστηρακίου και τον έπιασε ο σεμνός φακός μου να παίζει με ένα από τους πιο γνωστούς αδέσποτους σκύλους της Αθήνας; Ποιος αναρωτήθηκε ποιο ήταν αυτό το παιδί; Ποιος ρώτησε ποιοι είναι οι γονείς του,από πού ήρθε, που μένει και πως συντηρείται; Ποιος έψαξε να δει ποιοι το «προστατεύουν» και σε ποιους αποδίδει το ισχνό μεροκάματο του πεζοδρομίου; Ποια υπηρεσία τέλος πάντων ενδιαφέρθηκε να μάθει αν αυτό το παιδί είναι καλά, αν πρέπει να κάνει τίποτα ιατρικές εξετάσεις ή αν πρέπει να νοσηλευτεί κάπου.

Κανένας δεν έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά γιατί απλά τόσα χρόνια έχουμε συνηθίσει το φαινόμενο της παρουσίας των μικρών παιδιών ατα φανάρια αν θυμούνται οι παλαιότεροι που περίσσευαν και ψιλά στους οδηγούς, στην επιτηδευμένη ή την ωμή επαιτεία στο κέντρο της Αθήνας και κυρίως στο Μοναστηράκι, στην «γραφικότητα» που έδιναν σε αυτούς τους χώρους τα τσιγκανόπαιδα της ημεδαπής ή των Βαλκανίων και της Ασίας.

Εν ολίγοις, όλα αυτά τα βλέπαμε γύρω μας αλλά δεν μας ένοιαζε καθόλου, τα θεωρούσαμε σαν ένα κομμάτι της εικόνας της πόλης που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και γυρνούσαμε επιμελώς την πλάτη στο πρόβλημα που ούτως ή άλλως μια μέρα θα έσκαγε. Κι έσκασε με την «ξανθιά Μαρία» επειδή διέφερε από ένα σωρό άλλα άσχημα και κακοφτιαγμένα παιδιά από τα Βαλκάνια κυρίως γιατί το παρουσιαστικό της παραπέμπει σε άλλη χώρα και το θέμα δεν το πιάσαμε πάλι σωστά καθώς αυτό έγινε βορά των αδηφάγων ΜΜΕ και οι φωνές που ακούγονται είναι δυστυχώς εκείνες που καλύπτουν τις ψιθύρους της απόγνωσης αυτών των παιδιών και γιατί όχι, και αυτών που τα περιβλαλλουν.

Στην περίπτωση, η σιωπή που επιβάλλει η σωστή και πολιτισμένη αντιμετώπιση ήταν η πιο ενδεδειγμένη για να μην εκτίθενται και τα παιδιά αλλά και οι κοινωνικές ομάδες που ανήκουν. Αν γίνονταν η σωστή εφαρμογή του νόμου και η προσοχή των εντεταλμένων υπηρεσιών ήταν διαρκής τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνονταν και οι ειδικές περιπτώσεις που πάντα συμβαίνουν, θα αντιμετωίζονταν με άλλο και πλέον διακριτικό τρόπο...

ΑΘΗΝΑ, 21102013

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΕΠΑΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΟΥ;

Τον βλέπω κάθε μέρα στη Σταδίου (στην είσοδο του κλειστού καταστήματος «ΑΚΡΟΝ»,από τα πρώτα της Αθήνας που λύγισε η κρίση) να απλώνει πάνω σε ένα χαρτοκούτι το πλαστικό κυπελλάκι και να περιμένει να πέσει μέσα κανένα ψιλό από τους περαστικούς. Ανάλογα με την περίπτωση,ο επαίτης που έχει πάρει τη θέση η οποία πρέπει να είναι από τις πιο ακριβές στην πιάτσα της επαιτείας στην Αθήνα, έχει μπροστά του και ένα χαρτόνι που γράφει τα σχετικά με την κατάστασή του,σε κάποια μεικτή γλώσσα βαλκανικών με ελληνικά. Αυτό γίνεται κάθε μέρα αλλα χθες,τον είδα αντί να έχει το κυπελάκι πάνω στο χαρτοκούτι, να το έχει ακουμπήσει πάνω στον τόμο «Ο Μέγας Πέτρος» του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα ο οποίος ήταν στηριγμένος πάνω και άλλα σχετικά βίβλια. Πως έφτασαν εκεί τα βιβλία, δεν μπόρεσα να μάθω γιατί λόγω της πορείας είχε αφήσει το μαγαζί στον αυτόματο εισπράκοτορα αλλά πιστεύω πως κάποιος άλλος τα βρήκε στα σκουπίδια και τα ακούμπησε εκεί για να μην τα χάσει και ο επαίτης τα χρησιμοποίησε όπως τον βόλευε…

ΑΘΗΝΑ, 21022013