ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΡΥΓΟΥ…

Ο Πέτρος Δελατόλλας στην κρεββατίνα με τα ωραία σταφύλια

Δεν είναι και λίγα τα πράγματα που αναζητώ στην Τήνο, τόσο στη Χώρα όσο και στα ωραία χωριά της ενδοχώρας της και μπορώ να πω πως πολλές φορές, είναι σαν να με οδηγεί η τύχη και κεί που δεν τα περιμένω, τα βρίσκω μπροστά μου. Ένα μόνο δεν πρόλαβα φέτος, λόγω της συγκυρίας του χρόνου που βρίσκομαι εκεί και το έφερνα βαρέως αλλά κάτι έγινε και σε ένα βαθμό το κάλυψα.

 

O Γιάννης Αντωνάτος, καμαρώνει τα σταφύλια της κρεββατίνας

Αυτό έγινε πριν από λίγες ημέρες φεύγοντας από το Φαλατάδο και έχοντας στο νου ότι στάθηκα άτυχος να παρακολουθήσω και να φωτογραφήσω σκηνές από τρύγο και πάτημα σταφυλιών (με μηχανές πλέον) άκουσα ένα επίμονο θόρυβο που έρχονταν από ένα αγροτικό οίκημα και κατάλαβα πως εκεί λειτουργούσε μια μηχανή που «πάταγε» σταφύλια. Ξεκίνησα αμέσως προς τα εκεί και πρόλαβα λίγο πριν κλείσουν τη μηχανή. Στα τελειώματα του «πατήματος» βρήκα τον Γιάννη Αντωνάτο και τον Πέτρο Δελατόλλα από την Καρδιανή, που «πάταγαν» τα σταφύλια από το αμπέλι του πρώτου και πιάσαμε λίγη κουβέντα για την παραγωγή που φέτος ήταν καλή και τις ποικιλίες που καλλιεργούν εκεί, ποταμίσια τα λένε, μαύρα, γκντούρα, ροζακί που με κατάλληλους συνδυασμούς γίνονται υπέροχο κρασί.

 

Καλές ήταν οι πληροφορίες που άκουγα, αλλά με έτρωγε που δεν είχα φωτογραφία να συνοδέψω το κείμενο. Είδα όμως πως μπροστά στο σπιτάκι του χωραφιού υπήρχε μια κρεββατίνα γεμάτη με σταφύλια ροζακί, τους παρακάλεσα να γίνουν μέρος μιας «σκηνοθετημένης» φωτογραφίας και το αποτέλεσμα ήταν να μου προσφέρουν κι εμένα ένα μεγάλο τσαμπί να δοκιμάσω τους χυμούς που δίνει στους καρπούς η υπέροχη τηνιακή γη.

ΑΘΗΝΑ, 23092013

Για περισσότερες πληροφορίες:http://www.tinos360.gr, http://www.tinos.biz, http://www.vincenzo.gr

 

ΤΟ ΣΚΑΛΙΔΙ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Εκεί που νομίζεις πως ο δρόμος δεν θα έχει εκπλήξεις, να που στη γωνία, φανερώνται μια σκαλίτσα που ζώνει τον παχύ παλιό τοίχο, χτισμένη και αλλειμένη με ομοούσια υλικά για να υπηρετεί την επιθυμία του γείτονα, του συγχωριανού και του περαστικού ακόμη, να σηκώσει το πόδι και να ανέβει χωρίς εμπόδια στο ταρατσάκι, να πάρει αέρα, να αγναντέψει το χωριό ή ακόμα αν έχει κάποιους καρπούς να τους απλώσει στον ήλιο.

Έχει σημασία αυτό το σκαλιδάκι (σε κάποιο δρόμο στο Φαλατάδο το είδα προχθές) γιατί δεν είναι φραγμένο με κανένα πορτάκι έτσι ώστε να μπορεί όποιος θέλει να το πατήσει και τούτο, στη γλώσσα της ιθαγενούς αρχιτεκτονικής μεταφράζεται, ως μέτρο της ελευθερίας που διαθέτει αυτός που θα ανέβει τη σκάλα και βεβαίως την αποδοχή από μεριάς του νοικοκύρη ο οποίος δεν μπήκε στον πειρασμό να την περιορίσει με τον εγωϊσμό του.

Τούτο το σκαλιδάκι μπορεί να είναι συνηθισμένο κάπως στο Φαλατάδο το οποίο διατηρεί ζωντανά πολλά από τα στοιχεία της τηνιακής αρχιτεκτονικής, αλλά σπανίζει σε άλλους οικισμούς των Κυκλάδων εξαιτίας της σύγχρονης ανοικοδόμησης και των νέων υλικών και φυσικά του νέου τρόπου ζωής που όπως και να έχουν τα πράγματα, τον χαρακτηρίζουν ένας αυξημένος εγωϊσμός και η έντονη περιχαράκωση των χώρων, δημόσιων ή ιδιωτικών.

Στην περίπτωση, δεν μιλάμε παρά για τα «σύνορα» που υψώθηκαν ακόμη σε αυτούς τους χώρους που πάντα χαρακτηρίζονταν από το μέτρο των κινήσεων που υπάκουε ο καθένας και αυτό υπαγορεύονταν από το δημόσιο λόγο που διαμόρφωνε η κοινότητα. Το σκαλιδάκι επομένως στο Φαλατάδο, δεν δηλώνει παρά ότι αυτά «σύνορα» εκεί δεν σηκωθεί ακόμη…

ΑΘΗΝΑ, 19092013



Για περισσότερες πληροφορίες:http://www.tinos360.gr, http://www.tinos.biz, http://www.vincenzo.gr

ΕΝΑ ΚΛΩΝΑΡΑΚΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΛΑΤΑΔΟ

Θα το ξαναπώ,αλλά συμπαθάτε με αν σας γίνομαι κουραστικός. Ανακάλυψα την Τήνο, τη Χώρα φυσικά αλλά πολύ περισσότερο την ενδοχώρα της με τα μοναδική φύση και τα ωραία χωριά της και βεβαίως τους σπουδαίους ανθρώπους που τα κατοικούν. Έτσι λοιπόν χθες,περιπλανήθηκα μέχρι τη στιγμή που έπεσαν λίγες σταγόνες βροχής από τον πρωτοφανή σε βάρος μαύρων, απειλητικών σύννεφων ουρανό που απείλησαν προς στιγμή να ενοχλήσουν τους εσπερινούς στις εκκλησίες της Αγίας Σοφίας, στο εντυπωσιακό από όλες τις πλευρές χωριό Φαλατάδος. Περπατούσα αρκετές ώρες εκεί βγάζοντας φωτογραφίες και καθώς πήρα θάρρος, άρχισα και έμπαινα και αυλές και φυσικά προτιμούσα αυτές που ήταν γεμάτες λουλούδια. Έτσι μπήκα και αυλή - κήπο της  κυρά Κατίνας Νάζου η οποία όπως διαπίστωσα δεν ακούει σχεδόν καθόλου και η επικοινωνία μας, αν και πραγματοποιήθηκε με νοήματα αποδείχθηκε εξαιρετικά γόνιμη και στο τέλος,  σαν την αποχαιρέτησα, έσκυψε και έκοψε από τις γλάστρες της ένα κλωναράκι βασιλικό και μου το πρόσφερε. Με αυτή τη σκηνή, σας στέλνω τη σημερινή καλημέρα μας και εύχομαι,σύντομα κι εσείς να βρεθείτε κάποια μέρα στο Φαλατάδο με τους ωραίους ανθρώπους.

ΤΗΝΟΣ, 17092013