«ΛΙΠΕΣΑΝΟΡΕΣ – ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ»

Έξω μαίνονταν η καταιγίδα που τρόμαξε χθες το απόγευμα την πόλη και μέσα στη σκηνή του θεάτρου «Βαφείο – Λάκης Καράλης», πέντε γυναίκες έδιναν ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας με το έργο «Λιπεσάνορες – Τα χρόνια του φιδιού» του Δημήτρη Βαρβαρήγου και σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη σε πέντε ρόλους: Η Γεωργία Ζώη (Εκάβη – η μάνα των μανάδων), η Ελίζα Σολωμού (Ανδρομάχη), Ορνέλα Λούτη (Βρισηίδα), Ντομένικα Ρέγκου (Κασσάνδρα) και Αρετή Κοκκίνου η οποία έντυσε μουσικά την παράσταση ενώ τα κουστούμια είναι του Θεοδόση Δαυλού. Μια παράσταση με πέντε τραγικές φιγούρες γυναικών με το ίδιο πεπρωμένο οι οποίες αφηγούνται με εξαιρετικό τρόπο την τραγωδία του πολέμου, τον ηρωισμό της καθημερινής ζωής, την αξία της καρτερίας, τη νοσταλγία της ειρήνης, τις ευθύνες του ανθρώπου για τις πράξεις του, για τους υπερασπιστές του δικαίου. 

Με τη Γεωργία Ζώη μετά το τέλος της παράστασης.

Μην τη χάσετε κάθε  Τετάρτη. (Πληροφορίες: Θέατρο «Βαφείο – Λάκης Καράλης», Κωνσταντινουπόλεως 115 - Αγίου Όρους 15, τηλ 2103425637). 

ΑΘΗΝΑ, 25112015

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΣΚΑΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ

Είναι θαρρείς οι γάτες, οι ταγμένοι φύλακες των αρχαιολογικών χώρων στην Αθήνα και όχι τυχαία γιατί εκεί βρίσκουν την ησυχία τους και χωρίς να τις ενοχλεί κανένας γεννοβολούν. Έτσι δεν πρόκειται ποτέ να πάψουν οι υπηρεσίες τους  απέναντι στα ερείπια και το κλέη του παρελθόντος που περιμένουν υπομονετικά την ανασκαφή. Ένας άλλος λόγος που ευδοκιμούν οι γάτες σε αυτά τα σημεία είναι ότι όλο και κάποιοι ποντικοί και ερπετά έχουν τις φωλιές τους κάτω και ανάμεσα στις πέτρες και τα σπαράγματα των μνημείων κι έτσι εξασφαλίζουν κάπως τη διατροφή τους. Δεν είναι όμως άπειρα τα τρωκτικά που χορταίνουν τις γάτες κι έτσι πολλές απ’ αυτές έβγαιναν καμιά βόλτα στα πέριξ σουβλατζίδικα και ταβερνεία και όλο και κάτι άρπαζαν αλλά από τότε που δυσκόλεψαν τα πράγματα με τους κάδους απορριμμάτων τις αποδεκάτισε η πείνα.

Το γεγονός φαίνεται πως έπεσε στην αντίληψη ορισμένων φιλόζωων και αυτοί έχουν αναλάβει το συσσίτιο για ορισμένες ομάδες από γάτες και επισκέπτονται τακτικά τους χώρους που διαβιώνουν και τους μοιράζουν τροφή. Αυτές μόλις τους καταλαβαίνουν να πλησιάζουν και να αδειάζουν τις σακούλες του ξεφυτρώνουν από κάθε πιθανό και απίθανο σημείο και πέφτουν πάνω τους. Απ’ ότι έχω παρατηρήσει σε ορισμένες περιπτώσεις τροφοδοτών, οι γάτες τους γνωρίζουν και τους ακούνε, όταν εμφανίζουν τάσεις απληστίας και οι μεγάλες ποδοπατάνε τίποτα γατάκια. Με μια παρατήρηση του τροφοδότη επανέρχονται όλες στην τάξη κι έτσι καμιά δεν μένει νηστική.

Εκείνο όμως που παρατήρησα προχθές την Κυριακή σε ένα γατοσυσσίτιο στην αρχή της Ερμού, στον πεζόδρομο κάτω από το σταθμό του Θησείου, είναι, ότι από τις κάνα δυο δεκάδες γάτες που ξεφύτρωσαν από το σκάμμα μόλις μυρίστηκαν τον τροφοδότη, μόνο δυο – τρεις δεν ήταν της ίδιας τιγρέ αγέλης η οποία φαίνεται πως είτε έχει τόσο ισχυρό DNA ώστε να βγαίνουν όλα τα γατάκια ίδια με τους γονείς τους, είτε πως σε αυτή την αγέλη επικρατεί το καθεστώς της ενδογαμίας. Ολόιδιες ήταν όλες και εντελώς αδιάφορε για την παρουσία μου όσο ήταν σκυμμένες πάνω από τις κροκέτες. Μόλις δε τις εξαφάνισαν ξαναμπήκαν ήσυχες στο σκάμα και έπιασαν θέσεις να λιάζονται αφού πλέον το κυνήγι των ποντικών δεν θα είχε κανένα νόημα με γεμάτο το στομάχι…

Ακτήμων Αθηναίος

ΕΝΑΣ ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

Τόχει το κτήμα του στην κορυφή του χωριού ο κυρ Σταύρος Καραμπέρης, στα σύνορα του δάσους και κάτω από τις όμορφες κορυφές που καθρεφτίζονται στη λίμνη Πλαστήρα. Βλάσδο το έλεγαν παλιά και σήμερα Μοσχάτο, χάρη στα ονομαστά μοσχάτα σταφύλια της περιοχής και τη φήμη του ευλογημένου αυτού καρπού της ημιορεινής Καρδίτσας μοιράζεται με τα διπλανά χωριά, τον Μεσηνικόλα, την Καστανιά, το Λαμπερό και άλλα…

Όντως το υψόμετρο που είναι χτισμένο το Μοσχάτο είναι ιδανικό για τα αμπέλια καθώς δροσίζονται από το αγραφιώτικο αεράκι το καλοκαίρι και δεν ψήνονται  όπως στον κάμπο και το κρασί που παράγουν έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει τέλειο. Αλλά σε αυτή τη ζώνη δεν ευδοκιμούν μόνο τα αμπέλια, κάθε κλαρί της πλάσης μπορεί να καρπίσει και δώσει εξαιρετικά προϊόντα εφ’ όσον βέβαια ο νοικοκύρης ασχοληθεί συστηματικά με τα δέντρα του και τον κήπο του και τους αφιερώνει καθημερινά χρόνο, κόπο και φροντίδα.

Στην περίπτωση, νοικοκύρης είναι ο κυρ Σταύρος, συνταξιούχος της ΔΕΗ αλλά καθώς η εργασία του ήταν πάντα κοντά στο χωριό, δεν εγκατέλειψε ποτέ το Μοσχάτο κι έτσι δεν υπήρξε σχεδόν καμιά ημέρα στη ζωή του που να μην πέρασε από το κτήμα στο οποίο κάθε γωνιά έχει τα σημάδια από τον διαρκή αγώνα του. Και δεν είναι για τον κυρ Σταύρο μόνο ο καθημερινός αγώνας για τα κηπευτικά αλλά και για τα δέντρα και το αμπέλι, για την σωστή λειτουργία του κτήματος που θαυμάζουν όλοι στο χωριό και φυσικά γεύονται τα εξαιρετικά προϊόντα του καθώς ποτέ δεν τα πήγε στην αγορά αλλά στα σπίτια των συγχωριανών του.

Το κτήμα του κυρ Σταύρου έχει παραγωγή από όλων των ειδών τα κηπευτικά μέσα το χρόνο και δεν του λείπουν ούτε οι φράουλες, ούτε και τα φραγκοστάφυλα. Από δέντρα δε, όλα τα είδη έχει φυτεμένα. Καρυδιές, καστανιές, μηλιές καθώς και ροδιές ενώ ονομαστή είναι και η αχλαδιά με κοντούλες. Ο ίδιος έχει φροντίσει να έχει επάρκεια νερού με τις δεξαμενές που κατασκεύασε ενώ για τις ανεπιθύμητες επισκέψεις των άγριων ζώων στο κτήμα έχει βάλει σε όλη την περίφραξη από ένα μέτρο τσίγκο για να μην μπορούν οι ασβοί να την τρυπάνε. Όσο όμως τα έχει καταφέρει να κρατήσει μακριά τα ζωντανά του δάσους, έχει σηκώσει τα χέρια με τα πουλιά τα οποία φέτος άρπαξαν τη μισή παραγωγή από το αμπέλι και τα άτιμα του τρύγησαν για λογαριασμό τους όλη την παραγωγή από την εξαιρετική παλιά θεσσαλική ποικιλία μπατίκι. Το υπόλοιπο αμπέλι που είχε άλλες δεν το τίμησαν τόσο πολύ κι έτσι περίσσεψαν σταφύλια να κάνει το κρασί του και το τσίπουρό του.

Ο κυρ Σταύρος είναι σήμερα 85 χρονών, ζει μόνος του στο Μοσχάτο γιατί έχει πεθάνει η γυναίκα του και δουλεύει καθημερινά στο κτήμα σαν να είναι δυο – τρεις δεκαετίες μικρότερος κι έτσι ξεγελά όποιον τον βλέπει με το λισγάρι στο χέρι, όπως τον είδαμε μαζί με τον Δημήτρη Τσιτσιά πριν από λίγες ημέρες να το ετοιμάζει να φυτέψει κηπευτικά την άνοιξη καθώς ο ίδιος πιστεύει πως έτσι πρέπει να γίνεται και τούτο διδάσκει ακόμη. Γιατί, εκτός από συστηματικός παραγωγός ο κυρ Σταύρος είναι και δάσκαλος, καθώς είναι από τους τελευταίους στην περιοχή ο οποίος θυμάται τους τρόπους καλλιέργειας από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι σήμερα και τις αλλαγές που έχουν σημειωθεί και οι οποίες στόχευαν στη βελτίωση και την αφθονία. Τις σημειώσεις, για την παραγωγή, τις καλές και τις κακές χρονιές, τις αρρώστιες, τα εργαλεία, τις νέες μεθόδους που δοκίμασε, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες  που έχει κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια τις έχει στη διάθεση οποιουδήποτε θελήσει να αναστήσει ένα κτήμα και σίγουρα είναι πολύτιμες. 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 22112015

και στο bostanistas http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.themata&id=3670

ΟΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ

Καλημέρα, αθηναϊκή με μια εικόνα και λίγα λόγια για εκείνα τα στοιχεία της πόλης που εκτός του ότι δεν έχουν μιλιά, δεν έχουν και πόδια να περπατήσουν να φύγουν…

Την οδό Στουρνάρη τη γνώρισα τότε που άρχιζε να μοιάζει ως η Silicon Valley, όπως έλεγαν και τα νέα περιοδικά του life style που φύτρωσαν στην κοινωνία μας εκεί προς τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και διαμόρφωσαν status που σήμερα είναι να τους κλαίνε όλα τα ψάρια. Σε αυτό τον ωραίο δρόμο τότε με τις ψηλές ακακίες ήταν που όποιος επιθυμούσε εύρισκε τον παράδεισό του σε χαρτιά, είδη σχεδίου και ζωγραφικής και φυσικά υπολογιστές και όλα τα παραφερνάλια της τεχνολογίας που έμπαινε δυναμικά στη ζωή μας και στη δουλειά μας. Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά και στη Στουρνάρη όλες οι αλλαγές έγιναν σε βάρος της και τούτο οφείλεται στο ότι η μια πλευρά της είναι το μνημείο του Πολυτεχνείου.

Είναι αμέτρητες οι φορές κατά τις οποίες η Στουρνάρη έγινε πεδίο μάχης με τους νεαρούς μπαχαλάκηδες, κουκουλοφόρους ή επαναστάτες (όπως θέλετε πείτε τους αλλά την ίδια δουλειά κάνουν) από τη μια πλευρά και από την άλλη τις βραδύποδες αστυνομικές δυνάμεις και κάθε φορά, οι κάτοικοι της περιοχής βλαστημούσαν την ώρα και τη στιγμή που διάλεξαν κάποτε αυτό τον ωραίο δρόμο να κατοικήσουν. Το ίδιο έκαναν και οι καταστηματάρχες που δεν ήξεραν πως θα βρουν το μαγαζί τους το επόμενο πρωί και για να είναι ήσυχοι, σιγά – σιγά την εγκατέλειψαν. Το ίδιο έκαναν επίσης και πολλοί από τους νοικοκυραίους που κάποτε χρυσοπλήρωσαν τα διαμερίσματα με θέα το Πολυτεχνείο κι έτσι ερήμωσε και οι δραστηριότητες πλέον που γίνονται εκεί οι περισσότερες κατάντησαν να εμπίπτουν στη σφαίρα της ασυδοσίας και της παρανομίας.

Από τα στοιχεία της Στουρνάρη που είχα γνωρίσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70  έμειναν στη θέση τους εκτός από το διαρκώς απαξιούμενο κτίριο και το μονίμως ευτελιζόμενο «Πολυτεχνείο» και οι μεγάλες ακακίες γιατί απλά δεν είχαν πόδια να περπατήσουν να φύγουν και μένουν εκεί – μάρτυρες και θύματα των τυφλών δυνάμεων που καταστρέφουν συστηματικά και κατ’ επανάληψη την περιοχή και ότι ακόμη την ομορφαίνει. Στη μανία τους δεν παραμερίζουν και την τύφλωση ακόμη και κάποιων αξιόλογων graffiti (φωτογραφία)  όπως αυτό του Sonke που τύφλωσαν για να μη βλέπει τον αργό θάνατο της ακακίας που είχε την ατυχία να τη φυτέψουν κάποτε να ομορφήνει ένα δρόμο…

Ακτήμων Αθηναίος

ΟΙ ΝΕΕΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

Κάνει καλό, ομολογώ, η απόσταση για ένα διάστημα από την πόλη γιατί μεταξύ άλλων, η επιστροφή βοηθάει να τη δούμε με άλλα μάτια και να εκτιμήσουμε διαφορετικά τις αλλαγές που έχουν γίνει, τόσο στα στοιχεία της όσο και στις ιδέες που εκφράζουν οι άνθρωποι που την κατοικούν και επηρεάζουν τη ζωή όχι μόνο των δημοτών, αλλά δυστυχώς και όλων των Ελλήνων.

Η Πατησίων, ως το Πολυτεχνείο τουλάχιστον, δεν είναι ένας δρόμος που προσφέρεται για εικαστικές παρεμβάσεις, ήτοι ωραία graffiti ή μουντζούρες στους τοίχους  γιατί όλες οι προσόψεις των κτιρίων είναι προσόψεις καταστημάτων και κατά συνέπεια, ελεγχόμενες τις περισσότερες ώρες της ημέρας και κάποιες και της νύχτας. Έτσι, αποτρέπονται οι επίδοξοι «καλλιτέχνες» να δημιουργήσουν και ορισμένοι άλλοι να πουν τα άναρθρα δικά τους. Τούτο όμως δεν ισχύει όταν τα καταστήματα διαθέτουν ρολά στων οποίων την επιφάνεια μπορεί να γίνουν σε ανύποπτο χρόνο πίνακας ανακοινώσεων και τοίχοι πινακοθήκης.  

Είναι όμως τόσες πολλές οι αυτού τους είδους παρεμβάσεις που αφήνουν πλέον αδιάφορους και τους πιο παρατηρητικούς δημότες εκτός αν ο καλλιτέχνης ή ο δράστης των συνθημάτων, διαθέτει έστω και το στοιχειώδες πολιτικό ένστικτο και καταφέρει να συνδυάσει το σύνθημα με άλλα στοιχεία, όπως το είδος του καταστήματος για παράδειγμα. Στην περίπτωση που βλέπετε στην φωτογραφία, τα κατάφερε τέλεια καθώς το σύνθημα που απλώνεται στα κλειστά ρολά, λέει δυστυχώς την αλήθεια, γιατί οι εγκαλούμενοι και κατά κοινή εντύπωση μάλιστα, είναι αυτοί και οι πολιτικές τους που έφεραν αυτού του είδους τα καταστήματα, από τις παρόδους της Πατησίων και τα κρυφά γραφεία σε ορόφους των πολυκατοικιών, στη βιτρίνα ενός από τους πιο κεντρικούς, εμπορικούς δρόμους της πόλης. Εκεί που κάποτε στα υπερφωτισμένα μαγαζιά  με τις προκλητικές διακοσμήσεις έσφυζε η κατανάλωση, τώρα πίσω από τις κλειστές πόρτες πράγματα πολύτιμα που με θυσίες αποκτήθηκαν, πωλούνται με πόνο και εκτιμώνται με το κιλό…

Ακτήμων Αθηναίος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έχοντας κατά στο νου τη δημιουργία μιας σειράς κειμένων για την πόλη, όπως την βλέπω και την ανασαίνω μετά από τον πενταετή αντιμνημονιακό αγώνα (2010 – 2015) που κατέληξε όπως ξέρουμε όλοι, αρχίζω τις αναρτήσεις οι οποίες υπογράφονται ως Ακτήμων Αθηναίος και φυσικά φιλοξενούνται εκτός από το facebook και στον action.blogspot.com γιατί είναι πολλές οι φίλες και οι φίλοι που βρίσκονται εκτός κοινωνικών δικτύων.

Το ΗΧΟΡΑΜΑ 'ΙΟΝΙΟ - ΠΟΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΑ"

Ένα ταξίδι στο Ιόνιο Πέλαγος, στη Δύση, με εικόνες, στίχους και μουσική μας επιφύλαξαν και απολαύσαμε χθες το βράδυ στο Μουσείο Γουλανδρή στην Κηφισιά, ο φωτογράφος Δημήτρης Ταλιάνης, ο ποιητής Διονύσης Καρατζάς και ο μουσικός Γεώργιος Αθανασακόπουλος.

Το «Ηχόραμα Ιόνιο - Πορεία Δυτικά» προβάλλει την ομορφιά του Ιόνιου τοπίου, παραλληλίζοντας τα νερά, τους βράχους και τους ανέμους και βοηθώντας στην προσπάθεια έκφρασης του αθέατου. Ο θεατής – ακροατής ταξιδεύει, μέσα από ήχους, λέξεις και εικόνες, σε μέρη άγνωστα ίσως, αλλά οικεία, στα χρώματα, στις μνήμες, στους μύθους του Ιονίου, στη μαγική αυτή θάλασσα που χωρίζει και μαζί ενώνει, που ξεπροβοδίζει και ταυτόχρονα υποδέχεται.

Στο Ηχόραμα συμμετέχει το μουσικό σχήμα Vibrato της Πολυφωνικής Πατρών με τη Λάουρα Λούκα, βιολί. Σέργιος Σοϊλέ, φλάουτο, Τέτη Ζέρβα, μαντολίνο, Αγλαΐα Μαραθιά, Βασίλης Αναστασόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Κασσιανή Αναστασοπούλου, Μαρίνος Αστερής, Φώτης Τσιλεμέκης, κιθάρες, Βιλέντ Καραπετιάν, κοντραμπάσο, Κώστας Κονδύλης, κρουστά  και Δέσποινα Κριμπά, τραγούδι. Την ορχήστρα διεύθυνε ο Γεώργιος Αθανασακόπουλος Τη διοργάνωση της εκδήλωσης έκαναν οι  «Οι Φίλοι του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας» και τα έσοδα διατέθηκαν για του σκοπούς του Μουσείου.

-          Το φωτογραφικό λεύκωμα Ιόνιο, Πορεία Δυτικά με φωτογραφίες του Δημήτρη Ταλιάνη και κείμενα του Διονύση Καρατζά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τοπίο. ΤΗΛ. 2109407642 και www.topio.gr.

aΑΘΗΝΑ, 19112015

ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ ΤΟΥ ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΎ

Ότι ήταν να δώσουν φέτος οι καστανιές, το έδωσαν. Ακόμη και κάποιες από τις όψιμες στέγνωσαν από την καλοκαιρία του Νοέμβρη και έριξαν όλα τα καβούκια τους με ότι κάστανα είχαν μέσα και χάθηκαν στο παχύ στρώμα των φύλλων κάτω από τα δέντρα. Τα περισσότερα από αυτά θα γίνουν τροφή των τρωκτικών που αλωνίζουν στα χωράφια και θα παχύνουν ακόμη περισσότερο τα αγριογούρουνα για τα οποία το φθινόπωρο με την πληθώρα των καρπών είναι γι’ αυτά ότι το Πάσχα για τους ανθρώπους. 

Σε γενικές γραμμές, η φετινή χρονιά για τα κάστανα στα χωριά πέριξ του Τυμφρηστού ήταν καλή και τούτο οφείλεται στο δροσερό καλοκαίρι που περάσαμε και το οποίο βοήθησε πολύ τα δέντρα να δέσουν μεγάλο καρπό αλλά από την άλλη, η υγρασία που επικρατούσε όλο το προηγούμενο διάστημα τα έκανε πιο ευάλωτα στους λογής μύκητες. Έτσι από την παραγωγή κάθε δέντρου ένα μεγάλο ποσοστό ήταν χαλασμένο και άρα έβγαιναν εκτός εμπορίου ή συντήρησης. Αυτά τα κάστανα όμως δεν πήγαιναν ποτέ χαμένα γιατί οι νοικοκυρές  έκοβαν το χαλασμένο μέρος τους και τα έβραζαν ή τα έψηναν για το σπίτι και μάλιστα αυτά εκτός του ότι έβραζαν πιο γρήγορα ήταν και πιο νόστιμα. Όμως και το χαλασμένο μέρος του κάστανου δεν πήγαινε κι αυτό χαμένο γιατί τότε στα σπίτια υπήρχαν κότες και γουρούνια που δεν περιφρονούσαν καθόλου αυτά τα μεζεδάκια.

Από τα καλά τώρα κάστανα, άλλα πήγαιναν στο εμπόριο και έβγαζε ένα μικρό εισόδημα ο παραγωγός και άλλα τα συντηρούσαν με διάφορους τρόπους έτσι ώστε να τα έχουν φρέσκα μέχρι το τα Χριστούγεννα και ακόμη παραπέρα. Ο κύριος τρόπος συντήρησής τους ήταν να τα βάζουν μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, να σπέρνουν ανάμεσά τους βρώμη, την οποία κατάβρεχαν και αυτή δεν αργούσε να φυτρώσει και να αγκαλιάσει σφιχτά τα κάστανα παρέχοντάς τους έτσι δροσιά μέχρι την ημέρα που θα τα ξέθαβαν. Εξυπακούεται ότι με αυτό τον τρόπο συντηρούσαν κάστανα που ο καρπός τους δεν είχε το παραμικρό σκάσιμο το οποίο θα επέτρεπε την είσοδο υγρασίας στον καρπό και θα τον σάπιζε. Σε αντίθετη περίπτωση, η συντήρηση πήγαινε περίπατο όπως το συνέβαινε και όταν έβγαζαν τα κάστανα από την υγρή φωλιά τους και δεν καταναλώνονταν γιατί ξεραίνονταν αμέσως.

Ένας άλλος τρόπος διατήρησης των κάστανων ήταν η ξήρανση με ή χωρίς τη φλούδα τους στον ήλιο, πράγμα που τα έκανε πιο εύγεστα γιατί έφευγε όλη η υγρασία τους. Αυτά τα ξηρά κάστανα τα έβραζαν και ήταν νοστιμότατα ενώ εκείνα που διατηρούσαν στην υγρή βρώμη συνήθως τα έψηναν και θεωρούνταν μάλιστα ιδιαίτερη προσφορά στο τραπέζι. Στα κάστανα που ξήραναν συγκαταλλέγονταν και τα άγρια κάστανα, μικρότερα σε μέγεθος, με περισσότερες ίνες και κάπως πικρά αλλά ήταν εξαιρετικά όταν τα έβραζαν και σέρβιραν ζεστά ενώ πολλές φορές στα φτωχά νοικοκυριά ήταν και το κυρίως δείπνο.

Να θυμήσουμε, ότι κατά τα περασμένα χρόνια τα κάστανα δεν ήταν ποτέ αρκετά και λίγα από τα χωριά του Τυμφρηστού που προαναφέραμε είχαν μεγάλη παραγωγή η οποία έβγαινε στο εμπόριο και ακόμη ότι όλα τα νοικοκυριά δεν είχαν καστανιές γιατί το έδαφος των χωραφιών τους δεν ήταν κατάλληλο για την ανάπτυξή τους αλλά όλοι λίγο πολύ βολεύονταν με τις ανταλλαγές προϊόντων που έκαναν κι έτσι δεν έλειπαν από κανένα…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19112015

και στο http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.themata&id=3658