ΜΟΝΟ Η ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Ανέκαθεν, από την στιγμή που ως σύνθεση ποικίλων και διαφόρων συμφερόντων ή αδυναμιών των ανθρώπων συγκροτήθηκε η πρώτη πόλη στην ιστορία του κόσμου, αυτή υπήρξε κι ένας χώρος διαρκών αντιπαραθέσεων. Ισχυροί - ταπεινοί, πλούσιοι -φτωχοί, νέοι – ώριμοι αμφοτέρων φυσικά των φύλων· πλήθος αντιθέσεων που εκφράζονται καθημερινά μέσα στα σπίτια αλλά κυρίως στο δημόσιο χώρο όπου όλοι έχουμε και το δικαίωμα της κριτικής, διαμορφώνουν το πρόσωπο της πόλης και επηρεάζουν τη λειτουργία της.

Οι αντιθέσεις  αρδεύουν και την ζωή της πόλης, ακόμη και αν αυτές ξεπερνούν καμιά φορά την ανοχή μιας μερίδας πολιτών, βοηθάνε όμως να αναπτύσσεται ένας διάλογος, στόχος του οποίου υποτίθεται πως είναι το γενικό καλό, η ευημερία, η ευταξία, η δημοκρατία. Πράγματα αυτονόητα αλλά και συχνά παρεξηγημένα από μερίδες πολιτών που είτε λόγω συμφερόντων ή ιδεολογίας αρκετά συχνά, τα αμφισβητούν θεωρητικώς ή και εμπράκτως. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι εμφανές, το ζούμε εδώ και χρόνια και έχει σημαδέψει όχι μόνο όλους τους τοίχους της πόλης αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων της. 

Μια περίοδος που ανθούν ιδιαίτερα οι αντιθέσεις, είναι αυτή που προηγείται των εορτών και έχει να κάνει με παγιωμένες καταστάσεις οι οποίες παρά και την εθιμική υπόστασή τους, αποτελούν πάντα ευκαιρία για ανεξάντλητες συζητήσεις ειδικά στα κοινωνικά δίκτυα. Όπως για παράδειγμα η λειτουργία της αγοράς που αυτές τις ημέρες περιμένει να κινηθεί κάπως και ρεφάρει τις ζημιές της, ο εορταστικός διάκοσμος των δρόμων για τον οποίο φέτος μάλιστα έχουν γραφεί και ειπωθεί τόσα που αρκούν και για τα επόμενα χρόνια.

Όπως και να’ χει, αυτές τις ημέρες κατά παράδοση ζωντανεύει το λεγόμενο εμπορικό κέντρο της πόλης καθώς ένα έθιμο που καλλιεργήθηκε συστηματικά τις τελευταίες δεκαετίες θέλει τους Αθηναίους που ζουν σε μακρινά προάστια, τα βόρεια κυρίως και λίγο τα νότια να κάνουν οικογενειακή εκδρομή στο κέντρο της Αθήνας για περιήγηση κυρίως και συναντήσεις με φίλους. Για ψώνια, δεν συζητιέται καθώς ελάχιστα είναι πια τα  καταστήματα που θυμίζουν άλλες ακμαίες εποχές. Τα περισσότερα απ’ αυτά έχουν μετακομίσει στα βόρεια και να νότια προάστια και ότι άφησαν πίσω τους, είναι σκοτεινές βιτρίνες και κτίρια που ρημάζουν και χαρακτηριστική είναι η εικόνα της οδού Σταδίου όπου στο περισσότερο μήκος της λειτουργούν μόνο τράπεζες, ενώ το ίδιο περίπου συμβαίνει και στην Πανεπιστημίου και την Ακαδημίας. Έτσι, τα μόνα καταστήματα που έχουν κάποια κίνηση αυτές τις ημέρες είναι τα καφενεία, τα σουβλατζίδικα και λίγο τα βιβλιοπωλεία – όσα απ’ αυτά απόμειναν ανοιχτά κι αυτό επειδή έχουν φανατικούς πελάτες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα παλεύουν να επιβιώσουν τα περισσότερα καταστήματα του κέντρου και ορισμένα φαίνεται δεν μπορούν να πάρουν άλλη παράταση ζωής, καθώς έστω και ένας πελάτης να μην μπορέσει να φτάσει σε αυτά, είναι ζημιά. Ο Δήμος όντως κάνει διάφορα πράγματα για να προσελκύσει κόσμο στο κέντρο αλλά μάλλον αυτοί που οι ιδέες εγκρίνονται, χρειάζονται πρώτα ειδικά σεμινάρια για την ζωή της πόλης, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, τους ανθρώπους τους. Ωραία, λαμπερά, φωτεινά όλα αυτά που κάνουν, ενίοτε μάλιστα και προκλητικά για προκαλείται διάλογος αλλιώς μπορεί να περνούσαν απαρατήρητα, αλλά ξεκινώντας απ’ αυτά, στο τέλος καταλήγουμε να μιλάμε μόνο για την εορταστική ψυχαγωγία, λες και μόνο αυτή είναι που μπορεί να ζωντανέψει το κέντρο. 

Έτσι, το Σάββατο που όλοι περίμεναν να απλωθεί στο εμπορικό κέντρο η αίσθηση ότι σε δέκα ημέρες έρχονται τα Χριστούγεννα, ό Ετεοκλής (το χαϊδευτικό της προχθεσινής κακοκαιρίας) έριξε βροχή με το τουλούμι που λένε και τα έκανε όλα μούσκεμα και δυσκόλεψε πάρα πολύ όσους ήθελαν να περπατήσουν στο κέντρο ή να βγουν για ψώνια αλλά δεν μπορεί να του αποδοθεί καμιά ευθύνη για τα άδεια ταμεία. Αυτόν τον έστειλε ο χειμώνας να μας υπενθυμίσει τι εποχή περνάμε και μόλις τέλειωσε το έργο του έφυγε αφήνοντας άλλους να σκεφτούν πως και με ποιο τρόπο θα ζωντανέψει πάλι η Αθήνα…    

ΑΘΗΝΑ, 17122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.    

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ

Ο Δημήτρης Ευαγγελοδήμος μεγάλωσε μέσα στο οικογενειακό κατάστημα στο Καρπενήσι κι εκεί γνώρισε το εμπόριο της μικρής του πατρίδας αλλά κυρίως τους ανθρώπους που ασχολούνταν με αυτό, τους εμπόρους που με τον τρόπο τους προσπαθούσαν να δώσουν ζωή στην καθημαγμένη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο αγορά του τόπου τους και τους πελάτες που με τον δικό τους τρόπο ο καθένας συμμετείχαν σε αυτήν μικρή εποποιία. 

Ο Δημήτρης θα μπορούσε αν ήθελε να γίνει κι αυτός έμπορος στο Καρπενήσι, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον πατέρα του και τον παππού του αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία και μάλιστα αυτή που είχε σχέση με την οικονομία και την υπηρέτησε υποδειγματικά παραπάνω από τρεις δεκαετίες εργαζόμενος σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά. Ελεύθερος πια από τις καθημερινές υποχρεώσεις έσκυψε πάνω στην ιστορία της πατρίδας του και χάρη στην εμπειρία, την μεθοδικότητά του και την αγάπη για τον τόπο του και τους ανθρώπους του αφιέρωσε ένα σπουδαίο βιβλίο στην πατρίδα του και τους Καρπενησιώτες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εργάστηκαν για την οικονομική ανάπτυξή του. 

Από αριστερά: Μαρία Παπαϊωάννου, Κλεομένης Κουτσούκης,
Ελένη Βουλτσίδου, Γιώργος Ζαννιάς, Δημήτρης Ευαγγελοδήμος.

Χαρακτηριστικός ο τίτλος του βιβλίου «Ο κερδώος Ερμής σταμάτησε στο Καρπενήσι» και στις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρει όλα εκείνα τα στοιχεία που συνέθεταν την οικονομία  μιας απομονωμένης γωνιάς της ορεινής Ελλάδας στην διάρκεια ενάμιση αιώνα αλλά πιο πολύ θα σταθεί στα πρόσωπα που έγραψαν ιστορία με θαρραλέες κινήσεις αλλά και με την ευαισθησία που υπαγόρευε καμιά φορά η στενότητα του χώρου και των ανθρωπίνων σχέσεων που δημιουργούνταν στην φτωχή Ευρυτανία και τις γειτονικές περιοχές της.

Στις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει εκατοντάδες ονόματα εμπόρων, βιοτεχνών, κτηματιών, αγωγιατών, ραπτών, μαγείρων, τραπεζιτών, γραφέων, δικηγόρων και δικολάβων, γιατρών, φαρμακοποιών και μαιών, καφεψών, τεκτόνων και αγροτών που από τον 19ο αιώνα ως τις ημέρες μας δραστηριοποιήθηκαν στο Καρπενήσι. Και ακόμη άγνωστες στιγμές, περιπέτειες, καταστροφές και επιτυχίες της καρπενησιώτικης αγοράς μέσα από επίσημα έγγραφα, απόρρητα ντοκουμέντα και οικογενειακά αρχεία.

Ο Δημήτρης όμως δεν στέκεται στα ονόματα και στις πράξεις των ανθρώπων, ως πρωταγωνιστές ή απλά συμμετέχοντες στην ιστορία του Καρπενησίου και  της ευρύτερης περιοχής, αλλά ανακαλώντας τη μνήμη τους περιγράφει και παραθέτει σκηνές από την καθημερινότητα στην πόλη και το ύπαιθρο οι οποίες έδιναν τον ιδιαίτερο τόνο στην μικρή κοινωνία και έχουν μείνει αξέχαστες. Έτσι εμμέσως συμβάλει στην συμπλήρωση της ιστοριογραφίας αλλά και της λαογραφίας του Καρπενησίου και προκαλεί τον ίδιο αλλά τους νεότερους που θα συνεχίσουν το έργο του για συμπληρωματική έρευνα.

Το βιβλίο τολμώ να πω είναι ένας μεγάλος άθλος τον οποίο έκανε ο Δημήτρης καθώς μέχρι σήμερα κανείς δεν είχε ασχοληθεί με αυτή την πλευρά της ιστορίας του Καρπενησίου ενώ τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή του ήταν ελάχιστα γιατί κακά τα ψέματα, τα τεφτέρια των μπακάληδων ήταν χωμένα στα συρτάρια. Ούτε η εμπορική αλληλογραφία πάλι ήταν και κάτι που γνώριζαν εκτός των ενδιαφερόμενων πλευρών άλλοι Καρπενησιώτες. Ούτε και στις φωτογραφίες, οι οποίες δίνουν πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία έδιναν ιδιαίτερη προσοχή ενώ το ίδιο συνέβαινε και με τις δημοσιεύσεις στον τοπικό τύπο και στις αθηναϊκές εφημερίδες. Όλα αυτά μαζί με τις προσωπικές του μνήμες και μετά από πολλές συζητήσεις με Καρπενησιώτες ο Δημήτρης τα έπιασε και με μεθοδικότητα που τον διακρίνει τα έβαλε στη σειρά και έγραψε ένα πολύτιμο βιβλίο για την πατρίδα του αλλά και όποιον άλλο θέλει να γνωρίσει τον αγώνα που έκανε μια φτωχή και δύσκολη περιοχή της Ελλάδας να προκόψει και όπως όλοι γνωρίζουμε, τα κατάφερε και σήμερα το Καρπενήσι μπορεί να μην έχει βιομηχανίες αλλά είναι ένας σπουδαίος τόπος για τον τουρισμό.

Για το βιβλίο του Δημήτρη Ευαγγελοδήμου «Ο κερδώος Ερμής σταμάτησε στο Καρπενήσι» το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος» μίλησαν προχθές σε μια εκδήλωση με πρωτοφανή την προσέλευση του κόσμου που έγινε στο ξενοδοχείο «Κάραβελ»: ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Ζανιάς, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Κλεομένης Κουτσούκης, η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας «Το Βήμα» Ελένη Βουλτσίδου και η αρχιτέκτων μηχανικός Μαρία Παπαϊωάννου, πρόεδρος του Συλλόγου Καρπενησιωτών Αθήνας «Το Βελούχι».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος. Μπορείτε να το προμηθευτείτε  από το Βιβλιοπωλείο Ζαχαρόπουλου (Σταδίου 5) είτε από το e-shop www.sizacharopoulos.gr είτε παραγγέλλοντάς το σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο. Στο Καρπενήσι, το βιβλίο διατίθεται από τα βιβλιοπωλεία του Γεωργίου Σώκου και του Φώτη Γεωργίου.

ΑΘΗΝΑ 21032019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35

ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ...

 

Είναι από τις πιο εντυπωσιακές προσόψεις καταστήματος που πουλάει χρήσιμα είδη για το σπίτι και κάθε χρήση, αυτό στην οδό Αγίου Δημητρίου, στου Ψυρρή, ακριβώς απέναντι από την ωραία εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Δεν γνωρίζω τους ιδιοκτήτες τους, οπότε ότι γράφω δεν μπορεί να ληφθεί ως διαφήμιση, αλλά σας προτείνω να το επισκευθείτε και να πάρετε από εκεί ότι αντικείμενο χρειάζεσθαι ή απλά να το δείτε. Με τον τρόπο σας, τουλάχιστον αναγνωρίζετε τον κόπο που κάνουν καθημερινά οι άνθρωποι να κρεμάσουν το πρωί και να ξεκρεμάσουν το βράδυ τα δεκάδες αντικείμενα που σαν σύνολο ομορφαίνουν ένα δρόμο και μια γειτονιά της πόλης που κακά τα ψέματα, δεν πρέπει να τη θυμόμαστε μόνο τα Σαββατοκύριακα και όταν είναι Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά κάθε φορά που θέλουμε να ψωνίσουμε κάτι γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να κρατηθεί η ζωή σε αυτή την ιστορική γωνιά της Αθήνας.

ΑΘΗΝΑ, 15042014

ΕΝΑ ΚΗΤΟΣ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ ΨΑΡΑΓΟΡΑ

 

Εβδομάδα των Παθών, για τους πιστούς βεβαίως αλλά και για τα αμνοερίφια των οποίων η τιμή στο τσιγκέλι γίνεται η αφορμή για μια από τις κλασικές εορταστικές διαμάχες, της γαλοπούλας τα Χριστούγεννα, της λαγάνας την Καθαρά Δευτέρα και τώρα ήρθε η σειρά τους μέχρι να ξημερώσει τ’ Άϊ - Γιωργιού να λήξει το ζήτημα. Φέτος όμως το θέμα,μετά την διαφημιστική καταιγίδα γνωστών υπερκαταστημάτων παιχνιδιών για την σφαγή της προβατίνας και άλλα λαϊκά υπονοούμενα, πήρε άλλη διάσταση και δεν αποκλείεται όπως το πάνε οι διαφημιστές, του χρόνου να βγαίνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και όπως κάνει αυτός της Αμερικής που χαρίζει την ζωή σε μια γαλοπούλα, να τη χαρίζει σε μια αρνάδα.

Όπως και να έχει το θέμα, η εβδομάδα είναι γεμάτη αίμα και πονεμένα βελέσματα στα σφαγεία, νόμιμα ή παράνομα σε όλη την Ελλάδα και η Βαρβάκειος Αγορά, γίνεται το σημείο αναφοράς για όλη την Ελλάδα όσον αφορά την τιμή, την επάρκεια και άλλα που αποτελούν εύκολη δουλειά για τα ΜΜΕ κάθε είδους. Εκεί λοιπόν βρέθηκα κι εγώ σήμερα, λίγο αργοπορημένος κι έτσι έχασα ένα άλλο μεγάλο στην κυριολεξία θέμα κι αυτό επίσης ματωμένο.

Επρόκειτο για ένα μεγάλο καρχαριοειδές που ψάρεψαν κοντά στη Χίο, περί τα 350 κιλά ήταν ολόκληρο και το ψάρι κέρδισε στις εντυπώσεις της αγοράς καθώς το μέγεθός του έκανε όποιον είχε πάει για καλαμάρια και άλλα νηστήσιμα στη Βαρβάκειο να περνάει από τον πάγκο του Πάρη Κλωνή να βλέπει πως τεμάχιζαν το κήτος και φυσικά να παίρνει και κανένα κομμάτι από αυτό το νόστιμο όπως λένε ψάρι. Εγώ δεν προλαβα αυτές τις σκηνές, και είδα μόνο το τεράστιο κεφάλι του το οποίο πλησιάζαν διάφοροι περίεργοι, κοίταγαν με δέος το ανοιχτό στόμα του, το φωτογράφιζαν.

Κανένας όμως δεν το ακουμπούσε εκτός από δυο πιτσιρικάδες οι οποίοι απόρρησαν γιατί δεν έχει τόσο μεγάλα δόντια όπως στα κινούμενα σχέδια. Βρέθηκαν τότε οι ειδικοί,οι ιχθυοπώλες επί του προκειμένου και τους εξήγησαν πως δεν πρόκειται για καρχαρία αλλά ένα συγγενικό με αυτόν είδος που έχει μικρά δόντια (σαν ξυραφάκια ήταν για να μαθαίνετε) και είναι εντελώς ακίνδυνο για τους ανθρώπους. Είχε όμως την ατυχία να μπλέξει στα δίκτυα και έτσι να βρεθεί κι αυτό στη Βαρβάκειο που έχει πλημμυρίσει αμνοερίφια και κόσμο που παζαρεύει τις τιμές τους. Γι’αυτό έφτανε μόνο η εικόνα και το μέγεθος και η χαμηλή τιμή του και μέσα σε λίγες ώρες έγινε ανάρπαστο...

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ Η ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΠΑΡΤΙΝΑ;

 

Σίγουρα δεν είναι δώρο για εκείνους που δεν διαθέτουν χιούμορ, έστω λίγο παραπάνω από το μέτριο, αλλά μπορεί να κάνει μια χαρά τη δουλειά του όταν πρόκειται να δημιουργήσει μια άσεμνη έκπληξη σε κάποιο πρόσωπο που θέλουμε ή να μεταφέρει σε αυτό ένα μήνυμα που δεν μπορούμε να πούμε με άλλο τρόπο.

Ο πλαστικός κούκλος με τη μαύρη καμπαρτίνα που κοστίζει μόνο πέντε ευρώ και κινείται με μπαταρίες, (στην πλατεία Δημαρχείου τον είδαμε χθες μαζί με άλλα πιο σεμνά παιχνίδια) κουβαλάει βεβαίως μια φήμη ασέμνου αλλά είναι ένα ωραίο παιχνιδάκι που κάνει, όπως είδα, πολλές καθωσπρέπει κυρίες και δεσποινίδες να κοκκινίζουν τη στιγμή που ανοίγει την καμπαρτίνα και παρουσιάζει τα απόκρυφά του. Το μειονέκτημα στην περίπτωση είναι ότι για να είναι πάντα έτοιμος  χρειάζεται ένα ζευγάρι καινούργιες μπαταρίες, των οποίων η αξία δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Από το σύντομο ρεπορτάζ που έκανα με τον άνθρωπο που τον πούλαγε έμαθα πως κατασκευάζεται στη μακρινή Κίνα και υπάρχουν και τέτοια παιχνίδα που κινούνται με ένα μηχανισμό κουρδίσματος αλλά δεν τα προτιμάει κανένας γιατί περιορίζουν τραγικά την έκπληξη που μπορεί να προκαλέσει στο άτομο που απευθύνεται.

Πέραν αυτών, όσο μπορώ να πω από τις παρατηρήσεις που έχω κάνει, την άσεμνη κίνηση του πλαστικού κούκλου με την καμπαρτίνα δεν νομίζω πως μπορούμε να τη δούμε εκ του φυσικού γιατί οι άντρες που κυκλοφορούν στην πόλη με καμπαρτίνα και μάλιστα μάυρη, είναι ελάχιστοι και υπεράνω υποψίας νομίζω. Και τούτο γιατί οι περισσότεροι, έχουν υιοθετήσει στο ντύσιμό τους διάφορα ρούχα,όπως κοντά τζάκετ και μπουφάν που δεν κάνουν για τέτοια πράγματα ενώ οι φόρμες που φοράνε δεν διαθέτουν καν φερμουάρ…

ΑΘΗΝΑ, 18012014

 

ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Θα έχετε δει φαντάζομαι τα δυστυχισμένα κοτοπουλάκια που περισσεύουν από τα εκτροφεία και κατά την περίοδο του Πάσχα τα πουλάνε σε διάφορους πάγκους για τη διασκέδαση υποτίθεται των παιδιών που κατά κανόνα, αν δεν προλάβουν να σβήσουν μέχρι να τα πάνε στο σπίτι, ψοφάνε την επομένη ημέρα. Είναι ένα φαινόμενο που δυστυχώς επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και φυσικά κανέναν δεν ενδιαφέρει, πλήν των παιδιών που λυπούνται λίγο για την απώλεια του «παιχνιδιού» και μετά ξεχνάνε…

Τέλος πάντων, έτσι έγινε και εφέτος με τα πουλάκια κι έτσι νόμιζα πως θα ήταν και με αυτά που είδα να έχουν σε ένα κουτί δυο τσιγανόπουλα, ο Αντώνης και ο Βαλάντης που ήταν εκεί μαζί με τους γονείς τους που όπως είδα είχαν κάνει τα πασχαλινά ψώνια και περίμεναν να φύγουν. Νόμισα πως τα είχαν για πούλημα και ρώτησα πόσο κάνουν. Δεν τα πουλάμε, είπε ο Αντώνης που ήταν πιο θαρετός στην κουβέντα. Γιατί; Το ρώτησα. Θα τα μεγαλώσω, μου απάντησε. Που; Ρωτάω πάλι. Δίστασε να μου απαντήσει και έριξε μια ματιά στον πατέρα του που ήταν δίπλα μας με ένα αρνί στον ώμο και ο οποίος πρόθυμα μου εξήγησε πως θα το μεγαλώσουν στην αυλή του σπιτιού που μένουν στον Κολωνό. Το ίδιο είχαν κάνει και πέρσι και ένα πουλάκι το οποίο έγινε κόκκορας αλλά σαν άρχισε να λαλάει, άρχισαν και οι περίοικοι τις διαμαρτυρίες και ο κόκορας πήρε το δρόμο για την κατσαρόλα. Για τούτα εδώ μου είπαν, περιμένουν να έχουν καλύτερη τύχη και να μην τους βγουν κοκκοράκια αλλά κότες κι έτσι να έχουν αργότερα και τα αυγά τους στην αυλή που μένουν.

Όπως και να έχει πάντως το θέμα με το μέλλον των μικρών κοτόπουλων, σημασία έχει πως μερικά από αυτά, αντί να καταλήξουν την επαύριο του Πάσχα στα σκουπίδια,θα βρουν μια γωνιά σε μια αυλή στον Κολωνό και αν δεν βάλουν πάλι τις φωνές οι γείτονες, θα ζήσουν καλά…

ΑΘΗΝΑ, 04052013