ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΧΩΡΙΑΝΩΝ ΜΟΥ…

Η Παλιόγουρνα και το ομώνυμο ρέμα, κυρίως αυτό στα βόρεια του χωριού ανέκαθεν ήταν σημαντικοί τόποι για το χωριό. Βασικά για το πολύτιμο νερό που άρδευε και αρδεύει ακόμη μετά από την συγκέντρωσή του στη γούρνα (Παλιόγουρνα) μεγάλο μέρος των καλλιεργήσιμων εκτάσεων στην Κάτω Γειτονιά. Το ρέμα χάρη στις πολλές μικρές πηγές που αναβλύζουν εντός του και έρχονται πολύ κρύα από τα βάθη της γης, αυτές τις ημέρες είναι το πιο δροσερό μέρος στο χωριό αλλά δεν μπορεί κανένας να το χαρεί γιατί εδώ και χρόνια είναι, με ευθύνη δημοτών και δημοτικών αρχόντων ένας μεγάλος σκουπιδότοπος. 

Και παλιά θυμάμαι πετούσαν σκουπίδια και άχρηστα πράγματα εκεί, ήταν όμως όλα από οργανικά υλικά και έλιωναν αμέσως. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε με την εξάπλωση των πλαστικών που επί δεκαετίες έριχναν εκεί οι χωριανοί αλλά και οι περαστικοί από τα άλλα χωριά καθώς τους βόλευε επειδή δεν χρειάζονταν να ανοίξουν ούτε την πόρτα από το αυτοκίνητό τους. Μετά ήρθαν τα μπάζα από τις επισκευές των σπιτιών και σιγά – σιγά γέμισε η πλαγιά που μάταια προσπαθούν τα πλατάνια και τα έλατα να κρύψουν την ασχήμια της. Τα τελευταία χρόνια που λειτουργεί η αποκομιδή των σκουπιδιών από τον Δήμο Μακρακώμης, το φαινόμενο περιορίστηκε στην απόρριψη μπάζων και υλικών από καθαρισμούς οικοπέδων, κυρίως από τα σπίτια των παραθεριστών κι αυτό παρανόμως γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι και χώροι στο Δήμο να αποτεθούν χωρίς να ρυπαίνουν. 

Πρόσφατα ένα μηχάνημα σκέπασε με χώμα τα σκουπίδια κι έτσι βελτιώθηκε η εικόνα. Έτσι, μόνο εμείς ξέραμε πως από κάτω κοιμούνται και θα κοιμούνται για αιώνες τα πλαστικά και οι περαστικοί έβλεπαν να οργανώνεται ο χώρος και τον απολάμβαναν κι αυτοί. Δεν κράτησε όμως πολύ η χαρά καθώς από προχθές το σημείο κοσμεί μια σύνθεση από τρία στρώματα και άλλα οικιακά σκουπίδια από ένα σπίτι που άνοιξε για λίγες ημέρες του καλοκαιριού. Οι νοικοκυραίοι, αντί να καλέσουν την σχετική υπηρεσία του Δήμου με το μεγάλο αυτοκίνητο να πάρει τα στρώματα και τα άλλα σκουπίδια, τα πήραν και χωρίς ντροπή τα πέταξαν στο ρέμα. Δεν πρόσεξαν καν ότι ήταν καθαρό κι έτσι έκαναν την αρχή ενός νέου σκουπιδότοπου που φυσικά δεν θα τον βλέπουν γιατί τις 50 από τις 52 εβδομάδες του χρόνου τις περνούν μακριά από το χωριό. Τα στρώματα που δύσκολα λιώνουν θα τα βλέπουμε καθημερινά οι μόνιμοι του χωριού αλλά αυτό δεν τους νοιάζει. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να τα ξεφορτωθούν και να νιώσουν άνετα λίγες ημέρες. 

Ποιοι είναι, δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι ο καθένας ή ο κανένας από εμάς και τους άλλους, ντόπιους, παραθεριστές, επισκέπτες. Σημασία έχει η αδιαφορία που δείχνουν για τον τόπο και η υπονόμευση που προκαλούν σε αυτόν, ειδικά σε μια περίοδο που όλη η Ελλάδα παρακολουθεί με τρόμο να καίγονται πόλεις, χωριά και δάση. Το να αναφερθούν στις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου είναι μάταιο. Ελπίζω όμως να το καταλάβουν και να πάνε οι ίδιοι να τα απομακρύνουν από το ρέμα και να φαίνεται πάλι καθαρός ο τόπος.

 ΥΓ. Η περίπτωση της Παλιόγουρνας είναι ενδεικτική γιατί ανάλογα φαινόμενα, μικρότερης έκτασης βλέπουμε και σε άλλα ρέματα και σημεία του χωριού. Η στροφή στην Παλιόγουρνα απλά τους βολεύει περισσότερο γιατί είναι δίπλα στο δρόμο…

 ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 05062021

ΕΝΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΟ ΜΕΤΡΟ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Στα σκουπίδια και γενικώς σε ότι πράγματα θεωρούνται για πέταμα μπορεί κάποιοι, και όχι κατ’ ανάγκη οι συλλέκτες που βγάζουν απ’ ότι ανασύρουν από τους κάδους μεροκάματο, να βρουν κάτι που θα ήθελαν, κάτι που έψαχναν και να το αποκτήσουν χωρίς να ξοδευτούν. Αρκεί να είναι τυχεροί και να προλάβουν, πριν αρχίσει ο αέναος κύκλος του ψαξίματος ο οποίος γίνεται από πολλούς και σταματάει μόνο για λίγο, όταν περάσει το απορριμματοφόρο και αδειάσει στα σωθικά του ότι έχει απομείνει στον κάδο. 

Είναι πολλοί επίσης εκείνοι που έχουν βρει ενδιαφέροντα και σπάνια πράγματα, ειδικά τις παλιότερες εποχές που δεν έβαζαν τα σκουπίδια σε κάδους και ήταν σε κοινή θέα στα πεζοδρόμια. Τότε ο περαστικός έβλεπε, όπως στα παζάρια, ότι είχαν βγάλει οι νοικοκυραίοι για πέταμα και ότι του γυάλιζε έσκυβε, το έπαιρνε και ήταν πλέον δικό του. Προσωπικά έχω βρει κι εγώ, εκείνη την εποχή, πολλά βιβλία και περιοδικά και είχα συνηθίσει να κοιτάζω τα βουνά των σκουπιδιών προσεκτικά αλλά μετά από μια πλημμύρα σε ένα υπόγειο που τα είχα, ευτυχώς το σταμάτησα.

Εκτός από την ανάγκη που οδηγεί ορισμένους να αναζητήσουν στα σκουπίδια διάφορα πράγματα, είναι και η περιέργεια που κάνει κάποιους άλλους να χώσουν εκεί τη μύτη τους προκειμένου να μάθουν λεπτομέρειες για τους γείτονές τους ή άλλους που για κάποιο λόγο έχουν στο μάτι.  Σε γενικές γραμμές, τα σκουπίδια και τα απορρίμματα όπου κι αν βρίσκονται πάντα προκαλούσαν το ενδιαφέρον και μάλιστα, γίνονται συστηματικές παρατηρήσεις από ειδικά γραφεία και σχολές και εξάγονται αποτελέσματα που αφορούν τις καταναλωτικές συνήθειες, την οικολογική ευαισθησία και άλλα πολλά.

Φυσικά εκτός από τα συνηθισμένα πράγματα στα σκουπίδια πολλές φορές εμφανίζονται και πράγματα που δεν θα περίμενε κανένας και αυτά προκαλούν πάλι ελάχιστους, κάποιους τύπους που αλωνίζουν την πόλη και ψάχνουν να βρουν κάτι, ούτε απαραίτητα χρήσιμο, ούτε από ανάγκη. Ψάχνουν αδιάκοπα και τους βρίσκεις παντού, από τις πλούσιες συνοικίες μέχρι τις υποβαθμισμένες και κυρίως στα παζάρια, τα οργανωμένα στην Αθήνα και στον Πειραιά και βεβαίως σε αυτά που γίνονται καθημερινά κοντά στις λαϊκές αγορές. 

Έτσι μόνο ένας απ’ αυτούς θα έδινε σημασία σε ένα τσαλακωμένο μεταλλικό μέτρο απ’ αυτά που συνήθως χρησιμοποιούν στις οικοδομές και οι επιπλοποιοί που πέταξε κάποιος σε ένα καλάθι σκουπιδιών και σίγουρα θα το έπαιρνε να το ελέγξει και φυσικά, γιατί εκεί βρίσκεται και η ρίζα της συνήθειας που έχουν, θα αναρωτιόνταν και μπορεί να έφτιαχνε στο μυαλό του μια ιστορία ή μια σειρά από ιστορίες γύρω από αυτό το μέτρο που βρήκε.

Είναι όντως προκλητικό ένα πεταμένο μέτρο στα σκουπίδια και η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει όποιος το δει, είναι τι μετρούσε αυτός που το είχε και ποιος ήταν αυτός. Ήταν μάστορας; Ήταν υδραυλικός ή ελαιοχρωματιστής; Μπορεί να ήταν επιπλοποιός, μπορεί και να τοποθετούσε πλακάκια ή ταπετσαρίες. Μπορεί να μην ήταν κανένας απ’ αυτούς και να το είχε κάποιος να μετρήσει κάτι στο σπίτι του ή να επιβεβαιώσει τις διαστάσεις του διαμερίσματος που αγόρασε και αφού έκανε τη δουλειά του, το θεώρησε άχρηστο και το πέταξε. Δεν αποκλείεται όμως αυτό να ήταν ελαττωματικό από την μάνα του και να οδήγησε σε προβλήματα αυτόν που το χρησιμοποίησε και αγανακτισμένος όταν το ανακάλυψε, το έστειλε στα σκουπίδια.

Όπως και να έχει πάντως, οποιοσδήποτε έβλεπε το πεταμένο μέτρο στα σκουπίδια θα σκέφτονταν την ματαιότητα που πολλές φορές περικλείουν τα όποια μέτρα εξαγγέλλονται, είτε αυτά αφορούν γενικώς ή ειδικώς την κοινωνία, είτε τον καθένα άνθρωπο ξεχωριστά.

ΑΘΗΝΑ 06112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 01112019

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ

Η καθαριότητα της πόλης ξεκινάει από την εξώπορτα κάθε νοικοκυριού και ο τρόπος που αυτό διαχειρίζεται τα σκουπίδια που παράγει το χαρακτηρίζουν ενώ πολλές φορές και η όσφρηση των γειτόνων συνηγορεί ή κλονίζει την καλή γειτονία και την συγκατοίκηση κάτω από την ίδια στέγη. Είναι άπειρες επίσης οι πονεμένες ιστορίες που αναφέρονται στην καθαριότητα των κοινοχρήστων χώρων στις πολυκατοικίες, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης που λόγω της οικονομικής στενότητας έκαναν να δουν σκούπα πολλές εβδομάδες.  

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με την πόλη, η καθαριότητα της οποίας είναι καθημερινός αγώνας πολλών συνεργείων σε όλες τις γειτονιές ενώ στο κέντρο που πλημμυρίζει και από τουρίστες και σε ορισμένα άλλα σημεία, οι προσπάθειες είναι περισσότερες. Σαφώς και η κρίση έπληξε και αυτό το χώρο, λόγω μείωσης του προσωπικού αλλά κάθε πρωί τα συνεργεία ξεκινούν και πάλευαν με την Λερναία Ύδρα των σκουπιδιών σε όλη την πόλη.

Σε αυτό τον αγώνα που επιδίδονται καθημερινά τα συνεργεία και οι οδοκαθαριστές έχουν συμμάχους μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των δημοτών καθώς οι περισσότεροι αποφεύγουν ή αδιαφορούν επιδεικτικά να κάνουν το αυτονόητο. Να ακολουθήσουν δηλαδή τους κανόνες που υπαγορεύει ατύπως μεν αλλά ουσιαστικά η κατανόηση για μια καθαρή πόλη που ξεκινάει από την απλή υποχρέωση της παραγωγής λιγότερων σκουπιδιών, την τοποθέτησή τους σωστά στον κάδο έτσι ώστε να ευκολύνονται αυτοί που τα μαζεύουν κι έτσι να γίνεται σωστά το έργο το οποίο χρηματοδοτείται από τους δημότες μέσω της φορολογίας και των δημοτικών τελών. Εδώ υπεισέρχεται και το θέμα της ανακύκλωσης αλλά πρόκειται για μια υπόθεση που σκοντάφτει σε ένα πλήθος λεπτομερειών που αποθαρρύνουν και τον πιο ευνοϊκά διαθέσιμο να την κάνει.

Αυτό βέβαια οι περισσότεροι δημότες το θυμούνται μόνο τη στιγμή που το πληρώνουν, γκρινιάζουν πολλές φορές για το ύψος των τελών αλλά καταθέτουν το ποσό και η ζωή συνεχίζεται χωρίς να αλλάξει τίποτα. Κάποιες κινήσεις από πλευράς του Δήμου, όπως το συστηματοποιημένα δρομολόγια των αποριματοφόρων, το πλύσιμο των κάδων, η αποκομιδή ογκωδών αντικειμένων και άλλα, βεβαίως και εκτιμούνται αλλά δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα κι έτσι σε ελάχιστο χρόνο η εικόνα της αδιαφορίας επανέρχεται.

Το ζήτημα σε όλα αυτά πηγάζει από τον τρόπο που σκέφτονται οι δημότες την καθαριότητα και τι κάνουν για να είναι η πόλη καθαρή, ειδικά με τα ψιλά σκουπίδια, αυτά που αφήνει ο πολίτης να πέσουν από τα χέρια του στο δρόμο, είτε γιατί βαριέται να τα ρίξει σε κάποιο κάδο ή επιδεικτικά τα αφήνει να πέσουν από τα χέρια του. 

Περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, φλούδες, ένα σωρό πράγματα που δημιουργούν ένα χαλί απορριμμάτων που πρέπει να σκουπιστεί από τους οδοκαθαριστές που πιάνουν έργο από νωρίς το πρωί. Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, το σκούπισμα της πόλης και σε αυτό απασχολούνται πολλά άτομα.

Στην περίπτωση οι δημότες ελάχιστα συμβάλλουν σε αυτό το έργο καθώς από τον καιρό που οι μονοκατοικίες δόθηκαν σε αντιπαροχή, ο καθαρισμός των πεζοδρομίων έγινε υποχρέωση πλέον των δήμων και όχι των νοικοκυραίων. Έτσι, αποτελεί σπάνια εικόνα να δούμε κάποιον, όπως τον κύριο προχθές το απόγευμα στην οδό Πιπίνου να έχει πιάσει μια σκούπα να και σκουπίζει  το δρόμο, όπου φυσικά ήταν ελεύθερος από αυτοκίνητα. Αφού σκούπισε, μάζεψε με προσοχή τα σκουπίδια, τα έριξε στον παρακείμενο κάδο και σίγουρα μετά ανέβηκε στο μπαλκόνι του να καμαρώσει το έργο του που ξεχώριζε σε όλο το δρόμο!

ΑΘΗΝΑ, 22102019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 17102019, σελ. 34

ΟΤΑΝ ΔΕΡΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΔΟ ΑΠΟΡΙΜΜΑΤΩΝ

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω την πολιτική επικαιρότητα (είναι άλλωστε τόσοι πολλοί εδώ μέσα που εγώ το καταλαβαίνω ότι περισσεύω) αλλά κάποιες φορές δεν μπορώ να κρατηθώ και όταν μάλιστα έχω και το facebook να με αναστατώνει με τις ενθυμήσεις του, τότε περνάω… τον Ρουβίκωνα και κάθομαι στο πληκτρολόγιο για τα περαιτέρω. 

Σήμερα δε είχα αρκετές προκλήσεις απ’ αυτό, όπως το ρημαδιό που ξημέρωσε η Αθήνα πριν από έξι χρόνια και τον εμπρησμό του Αττικόν πράγμα που αρκετοί όπως διαπίστωσα το έχουν ξεχάσει αλλά εκείνο που με τάραξε ήταν μια φωτογραφία από τα επεισόδια που ακολούθησαν όταν έκαναν απόβαση στον Πειραιά και πολιόρκησαν το Υπουργείο Γεωργίας στην Πλατεία Βάθη πριν από δυο χρόνια σαν χθες, οι αγρότες από την Κρήτη. Έγιναν διάφορα εκείνη την ημέρα, επενέβησαν τα ΜΑΤ, πλακώθηκαν με τις κατσούνες και τα ρόπαλα, έπεσαν χημικά κι όταν κάπως ηρέμησαν τα πράγματα, κάποιοι κρητικοί άρχισαν να δέρνουν με μανία τον κάδο των απορριμμάτων που έβγαζε καπνούς μέχρι που τον διέλυσαν και τον παράτησαν κομμάτια στο δρόμο. Το γιατί το έκαναν αυτό, δεν θέλει και πολύ ψάξιμο ούτε και κανέναν καθηγητή στην ψυχολογία να μας εξηγήσει πως αυτός ο τόπος είναι καταδικασμένος από τους κατοίκους του και μόνο!

ΑΘΗΝΑ, 13022018

ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΣΤΡΩΜΑ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Ένα στρώμα δίπλα σε ένα κάδο απορριμμάτων δυστυχώς δεν έχει δώσει καμία έμπνευση (όσο βεβαίως πέφτει στην αντίληψή μου) για τη δημιουργία έργων όπως αυτά που έχουν κατακλύσει εσχάτως την Αθήνα υπό τον τίτλο Dokumenta 14 και διχάζουν τους συνδημότες αναφορικά με το νόημα που περιέχουν ή δεν περιέχουν, καθώς με την ανάγκη να εκτεθούν σε δημόσιους χώρους και βεβαίως για το κόστος τους σε μια εποχή φτώχειας.

Τα λέω αυτά και ίσως βοηθήσω με καμιά ιδέα γιατί πρέπει να βλέπουμε κάποια πράγματα με άλλο μάτι και ειδικά τα στρώματα για τα οποία πολύς λόγος γίνεται καθώς οι εγκέφαλοι των Οικονομικών Υπουργείων όλο γι’ αυτά μιλάνε γιατί πιστεύουν, αυτοί οι σπουδαγμένοι σε μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου ότι ο πιο ασφαλής τρόπος αποταμίευσης των Ελλήνων είναι αυτός που εφάρμοζαν οι γιαγιάδες τους, να τα χώνουν δηλαδή κάτω από το στρώμα. Αυτοί οι λεβέντες λοιπόν έχουν βάλει στόχο να πείσουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες να τα βγάλουν από το στρώμα ή όπου αλλού τα κρύβουν και να τα πάνε στις τράπεζες αλλά μετά τα κουρέματα και τα ψαλιδίσματα των καταθέσεων κατά τα τελευταία χρόνια λίγοι τσιμπάνε και το γεγονός έχει απασχολήσει και απασχολεί άπειρα ειδικά συμβούλια.

Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε ένα πεταμένο στρώμα στο πεζοδρόμιο, το οποίο εννοείται ότι δεν είναι και το καθαρότερο στοιχείο από ένα σπίτι καθώς πάνω του έχουν ξαπλώσει, αναπαυθεί και κοιμηθεί άπειρες φορές κορμιά μόνα ή ζευγαρωμένα και συνήθως σε αυτά στραγγίζουν χυμοί και ιδρώτες το μυαλό μας πάει συνήθως στην αντικατάστασή του από ένα καινούργιο αλλά η απομάκρυνσή του μπορεί να οφείλεται και σε άλλα θλιβερά γεγονότα, όπως ένας θάνατος, μια αρρώστια και σπανίως ως δώρο στους πανταχού παρόντες ανακυκλωτές με τα καροτσάκια που τα διαλύουν για να βγάλουν τα σύρματα. 

Με όσα όμως ακούγονται για τα κρυμμένα στα στρώματα χρήματα, μπορούμε να σκεφτούμε πως το σπίτι που το είχε, φαλίρησε, έβγαλε απ’ αυτό και τα τελευταία σέντσια και καθώς δεν είχε τίποτα να κρύψει μέσα στα σωθικά του το έβγαλε στο δρόμο – κάτι σαν άχρηστο χρηματοκιβώτιο δηλαδή. Εδώ είναι ακριβώς το θέμα που διαφεύγει στους καλλιτέχνες που εμπνέονται από την κρίση και νομίζω πως αν το κοιτάξουν καλά θα έχουν σίγουρη την επιτυχία καθώς το κοινό που θα ενθουσιαστεί από μια τέτοια εγκατάσταση είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερο απ’ αυτό που εκτιμά ως έργο τέχνης, την τέντα ας πούμε πάνω από την πλατεία Ομονοίας. Κι ακόμη, το κοινό που αναφέρω θα είναι αμιγώς ελληνικό γιατί τέτοιες συνήθειες με τα στρώματα δεν έχουν ούτε οι πρόσφυγες, ούτε οι μετανάστες που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών και οπωσδήποτε θα πουν καλά λόγια και οι παππούδες για την τιμή που θα κάνει η «τέχνη» στην Παράδοση των Ελλήνων να μην έχουν καμιά εμπιστοσύνη στις τράπεζες και τον τρόπο τους! 

ΑΘΗΝΑ, 12052017

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΩΝ ΜΟΥ…

Όχι, δεν έβαλαν τις δυο τηλεοράσεις κάποιοι συγχωριανοί μου ανάμεσα στις παπαρούνες να απολαμβάνουν το πρόγραμμά μέσα σε ένα ευχάριστο περιβάλλον. Τις πέταξαν δίπλα από το δρόμο, στη στροφή μετά την Παλιόγουρνα που θεωρούν ακόμη χωματερή γιατί φαίνεται πως άλλαξαν συσκευές χωρίς να τους ενδιαφέρει ποιος θα τις μαζέψει ή σε πόσο καιρό θα λιώσουν. Θα μπορούσαν να τις έβαζαν δίπλα στους κάδους απορριμμάτων να τις μαζέψει ο Δήμος Μακρακώμης αλλά από κακομαθημένους και άξεστους τι περιμένεις;

ΥΓ. Επειδή τις έχω δει αυτές τις συσκευές σε κάποια σπίτια, περιμένω τη στιγμή που θα τους κάνω ρεπορτάζ μπροστά σε κόσμο χωρίς βέβαια να περιμένω πως θα κοκκινίσουν. Όπως επίσης και τα άλλα αντικείμενα και τα σκουπίδια που πετάνε όπου θέλουν και δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να τα μαζέψω και να τα μεταφέρω πίσω στην πόρτα τους. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16072015