Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΣΠΕΡΧΕΙΟ

Καθ’ οδόν προς την μικρή μας πατρίδα βλέπουμε την πρώτη ανάσταση. Στη φωλιά των πελαργών πάνω στο στύλο της ΔΕΗ στο χωριό Βίτωλη ήρθε πάλι το ζευγάρι των πελαργών που πέρσι ομόρφαινε τον ουρανό της Δυτικής Φθιώτιδας με πέντε απογόνους. Τη στιγμή που περάσαμε είδαμε μόνο έναν να χαίρεται τη ζεστή μέρα ενώ το ταίρι δεν φαίνονταν πουθενά. Πιθανόν ήταν στο ποτάμι αναζητώντας τροφή ή ακόμα να και να κλωσούσε αθέατο τη φετινή σπορά τους. Αναζητήσαμε στους άλλους στύλους μήπως από την περσινή γενιά είχαν φωλιάσει κάποιοι πελαργοί αλλά είδαμε όλες τις φωλιές άδειες Μπορεί να διάλεξαν άλλη περιοχή να φωλιάσουν, μπορεί και να χάθηκαν στην Αφρική ή στα μακρινά ταξίδια και όσοι περίσσεψαν ήρθαν να φέρουν την Ανάσταση στη Φθιώτιδα. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14042009

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ;

Τσιμπιέμαι αλλά τίποτα, ξυπνητός είμαι και τα αυτιά μου καθαρά! Μετά τις πρωινές ειδήσεις για τα χάλια της οικονομίας, τα δάνεια που πρέπει να αναζητηθούν τον Μάϊο και το τσεκούρωμα των μισθών ακούω από το ραδιόφωνο πως το απόγευμα έρχεται στην Αθήνα το «άγιο φως» και θα το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους! Με λεπτομέρειες μάλιστα ανακοινώθηκε που θα συγκεντρωθούν οι πιστοί στο αεροδρόμιο και πως με ειδικές πτήσεις και μέσα σε ειδική συσκευασία (;) θα μεταφερθεί σε όλα τα σημεία της χώρας!

Ναι έτσι θα γίνει και απ’ ότι θυμάμαι έτσι γίνεται κάθε χρόνο αλλά αποτέλεσμα περί φωτισμού δεν είδαμε σε κανέναν. Πρόκειται απλά για μια ωραία επιχείρηση τα έξοδα της οποίας καλύπτονται μάλλον από το κράτος, η οποία αποφέρει αρκετό χρήμα σε πολλούς και σίγουρα αφορολόγητο όπως και πολλές άλλες της εκκλησίας. Πράγματα απίστευτα δηλαδή για τον κοινό νου που ψάχνει να δει τι έγινε τόσα χρόνια και πιάσαμε πάτο σε κάθε τι στη ζωή μας και βγαίνουμε τώρα ζητιάνοι στις διεθνείς αγορές χρήματος για να μη βουλιάξουμε την Πολιτείας μας για πάντα.

Πράγματα απίθανα για μια κοινωνία που δεν λέει ν’ ανοίξει τα μάτια της να δει το κανονικό φως του κόσμου και να σηκώσει το κεφάλι της ψηλότερα από το χώμα και περιμένει να προσκυνήσει ένα «άγιο φως» που το μεταφέρουν από πόλεις σε χωρία με αεροπλάνα για να μη χάσει κανένας πιστός την ευκαιρία της φώτισης…

ΥΓ. Η φωτογραφία από ένα ξημέρωμα στο Αιγαίο που ο ήλιος μοιάζει να κρύβεται στα σύννεφα για να μη βλέπει τι γίνεται κάτω στη γη…

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ενοχλούσε εν ζωή τους «καθώς πρέπει» γενικώς, ο αείμνηστος Ηλίας Πετρόπουλος, ενοχλεί φαίνεται και μετά θάνατον αφού ουδείς εκ των σοβαρών δημοσιογράφων του Τύπου, σχολιαστών και παραγωγών του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης ανατρέχει στο μοναδικό έργο του, τον καθρέφτη της αληθινής μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας.

Που τον θυμήθηκα τώρα; Περνώντας το μεσημέρι από τη γνωστή πλατεία Λαυρίου είδα πως το παζάρι της πορνείας με τα χιλιοταλαιπωρημένα κορίτσια από την Αφρική, την Καραϊβική και τα Βαλκάνια σήμερα ήταν στις δόξες του. Τούτο οφείλεται όπως κατάλαβα στη χαλάρωση της αστυνόμευσης και βεβαίως στην αργία που υποχρεωτικά κάνουν οι ξένοι λόγω της εξόδου των εργοδοτών τους στα χωριά και τα νησιά για τον εορτασμό του Πάσχα. Τούτο επίσης σημαίνει πως οι ξένοι είχαν εισπράξει και τα μεροκάματά τους και μπορούσαν να διασκεδάσουν και να πάνε, έστω επί πληρωμή, για λίγο με μια γυναίκα .

Τι σχέση έχει ο Πετρόπουλος με όλα αυτά; Έχει επειδή είναι ο μόνος εκ των μελετητών της νεοελληνικής κοινωνιας που ξεπέρασε τη σεμνοτυφία και ασχολήθηκε με τα μπουρδέλα, μικρά και μεγάλα, φτωχά και πλούσια και άφησε παρακαταθήκη ένα μεγαλειώδες έργο, το «Μπουρδέλο» που όντως όποιος δεν το έχει διαβάσει δεν ξέρει σε τι χώρα ζει!

Σε αυτό το βιβλίο ο Πετρόπουλος αναφέρει πως η μόνη ημέρα που δεν δούλευαν οι πουτάνες ήταν η Μεγάλη Παρασκευή και έσβηναν τα κόκκινα φωτάκια στη Βάθη, στη Λιοσίων και στη Μάρνη. Οι πουτάνες τη Μεγάλη Παρασκευή στολίζονταν και πήγαιναν στον Επιτάφιο με τέτοιο θάρρος που οι θρησκευόμενες γλωσοκοπάνες δεν μπορούσαν να ψελλίσουν λέξη για την παρουσία τους αφού τις τάπωναν με τη γενναία συνεισφορά τους στα έξοδα για τα λουλούδια του Επιταφίου και τα λαδοκάντηλα της εκκλησίας.

Και όταν λέμε εκκλησίες, δεν ήταν τότε σαν σήμερα που η Μεγάλη Παρασκευή και η περιφορά του Επιταφίου ειδικά σε κάποιες προσκυνήματα του κέντρου και της Πλάκας γίνεται κοσμικό event που παρελαύνουν τα πρόσωπα της show biz και γεμίζουν οι ώρες της τηλεόρασης και οι σελίδες των περιοδικών. Ήταν άλλες εποχές, πιο απλές, φτωχές και ανθρώπινες που το μέτρο ήταν αυτό που καθόριζε την επικοινωνία και όχι το «φαίνεσθαι».

Μας λείπει λοιπόν ένας Πετρόπουλος και ας μας ενοχλούν τα πράγματα που θα λέει και θα γράφει γιατί θα θίγουν τον μικροαστισμό μας ή την ψωρολεβεντιά μας που δεν θέλει να βλέπει τίποτα απ’ όσα γίνονται σε πραγματικό χρόνο δίπλα μας και κοντά στο σπίτι μας.

Αλλάζουν λοιπόν τα πράγματα της πόλης ραγδαία και εδώ χρειάζεται ένας Πετρόπουλος να τα μελετά και να τα διαβάζουμε γιατί σε λίγο δεν θα ξέρουμε ούτε σε ποια χώρα ζούμε. Μια χώρα που αν ήταν σωστό «μπουρδέλο» όπως λένε οι άσχετοι, όλα θα πήγαιναν καλά γιατί αυτά τα ιδρύματα έχουν αυστηρούς κανόνες και αρχές λειτουργίας…

ΥΓ. Εννοείται πως το κείμενο αυτό δεν συνοδεύεται με σχετική φωτογραφία η οποία ούτως η άλλως δεν τραβήχτηκε και γι’ αυτό το στόλισα με κάτι της ημέρας που δείχνει τη φροντίδα για ένα όμορφο κτίριο στην οδό Αθηνάς, πάνω από την Κρεαταγορά…

ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΜΑΚΡΙΑ…

Μέρα της άστατης άνοιξης είναι πάντα η Μεγάλη Παρασκευή και ο ουρανός της πότε χαμογελά, πότε φέγγει σκυθρωπός και λίγο πολύ πάντα ο αέρας της είναι γεμάτος είτε με σκόνη από την Αφρική είτε με γύρη από τα λουλούδια των κήπων και των δέντρων.

Έτσι ενώ ξημερώνει συνήθως με λαμπερή αιθρία, εκεί προς το απόγευμα πάντα έρχονται λίγες σταγόνες και βρέχουν τους θρησκευόμενους χριστιανούς αλλά και τους απίστους και τους οπαδούς άλλων δογμάτων που απλά παρακολουθούν τις τελετές της ημέρας που γίνονται στις εκκλησίες με το στολισμό των επιταφίων και την περιφορά τους στους δρόμους της πόλης που της κόβεται η ψυχή από τον μονότονο πένθιμο ήχο των καμπάνων.

Μέρα είναι και περνά όπως όλες οι άλλες αλλά μετά από αυτή πάντα ξημερώνει το Μεγάλο Σάββατο με την πρώτη ανάσταση του Χριστού και ακολουθεί τα μεσάνυχτα η κανονική που σημαίνει και το τέλος της νηστείας που πολλοί φανατικοί κρατούν για σαράντα ημέρες.

Τα λέω αυτά σαν να μη τα ξέρετε αλλά μέσω αυτής της μικρής εισαγωγής αλλού θέλω να καταλήξω και ας με πάρετε σήμερα για παράξενο και με πείτε γκρινιάρη. Αλλού θέλω να σας οδηγήσω, στα ανθισμένα λιβάδια με τις παπαρούνες όπου εκεί συντελείται το αληθινό δράμα της ελληνικής άνοιξης. Εκεί που δεν φτάνουν ούτε οι εικόνες της πανάθλιας τηλεόρασης (δημόσια ή ιδιωτική το ίδιο κάνει) που προσέχει δήθεν την παράδοση χωρίς καν να τη νοιώθει και βάζει τον κόσμο να καμώνεται πως την διατηρεί και αυτός δυστυχώς το κάνει μπροστά στην κάμερα για λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Εκεί που δεν ακούγονται οι αφιερωματικές εκπομπές από τα ραδιόφωνα που ανάμεσα στις διαφημίσεις του JUMBO και άλλων προκλητικών οίκων της κατανάλωσης, ποιητές, λογοτέχνες, διάφοροι «ευαίσθητοι» μιλάνε με δημοσιογράφους για τη σημειολογία της ημέρας (πένθος, χαρμολύπη, άδης, ανάσταση κλπ) με το ύφος δυστυχώς που παλαιότερα είχαν τα λαϊκά περιοδικά και οι φυλλάδες των εκκλησιαστικών οργανώσεων. Στο ίδιο κλίμα κινούνται επίσης και οι εφημερίδες και τα γυαλιστερά περιοδικά με σχετικά αφιερώματα τα οποία είναι ίδια και ίδια εδώ και πολλά χρόνια. Κι από κοντά, έρχεται η αγορά που πρέπει να ξεπουλήσει ως αύριο το απόγευμα τα αρνοκάτσικα, ντόπια ή εισαγόμενα, τις συκωταριές, τις σούβλες, τις λαμπάδες με τις παράξενες διακοσμήσεις πάνω τους και τα αυγά.

Όλα, μα όλα ακουμπώντας πάνω στο δράμα του ανθρώπου στοχεύουν μόνο σε ένα πράγμα και τελικά το καταφέρνουν. Πως θα καταναλώσουμε εμείς ο άθλιοι και αυτόν τον ίδιο το φόβο του θανάτου κι ακόμα την ελπίδα της ανάστασης που παράγινε ακριβή τελευταία.

Γι’ αυτό σας λέω πάμε μακριά. Στα λιβάδια με τις παπαρούνες και τα άγουρα στάχια, στις θάλασσες και στα νησιά να βρούμε μια γωνιά μακριά από αυτό το παζάρι που εκτός από την άδεια τσέπη, μας χαλάει και μας προσβάλει και τα πιο απλά πιστεύω της ζωής μας. Στα βουνά, στα δάση, στις λίμνες, οπουδήποτε δεν φτάνει ο απόηχος της άπληστης αγοράς και όσων προωθούν και προβάλλουν με κάθε τρόπο και το αζημίωτο βέβαια τις ιδέες της…

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ

Πρωταπριλιά σήμερα και κατά κάποιο τρόπο με τα ψέματα που θα πούμε, θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε εδώ κι εκεί, όλοι θα προσπαθήσουμε να βρούμε μέσα τους την αλήθεια που σε κάθε έκφραση της ζωής μας αναζητούμε και ποτέ δεν τη βρίσκουμε…

Το έχει η μέρα λοιπόν να λέμε ψέματα αλλά εδώ σήμερα θα μιλήσουμε για μια αλήθεια που μοιάζει με ψέμα και αναφέρεται σε ένα μοναδικό δέντρο που αληθινά, σαν ψέμα βγαίνει ζωντανό κάθε χειμώνα από τα νερά του Κουμπουριανίτη ποταμού στην Αργιθέα! Το πουρνάρι της φωτογραφίας άγνωστο πότε φύτρωσε σε μια σχισμή του βράχου κοντά στην πέτρινη γέφυρα του Παλιαντώνη που αντιστέκεται διαρκώς στα νερά του ποταμού που θυμώνουν πάντα σαν τον πλησιάζουν και βάζουν τα δυνατά τους να τον διαλύσουν. Μάταια όμως, ο βράχος έχει βαθιές, γερές ρίζες και αιώνες τώρα βρίσκεται στη θέση του, καταμεσίς του γιαλού και είναι πάντα έτοιμος να τα αντιμετωπίσει όταν κατά κύματα έρχονται πάνω του και χαίρεται να τα βλέπει να σπάνε τα μούτρα τους στις πλάτες του, να αφρίζουν μανιασμένα από το κακό τους και να φεύγουν ύστερα από κοντά του νικημένα και ταπεινωμένα.

Δεν λυγάει μπροστά σε καμιά κατεβασιά ο βράχος και μόλις κοπάσει το κακό, ησυχάζει και πιάνει κουβέντα με το πουρνάρι που είναι ριζωμένο στο κορμί του και λένε τα αστεία τους και σχολιάζουν τα πράγματα του κόσμου που βλέπουν από εκεί που βρίσκονται ριζωμένα. Στην αρχή, όταν φύτρωσε πάνω του το πουρνάρι, ο βράχος ένοιωσε πως του χάλαγε την ησυχία αλλά άνοιξε τους πόρους του και άφησε τις ρίζες του να χωθούν βαθιά στα σωθικά του μέχρι να βρουν ζωντανό χώμα και νερό για να ζήσει το δέντρο. Έτσι μεγάλωσε το πουρνάρι και χάρη στο ισχυρό ριζικό σύστημα που ανέπτυξε μέσα στο σώμα του βράχου καταφέρνει να ισορροπεί πάνω του και τον υποστηρίζει στις μάχες που δίνει με τα νερά και σαν τελειώνει η μάχη ρίχνει γλυκιά τη σκιά του να κοιμηθεί και τον νανουρίζει με τα φύλλα του μέχρι να ξαποστάσει και να αρχίσουν πάλι να κουβεντιάζουν πότε θα έρθει πάλι κατεβασιά και τι θα κάνουν.

Έτσι περνούν τη ζωή τους εκεί στο ποτάμι ο βράχος με το πουρνάρι μέχρι τη μέρα που δεν αποκλείεται το πουρνάρι να σβήσει είτε λόγω ηλικίας είτε από κάποια αρρώστια και τότε ίσως ο βράχος δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα με τα νερά και τα αφήσει να τον διαλύσουν για να πάει η ψυχή του στον παράδεισο των δέντρων να βρει τη χαμένη συντροφιά του...

ΑΡΓΙΘΕΑ, 01042010

ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΩΡΑ Η «ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ;»

Ο αρχιτέκτων που σχεδίασε το κτίριο της εεδε (Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων) στην άσημη οδό Ιακωβάτων στα Πατήσια είμαι βέβαιος πως δεν στόχευε σε τίποτα υψηλό ως προς την τέχνη και ούτε περίμενε πως θα έρχονταν κάποια στιγμή αυτό το αδιάφορο κατασκεύασμα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Έτσι άχρωμο και ψυχρό στέγαζε μια παντελώς αδιάφορη ως προς το ρόλο της υπηρεσία του Δημοσίου μέχρι που μια στιγμή στα σκαλιά της εισόδου του συνέβη το απροσδόκητο. Ένας νεαρός Αφγανός, ο πρόσφυγας Χαμιντουλάν Ναζαφί ο οποίος είχε βγει τη νύχτα, όπως τα θηρία, με την μητέρα του Φριστά και την μικρή του αδερφή Ζαχρά σε αναζήτηση τροφής όχι στο δάσος, αλλά στους κάδους των απορριμμάτων, έπιασε μια βόμβα που ήταν κρυμμένη σε μια παρατημένη από κάποιον τσάντα και από την έκρηξή της διαμελίστηκε επιτόπου. Η αδερφή του δέχτηκε τόσα θραύσματα στα μάτια της που κινδυνεύει να χάσει το φως της ενώ η μητέρα νοσηλεύεται ακόμη με βαρύ σοκ στο νοσοκομείο.

Εξαιτίας αυτού του τραγικού γεγονότος λοιπόν για πρώτη φορά στη λειτουργία του βγήκε από την αφάνεια αυτό το κτίριο και για λίγες ώρες έγινε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ και των περίεργων που έσπευσαν εκεί να δουν από κοντά την τραγωδία. Το πώς έγιναν όλα αυτά τα ακούσαμε από τα ΜΜΕ, όπως ακούσαμε πάλι και μια σειρά διαμαρτυριών από φορείς, ενώσεις, ομάδες, κόμματα και πολιτικούς. Ακούσαμε πάλι πως η Πολιτεία ανακοίνωσε αμέσως το ενδιαφέρον της για τη χαροκαμένη οικογένεια των Αφγανών καθώς επίσης πως ορισμένες ομάδες συμπολιτών μας πήραν πρωτοβουλίες για την ανακούφιση της και οι οποίες βρίσκονται αυτές τις ημέρες σε εξέλιξη και θα πραγματοποιηθούν μετά το Πάσχα.

Ως εκεί έφτασαν όλα όσα σχετίζονται με την περίπτωση και η είδηση πολύ σύντομα άρχισε να υποβαθμίζεται και μέχρι το απόγευμα φαντάζομαι δεν ακούγεται πλέον. Όχι για να μη χαλάσει το κλίμα της ούτως ή άλλως πένθιμης και οικονομικά δύσπραγης εβδομάδας που διανύουμε αλλά γιατί μάλλον βρήκε την κοινωνία μας ανέτοιμη όχι μόνο να κατανοήσει την σημασία του πρώτου τυφλού χτυπήματος τρομοκρατών με θύμα ένα άσχετο άτομο αλλά γιατί αυτό δεν ήταν από τους δικούς μας, αλλά ένας άμοιρος ξένος. Ένας άσημος, ένα πρόσωπο από το σωρό των χιλιάδων αθλίων που κανένας δεν τον νοιάστηκε όσο ζούσε και έψαχνε τους κάδους να χορτάσει, φαίνεται πως είναι πολύ βαριά περίπτωση για το στομάχι των «ευαίσθητων» κατά τα άλλα πολιτικών ή των πρωταγωνιστών των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας επί παντός του επιστητού και οπωσδήποτε γι’ αυτούς ωφελίμου.

Κι έτσι αφού δεν υπήρξε οργανωμένη αντίδραση με τις γνωστές σε όλους συνέπειες στην πόλη και τη λειτουργία της από κανένα χώρο, πολιτικό ή κοινωνικό, οι προβολείς της δημοσιότητας απομακρύνθηκαν σιγά – σιγά από το γεγονός και η είσοδος του κτιρίου απέκτησε την καθημερινή της αδιαφορία. Πιθανόν τη στιγμή αυτή που διαβάζεται αυτή τη σημείωση, να έχουν σκουπίσει και τα λίγα λουλούδια που άφησαν κάποιοι συμπολίτες στο σημείο που διαμελίστηκε ο Χαμιντουλάν. Κι αν δεν βρεθεί κάποιος ή κάποιοι να στήσουν εκεί μια πλάκα έστω που να λέει τι έγινε, είναι βέβαιο πως τοι γεγονός θα ξεχαστεί μέσα στο μήνα και ό μη γένοιτο, θα το θυμηθούν τα ΜΜΕ και οι αναλυτές μόνο όταν το επόμενο θύμα της τυφλής βίας που έρπει στην πόλη είναι Έλληνας και τότε θα ξεσηκωθούν πάλι οι «ευαίσθητοι».

ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ…

Δεν ξέρω πόσοι από τους συμπολίτες μας περιπατούν τις Κυριακές κάτω από το σταθμό του Θησείου, προς το Γκάζι εκεί όπου ατύπως έχει παραχωρηθεί ένα τμήμα της πεζοδρομημένης Ερμού που μοιάζει με γέφυρα ανάμεσα στον Κεραμεικό και τις ράγιες του Ηλεκτρικού στους εξαθλιωμένους μετανάστες απ’ όλη τη γη να πουλάνε εκεί αυτά που ξεχωρίζουν όλη την εβδομάδα από τα σκουπίδια της πόλης που τους ξέβρασε η μοίρα.

Υποθέτω πως είναι αρκετοί αυτοί που περνούν το αόρατο σύνορο και άρα βλέπουν τους δυστυχισμένους ανθρώπους να φτάνουν σιγά – σιγά μετά τις μία το μεσημέρι (νωρίτερα δεν τους επιτρέπει ούτε η Δημοτική Αστυνομία να πλησιάσουν αλλά ούτε και οι προκλητικοί τσιγγάνοι που τους θεωρούν ανταγωνιστές στην πιάτσα) σπρώχνοντας κάτι σαραβαλιασμένα παιδικά καροτσάκια που μεταφέρουν τη σοδειά που έβγαλαν από τους κάδους και τα πεζοδρόμια και κατά τη γνώμη τους ή την εμπειρία τους έχουν κάποιο αντίτιμο στο παζάρι της εξαθλίωσης.

Είμαι σίγουρος όμως πως ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας δεν θέλουν να χαλάσουν τη βόλτα τους με τέτοια θλιβερά θεάματα και αράζουν στα τραπεζάκια και ρεμβάζουν πίνοντας καφέδες και τρώγοντας τα όντως πανάκριβα πιάτα που σερβίρουν εκεί πέρα και φεύγουν χωρίς να έχουν πάρει είδηση τι γίνεται εκατό μέτρα πιο κάτω. Δικαίωμά τους και ουδείς ψόγος για τη στάση τους. Το ίδιο ισχύει όταν αυτοί οι συμπαθείς συμπολίτες μας τρομάζουν με όσα γίνονται πλέον στην πόλη, ανησυχούν και καταφεύγουν να μάθουν τις αιτίες των γεγονότων στους κιβδηλοποιούς των ειδήσεων. Και σαν μη φτάνει αυτό, υιοθετούν και τις απόψεις διαφόρων επαγγελματιών σπεκουλαδόρων της ενημέρωσης…

Έτσι δεν ξέρουμε τι να πούμε, όπως συμβαίνει με το άτυχο παιδί από το Αφγανιστάν που διαμελίστηκε προχθές από μια βόμβα την οποία κάποιος ηλίθιος έβαλε μέσα σε ένα κάδο σκουπιδιών. Ένα παιδί, όπως αυτό στη φωτογραφία που το ίδιο ή οι γονείς του, μάζεψαν από κάποιο πεζοδρόμιο ένα χάρτινο καραβάκι και το πήγαν την Κυριακή στο παζάρι στο Γκάζι μήπως και κάποιος το αγοράσει και με το αντίτιμό του χορτάσει η οικογένεια.

Τέσσερις ώρες χάζευα εκεί γύρω και είχα το νου μου στο καραβάκι. Κανένας δεν του έδωσε σημασία και σαν οι ρακοσυλλέκτες φόρτωσαν το σπουπιδομάνι πάλι στο καροτσάκι να φύγουν, το παράτησαν για να το μαζέψουν οι οδοκαθαριστές με τα αληθινά σκουπίδια...