ΟΙ ΟΒΕΛΙΕΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

 

Επειδή εγώ έχω χωριό που θυμίζει έστω λίγο εκείνο που μεγάλωσα πριν από πολλά χρόνια συνήθιζα να πηγαίνω πάντα σε αυτό το Πάσχα αλλά κάποιες χρονιές θέλησα να γνωρίσω πως γιορτάζουν σε άλλα μέρη, κυρίως σε νησιά ενώ ορισμένες άλλες έμεινα στην Αθήνα όπου η εμπειρία είναι μοναδική – αρκεί να γνωρίζει πως θα κινηθεί και να επιλέξει, αν δεν τον ενθουσιάζει η εκκλησία της ενορίας του, κάποια από τις παλιές ιστορικές της πόλης.

Φέτος, όσο και αν φαίνεται παράξενο σε πολλούς επέλεξα να μείνω στην Αθήνα κι αυτό για διάφορους λόγους κι έτσι παρακολούθησα τις ακολουθίες των Παθών και της Ανάστασης στον Άγιο Αιμιλιανό, στο λόφο Σκουζέ και μου έκανε εντύπωση ο κόσμος που παρέστη. Εκατοντάδες, πλημμύρισαν τους δρόμους γύρω απ’ όλο το λόφο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, οικογένειες και πάρα πολλά παιδιά, σημάδι πως η αυτή η ενορία είναι ζωντανή και έχει μέλλον όπως εξάλλου ζωντανή είναι όλη η γειτονιά και τούτο οφείλεται, όπως φαίνεται και από τα σπίτια, στο γεγονός ότι λίγοι φύγει να ζήσουν σε άλλα μακρινά προάστεια και πολλές επιχειρήσεις και καταστήματα λειτουργούν με το οικογενειακό όνομα ακόμη.  

Πέρα απ’ αυτό με ενδιάφερε να περπατήσω, μετά από χρόνια στην πασχαλιάτικη Αθήνα, πράγμα που κατόρθωσα εν μέρει στο λεγόμενο ιστορικό κέντρο όπου υπήρχαν ανοιχτά αρκετά καταστήματα, κυρίως εστίασης. Κι εκεί, στην πλατεία Μοναστηρακίου είδα τα γνωστά καταστήματα να έχουν στήσει και ψησταριές όπου με μοτεράκια γύριζαν  οβελίες, κοκορέτσια και κοντοσούβλια. Ήταν ένα ενδιαφέρον θέαμα που τράβαγε τους τουρίστες και το φωτογράφιζαν με ότι μέσο είχαν αλλά ελάχιστους απ’ αυτούς είδα στα τραπέζια και πιθανόν ήταν αυτοί που γνώριζαν κάπως για τα έθιμα του Πάσχα στην Αθήνα και έδειχναν και ενθουσιασμένοι. Οι υπόλοιποι θαμώνες ήταν ντόπιοι και οι οποίοι έδειχναν να απολαμβάνουν αυτή τη γωνιά της πόλης με την ευκαιρία της απουσίας εκείνων που έρχονται στο Μοναστηράκι και τα πέριξ για ψώνια και γεμίζουν τα τραπέζια όλη την ημέρα.

Το Πάσχα γι’ αυτούς είναι μια ευκαιρία να απολαύσουν πιθανόν την παλιά τους γειτονιά ή να νιώσουν τον αέρα του κέντρου χωρίς την εμπορική κίνηση αλλά και χωρίς τον κυριακάτικο συνωστισμό που παρατηρείται όλες τις εποχές του χρόνου. Οι οβελίες και τα κοντοσούβλια τους έδιναν ένα επί πλέον επιχείρημα να κλείσουν τραπέζι να απολαύσουν αυτό που επιθυμούσαν για την ημέρα. Το όνομα δε των καταστημάτων εγγυάτο και την ποιότητα τόσο των εδεσμάτων όσο και της περιποίησης από μέρους των υπευθύνων οι οποίοι από την πλευρά τους εκτιμούν ιδιαίτερα την παρουσία τους αυτές τις ημέρες. Είναι σαν κατά κάποιο τρόπο να ανασυντάσσεται η πόλη στις παλιές της συνήθειες και όσοι την αγαπούν, όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά δίνουν το παρών σε αυτή την ευκαιρία που δεν τους δίνεται πολλές φορές το χρόνο και ιδιαίτερα το καλοκαίρι εξαιτίας των τουριστών.

Οι οβελίες στο Μοναστηράκι θύμισαν σε πολλούς, σε όσους το έχουν ζήσει και σε όσους ακόμη το έχουν ακούσει ψησταριές το Πάσχα στις παλιές γειτονιές της Αθήνας, στις αυλές, στους δρόμους και στις πλατείες, εκεί όπου όλος ο κόσμος γίνονταν μια παρέα και γλεντούσε το Πάσχα με τον αθηναϊκό τρόπο. Σήμερα που οι γειτονιές αυτές έχουν διαλυθεί και μόνο στη νοσταλγία των ωριμότερων ανιχνεύονται, τέτοιες κινήσεις, έστω και από καταστήματα δίνουν ένα χρώμα που λείπει από την Αθήνα.

Θα μπορούσε να γίνει αυτό και σε άλλες παλιές γειτονιές αλλά δεν είναι πλέον εφικτό αφού οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί σε αυτές είναι μεγάλες και κυρίως στην σύνθεση του κόσμου και τις προτεραιότητες που δίνει ο καθένας. Άλλος γιατί θέλει να πάει στο χωριό του, άλλος σε κάποιο προβεβλημένο μέρος, άλλος γιατί δεν πιστεύει σε διαφορετικό θεό κι ένα σωρό άλλα ζητήματα, δεν επιτρέπουν τέτοια πράγματα. Πόσο μάλιστα ψησταριές γιατί θα βρεθούν ένα σωρό που θα διαμαρτυρηθούν, άλλος για τον καπνό, άλλος για την τσίκνα, κάποιοι για τα δικαιώματα των ζώων οπότε όποιος σκεφτεί να κάνει κάτι τέτοιο, ζυγίζει τα πράγματα και το αφήνει να περάσει. Αφού η συμμαχία των γειτόνων δεν υπάρχει πια, κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη.  

 

ΑΘΗΝΑ, 25042022 

ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

 

Τρόποι για να γνωρίσει κάποιος μια πόλη είναι πολλοί και εξαρτώνται από ένα πλήθος παραγόντων. Κυρίως την προσωπικότητα που διαθέτει ο καθένας, τις ανάγκες, τις ανησυχίες του, τις επιδιώξεις του. Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν αρκετό χρόνο να γνωρίσουν μια πόλη, περπατώντας της, ρωτώντας και διαβάζοντας γι’ αυτήν και υπάρχουν και πολλοί που εκτός από τα βασικά που αφορούν το σπίτι τους ή την δουλειά τους, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου τι γίνεται στο παραδίπλα δρόμο, πόσο δε τι συμβαίνει σε μια μακρινή γειτονιά. Τούτο ισχύει τόσο για τους αυτόχθονες, όσο και για τους ξενοφερμένους κάθε στιγμή της ιστορίας κάθε πόλης και όσο μεγαλώνει σε έκταση τόσο περισσότερο γίνεται για μεγάλο αριθμό των κατοίκων της, μια άγνωστη και ανεξερεύνητος περιοχή.

Για την ιστορία κάθε πόλης, λίγο πολύ οι περισσότεροι μαθαίνουν κάτι από το σχολείο ή μαθαίνουν από τα ΜΜΕ που συχνά φροντίζουν  να δίνουν αρκετά στοιχεία για την περιοχή που συνέβη το ένα ή το άλλο γεγονός. Η περισσότερο γνωστή περιοχή κάθε πόλης, της Αθήνας ας πούμε είναι το λεγόμενο ιστορικό κέντρο με τα μνημεία της ιστορίας της που σε κάποιες άκρες του συμπίπτει με το διοικητικό και το εμπορικό. Αυτή η περιοχή είναι και η πιο γνωστή σε όλους και σε αυτή κυκλοφορούν οι τουρίστες ενώ στους Αθηναίους ή στους επισκέπτες των Αθηνών αρέσει η κυριακάτικη βόλτα στην περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, την αρχαία αγορά, τον Κεραμεικό, την Πλάκα, το Μοναστηράκι και τα πολύβουα πέριξ.

Από τους κυριακάτικους επισκέπτες του κέντρου, οι περισσότεροι πάνε για περπάτημα για να ξεσκάσουν ή να διασκεδάσουν στα άπειρα καταστήματα που λειτουργούν σε αυτή την περιοχή, ένας σεβαστός όμως αριθμός ντόπιων και ξένων πηγαίνει να γνωρίσει τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους. Ένας άλλος αριθμός επισκεπτών, επίσης υπολογίσιμος, κατευθύνεται στο Μοναστηράκι, στην πλατεία Αβησσυνίας όπου λειτουργούν αρκετά παλαιοπωλεία αλλά και στους γύρω δρόμους όπου παλαιοπώλεις, αλλά και συστηματικοί ή πρόσκαιροι ρακοσυλέκτες και άλλοι επιτήδειοι απλώνουν την πραμάτεια τους. Όλοι περιμένουν τον πελάτη που ψάχνει να βρει κάτι παλιό για την τέχνη του ή την ομορφιά του συχνά αλλά πολύ περισσότερο για την διακόσμηση κάποιου χώρου αναζητώντας σε αυτό ποιος ξέρει τι χαμένο από την προσωπική ζωή του καθενός ή από την κοινή ιστορία.

Σε αυτή την πλατεία ανέκαθεν λειτουργούσε αυτή η αγορά, όλη την εβδομάδα αλλά περισσότερο την Κυριακή στο λεγόμενο παζάρι καθώς έφτανε σε αυτή όλη η σοδειά από αγορές παλαιών αντικειμένων από ιδιώτες αλλά και από εκείνους που τα μάζευαν από σπίτια που άδειαζαν, από τους δρόμους συχνά και από τα σκουπίδια και αφού γίνονταν μια πρώτη εκτίμηση, έβγαιναν κατόπιν στον πάγκο ή το τσόλι. Παλαιότερα εκεί εύρισκε όποιος ήθελε και πράγματα ανάγκης, όπως οικιακά σκεύη ή ρούχα από δεύτερο χέρι αλλά αυτή η εποχή ξεχάστηκε. Η φθήνια των εισαγομένων δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο.

 Έτσι στο παζάρι έχουν απομείνει τα λεγόμενα παλαιά, αντικείμενα κυρίως που έχουν την πατίνα του χρόνου, από άλλες εποχές και πιθανόν άχρηστα να εξυπηρετήσουν σημερινές ανάγκες. Όλα έχουν όμως μια γοητεία καθώς αυτά λειτουργούν ως οχήματα νοσταλγίας για κάποιες άλλες, όχι και πολύ μακρινές εποχές και οι ωριμότεροι σίγουρα θα τα θυμούνται να είναι σε χρήση ή να στολίζουν σαλόνια σε παλιά σπίτια ή μέσω αυτών να θυμούνται πρόσωπα αγαπημένα που δεν είναι πια στη ζωή και ήταν δεμένα με αυτά. Τα περισσότερα είναι έργα φτιαγμένα με τα χέρια ενώ αρκετά είναι βγαλμένα από εργαστήρια με μηχανήματα που απέχουν πολύ από τα σημερινά αυτόματα και την μαζική παραγωγή. Το τελευταίο, που ορίζει και την σπανιότητά τους είναι ένα βασικό στοιχείο για την εκτίμηση της τιμής τους. Φτιαγμένα από όλα σχεδόν τα υλικά, άλλα χαρακτηρίζονται συλλεκτικά και αποτελούν τον χαμένο θησαυρό που κρύβεται στο Μοναστηράκι και τους γύρω δρόμους και ο οποίος αναζητεί αυτόν που θα τον ανακαλύψει. 

Πέρα απ’ αυτό όμως όλα αυτά τα αντικείμενα, χρήσιμα ή άχρηστα, όμορφα ή άσχημα, αξιόλογα ή και για πέταμα ακόμη αποτελούν έναν θησαυρό πληροφοριών για την ζωή της πόλης επί αρκετές δεκαετίες και είναι η χαρά αυτών που δεν έχουν την μανία της συλλογής να τα βλέπουν και να τα χαίρονται στους πάγκους και τα τσόλια. Όσο υπάρχει το Μοναστηράκι με το παζάρι αυτή άσκηση της μνήμης και η ανίχνευση του παρελθόντος της πόλης μέσω των παλαιών αντικειμένων, θα συνεχίζεται για πολλές γενιές ακόμη.

 ΑΘΗΝΑ 07022022

 

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕ ΑΛΛΟ ΜΑΤΙ…

https://www.nextdeal.gr/epikairotita/politismos/125321/arariskontas-ilias-provopoylos-oi-thisayroi-toy-pazarioy-sto

ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΚΑΠΕΛΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

Το καπέλο ήταν πάντα και σε όλες τις εποχές ένα στοιχείο που έδινε στον άντρα που το φορούσε κάποιο ιδιαίτερο κύρος ενώ η ποιότητά του και το είδος του ήταν αυτά που του έδιναν και κοινωνική υπόσταση ενώ ο τρόπος που το φορούσε ο καθένας φανέρωνε και άλλες συνήθειές του. Έτσι αλλιώς έβλεπε κάποιος και αντιμετώπιζε έναν που φορούσε ρεμπούμπλικα, μπορσαλίνιο, καβουράκι, υμίψηλο, κασκέτο, αλλιώς σκουφί ή τζόκευ.

Στην ουσία, το καπέλο στο κεφάλι ενός άντρα ήταν αυτό που έδινε όλες τις πληροφορίες για την οικονομική του κατάσταση, τις πολιτικές του πεποιθήσεις, το γούστο του, την πνευματική και καλλιτεχνική καλλιέργειά του ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιο καπέλο γίνονταν μόδα επειδή το φορούσε ο τάδε διάσημος ηθοποιός ή τραγουδιστής. Όπως έγινε για παράδειγμα με το καπέλο που φορούσε ο Χάμφρει Μπόγρκαρτ στην περίφημη ταινία «Καζαμπλάνκα» και φόρεσε ο Αλαίν Ντελόν στην αστυνομική ταινία του Ζακ Ντερέ «Μπορσαλίνο» που γυρίστηκε το 1974.  Φορέθηκε μετά μανίας εκείνη την εποχή αλλά γρήγορα ξεχάστηκε καθώς ξεκινούσε μια μακρά περίοδος που οι άντρες εκφράζοντας μια έντονη διάθεση αντικομφορισμού κυκλοφορούσαν ακάλυπτοι και όσοι τολμούσαν να εμφανιστούν με ένα καπέλο στο κεφάλι γίνονταν αμέσως θέμα σχολιασμού.  

Η εποχή αυτή εξαφάνισε σχεδόν τα καπέλα από τα κεφάλια των ανδρών και οι μόνοι που τα φορούσαν ήταν όσοι ανήκαν στα σώματα ασφαλείας, οι στρατιωτικοί, οι παπάδες και λίγοι συνταξιούχοι. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να κλείσουν και πολλά από τα καταστήματα που πουλούσαν καπέλα, τα περισσότερα μάλιστα εισαγόμενα καθώς ο κλάδος της πιλοποιίας είχε σχεδόν σβήσει στην Ελλάδα. Ελάχιστα έμειναν και αυτά δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τις μόδες ή να φέρουν ποιοτικά ακριβά καπέλα γιατί ήξεραν πως θα έμειναν απούλητα. Έτσι βλέπαμε το χειμώνα που ξύριζε το κρύο τα κεφάλια κάποιους να φοράνε χιλιοταλαιπωρημένα καπέλα ενώ το καλοκαίρι, πάλι κάτι ψαθάκια τύπου παναμά που δεν κολάκευαν κανένα. Η πρόχειρη λύση για τον ήλιο ήταν κάτι πάνινα τζόκει από τα οποία μάλιστα τα περισσότερα ήταν δώρα από εταιρείες που ήθελαν με αυτό τον τρόπο να κυκλοφορεί η φίρμα τους σε όλη την πόλη πάνω σε ένα κεφάλι.

Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται μια άνθηση της αγοράς καπέλων στην Αθήνα κυρίως στους τουριστικούς χώρους και φυσικά στα σχετικά καταστήματα. Το γεγονός σαφώς και οφείλεται στον ήλιο που χωρίς να πάψει να είναι φίλος του ανθρώπου η υπερβολική έκθεση στις ακτίνες του δημιουργεί συνεχώς περισσότερα προβλήματα υγείας και το καπέλο είναι πια απαραίτητο στο κεφάλι όλων το καλοκαίρι. Τούτο φαίνεται πως γνωρίζουν περισσότερο οι τουρίστες, κυρίως οι Κινέζοι που πλημμυρίζουν πλέον την Αθήνα και άλλοι ασιάτες οι οποίοι είναι και οι καλύτεροι πελάτες αυτών των καταστημάτων.

Οι Κινέζοι είναι καλύτεροι και οι πιο απαιτητικοί πελάτες καπέλων στο Μοναστηράκι που κάθονται και τα δοκιμάζουν με τις ώρες μέχρι να καταλήξουν να αγοράσουν αυτό που τους αρέσει. Δείχνουν μάλιστα ιδιαίτερα ικανοποιημένοι όταν βλέπουν πως το καπέλο που αγόρασαν είναι φτιαγμένο από χέρια συμπατριωτών τους κάπου στην αχανή χώρα τους και σίγουρα αισθάνονται υπερήφανοι για την επιτυχία της πατρίδας τους να πουλάει αμέτρητα καπελάκια σε μια χώρα που ο ήλιος δεν την ξεχνά ούτε δέκα ημέρες το χρόνο! 

ΑΘΗΝΑ, 10072019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 08072019, σελ. 34.

ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το είδα χθες στο Μοναστηράκι, σε ένα πάγκο από τους ευκαιριακούς παλαιοπώλες μαζί με διάφορα άλλα αντικείμενα, το παλιό τσίγκινο κουτί μιας ολλανδικής εταιρείας που εμπορεύονταν είδη ζαχαροπλαστικής να είχε στις πλευρές του σταμπωμένα τέσσερα πρόσωπα που απ’ ότι διάβασα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και οι αποφάσεις τους καθόρισαν την εποχή που ακολούθησε.

Επρόκειτο για τον 28^ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Γούντροου Γουίλσον, τον άγγλο Πρωθυπουργό Λουντ Τζορτζ, τον στρατάρχη της Γαλλίας Φερδινάδο Φος  και τον βασιλιά Αλβέρτο 2^ο. Οι δυο πρώτοι μαζί με το Γάλλο πρωθυπουργό Ζορζ Κλεμανσό υπέγραψαν τη συνθήκη των Βερσαλλιών, ο Φος υπήρξε ο στρατάρχης των Συμμάχων ενώ για τον βασιλιά, συμπαθάτε με που δεν κατάφερα να βρω πολλά στοιχεία.

Η συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) είναι η Συνθήκη ειρήνης που τερμάτισε επίσημα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στην Αντάντ (γαλλ. Entente) και την Γερμανική Αυτοκρατορία. Μετά από έξι μήνες διαπραγματεύσεων, που έλαβαν χώρα στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού, η συνθήκη υπεγράφη ως συνέχεια της ανακωχής της 11ης Νοεμβρίου 1918 του δάσους της Κομπιένης. Παρότι υπήρχαν πολλές διατάξεις στη Συνθήκη, μία από τις πιο σημαντικές όριζε ότι η Γερμανία αποδεχόταν την πλήρη ευθύνη για την έναρξη του πολέμου και, σύμφωνα με τα άρθρα 231-248, αποδεχόταν να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις σε διάφορες χώρες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολλά αν αναλογιστούμε την πορεία που έκανε αυτό το κουτί, από το ολλανδικό εργοστάσιο σε διάφορα σπίτια και κουζίνες ενενήντα τόσα χρόνια μέχρι τον πάγκο στο Μοναστηράκι για να πωλείται ως συλλεκτικό αντικείμενο. Σε όλο αυτό τον καιρό πρέπει να κατασκευάστηκαν δισεκατομμύρια κουτιά για διάφορα προϊόντα, αλλά αυτό που μετέφερε  ένα αισιόδοξο μήνυμα για τους νικητές των Γερμανών και οπωσδήποτε ένα γλυκό περιεχόμενο για κάθε πικραμένο ίσως, κατάφερε και επέζησε να το μεταφέρει ακόμη και να ζητάει γι’ αυτό ο παλαιοπώλης 50 ευρώ!!!

ΑΘΗΝΑ, 26022012

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ…

Οι ταπεινές «Καρυάτιδες της οδού Ασωμάτων» από τη θέση τους, μοιράζονται κι αυτές την απριλιάτικη μελαγχολία της πόλης και την υπομένουν την αταξία που επικρατεί δίπλα τους και μπροστά τους.. 

Καλησπέρα σας και καλή δύναμη να έχουμε να δούμε πως θα βγει και τούτη, η καινούργια εβδομάδα των παθών (με το παλαιό ημερολόγιο σήμερα νομίζω πως είναι των Βαϊων) και έπεται συνέχεια όπως όλοι γνωρίζουμε και διαισθανόμαστε σοβαρά τα πράγματα. Στο μεταξύ, η αφρικάνικη σκόνη που γέμισε τον ουρανό μας μπορεί να είναι ενοχλητική για τον πολύ κόσμο αλλά δίνει μια πολύ καλή ευκαιρία για όσους φωτογραφίζουν την πόλη και τη ζωή της γιατί τους απαλλάσσει από τις σκιές και τις αντανακλάσεις κι έτσι αναδεικνύονται καλύτερα κάποια θέματα ενώ δίνουν με την ελαφρά συννεφιά μια νότα απριλιάτικη. 

Λαμβάνοντας λοιπόν υπ’ όψιν τα ανωτέρω και εκτιμώντας τις τεχνικές δυνατότητές των εργαλείων μου βγήκα μια μικρή βόλτα στην πόλη και από τη σημερινή σοδειά θα σας μοιράσω κάποιες φωτογραφίες που λίγο – πολύ σχολιάζουν την επικαιρότητα, τόσο στον καιρό, όσο και στη διάθεση των ανθρώπων. Διάθεση που ομολογώ την είδα κάπως πεσμένη, όπως πεσμένη είδα και την κίνηση στο Μοναστηράκι και τους πέριξ χώρους όπου παραδοσιακά βγαίνει ο κόσμος τέτοιες μέρες να περπατήσει και να πιει κανένα φθηνό καφέ για παρηγοριά. Υπολογίζω πως κάθε χρονιά που περνάει λιγοστεύει από τη φτώχεια η κίνηση και δεν αποκλείεται στον επόμενο καιρό εκεί να βλέπουμε να κυκλοφορούν μόνο αλλοδαποί και τουρίστες που θα φωτογραφίζουν μια χρεοκοπημένη πόλη...

Σημείωση: Θα ακολουθήσει μια σειρά αναρτήσεων και σχολίων με θέμα την πόλη και τη ζωή της σήμερα στο Μοναστηράκι και τους γύρω χώρους.

ΜΙΚΡΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

 

Μπροστά χαμηλά ο σβησμένος οικισμός του Μαράθου Στύλος ο οποίος πρέπει να ονομάστηκε έτσι από το φαινόμενο του τεράστιου όρθιου βράχου που δεσπόζει της περιοχής και τον οποίο θυμίζει ένα σιωπηλό σπίτι με κόκκινα τσίγκια και απέναντι εκεί που καταλήγει ο δρόμος, σε ένα απόκρυφο μέρος στις πλαγιές του απότομου όρους Γρεβενό, το χωριό Μοναστηράκι Αγράφων με λίγο πια κι αυτό κόσμο. Στο σύρραχο από πάνω του κάποτε ήταν ένα άλλο χωριό που το έλεγαν Κότλιανη, πάει, έσβυσε, μόνο ερείπια υπάρχουν εκεί και μια άδεια στέρνα.

Η ψηλή κορυφή πάνω από το Μοναστηράκι λέγεται Λιάκουρα , είναι εύκολη στην ανάβαση, δεσπόζει όλου του συγκροτήματος των δυτικών Αγράφων και την οποία πάτησα εύκολα μαζί με φίλους στις 14/08/2004. Πϊσω της διακρίνεται μια άλλη ψηλή κορυφή,ο τραχύτατος, Καλόγερος λεγόμενος της Γρανίτσας και πιο πίσω ακόμη, τα βουνά της Πρασιάς και η κορυφή Σμήνικο την οποία επίσης πάτησα στις 09/06/2009 με τον φίλο Δημήτρη Παπαδιά.  Μέχρι τότε μου φαίνεται πως είχαμε άλλα πόδια ή φτερά στα πόδια μας τα οποία πλέον μόνο με κανένα θαύμα μπορούν να μας φτάσουν τόσο ψηλά...

ΑΘΗΝΑ, 14062014

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΠΑΝΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥΣ....

Τζάμπα το χτύπημα και ο χορός σήμερα της γνωστής παρέας των νεαρών που δίνουν τα Σαββατοκύριακα παραστάσεις στην πλατεία Μοναστηρακίου. Οι Αθηναίοι είχαν πάει στα χωριά τους ή στις καινούργιες γειτονιές στα Βόρεια Προάστεια και στα Μεσόγεια και στο κέντρο είχαν μείνει λίγοι πιστοί της πόλης,κάποιοι τουρίστες και οι σκύλοι που ως γνωστόν δεν ρίχνουν στο καπέλλο των καλλιτεχνών ούτε ένα πενταράκι....

 

ΑΘΗΝΑ, 18052014

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΔΡΙΑΝΟΥ

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, επαγγελματίες αλλά και άλλους ευκαιριακούς, ντόπιους ή αλλοδαπούς  που επιδιώκουν να βγάλουν ένα μικρό μεροκάματο τα Σαββατοκύριακα ή μέσα στις εορταστικές περιόδους στα πεζοδρόμια ή σε κάποιους δρόμους της πόλης να πουλάνε διάφορα πράγματα και ανάλογα με αυτό που επιζητεί ο καθένας βοηθάει στην κίνηση αυτής της αγοράς η οποία όσο και να έχει, δίνει ένα ιδιαίτερο χρώμα στην πόλη.

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτή την αγορά με τα πιο απίθανα πράγματα που μπορεί να φτιάξει ένας άνθρωπος για να εμπορευτεί και γι’ αυτό θέλει προσοχή, να ανακαλύψουμε κάθε φορά το καινούργιο, αυτό που με τον τρόπο του κάνει τα διαφορά. 

Έτσι, προκάλεσαν έκπληξη, για μένα τουλάχιστον αλλά και για άλλους πολλούς άλλους που βρίσκονταν χθες το μεσμέρι χαμηλά στην Αδριανού, προς το Θησείο, οι ωραίες πολύχρωμες κατασκευές που κρέμονταν από τα κλαδιά ενός χαμηλού δέντρου που όσοι γνωρίζουν, τις λένε ονειροπαγίδες. Ναι,ονειροπαγίδες ήταν μου είπαν τα ωραία κοριτσόπουλα, Κωνσταντίνα και Βαρβάρα από μια πόλη της Εύβοιας τα οποία ήρθαν μαζί με άλλες φίλες τους να κάνουν μια βόλτα στην Αθήνα αυτές τις ημέρες και παράλληλα να βγάλουν και τα έξοδα του ταξιδιού πουλώντας τις όντως ωραίες ονειροπαγίδες που έχουν φτιάξει με τα χέρια τους.

 

Αν τα κορίτσια δεν έχουν ξεπουλήσει και τα βρείτε ακόμη στο Θησείο, όπου θα ήταν και σήμερα όπως μου είπαν χθες, μπορείτε κι εσείς να πάρετε μία. Θα σας χρειαστούν αν ακόμη πιστεύεται πως τα όνειρα που έχετε δεν πραγματοποιούνται επειδή κάτι δεν κάνετε σωστά ή σας προσπερνάνε. Ρωτήστε τα όμως, μήπως πρέπει να βάλετε κι ένα δόλωμα μέσα για να έχετε καλύτερα αποτελέσματα…

ΑΘΗΝΑ, 12042014

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ..

 

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχετε όλοι…. Στα βουνά και τα νησιά και στην Αθήνα βεβαίως όπου σήμερα όπως μαθαίνω από φίλους, η μέρα είναι εντελώς ανοιξιάτικη και ενδείκνυται για μια μεγάλη βόλτα στην πόλη και κυρίως εκεί προς την Ακρόπολη και το Μοναστηράκι όπου η πλατεία μερικές φορές μοιάζει σαν «Αυλή των θαυμάτων»…

Εκεί οι λογής - λογής επαγγελματίες του δρόμου και των πλατειών, από τους μόνιμους και γνωστούς επαίτες, ντόπιους, Ρομά και εισαγόμενους μέχρι περιπλανώμενους καλλιτέχνες του δρόμου, μουσικούς από διάφορα μέρη της γης αλλά και ζογκέρ και άλλους που ρισκάρουν την ακεραιότητά τους με καρφιά,γυαλιά και μαχαίρια δίνουν ένα άλλο τόνο στην ημέρα και φυσικά, παλεύουν κι αυτοί με τον τρόπο τους να βγάλουν το μεροκάματο. Γι’ αυτό, φίλες και φίλοι που σήμερα θα κατηφορήσετε προς το παζάρι που γύρισε πάλι από την εξορία της Λένορμαν, στους δρόμους γύρω από το Μοναστηράκι και του Ψυρρή, μην περιορίζεσται μόνο στις φωτογραφίες που αφειδώς τραβάτε, τραβάτε και κανένα ψιλό από την τσέπη για το καπέλο των καλλιτεχνών γιατί αυτοί είναι τελικά που δίνουν τον τόνο μιας ξεχωριστής μέρας στην Αθήνα και στην ωραία ανοιξιάτικη Κυριακή που περνάμε…

ΑΘΗΝΑ, 19012014

ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΑΥΡΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΜΑΤΙΑ…

 

Εκεί που κόντευαν να μας πείσουν πως τα πράγματα πάνε τέλεια, σε αυτή την άμοιρη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, και να που ήρθαν οι ρουφιάνοι (πάντα και παντού υπάρχουν ρουφιάνοι και ρουφιανεύουν όχι από χόμπυ, αλλά γιατί εκτελούν υπηρεσία για την οποία πληρώνονται βεβαίως και μαζί τους, διάφοροι περίεργοι που αναλαμβάνουν «πρωτοβουλίες» όποτε θέλουν) και τα χαλάνε όλα.

Όπως καλή ώρα, εκείνοι ο άθλιοι που με τις «ευλογίες» των αρχών, ξεβράκωσαν κυριολεκτικά όλο το «Κράτος» με το να δώσουν το όνομα του «μάρτυρα» στους κατηγορούμενους και να καταρακώσουν έτσι την «επιτυχία» με τη σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής. Θα μου πείτε, δεν το περίμεναν αυτό οι «ελλειποβαρείς» όπως ακούω να τους αποκαλεί ο Τράγκας; Η γνώμη μου είναι ότι ήταν βέβαιοι πως θα γίνονταν κάτι τέτοιο και μάλλον δεν τους ένοιαζε. Το ζητούμενο κατά τη γνώμη μου ήταν να εξευτελίσουν εντελώς το θεσμό του προστατευόμενου μάρτυρα και να μην ξανατολμήσει κανένας να παίξει τέτοιο ρόλο κι έτσι να πορευτούμε προς τα χειρότερα τα οποία πλέον καταλαβαίνουν όλοι πως ολοταχώς έρχονται…

ΑΘΗΝΑ, 02102013

ΔΥΟ ΨΗΛΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Βρήκα επιτέλους ένα ποδήλατο στα μέτρα μου!!!

Έτυχε χθες το απόγευμα να κατηφορίσω προς το Μοναστηράκι και αφού τέλειωσα ότι είχα να κάνω, έκατσα με κάποιους φίλους που βρήκα να φιλοσοφούν τα πράγματα έξω από κάποια παλαιοπωλεία, στο πεζοδρόμιο της Ερμού, το λεγόμενο και «Ακαδημία της Ερμού».

Η κουβέντα με τον Γρηγόρη Κοντράρο, παλαιοπώλη στην Ερμού 115, λίγο πριν από το Θησείο, που στράφηκε  γύρω από τις απόψεις του για τα παγκόσμια αλλά και τα ντόπια ζητήματα, κατέληξε και στα ψηλά ποδήλατα που είχε μεταξύ άλλων ποδηλάτων και πάσης φύσεως και ποικιλίας χρήσης αντικειμένων στο δρόμο να τα βλέπουν οι ενδιαφερόμενοι οι οποίοι δεν ήταν και λίγοι, καθώς αυτού του είδους τα ποδήλατα σπανίζουν και απαντώνται μόνο σε συλλογές. Τα πήρε από κάποιο αμερικανό λάτρη των ποδηλάτων που έφυγε από την Ελλάδα, μου είπε, είναι δανέζικης κατασκευής και όντως σπάνια μου και γι’ αυτό επιθυμεί, όποιος τα αγοράσει να τα προσέξει γιατί δεν βρίσκονται εύκολα αυτά πια.

Μνημεία της ποδηλασίας, τα ποδήλατα που είδα χθες στην Ερμού...

Δεν ξέρω ποιος μερακλής θα τα πάρει, αλλά καθώς μου άρεσαν κι εμένα, ζήτησα από τους βοηθούς του, Αλή από το Πακιστάν και Αναστάση από την Αφρική να τα κρατήσουν να τα φωτογραφήσω να τα θυμάμαι και με την ευκαιρία,πήρα κι εγώ μια πόζα με ένα από αυτά. Το ψηλότερο που ήταν και πιο εντυπωσιακό, αναλογιζόμενος βέβαια πως αν τύχαινε και καβαλλούσα μια στιγμή ένα τέτοιο, μετά από τα λίγα μέτρα που θα κατάφερνα να ισορροπήσω, αμέσως μετά θα κατέληγα στο ορθοπεδικό χειρουργείο δια τα περαιτέρω…

ΑΘΗΝΑ, 01102013

ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το είδα χθες στο Μοναστηράκι, σε ένα πάγκο από τους ευκαιριακούς παλαιοπώλες μαζί με διάφορα άλλα αντικείμενα, το παλιό τσίγκινο κουτί μιας ολλανδικής εταιρείας που εμπορεύονταν είδη ζαχαροπλαστικής να είχε στις πλευρές του σταμπωμένα τέσσερα πρόσωπα που απ’ ότι διάβασα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και οι αποφάσεις τους καθόρισαν την εποχή που ακολούθησε.

Επρόκειτο για τον 28^ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Γούντροου Γουίλσον, τον άγγλο Πρωθυπουργό Λουντ Τζορτζ, τον στρατάρχη της Γαλλίας Φερδινάδο Φος  και τον βασιλιά Αλβέρτο 2^ο. Οι δυο πρώτοι μαζί με το Γάλλο πρωθυπουργό Ζορζ Κλεμανσό υπέγραψαν τη συνθήκη των Βερσαλλιών, ο Φος υπήρξε ο στρατάρχης των Συμμάχων ενώ για τον βασιλιά, συμπαθάτε με που δεν κατάφερα να βρω πολλά στοιχεία.

Η συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) είναι η Συνθήκη ειρήνης που τερμάτισε επίσημα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στην Αντάντ (γαλλ. Entente) και την Γερμανική Αυτοκρατορία. Μετά από έξι μήνες διαπραγματεύσεων, που έλαβαν χώρα στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού, η συνθήκη υπεγράφη ως συνέχεια της ανακωχής της 11ης Νοεμβρίου 1918 του δάσους της Κομπιένης. Παρότι υπήρχαν πολλές διατάξεις στη Συνθήκη, μία από τις πιο σημαντικές όριζε ότι η Γερμανία αποδεχόταν την πλήρη ευθύνη για την έναρξη του πολέμου και, σύμφωνα με τα άρθρα 231-248, αποδεχόταν να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις σε διάφορες χώρες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολλά αν αναλογιστούμε την πορεία που έκανε αυτό το κουτί, από το ολλανδικό εργοστάσιο σε διάφορα σπίτια και κουζίνες ενενήντα τόσα χρόνια μέχρι τον πάγκο στο Μοναστηράκι για να πωλείται ως συλλεκτικό αντικείμενο. Σε όλο αυτό τον καιρό πρέπει να κατασκευάστηκαν δισεκατομμύρια κουτιά για διάφορα προϊόντα, αλλά αυτό που μετέφερε  ένα αισιόδοξο μήνυμα για τους νικητές των Γερμανών και οπωσδήποτε ένα γλυκό περιεχόμενο για κάθε πικραμένο ίσως, κατάφερε και επέζησε να το μεταφέρει ακόμη και να ζητάει γι’ αυτό ο παλαιοπώλης 50 ευρώ!!!

ΑΘΗΝΑ, 26022012

ΤΟ ΓΥΑΛΙΣΜΑ ΜΙΑΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Τον πέτυχα χθες στο Μοναστηράκι, τον φίλο μου Γιώργο που έχει ένα καρότσι στη γωνία της Πλατείας και της οδού Ηφαίστου που πουλάει διάφορα πράγματα αξίας και τον οποίο γνωρίζω πάνω από τριάντα χρόνια, να κάνει μια συνηθισμένη γι’ αυτόν δουλειά: να γυαλίζει διάφορα παλαιά νομίσματα, όπως αυτή την τσίγκινη δραχμή του Καποδίστρια.

Φυσικά και με το σύρμα που την τρίβει, σίγουρα θα προκαλέσει διάφορα τραύματα πάνω στο ανάγλυφο του νομίσματος αλλά δεν είναι δα και ο πάγκος του μαγαζί από τα ακριβά που γδέρνουν τους συλλέκτες με την τιμή των αντικειμένων που διαθέτουν. Αυτός πουλάει διάφορα πράγματα που αγοράζει ή προμηθεύεται απ’ εδώ και από εκεί κι έτσι ικανοποιεί κι εκείνους που θέλουν κάτι αλλά δεν μπορούν να το αγοράσουν «του κουτιού», όπως λέγεται και ικανοποιούνται με τα δεύτερα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως και στου Γιώργου τον Πάγκο μπορεί κάποιος να βρει τους «θησαυρούς» που έχει στη σκέψη του αλλά αυτό απαιτεί καθημερινές επισκέψεις στο Μοναστηράκι και τακτική επικοινωνία μαζί του.

Η τσίγκινη δραχμή του Καποδίστρια που γυάλιζε ο Γιώργος, πουλιέται τουλάχιστον ένα ευρώ ή και δυο, ανάλογα με τις ζημιές που έχει στην επιφάνειά της και η εικόνα με έβαλε σε σκέψεις του είδους: τι θα γίνει αν γυρίσουμε πίσω στη δραχμή και τι θα απογίνουν τα ευρώ που το αντίτιμό τους είναι όπως όλοι γνωρίζουμε 340 παλιές δραχμές και κάτι ψιλά, όπως κανόνισαν οι πολιτικοί μας αφέντες τότε, την εποχή των παχιών αγελάδων.

Δεν μπορώ να σας μεταφέρω όλη την κουβέντα που κάναμε εκεί χθες το μεσημέρι αλλά όπως κατάλαβα, η κατάσταση με το ευρώ θα είναι όπως με τις εγγλέζικες λίρες, οι οποίες έπαιξαν το ρόλο του σκληρού νομίσματος έναντι της αδύναμης τότε δραχμής κατά την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία και οι περισσότερες και πλέον σημαντικές αγοραπωλησίες ή καταθέσεις στις τράπεζες γινόταν σε εγγλέζικες λίρες ανεξάρτητα αν αυτές γυάλιζαν ή όχι και τα οποία ευρώ, θα τα βρίσκουμε πλέον είτε στη μαύρη αγορά ή στα ταμεία των τραπεζών, όπως κάνουν και τώρα οι αληθινοί νοικοκυραίοι για να είναι ασφαλείς…

ΑΘΗΝΑ, 25012012