ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟΥΣ…

 

Καλημέρα σας και καλή δύναμη…. Ακούω (στο MEGA) πως πέρασε το νομοσχέδιο για τη σήμανση των οικόσιτων και αδέσποτων ζώων και όπως κατάλαβα, θα τους βάλουν κάποιο τσιπάκι και έτσι στο εξής πολλαπλασιάζονται οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες των κυρίων ή των αφεντικών τους. Δεν αποκλείεται για το θέμα να υπάρξουν και φωνές διαμαρτυρίας, αλλά από την άλλη, σε μια χώρα που δεν ελέγχονται πρόσωπα και «πρόσωπα» για το που μπαίνουν και βγαίνουν,το γεγονός ότι θα μπορούμε να μάθουμε ποιόν κεραμιδόγατο που είναι μάλιστα και ο καιρός τους τώρα, έχουν πατέρα τα γατάκια μας είναι μια παρηγοριά…

ΑΘΗΝΑ,28012014

Η ΕΚΘΕΣΗ «ΝΥΦΕΣ» ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

Ο Άγγελος Δεληβοριάς και η Ιωάννα Παπαντωνίου μιλάνε στα εγκαίνια της έκθεσης «Νύφες»

Ήταν ομολογώ μια μέρα η χθεσινή, που κακώς έκανα που δεν φόρεσα για να πάω στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138) αν όχι το γαμπριάτικο κουστούμι μου, τουλάχιστον τα καλά μου και τούτο γιατί θα ένιωθα πολύ καλύτερα στα εγκαίνια της έκθεσης «Νύφες».

«Φαντασμαγορική», την χαρακτήρισε ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Άγγελος Δεληβοριάς στο σύντομο χαιρετισμό που έκανε μαζί με την Ιωάννα Παπαντωνίου, πρόεδρο και ψυχή του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος που από τις συλλογές του βγήκε και παρουσιάστηκε μια μεγάλη γκάμα ενδυμάτων από τη σημαντική αυτή στιγμή στη ζωή της γυναίκας και έτσι της απόλαυσαν οι δεκάδες επισκέπτες που βρέθηκαν χθες στη μεγάλη αίθουσα του Μουσείου.

Ξεκινώντας από τις ελληνικές τοπικές ενδυμασίες του 19ου αιώνα και περνώντας στην ευρωπαϊκή μόδα, με μια παρουσίαση νυφικών από τα τέλη του 19ου έως τις αρχές του 21ου αιώνα, οι «Νύφες»  του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος φιλοδοξούν να αναδείξουν την ποικιλία των σχημάτων και των διακοσμητικών στοιχείων που παρουσιάζουν τα νυφικά ενδύματα της περιόδου, και μέσω αυτής της ποικιλίας την ιδιαίτερη κοινωνική και βιωματική λειτουργία του νυφικού φορέματος. Από τα κομψά και περίτεχνα νυφικά του τέλους του 19ου αιώνα έως τις πρωτοποριακές δημιουργίες των σύγχρονων σχεδιαστών και τις εκκεντρικές εμφανίσεις των νυφών του 21ου αι., η δημιουργία του νυφικού ενδύματος συμβαδίζει με τις τάσεις της μόδας με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αντλώντας συχνά έμπνευση από σχήματα του παρελθόντος ή προαναγγέλλοντας τη μόδα του αύριο.

Η έκθεση εντάσσεται στον εορτασμό των 40 χρόνων από την ίδρυση του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος  και με το υλικό που παρουσιάζει, το οποίο προέρχεται κατά κύριο λόγο από δωρεές, αποτελεί ένα φόρο τιμής στους δωρητές του Ιδρύματος.

Αναφερόμενος σε αυτό το σπουδαίο γεγονός ο Άγγελος Δεληβοριάς ανέφερε χαρατηριστικά «Το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, είναι ένας από αυτούς τους οργανισμούς που μας επιτρέπει να μην ντρεπόμαστε ως Νεοέλληνες καθώς είναι από τα Ιδρύματα που σηκώνουν την Ελλάδα στην πλάτη τους. Θα γιορτάσουμε μαζί και τα 50, και τα 60 χρόνια του και πολλά άλλα ακόμη».

- Σημειώνουμε πως η έκθεση θα διαρκέσει και θα κλείσει στις 6 Απριλίου με ένα μεγάλο γκαλά στη διάρκεια του οποίου θα παρουσιαστούν και άλλα νυφικά, όσα δεν πρόλαβαν να μπουν στη έκθεσα αλλά κι εκείνα που συνεχίζουν να στέλνουν από όλα τα μέρη της Ελλάδας συο Πελοποννησιακό Λαογραφικό  Ίδρυμα.

 

ΑΘΗΝΑ, 24012014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΜΟΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ…

 

Από τη μια μεριά η άρρωστη καλοκαιρία του φετινού Γενάρη και από την άλλη η «επί Ξηρού ακμής» επικαιρότητα, παραμέρισαν από τα κεντρικά δελτία των ειδήσεων την αιθαλομίχλη και την παρουσία των ειδικών περί των συνέπειών της από τα τηλεπαράθυρα.

Αλλιώς, σίγουρα και δεν θα είχε μείνει ούτε φλούδα, ούτε και ένα κλαράκι από τον κουφάρι μιας μουριάς που ξερίζωσαν, άγνωστο για ποιό λόγο και ποιοι στην Αλεξάνδρας και την άφησαν δίπλα στους κάδους των σκουπιδιών απέναντι από τα δικαστήρια. Την είδα περνώντας από εκεί το μεσημέρι, στο ίδιο σημείο την προσπέρασα το απόγευμα και υποθέτω, μιας και δεν περάσει από εκεί το ειδικό αυτοκίνητο το Δήμου να την μαζέψει, κάποιοι συμπολίτες μας εξοπλισμένοι με τσεκούρια, ψαλίδια,μπορεί και με αλυσοπρίονα μόλις νυχτώσει να εκδράμουν, να την τεμαχίσουν και να την κάνουν καυσόξυλα. Το γεγονός ότι είναι ακόμη χλωρή, νομίζω δεν τους ενδιαφέρει καθόλου και ούτε φαντάζομαι να περιμένουν  να στεγνώσει κι έτσι, ατύπως μεν, ουσιαστικά δε, θα επανεφέρουν με το κάψιμό της στο τζάκι την αιθαλομίχλη στη ζωή μας και στα δελτία των ειδήσεων...

ΑΘΗΝΑ, 21012014

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ..

 

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχετε όλοι…. Στα βουνά και τα νησιά και στην Αθήνα βεβαίως όπου σήμερα όπως μαθαίνω από φίλους, η μέρα είναι εντελώς ανοιξιάτικη και ενδείκνυται για μια μεγάλη βόλτα στην πόλη και κυρίως εκεί προς την Ακρόπολη και το Μοναστηράκι όπου η πλατεία μερικές φορές μοιάζει σαν «Αυλή των θαυμάτων»…

Εκεί οι λογής - λογής επαγγελματίες του δρόμου και των πλατειών, από τους μόνιμους και γνωστούς επαίτες, ντόπιους, Ρομά και εισαγόμενους μέχρι περιπλανώμενους καλλιτέχνες του δρόμου, μουσικούς από διάφορα μέρη της γης αλλά και ζογκέρ και άλλους που ρισκάρουν την ακεραιότητά τους με καρφιά,γυαλιά και μαχαίρια δίνουν ένα άλλο τόνο στην ημέρα και φυσικά, παλεύουν κι αυτοί με τον τρόπο τους να βγάλουν το μεροκάματο. Γι’ αυτό, φίλες και φίλοι που σήμερα θα κατηφορήσετε προς το παζάρι που γύρισε πάλι από την εξορία της Λένορμαν, στους δρόμους γύρω από το Μοναστηράκι και του Ψυρρή, μην περιορίζεσται μόνο στις φωτογραφίες που αφειδώς τραβάτε, τραβάτε και κανένα ψιλό από την τσέπη για το καπέλο των καλλιτεχνών γιατί αυτοί είναι τελικά που δίνουν τον τόνο μιας ξεχωριστής μέρας στην Αθήνα και στην ωραία ανοιξιάτικη Κυριακή που περνάμε…

ΑΘΗΝΑ, 19012014

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ Η ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΠΑΡΤΙΝΑ;

 

Σίγουρα δεν είναι δώρο για εκείνους που δεν διαθέτουν χιούμορ, έστω λίγο παραπάνω από το μέτριο, αλλά μπορεί να κάνει μια χαρά τη δουλειά του όταν πρόκειται να δημιουργήσει μια άσεμνη έκπληξη σε κάποιο πρόσωπο που θέλουμε ή να μεταφέρει σε αυτό ένα μήνυμα που δεν μπορούμε να πούμε με άλλο τρόπο.

Ο πλαστικός κούκλος με τη μαύρη καμπαρτίνα που κοστίζει μόνο πέντε ευρώ και κινείται με μπαταρίες, (στην πλατεία Δημαρχείου τον είδαμε χθες μαζί με άλλα πιο σεμνά παιχνίδια) κουβαλάει βεβαίως μια φήμη ασέμνου αλλά είναι ένα ωραίο παιχνιδάκι που κάνει, όπως είδα, πολλές καθωσπρέπει κυρίες και δεσποινίδες να κοκκινίζουν τη στιγμή που ανοίγει την καμπαρτίνα και παρουσιάζει τα απόκρυφά του. Το μειονέκτημα στην περίπτωση είναι ότι για να είναι πάντα έτοιμος  χρειάζεται ένα ζευγάρι καινούργιες μπαταρίες, των οποίων η αξία δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Από το σύντομο ρεπορτάζ που έκανα με τον άνθρωπο που τον πούλαγε έμαθα πως κατασκευάζεται στη μακρινή Κίνα και υπάρχουν και τέτοια παιχνίδα που κινούνται με ένα μηχανισμό κουρδίσματος αλλά δεν τα προτιμάει κανένας γιατί περιορίζουν τραγικά την έκπληξη που μπορεί να προκαλέσει στο άτομο που απευθύνεται.

Πέραν αυτών, όσο μπορώ να πω από τις παρατηρήσεις που έχω κάνει, την άσεμνη κίνηση του πλαστικού κούκλου με την καμπαρτίνα δεν νομίζω πως μπορούμε να τη δούμε εκ του φυσικού γιατί οι άντρες που κυκλοφορούν στην πόλη με καμπαρτίνα και μάλιστα μάυρη, είναι ελάχιστοι και υπεράνω υποψίας νομίζω. Και τούτο γιατί οι περισσότεροι, έχουν υιοθετήσει στο ντύσιμό τους διάφορα ρούχα,όπως κοντά τζάκετ και μπουφάν που δεν κάνουν για τέτοια πράγματα ενώ οι φόρμες που φοράνε δεν διαθέτουν καν φερμουάρ…

ΑΘΗΝΑ, 18012014

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

 

Έκανα, με αφορμή χθες τα γενέθλιά μου και την ανάρτηση ενός λευκώματος από τη ζωή μου στο Facebook, ένα ταξίδι στο παρελθόν με οδηγό τις φωτογραφίες το οποίο είχε δυο πλευρές. Η μία ήταν η συναισθματική που σαφώς τη βάραινε η συγκίνηση των χρόνων που διαρκώς σωρεύονται στην πλάτη μου και με το τέλος της εορταστικής ημέρας μπορεί σιγά - σιγά να φύγει και να επιστρέψει σε 365 ημέρες αλλά οπωσδήποτε με μεγαλύτερη απόσταση από εφέτος.

Η άλλη πλευρά ήταν η πρακτική, η οποία μου δημιούργησε διάφορα προβλήματα με την αναζήτηση των φωτογραφιών η οποία όπως προανέφερα, δεν ήταν και τόσο εύκολη γιατί με τα χρόνια και τη διαρκή συσσώρευση χαρτιών στο σπίτι και φωτογραφιών σε λευκώματα, κουτιά, συρτάρια και σκληρούς δίσκους εσχάτως, η κατάσταση ήταν απελπιστική. Γκρίνιαξα με τον εαυτό μου γιατί τα είχα σε αυτή την κατάσταση αλλά είπα πως αν εν γίνει, με αφορμή τα γενεθλίων αυτό το ξεκαθάρισμα, δεν πρόκειται αν γίνει ποτέ.

Έτσι λοιπόν βούτηξα στα βαθιά και μπήκα στην περιπέτεια της τακτοποίησης του προσωπικού μου αρχείου και με την ευκαιρία, έκανα και το περιπόθητο ξεκαθάρισμα για τα αντικείμενα αλλά για τις μνήμες που συνδέονταν με αυτές, γλυκιές ή πικρές δεν έχει σημασία. Δεν μπορώ να πω με αυτό τον τρόπο ξεμπέρδεψα με ορισμένα πράγματα,αλλά σίγουρα τα περιόρισα σε κάποιες γωνιές των συρταριών η της καρδιάς τα τρίσβαθα.

Αυτό το ξεκαθάρισμα όμως είχε και μια άλλη πλευρά και σε τούτο βοήθησε και το Facebook θα έλεγα με τον τρόπο που μας βάζει να δημιουργήσουμε (όσοι θέλουμε βεβαίως και δεν μας τρομάζει μάλιστα αυτή η έκθεση) προσωπικά φωτογραφικά λευκώματα τα οποία σκοπό έχουν να μας γνωρίσουν καλύτερα και σε διάφορες φάσεις της ζωής μας όσοι ενδιαφέρονται για το πρόσωπό μας. Βρέθηκα λοιπόν μπροστά σε ένα δίλλημα, αν θα έπρεπε να βάλω διάφορες φωτογραφίες με ελάχιστες πληροφορίες ή να κάτσω να γράψω και κάποια μικρά κείμενα που θα περιέχουν περισσότερες πληροφορίες πέρα από αυτό που δείχνουν, όπως για τον τόπο, τη στιγμή, την αφορμή. Κάτι τέτοιο βεβαίως και θέλει χρόνο, αλλά όπως προανέφερα αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ..

Ξεκινάω λοιπόν με μια φωτογραφία, η οποία τραβήχτηκε την άνοιξη του 1961, η τρίτη ή η τέταρτη νομίζω της ζωής μου με τους γονείς μου Γιώργο και Κούλα και την αδερφή μου Μαρούλα η οποία έχει μια ιδιαίτερη σημασία καθώς η αφορμή να γίνει ήταν οι ταυτότητες. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί ήταν οι πλανόδιοι φωτογράφοι που πήγαιναν στα χωριά, τραβούσαν τις φωτογραφίες με βάση τις προδιαγραφές που έβαζε τότε η Αστυνομία, επέστρεφαν στη βάση τους, τις τύπωναν και επέστρεφαν να τις παραδώσουν ή τις έστελναν στον πελάτη με κάποιο έμπιστο πρόσωπο γιατί ήταν πολύτιμη.

Εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι αυτή την εποχή, αλλά βλέποντας τη φωτογραφία μπορώ να γυρίζω σε εκείνα τα χρόνια και να περιγράψω την ημέρα που είχε έρθει ο φωτογράφος στο χωριό και όλους να φοράνε τα καλά τους, οι άντρες να έχουν φροντίσει να κουρευτούν και οι γυναίκες να χτενιστούν ανάλογα με το πώς συνήθισε η κάθε μια. Όλοι φυσικά έπρεπε να φοράνε τα καλά τους για να δείχνουν και πιο καλοί και φροντισμένοι. Ρώτησα και άλλες λεπτομέρειες για εκείνη τη μεγάλη ημέρα για το χωριό και έμαθα πως ο φωτογράφος ήταν κάποιος ονόματι Παλαιοβράχας από το διπλανό χωριό Μεσαία Κάψη ο οποίος ήταν και πλανόδιος μικροπωλητής και καφετζής ακόμη και ότι είχε πάει στο χωριό για φωτογράφιση την τελευταία Κυριακή του Μαίου 1961 για να είναι όλο το χωριό μαζεμένο και να μη λείπουν σε δουλειές και στα χωράφια. Τους περισσότερους μάλιστα συγχωριανούς τους φωτογράφισε μετά το τέλος της εκκλησίας, άλλους με φόντο τον τοίχο της Αγίας Τριάδας, μετά πέρασε από τα τρία καφενεία  και φωτογράφισε όσους άντρες ήταν εκεί και κατόπιν πήρε ένα - ένα τα σπίτια του χωριού για να φωτογραφίσει όσους δεν είχε δει.

Το γεγονός εξελίχθηκε σε μικρό πανηγύρι καθώς πολλές από τις γερόντισσες και τους γέρους δεν έβλεπαν με κακό μάτι τη φωτογράφιση ενώ οι νεαρές και οι νεαροί βρήκαν την ευκαιρία να ποζάρουν για τη φωτογραφία της ταυτότητας αλλά να σε άλλές πιο ελαφρές στάσεις για να έχουν κάποιες φωτογραφίες να στέλνουν σε πρόσωπα που τους προκαλούσαν ενδιαφέρον ή να βάλουν το πορτραίτο τους στον τοίχο του σπιτιού. Η περίπτωση τώρα με την οικογενειακή φωτογραφία, αυτή έγινε γιατί η μάνα μου είχε δουλειές και δεν μας πήγε στην εκκλησία εκείνη την Κυριακή αλλά για την περίπτωση μας έντυσε με τα καλά μας και φυσικά φρόντισε κι αυτή να φορέσει κάτι πιο επίσημο. Για το αμερικάνικο πουκάμισο που φορούσε ο πατέρας μου, ούτε λόγος. Πρέπει να ήταν της μόδας τότε και ως νεαρός, ήταν μόλος 24 ετών το φορούσε με μεγάλη ευχαρίστηση.

Με λίγα λόγια, η επίσκεψη του Παλαιοβράχα στο χωριό μου για τη φωτογράφιση των ανθρώπων για τις ταυτότητες ήταν ένα μεγάλο γεγονός και η πρώτη συστηματική καταγράφη όλων των συγχωριανών ανεξαιρέτως. Έτσι λοιπόν έχουμε φωτογραφίες για να θυμόμαστε κάποιους από τους παλαιότερους, φωτογραφίες οι οποίες μετά έγιναν και κάδρα στα σπίτια ή μπήκαν στους τάφους. Δεν έχουμε όμως φωτογραφίες με λεπτομέρειες από το χωριό ή τοπία γιατί η φωτογραφία τότε ήταν όντως ακριβή και για λίγους…

ΑΘΗΝΑ, 16012014

ΤΑ "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ' ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΣΤΡΙΤΣΗ

Κυριακή σήμερα και όσοι βρεθείτε προς Θησείο μεριά, μπορείτε μέχρι τις 2 το μεσημέρι να πάτε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων,«Μελίνα», (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαονίκης, στο Θησείο) την έκθεση «Παιδί και παιχνίδι στη ζωή και στην Τέχνη» όπου μεταξύ άλλων ο φίλος και συμπατριώτης Γιάννης Καστρίτσης, εκθέτει δυο από τα παιχνίδια που κατασκευάσε όταν ήταν παιδί ακόμη, στο χωριό του,τη Δάφνη Ευρυτανίας.

 

 

Εγώ είχα πάει στα εγκαίνια που έγιναν παραμονές των Χριστουγέννων, απ’όπου και η φωτογραφία με τον Γιάννη και βλέποντας τις κατασκευές του, ένα φορτωτή που στη θέση του κουβά είχε ένα άδειο κονσερβοκούτι από ψάρια και ένα φορτηγό φτιαγμένο από σανίδια, συγκινήθηκα και ταξίδεψα νοερά σε εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ’60 που τα χωριά μας είχαν μόλις αρχίσει να συνέρχονται από τη φοβερή δεκαετία του 1940 - 1950.

 

 

 

Εμείς σαν παιδιά, θέλαμε να παίξουμε με παιχνίδια, εικόνες των οποίων βλέπαμε κυρίως στα περιοδικά τα όποια και αυτά σπάνια έφταναν ως τα σπίτια μας ή άλλα που βλέπαμε στα μαγαζιά όσοι βέβαια είχαμε την τύχη να πάμε ως το Καρπενήσι ή σε κάποια άλλη κοντινή πόλη. Η τιμή τους όμως ήταν απαγορευτική για τα ισχνά βαλάντια των γονιών μας και γι’ αυτό, όποιος μπορούσε προσπαθούσε να τα φτιάξει με ότι υλικά είχε στη διάθεσή του.

 

Ο Γιάννης ήταν πιο επιτήδειος απ’ όλους και από τα χέρια του έβγαιναν αριστουργήματα που έκαναν όλους εμάς τους υπολοίπους να σκάμε από το κακό μας. Δυο κομμάτια από αυτά τα θρυλικά παιχνίδια που έφτιαξε ο Γιάννης όταν ήταν ακόμη στο Δημοτικό Σχολείο τα οποία κράτησε ευλαβικά μέχρι σήμερα εκθέτει και μαζί με αυτά μας ταξιδεύει στα «πέτρινα» αλλά γεμάτα δημιουργία και ελπίδα χρόνια του ’60 των παιδιών που μεγαλώσαμε στην Ευρυτανία και στη Δυτική Φθιώτιδα

- Η έκθεση θα λειτουργήσει ως τις 21 Ιανουαρίου και θα είναι ανοιχτή από τις 10.00 ως τις 20.00.

Περισσότερα για τον Γιάννη Καστρίτση και το έργο του:

http://kastritsis.blogspot.gr/