ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

 

Ο ψαράς Χρήστος Τσίγκας που φέρνει από την Λαμία σε όλα τα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας ψάρια με τον γείτονα Νίκο Σαρόγλου και ένα κοπαδάκι γάτες που έπεσε στις σαρδέλες…  

Όπου να’ ναι το καλοκαίρι τελειώνει και από το χωριό θα φύγουν και οι τελευταίοι παραθεριστές και οι θερινοί κηπουροί καθώς σε λίγες ημέρες τελειώνει και το μάζεμα των καρυδιών και των καστάνων που τους καθυστερούσε. Το πολύ ως τα τέλη του Οκτώβρη στο χωριό θα μείνουν αυτοί που δεν το εγκατέλειψαν ποτέ και κάθε χρόνο λιγοστεύουν καθώς ορισμένοι πάνε να αναπαυτούν αιωνίως κάτω από της βελανιδιές του κοιμητηρίου μας.

Πρόπερσι, στον χειμώνα της επιδημίας μετρηθήκαμε καμμιά τριανταριά οι μόνιμοι χωριανοί και περί τους είκοσι αυτοί που το θεώρησαν πιο ασφαλές από τις πόλεις που κατοικούν. Το επόμενο διάστημα ο αριθμός παρουσίασε διάφορες αυξομειώσεις αλλά φέτος που υποτίθεται περιορίστηκε ο κίνδυνος του κορωνοϊού, βαίνει συνεχώς μειούμενος και όπως δείχνουν τα πράγματα, οι γάτες θα είναι περισσότερες από τους ανθρώπους.

Ήξερα πως κάθε σπίτι έχει ένα κοπαδάκι γάτες, αστείρωτες όλες αλλά δεν έκατσα να τις μετρήσω να έχω μια σαφή εικόνα για την παρουσία τους στο χωριό. Η μάνα μου για παράδειγμα είχε πρόπερσι 3 θηλυκές οι οποίες κάπου γεννοβόλησαν αλλά έφεραν στο σπίτι μόνο δύο γατάκια, το ένα μάλιστα αρσενικό κι έτσι έγιναν πέντε. Η φετινή παραγωγή σε γατάκια ασφαλώς ήταν πλούσια, αλλά στο σπίτι έφεραν μόνο τρία, όλα θηλυκά. Σε αυτό σίγουρα έχει βάλει το χέρι του ο γάτος μας, Ψουψούρης το όνομα που δεν θέλει αντίζηλους στο χαρέμι του με επτά πια γάτες. Στο σπίτι των γειτόνων, Νίκου και Ελευθερίας Σαρόγλου, το κοπαδάκι τους ξεπερνάει τις 12, με τρείς αρσενικούς μάλιστα που συνέχεια μαλώνουν και ο ένας καταφεύγει στη δική μας αυλή. Από τρεις – τέσσερις έχουν και τα άλλα διπλανά σπίτια, πέντε – έξι η Θωμαή ενώ το ρεκόρ το κατέχει το σπίτι του Γούπιου με περισσότερες από 15. Συνολικά υπολογίζω πως στην κάτω γειτονιά η οποία είναι και η πιο ζωντανή του χωριού υπάρχουν σαράντα γάτες και αν προσθέσουμε κι αυτές που είναι στο μαντρί του Δημητρόπουλου, μπορεί να ξεπερνούν τις 50! Στην πάνω γειτονιά που ελάχιστα άτομα μένουν τον χειμώνα δεν υπάρχει σχεδόν καμία γάτα γιατί κάποιος αχαρακτήριστος τις ξεκλήρισε και αυτό φαίνεται πως το γνωρίζουν οι άλλες και ούτε καν περνάνε τον δρόμο που χωρίζει το πάνω χωριό με το κάτω.

Όλες αυτές οι γάτες τρέφονται μέτρια όλο το χρόνο από τους χωριανούς αλλά περνούν καλά το καλοκαίρι που έρχονται οι παραθεριστές και τις ταΐζουν συστηματικά πιστεύοντας πως έτσι προφυλάσσονται από τα φίδια και τα τρωκτικά. Φυσικά αυτό βολεύει πολύ τις γάτες, είναι σαν να κάνουν διακοπές αλλά μόλις φθινοπωριάσει ως την άνοιξη, αρχίζουν πάλι να χτενίζουν τα χωράφια και τις αχυρώνες και τρώνε ότι βρίσκουν, από φίδια, σαύρες και ποντίκια μέχρι πουλιά. Τελευταία κάποιοι τους δίνουν ξηρά τροφή αλλά αυτό δεν φτάνει και έτσι συνεχίζουν να είναι θηρευτές και μπορώ με την πείρα που απόκτησα τρία χρόνια ασχολούμενος με το χωράφι πως μαζί με τις αλεπούδες και τα κουνάβια, ξεκλήρισαν κυριολεκτικά την ερπετοπανίδα και τα τρωκτικά του χωριού.

Έτσι η καθημερινότητα των γατών στο χωριό μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους. Την δύσκολη χειμωνιάτικη και την άνετη του καλοκαιριού. Όλο το χρόνο όμως γι’ αυτές μια μέρα κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει και είναι η Τετάρτη που έρχεται, εκτός και έχουν πέσει χιόνια, ο ψαράς στο χωριό και καθώς αυτός για να τον παίρνουν είδηση οι χωριανοί και να βγαίνουν στο δρόμο χρησιμοποιεί μια σειρήνα, τον ακούνε και τον περιμένουν!

Έτσι έγινε και σήμερα, όταν άκουσαν να έρχεται ο ψαράς τρέχουν αμέσως στα σημεία που συνήθως τον περιμένουν οι χωριανοί. Εκεί πήγαμε τρεις πελάτες για ψάρια και επειδή τις σκεφτόμαστε κι αυτές πήραμε λίγα και τους ρίξαμε να φάνε κι έτσι μέτρησα ένα κύμα γιατί η κάθε μια που άρπαζε το ψάρι έφευγε αμέσως μην την το πάρει άλλη από το στόμα. Είκοσι τέσσερις μόνο από τη γειτονιά μας γεύτηκαν σαρδέλες Μαλιακού. Βλέποντας τα κοπαδάκια από τις γάτες, από κάθε σπίτι ξεχωριστό να πλησιάζουν με θάρρος το ψαράδικο τότε κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η Τετάρτη γι’ αυτές στο χωριό και φυσικά, πόσο περισσότερες είναι από τους χωριανούς.

NEXT DEAL, 29092022

ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ «ΟΜΙΚΡΟΝ»

 

Ένα τέλειο «όμικρον» σχηματίζει πάνω στην παλιά καρέκλα ο 16 μηνών γάτος μας που ακούει στο όνομα Ψουψούρης (1). Από το κρύο γιατί δεν του επιτρέπεται να μπαίνει στο σπίτι και σίγουρα σκέφτεται πως θα βγάλει την ιδιαίτερα κρύα αποψινή νύχτα. Διάβασε τις σκέψεις του η μάνα του, Γυρίστρα στο όνομα η οποία όντως είναι από εκείνες τις γάτες που κυνηγάει ακόμη στο χωράφι και ανεβαίνει στα δέντρα και πήδηξε πάνω του να τον ζεστάνει (2) μέχρι να μυριστούν και οι δυο την ώρα του συσσίτιο  και πάρουν κατόπιν το δρόμο προς την αποθήκη να κοιμηθούν στην παλιά φλοκάτη, αγκαλιά όλο το γατόσογο του σπιτιού μας.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27122021 

Η ΓΑΤΑ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΙΚΟΥ

Μ’ αρέσει το νεαρό φως του Γενάρη· μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο και το μεγάλωμα της ημέρας μοιάζει πιο διάφανο και επανέρχεται με τη μορφή αργής πλημμυρίδας στο στερέωμα και κερδίζει πόντους παρουσίας μέρα τη μέρα. Τα πρωινά, καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία φιλτράρεται από αόρατες ανάσες θερμών ατμών  που αναδύονται από τις κρύες επιφάνειες και τους ψυχρούς χώρους που μαζεύτηκαν την κρύα νύχτα. Τα απογεύματα φωτίζει τα πράγματα χωρίς να τα βαραίνει με πυκνές σκιές, ενώ, δίνει ακόμη και στα πιο φορεμένα χρώματα μια φυσικότητα που εντυπωσιάζει με την απλότητα της ζωής η οποία, με ένδυμα παραλλαγής επιβιώνει στα πολυάριθμα αθηναϊκά ερείπια... (Η φωτογραφία αρχείου σε ένα δρομάκι του Κεραμεικού).

Ακτήμων ο Αθηναίος

ΑΘΗΝΑ, 08012017

ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΑΣΠΡΗΣ ΓΑΤΑΣ

Λένε πως ορισμένοι άνθρωποι που έχουν γαλάζια μάτια ματιάζουν· πολλοί μάλιστα είναι αυτοί που μπορούν να καταθέσουν πως από τέτοια μάτια έχουν υποστεί τις συνέπειες ενός κακού ματιάσματος. Για να ματιαστεί δε κάποιος άνθρωπος, φυσικά και πρέπει να διαθέτει κάποια ιδιαίτερα -κατά συνθήκην καλά στοιχεία- που προκαλούν τη ζήλεια και το φθόνο αλλά πολλές φορές τούτο γίνεται και από απλό θαυμασμό για τον άλλον ή το έργο του ακόμα το οποίο μπορεί έτσι να καταστραφεί σε μια στιγμή. Τότε είναι που ο ματιασμένος καταφεύγει σε κάποια ηλικιωμένη γυναίκα συνήθως για να τον ξεματιάσει με τον τρόπο που ξέρει μόνο αυτή και μετά από κάποιες μυστικές πάντα ενέργειες, λόγια και κινήσεις ελευθερώνεται από το μάτι και ησυχάζει και επανέρχεται στην πρότερη κατάστασή του.

Αυτό βέβαια γίνεται μεταξύ των ανθρώπων και νομίζω πως καθόλου δεν συμβαίνει στον κόσμο των ζώων, πόσο δε από τις γάτες, όπως αυτή της φωτογραφίας που είδα ένα απόγευμα Νοέμβρη το 2011 σε μια αυλή της Λαγκάδας, οι οποίες ζουν μόνιμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν λοιπόν μάτιαζαν και οι γάτες με γαλάζια μάτια, τότε θα ήταν που ο καθένας μας θα ήθελε διαρκώς μια ξεματιάστρα δίπλα του για να του διώχνει το μάτι και έτσι θα παρέλυε ολόκληρη η κοινωνία από το απλό λόγο του ματιάσματος του ενός για τον άλλον...

ΑΜΟΡΓΟΣ, 22112011

ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

Ο Γενάρης και ο Φλεβάρης είναι η εποχή που ερωτεύονται οι γάτες και όπως παρατηρώ στο χωριό μου όπου αφθονούν, θριαμβεύουν και ας μην έχει και πολύ κρύο και γεμίζουν τις νύχτες με ερωτικά νιανουρίσματα και κραυγές από τρομερούς καυγάδες. Μέσα στο σκοτάδι δεν τους βλέπει κανείς αλλά καταλαβαίνει που παραμονεύουν καθώς τους προδίδουν τα φωτεινά μάτια τους ενώ την ημέρα χάνονται στους αχυρώνες να ξεκουραστούν και να «δέσουν» τα τραύματά τους – στη ψυχή και κυρίως στο σώμα από τις νυχιές των αντιπάλων. Κάποιοι βρίσκουν άλλα σημεία να μαζέψουν ήλιο κι εκεί δημιουργούν θέμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο από κανέναν φακό, ενόψει μάλιστα και της πανσελήνου που έρχεται σε λίγες ημέρες στον ουρανό και τους τρελαίνει… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17022016

Η ΓΑΤΑ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΙΚΟΥ

Μ’ αρέσει το νεαρό φως του Γενάρη· μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο και το μεγάλωμα της ημέρας μοιάζει πιο διάφανο και τα απογεύματα φωτίζει τα πράγματα  χωρίς να τα βαραίνει με πυκνές σκιές ενώ δίνει ακόμη και στα πιο φορεμένα χρώματα μια φυσικότητα που εντυπωσιάζει με την απλότητα της ζωής η οποία, με ένδυμα παραλλαγής επιβιώνει στα αθηναϊκά ερείπια...  (Η φωτογραφία χθεσινή σε ένα δρομάκι του Κεραμεικού). 

ΑΘΗΝΑ, 08012015

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΣΚΑΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ

Είναι θαρρείς οι γάτες, οι ταγμένοι φύλακες των αρχαιολογικών χώρων στην Αθήνα και όχι τυχαία γιατί εκεί βρίσκουν την ησυχία τους και χωρίς να τις ενοχλεί κανένας γεννοβολούν. Έτσι δεν πρόκειται ποτέ να πάψουν οι υπηρεσίες τους  απέναντι στα ερείπια και το κλέη του παρελθόντος που περιμένουν υπομονετικά την ανασκαφή. Ένας άλλος λόγος που ευδοκιμούν οι γάτες σε αυτά τα σημεία είναι ότι όλο και κάποιοι ποντικοί και ερπετά έχουν τις φωλιές τους κάτω και ανάμεσα στις πέτρες και τα σπαράγματα των μνημείων κι έτσι εξασφαλίζουν κάπως τη διατροφή τους. Δεν είναι όμως άπειρα τα τρωκτικά που χορταίνουν τις γάτες κι έτσι πολλές απ’ αυτές έβγαιναν καμιά βόλτα στα πέριξ σουβλατζίδικα και ταβερνεία και όλο και κάτι άρπαζαν αλλά από τότε που δυσκόλεψαν τα πράγματα με τους κάδους απορριμμάτων τις αποδεκάτισε η πείνα.

Το γεγονός φαίνεται πως έπεσε στην αντίληψη ορισμένων φιλόζωων και αυτοί έχουν αναλάβει το συσσίτιο για ορισμένες ομάδες από γάτες και επισκέπτονται τακτικά τους χώρους που διαβιώνουν και τους μοιράζουν τροφή. Αυτές μόλις τους καταλαβαίνουν να πλησιάζουν και να αδειάζουν τις σακούλες του ξεφυτρώνουν από κάθε πιθανό και απίθανο σημείο και πέφτουν πάνω τους. Απ’ ότι έχω παρατηρήσει σε ορισμένες περιπτώσεις τροφοδοτών, οι γάτες τους γνωρίζουν και τους ακούνε, όταν εμφανίζουν τάσεις απληστίας και οι μεγάλες ποδοπατάνε τίποτα γατάκια. Με μια παρατήρηση του τροφοδότη επανέρχονται όλες στην τάξη κι έτσι καμιά δεν μένει νηστική.

Εκείνο όμως που παρατήρησα προχθές την Κυριακή σε ένα γατοσυσσίτιο στην αρχή της Ερμού, στον πεζόδρομο κάτω από το σταθμό του Θησείου, είναι, ότι από τις κάνα δυο δεκάδες γάτες που ξεφύτρωσαν από το σκάμμα μόλις μυρίστηκαν τον τροφοδότη, μόνο δυο – τρεις δεν ήταν της ίδιας τιγρέ αγέλης η οποία φαίνεται πως είτε έχει τόσο ισχυρό DNA ώστε να βγαίνουν όλα τα γατάκια ίδια με τους γονείς τους, είτε πως σε αυτή την αγέλη επικρατεί το καθεστώς της ενδογαμίας. Ολόιδιες ήταν όλες και εντελώς αδιάφορε για την παρουσία μου όσο ήταν σκυμμένες πάνω από τις κροκέτες. Μόλις δε τις εξαφάνισαν ξαναμπήκαν ήσυχες στο σκάμα και έπιασαν θέσεις να λιάζονται αφού πλέον το κυνήγι των ποντικών δεν θα είχε κανένα νόημα με γεμάτο το στομάχι…

Ακτήμων Αθηναίος

ΠΩΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ...

O γάτος της μάνας μου, περσινό θύματου παρανοικού με τις φόλες.Τη μοίρα του α
κολούθησαν όλα σχεδόν τα γατιά και τα σκυλια τώρα του χωριού.

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχουμε όλοι. Καλή και μέσα στα όρια που θέτει η λογική και ο κοινός νους γιατί τα υπόλοιπα, είναι πολυτέλειες σε αυτή την κατάσταση που ζούμε. Χώρια που μάθαμε να λέμε «φταίει η κατάσταση» και εύκολα να τα φορτώνουμε όλα σε αυτή, αλλά φοβάμαι, πως με αυτό τον τρόπο αντιμετώπισης απλά βάζουμε το μυαλό μας στον ύπνο και γέρνουμε μακαρίως από την άλλη πλευρά του μαξιλαριού...

Ο λόγος, και γι’ αυτό σήμερα είμαι εξω φρενών αλλά προσπαθώ να έχω μαζεμένη τη γλώσα μου είναι οι κακές ειδήσεις που ήρθαν από το χωριό μου, τη Μεγάλη Κάψη, στις πλαγιές του ωραίου Τυμφηστού και μπορεί μεν να μην αφορά την υγεία και την κατάσταση των συγχωριανών μου, αλλά είναι μαύρες για τα ζωντανά του χωριού καθώς, ο δολοφόνος με τις φόλες ξαναχτύπησε προχθές και θύμα του ήταν ο γάτος του ξαδερφού μου Δημήτρη. Προηγήθηκαν οι δηλητηριάσεις των γατιών της μάνας μου, όλης της γειτονιάς κατόπιν και από την κακία του δολοφόνου δεν γλύτωσαν και τα σκυλιά. Ήδη ένας ο αγαθός, μεγάλος σκύλος του Νίκου Σαρόγλου που ήταν φύλακας για όλη την κάτω γειτονιά, είναι πια νεκρός και μάλιστα μετά από βασανιστήρια όπως διαπίστωσαν όταν τον βρήκαν στα Τρικούτσια!

Ποιος τα κάνει όλα αυτά σε ένα μικρό χωριό που κατοικείται κυρίως από γέροντες; Κανένας δεν ξέρει αλλά όλοι υποψιάζονται κάποιους, από το χωριό ίσως αλλά και από τα διπλανά χωριά που η συμπεριφορά τους δεν είναι στα πλαίσια της λογικής όπως προανέφερα. Επί του προκειμένου, λογική για τους χωριανούς μου είναι να αφήνεις ήσυχο το ζωντανό, σκυλί ή γάτο του γείτονα και να μην θέλεις να το εξοντώσεις και μάλιστα με φόλα. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συμβεί τέτοιο κρούσμα και αν ακουγόταν κάτι για αλλού, δημιουργούσε αποτροπιασμό και καταδίκη της πράξης γιατί πάντα η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα τους ήταν αρμονική και μέσα στα πλαίσια της αλληλεγγύης που καλλιεργούσε η ανάγκη.

Τώρα βρέθηκε κάποιος ή κάποιοι που έχουν βαλθεί να ξεκάνουν όλα τα ζωντανά του χωριού και νιώθει δυνατός, καθώς ο ύπουλος τρόπος που χρησιμοποιεί τον αφήνει τον καλύπτει. Ανεξάρτητα τώρα το ποιος είναι αυτός, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το χωριό μου, όπως και δεκάδες άλλα χωριά σε όλη την επαρχία, είναι ανοχύρωτο. Όχι βέβαια από αστυνομικές δυνάμεις και άλλα τέτοια που η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται αλλά από την αδυναμία των ίδιων των ανθρώπων να πουν απλά «εδώ είμαστε χωριό»!!!

Ηλικιωμένοι οι περισσότεροι, κουρασμένοι από τη ζωή και τη μοναξιά που νιώθουν στα βουβά σπίτια τους, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και εξουθενωμένοι από την οικονομική δυσπραγία και ανέχεια, αλλοτριωμένοι σε μεγάλο βαθμό από την άθλια τηλεόραση και εξαρτημένοι από τους γιατρούς και τις σχετικές υπηρεσίες καθώς έχουν πέσει σε ένα ιδιότυπο εθισμό με την ιατρική περίθαλψη δεν μπορούν να αντιδράσουν στο παραμικρό. Κι εδώ έρχεται ο κάθε ένας με την όποια διαταραχή του και κάνει ότι θέλει. Σήμερα σκότωσε με φόλα τα γατιά, προχθές πυροβόλησε τα σκυλιά και αύριο κανένας δεν ξέρει με ποιο τρόπο και ποιο θα είναι το επόμενο θύμα ή τα θυματά του...

ΑΘΗΝΑ, 1032014   

ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΑΠΟ ΦΩΤΟΓΕΝΕΙΣ ΓΑΤΕΣ

 

Παρατήρησα πως στα βουνά που τριγυρίζω: Άγραφα, Κίσαβος, Βελούχι τις τελευταίες ημέρες δεν υπάρχουν πολλές γάτες, όπως στα νησιά που γνωρίζω καλά, την Αμοργό, την Πάρο ή την Τήνο. Και αν υπάρχουν είναι λίγες και κυκλοφορούν μόνες στις αυλές, στους δρόμους ή στα χωράφια αν πρόκειται για γάτες - κυνηγούς που τρέφονται με τρωκτικά και ερπετά, όπως αυτές που έχει η μάνα μου στην αχυρώνα κοντά στο σπίτι μας στο χωριό.

 

Στα νησιά αντιθέτως, βλέπουμε όλόκληρα κοπάδια από αδύνατες γάτες στα λιμάνια που δημιουργούν πανικό σαν πλησιάσει κανένα ψαροκάϊκο και αρχίσει το ξεψάρισμα. Χώρια που καθώς λένε κάποιοι και με το δίκιο τους νομίζω, πολλοί είναι εκείνοι που τις παρατάνε σαν τελειώσουν οι διακοπές τους στο έλεος του χειμώνα και στη διάθεση των συντοπιτών τους για να τις ταίσουν. Πρόκειται για ένα γνωστό θέμα και ότι και αν πει κάποιος, η συμπεριφορά ορισμένων «φιλόζωων» απέναντι στις γάτες δεν πρόκειται να αλλάξει.  

Στα ορεινά χωριά πάλι ή σε αυτά του κάμπου που ξέρω, οι γάτες δεν είναι εύκολο να επιβιώσουν αδέσποτες γιατί και η τροφή είναι λίγη και επιπλέον υπάρχουν δεκάδες αγρία σκυλιά που τριγυρίζουν παντού και ως εκ τούτου, δεν έχουν χώρο ή απλά δεν φαίνονται λόγω του ότι οι χώροι είναι μεγαλύτεροι και χάνονται. Εξυπακούεται, ότι με την ίδια σκληρότητα τις παρατάνε κι οι εκεί παραθεριστές να βγάλουν πέρα το χειμώνα μόνες τους και ελάχιστες από αυτές τις ξαναβρίσκουν την άνοιξη. Σε γενικές γραμμές πάντως, οι αδέσποτες γάτες επιβιώνουν καλύτερα στις πόλεις και στα νησιά παρά στα βουνά.  

 

Έτσι μη σας φανεί παράξενο σαν περπατώντας σε ένα χωριού νησιού, δείτε κανένα τσούρμο γάτες να κυκλοφορεί στους δρόμους ή να είναι ξαπλωμένο σε καμιά αυλή ή να λιάζεται στις σκάλες. Ένα τέτοιο κοπαδάκι από γάτες και μάλιστα γάτες που θα μπορούσα να τις χαρακτηρίσω κοκέτες γιατί και φροντισμένες ήταν και με πολύ χάρη αντιμετώπιζαν το φακό, σε ένα σπίτι στο Φαλατάδο, το ωραίο χωριό της τηνιακής ενδοχώρας. Δεν φοβήθηκαν καθόλου σαν τις πλησίασα, αντιθέτως ήρθαν πιο κοντά και εξέτασαν τις προθέσεις μου, μου απάντησαν με μικρά ευγενικά νιαουρίσματα σαν τους μίλησα και χωρίς να τις παρακαλέσω, στήθηκαν με τη σειρά να φωτογραφηθούν σαν να ήταν μοντέλα ή τουλάχιστον γάτες από σπίτι που ξέρουν να τις προσέχουν και να τις φροντίζουν…

Περισσότερα:http://www.tinos360.gr, http://www.tinos.biz, http://www.vincenzo.gr

Η «ΣΦΡΑΓΙΔΑ» ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ…

Αυτή κι αν είναι σφραγίδα στους απογόνους!!! Kανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ότι, ο γκρι γάτος με τα ξεσκισμένα αυτιά από τους διαρκείς ερωτικούς αγώνες με άλλους γάτους στο χωριό του, τον ωραίο χωριό Κάμπος της Τήνου, είναι ο πατέρας των δυο μικρών γατιών από τα τέσσερα που είδα να θηλάζει, χωρίς να τρομάζει από τίποτα η ωραία καφετιά γάτα χθες το μεσημέρι στην είσοδο μιας πόρτας στον κεντρικό δρόμο του χωριού.

Για τα άλλα δυο δεν χωράει καμιά αμφισβήτηση ότι είναι δικά της και ως δείχνουν τα πράγματα, τα φροντίζει όλα το ίδιο. Το γεγονός ότι τα δυο γατάκια με το δικό της χρώμα βρίσκονται στο μέσον της κοιλιάς της, ας πούμε πως είναι τυχαίο και αν δεν περνούσε από εκεί κάποιος να φωτογραφήσει τη σκηνή, ούτε που θα ξέραμε αν ποτέ είχε συμβεί και τεθεί βεβαίως ένα τέτοιο ερώτημα για μια άσημη γατοοικογένεια στην Τήνο

ΤΗΝΟΣ, 061012013

ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΛΛΟΥ

Ο Κανέλλος είναι ένας, κανελλί όπως το λέει το όνομά του, μεγάλος τρίχρονος γάτος, ο οποίος ζει στην περιοχή κοντά στο Κέντρο Υγείας της Τήνου. Λέμε ζει γιατί ενώ έχει βάση το σπίτι του Δημήτρη Γρυπάρη, ενός ανθρώπου ο οποίος είναι από τους πλέον δραστήριους και ακόμη ενεργούς αγρότες της Τήνου, η επικράτεια του είναι όλη η περιοχή. Και όταν λέμε επικράτεια, εννοούμε ότι ο Κανέλλος κυνηγάει και ερωτεύεται σε όλη τη γειτονιά και κανείς δεν αμφισβητεί ούτε την πρώτη του ιδιότητα ενώ η δεύτερη είναι πασιφανής γιατί έχει γεμίσει η γειτονιά από «κανελλάκια» πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς!!!

Τον έβλεπα λοιπόν ένα πρωί,να κυκλοφορεί με ιδιαίτερα προσεκτικές κινήσεις στο θερισμένο χωράφι κι εκεί σε μια γωνία, τινάχθηκε σαν αστραπή και κάτι άρπαξε, ένα μικρό ποντικάκι,  το οποίο πήρε στο στόμα, πέρασε μεγαλόπρεπα από μπροστά μου να το δω κι εγώ και κάπου πήγε και καταβρόχθισε. Σαν τελείωσε το πρωϊνό του, τον είδα να έρχεται αργός - αργός και με το ύφος του μεγάλου κυνηγού και φυσικά αδιαμφισβήτητου κυρίαρχου του χωραφιού και όλης της γειτονιάς και στάθηκε έξω από την πόρτα του μικρού πανηγυρόσπιτου της Μαρίας Γρυπάρη όπου μέναμε και με προσποιητά νιαουρίσματα πεινασμένου γάτου, ζήτησε και το μερίδιό του σε ξηρά τροφή και φυσικά, η Έλενα Χαλκουτσάκη ανταποκρίθηκε αμέσως και του έβαλε και δροσερό νερό στο πιατάκι του.

Χορτάτος πια ο Κανέλλος, πήγε και ξάπλωσε σε ένα απάγκιο σημείο κάτω από τη σκιά του μεγάλου ευκαλύπτου να ξεκουραστεί γιατί αρχίζει να κρυώνει ο καιρός και επειδή δεν του φτάνει ο Γενάρης να σπείρει «Κανελλάκια», αρχίζει από τον Οκτώβρη λένε, και τελειώνει πέρι το Πάσχα όπου καταλήγει να είναι πετσί και κόκκαλο από τους έρωτες και τις μάχες με τους άλλους γάτους της περιοχής. Γι’ αυτό και τους καλοκαιρινούς μήνες, όλοι χαίρονται να τον ταίζουν και μια, και δυο φορές την ημέρα κι αυτός για να ασκείται, τσιμπάει και κανένα ποντικάκι από το χωράφι, ακόμη και κανένα πουλάκι από τους θάμνους αν τα προλάβει…

YΓ. Ο Κανέλλος δεν υπάρχει πια, εξαφανίστηκε ξαφνικά πριν από δυο χρόνια και ίχνη του δεν εντοπίστηκαν πουθενά. Τον θυμόμαστε όμως κάθε φορά που βλέπουμε κάποια από τα "Κανελλάκια" που έχουν πλημμυρίσει το χωράφι γύρω από το πανηγυρόσπιτο...

ΑΘΗΝΑ, 10092013  

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ…

Μιας και αναφέρθηκα απόψε στις γάτες της μάνας μου, τη γάτα μάνα και τις κόρες της, θα ήταν παράλειψη να μην σας συστήσω και τον Γάτο, πατέρα σίγουρα όλου του γατόσογου. Λέω σίγουρα γιατί, αν με τους γάτους και τις γάτες τίποτα δεν είναι σίγουρο τα στοιχεία δείχνουν πως ο γάτος (σκέτο Γάτος) δεν είναι απ’ αυτούς που επιτρέπει σε άλλους να μπαίνουν στα χωράφια του και κυρίως στο χαρέμι που κατοικοεδρεύει στην αχυρώνα.

Αυτός λοιπόν ο τεσσάρων χρονών Γάτος, που πρέπει να είναι ξάδερφος της μάνας γάτας, δεν πηγαίνει ποτέ σχεδόν στην αχυρώνα αλλά χαζεύει στην αυλή του σπιτιού και κυνηγάει ότι ερπετό ή τρωκτικό κάνει το λάθος να πλησιάσει εκεί. Το γεγονός ότι βρίσκεται συνέχεια στην αυλή φυσικά και δεν ενθουσιάζει καθόλου τη μάνα μου, αλλά κάνει μια μικρή παραχώρηση στον πατέρα μου που συμπαθεί ιδιαίτερα τον γάτο και τον φιλεύει συχνά, αλλά πάντα κρυφά διάφορα μεζεδάκια. Γι’ αυτό και ο Γάτος τον συνοδεύει, όπως κάνουν τα σκυλιά στους μικρούς περιπάτους περίπατους που κάνει και καμιά φορά τον ακολουθεί ως το καφενείο. Εννοείται πως το πέρασμα της πόρτας του σπιτιού και για τον Γάτο είναι απαγορευμένο και όποτε το έχει κάνει, έχει δοκιμάσει την παντόφλα της μάνας μου στην πλάτη του αλλά δεν βάζει μυαλό και το επαναλαμβάνει συνέχεια.  

Τον μόνο καιρό που ο Γάτος δεν είναι στην αυλή είναι η περίοδος των ερώτων των γάτων, ήτοι Γενάρης με Φλεβάρη. Χάνεται για πολλές μέρες σε διάφορες άλλες αυλές και αχυρώνες και γυρίζει πάντα εξαντλημένος και πολλές φορές ματωμένος από τους καυγάδες με τους άλλους γάτους του χωριού. Φέτος όμως δεν γύρισε μόνο πτώμα από τους έρωτες αλλά και με ένα αυτί λιγότερο και το άλλο σκισμένο, στοιχεία που δείχνουν πως ο αντίπαλος ή οι αντίπαλοι γάτοι το έλεγε και αυτονών η περδικούλα. Ήταν χάλια όταν επέστρεψε και ήταν η μόνη φορά που τον λυπήθηκε η μάνα μου, παραμέρισε τις αυστηρές αντιλήψεις που είχε για τους γάτους και του επέτρεψε να μπει μέσα στο σπίτι και να κάτσει μάλιστα για λίγες μέρες κοντά στο τζάκι. Την ρωτάω αν του έβαλε και καθόλου ιώδιο ή κανένα άλλο φάρμακο, πράγμα το οποίο θεωρώ απολύτως σίγουρο, αλλά δεν μου μαρτυράει για να μη χαλάσει την εικόνα της απέναντι στις γάτες εν γένει.

Μόλις έγινε λοιπόν καλά ο Γάτος, τον άρπαξε (όχι από το αυτί γιατί δεν είχε πλέον) και τον έβγαλε στην αυλή όπου γυρνάει πλέον με τα σημάδια του αγώνα, σημάδια που κάνουν τους πάντες να τον καμαρώνουν που επέζησε όλων των ερωτικών καυγάδων του χειμώνα…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 29042012

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΣΠΡΕΣ ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΤΑ

Θα μου επιτρέψετε απόψε να σας συστήσω σε δυο σημειώματα τον γατόκοσμο του σπιτιού μας στο χωριό, κόσμος που χωρίζεται σε δυο ομάδες. Τις θηλυκές γάτες και τον μέγα βαρβάτο γάτο για τον οποίον θα ακολουθήσει άλλο σημείωμα. Α, πριν σας τις συστήσω σας πληροφορώ πως στο σπίτι δεν υπάρχει σκύλος γιατί δεν τους συμπαθεί η μάνα μου.

Αντιθέτως, θέλει τις γάτες και τις φροντίζει υπό ένα όμως όρο. Να μην μπαίνουν επ’ ουδενί λόγω στο σπίτι και κυρίως στην κουζίνα. Έτσι αυτές κατοικούν στην αχυρώνα που απέχει από το σπίτι περί τα εκατό μέτρα και κάνουν πια παρέα μόνο με τις κότες της γιατί λόγω αδυναμίας δεν μπορεί να συντηρήσει και φροντίσει κοπάδι με ζωντανά όπως άλλοτε.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο, η τελευταία γενιά από τις γάτες της μάνας μου είναι όλες άσπρες (στη φωτογραφία η μάνα, δεύτερη από αριστερά και οι κόρες της) οι οποίες τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι όλες μαζί και η μάνα γάτα, παρότι οι κόρες της έχουν φτάσει και αυτές σε ηλικία να αρχίσουν να περπατάνε μόνες τους τις προσέχει ιδιαίτερα και τις μαθαίνει να κυνηγάνε φίδια, ποντίκια και πουλιά για να είναι αυτάρκεις και να μην περιμένουν να ζήσουν από τη φροντίδα της κυρά Κούλας. Τις παίρνει λοιπόν όλες μαζί και τις πηγαίνει στα χωράφια και τους μαθαίνει τα μυστικά της επιβίωσης σε βάρος πάντα των ερπετών και των τρωκτικών. Προχθές μάλιστα, η μάνα γάτα κατάφερε και σκότωσε μόνη της μια δεντρογαλιά μήκους πάνω από ένα μέτρο και την οποία κουβάλησε στην αχυρώνα και την πρόσφερε στις μικρές να φάνε. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Την ξεφλούδισαν και την άφησαν σκελετό αλλά κόντεψαν να σκάσουν γιατί το φίδι ήταν πολύ μεγάλο. Το ίδιο κάνουν και με τους ποντικούς των χωραφιών και ότι άλλο πλάσμα μπορούν να πιάσουν.

Για όλα αυτά όπως καταλαβαίνεται, η μάνα μου είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη και γι’ αυτό τις φροντίζει με ένα σωρό άλλα φαγητά που περισσεύουν από το τραπέζι και καμιά φορά όταν περνάει ψαράς από το χωριό, τους παίρνει και κάνα δυο κιλά σαρδέλες να γεύονται. Το μόνο αρνητικό σε αυτή την ιστορία με τις γάτες της μάνας μου είναι ότι στη θέα τους και μόνο, ούτε ένα χελιδόνι πλέον δεν φωλιάζει στην αχυρώνα, ούτε και στο σπίτι τολμά…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14062017

Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ…

Λογιστεύει και ο Γενάρης, ένας ιδιαίτερα κρύος μήνας που τον έκανε πιο κρύο ακόμη η κατάσταση που ζούμε στην οικονομία αλλά και σε κάθε άλλη έκφραση της ζωής μας και το χειρότερο είναι ότι και ο Φεβρουάριος και όσοι άλλοι μήνες ακολουθήσουν, ανεξάρτητα αν είναι ζεστοί ή κρύοι, πάνω κάτω το ίδιο δύσκολοι θα είναι αφού όπως φαίνεται τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στο εγγύς μέλλον.

Τίποτα… Κανένας δεν έμεινε ευχαριστημένος ούτε με τις γιορτές που πέρασαν –οι πιο μελαγχολικές γιορτές που έχει να θυμηθεί η Ελλάδα από το 1950 και δώθε- ούτε οι μέρες αυτού του μήνα είχαν κάτι που να ανεβάζει την ψυχή και να ταρακουνάει τις αισθήσεις εκτός από τον μιζέρια που βλέπαμε ο καθένας γύρω του είτε μέσα από το φίλτρο των ΜΜΕ που ούτε τα ίδια ξέρουν πώς να χειριστούν αυτή τη δύσκολη για την Ελλάδα περίοδο.

Έτσι λίγο πολύ χάσαμε τις ωραίες στιγμές του Γενάρη, ούτε το μεγαλύτερο φεγγάρι της χρονιάς απολαύσαμε γιατί είχαμε συνεχώς τα κεφάλια σκυφτά, ούτε τις αμυγδαλιές είδαμε να ανθίζουν φέτος λόγω του κρύου, πάγωσε και η διάθεσή μας λόγω της άδειας τσέπης βεβαίως να βγαίνουμε έξω και να πίνουμε κανένα ποτάκι και να τα λέμε με φίλους και να κοιτάμε γύρω μας μη συμβαίνει τίποτα ενδιαφέρον από τη μεριά του θηλυκού κόσμου.

Ο μόνος που φαίνεται έζησε αληθινά τον Ιανουάριο, όπως θέλει εξάλλου και η παράδοση αυτού του μήνα, ήταν ο μεγάλος παρδαλός γάτος της φωτογραφίας, γεμάτος πληγές και με κατεβασμένα τα αυτιά από τις μάχες με τους άλλους γάτους που είχε καρφώσει το βλέμμα του πάνω σε μια σεμνούλα γάτα σαλονιού όπως έδειχνε και έκανε μάλιστα πως δεν ήθελε. Καθώς μάλιστα ήταν γι’ αυτόν ζήτημα χρόνου να ορμήσει και να την βάλει κάτω ούτε καν γύρισε το κεφάλι να τον δούμε τουλάχιστον τι χρώμα μάτια έχει αυτός ο γενναίος του χειμώνα...

ΥΓ. Το ζευγάρι των γάτων το είδα χθες σε ένα παρκάκι κάπου στο Παλαιό Φάληρο καθώς ψάχναμε την ταβέρνα που γινόταν ο περίφημος χορός της Πρασιάς…

ΑΘΗΝΑ, 31012012

ΕΓΚΩΜΙΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΘΗΝΑΙΟ ΓΑΤΟ

Πνίγομαι ομολογώ από ένα σωρό πράγματα που κάνω και άλλα που ανοίγω απόψε, αλλά πρέπει να γράψω και κάτι για τις γάτες των Αθηνών μη και με παρεξηγήσουν επειδή αναφέρομαι συνέχεια σε αυτές των βουνών και των νησιών και σχολιάζω μάλιστα πως οι κάποιες από αυτές μπορούν να ζήσουν και μόνες τους κυνηγώντας πουλιά και τρωκτικά.

Την αφορμή μου την έδωσε σήμερα το μεσημέρι που καθόμασταν στους Διόσκουρους, δίπλα στα κάγκελα της Στοάς του Αττάλου, ένα κοπάδι από μαύρες και γκρίζες γάτες, ενήλικες αλλά και κάτι γατάκια, από το οποίο κοπάδι που είχε το νου του πότε θα ορμήσει σε κανένα τραπέζι που έφυγαν οι πελάτες, ξεχώριζε όμως ένας ωραίος νευρικός γάτος.

Αυτός λοιπόν ο λεβέντης είχε πάρει στάση αναμονής μέσα στο αραιό γκαζόν και είχε τα μάτια του καρφωμένα σε ένα τοίχο που πηγαινοέρχονταν μια σουσουράδα αναζητώντας κι αυτή λίγη τροφή. Περίμενε, σιωπηλός και μόλις την είδε όρμησε να την αρπάξει αλλά το πουλί τον πήρε νωρίς είδηση και με ένα φτερούγισμα πέταξε μακρύτερα κι έτσι γλύτωσε.

Ο γάτος επέστρεψε στο γκαζόν και πήρε πάλι την ίδια θέση που είχε προηγουμένως, προφανώς επειδή άλλες φορές είχε καταφέρει να πιάσει κάποιο πουλί, σίγουρα σπουργίτη που είναι πιο δυσκίνητο και στο κορμί και στο μυαλό από τις σουσουράδες και χάρη αυτής της επιτυχίας δικαίως αναγνωρίζεται ως κυνηγός όπως οι βουνήσιοι που δεν περιμένουν να ζήσουν από αποφάγια και ειδικές γατοτροφές όπως οι γάτες των σαλονιών της Αθήνας.

ΑΘΗΝΑ, 05122011  

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΓΑΤΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΣΤΗ ΒΟΛΤΑ....

Άρχισε να μου αρέσει η ιστορία με τις γάτες και τις γατοιστορίες και όπου βρω γάτα πλέον, τη στοχεύω με το φακό μου και ανάλογα με τη φωτογένεια της κάθε μιας είναι και το αποτέλεσμα. Το δύσκολο όμως είναι να την πιάσω τη στιγμή της δράσης αλλά όπως θα δείτε στη συνέχεια, με βοηθάει ο θεός των φωτογράφων κι έτσι έπαψα δεν παραπονιέμαι.

Όπως στην περίπτωση αυτής της ωραίας τιγρέ γάτας που είδα στον Αμάραντο να κάνει παρέα με τον σκύλο και να έχει το πρώτο χέρι στις κινήσεις τους. Σταματούσε η γάτα, σταματούσε και ο σκύλος και έκανε ότι έβλεπε από την συντρόφισσά του. Ξεκινούσε η γάτα, από πίσω ο σκύλος και πρόσεχε να μη κάνει ούτε ένα βήμα πιο μπροστά. Αν αυτός έκανε κάποιο λάθος, η γάτα γύριζε και τον κοιτούσε με νόημα. Τη στιγμή δε που κατάλαβε πως τους έκανα «θέμα» τον πήρε με την ουρά της από το πλάι και τον απομάκρυνε με ύφος σαν να ήθελε να τον προστατεύσει τη σχέση τους από την αδιακρισία του φακού...

ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ, 29112009

ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΓΑΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΜΑΡΑΝΤΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Υπολόγισα πριν από λίγες μέρες στην Αμοργό ότι οι περισσότερες γάτες ήταν καστανές, «αιγιόγατες» τις χαρακτήρισε μια φίλη και συμφωνώ μαζί της. Στα Άγραφα αυτές τις μέρες και συγκεκριμένα στο χωριό Αμάραντος διαπίστωσα πως από τις ντόπιες γάτες, οι περισσότερες είναι γκρίζες και λίγο περισσότερο θρεμμένες από αυτές του νησιού.

Το ότι έχουν επικρατήσει τώρα οι γκρίζες δεν μπορώ να το γνωρίζω. Μάλλον είναι πιο ανθεκτικές από τις μαύρες ή τις άσπρες, ή μπορεί να έχουν τέτοιο τρίχωμα εξαιτίας της προσαρμογής τους στο φυσικό περιβάλλον του τόπου, όπως οι καστανές της Αμοργού.

Γιατί όμως είναι πιο θρεμμένες από του νησιού το καταλαβαίνω πολύ καλά και μπορώ να σας το πω. Οι γάτες του Αμαράντου δεν περιμένουν το καίκι να φάνε ή ότι προκύψει από το τραπέζι της ταβέρνας αλλά φροντίζουν οι ίδιες την τροφή τους κυνηγώντας ποντίκια και ερπετά στα σπίτια και στα χωράφια και παραμονεύοντας πουλάκια στους θάμνους και στις στέγες και άμα τύχει και περισσέψει λίγο φαγητό από το τραπέζι, ποτέ δεν το απαξιώνουν.

Είναι καταπώς πιο ανεξάρτητες κι έτσι όχι μόνο επιβιώνουν αλλά έχουν και την αίσθηση του χορτάτου, πράγμα που δεν συμβαίνει με τίποτα στα νησιά που ο χειμώνας είναι μια φοβερή εποχή γι’ αυτά τα ωραία ζωντανά τα οποία βλέπουμε να κυκλοφορούν αποστεωμένα και απελπισμένα και τον αριθμό τους να μειώνεται συνεχώς ως την άνοιξη.

ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ, 29112011

Η ΣΚΙΑ ΜΙΑΣ ΜΑΥΡΗΣ ΓΑΤΑΣ

Θα μπορούσαν να γραφτούν δεκάδες σελίδες για τις γάτες ενός νησιού αλλά επειδή τρέχουν κι ένα σωρό άλλα πράγματα στην αληθινή ζωή και βεβαίως έμεινα κάπως πίσω στην ενημέρωση από τοίχους και «τοίχους», αφήνω τις γάτες της Αμοργού στη χειμερινή αγωνία τους και επιστρέφω μαζί σας στη σκληρή πραγματικότητα του κόσμου μας.

Φυσικά και θα υπάρξει συνέχεια με τα γατοκείμενα της Αμοργού, πιθανόν και άλλων νήσων αν προκύψει μέσα στο χειμώνα, αλλά θα «κλείσω» προς το παρόν αυτό το έργο με ένα πανάρχαιο ερώτημα το οποίο για να απαντηθεί χρειάζεται και τη συμβολή ενός εικαστικού τουλάχιστον που να κατέχει κάπως από τέχνη για να έχουμε ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι τι χρώμα ή απόχρωση μπορεί να έχει η σκιά μιας μαύρης γάτας και ως παράδειγμα βάζω δυο σχετικές φωτογραφίες που τράβηξα προχθές στην είσοδο της Χοζοβιώτισας με ιδανική τη γωνία του φωτός και εξαιρετικό το αποτέλεσμα της δυνατής αντίθεσης άσπρου – μαύρου πάνω στους φρεσκοασβεστωμένους τοίχους.
....................
Οι όποιες απαντήσεις σας, θα συμβάλλουν ασφαλώς στην απάντηση αναφορικά με την τέχνη αλλά θα βοηθήσουν και τα μέγιστα για τα σχετικά γατοκείμενα που τη χαρά της δημιουργίας τους μπορούμε θα μοιραστούμε μόλις έρθει πάλι η ζωή μας στα ζύγια της…

ΑΜΟΡΓΟΣ, 22112011

Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΓΑΤΟΠΑΡΕΑΣ

Χωρίς να το πάρω καν είδηση, έκανα αυτές τις μέρες στην Αμοργό ένα φωτογραφικό πορτφόλιο με τις αδέσποτες γάτες σε διάφορα σημεία και το γεγονός έχει την εξήγησή του καθώς και σε τούτο το νησί, τώρα που χειμώνιασε, αυτές είναι οι μόνες ψυχές που κυκλοφορούν παντού και δίνουν με την παρουσία τους την αίσθηση του βιωμένου χώρου.

Οι περισσότερες απ’ αυτές είναι παρατημένες από τους κυρίους ή τις κυρίες της τα καλοκαίρια και κατάφεραν να επιβιώσουν στις πολύ δύσκολες συνθήκες του χειμώνα τρεφόμενες από τα λιγοστά σκουπίδια των επίσης λιγοστών νοικοκυριών που είναι ανοιχτά αυτό τον καιρό στο νησί και κάποιες με ξηρά τροφή που τους δίνουν ορισμένοι φιλόζωοι.

Οι μόνες γάτες που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα τροφής στην Αμοργό ή έχουν σίγουρο το μερίδιό τους όταν επιστρέφουν τα καίκια από το ψάρεμα, είναι οι γάτες των λιμανιών. Ο αριθμός τους όπως έχω παρατηρήσει εδώ και λίγα χρόνια παραμένει σταθερός ενώ κάποιες απ’ αυτές, μάλλον οι γάτοι, έμοιαζαν να έχουν αρκετά χρονάκια στην πλάτη τους και πολλά, εμφανή σημάδια στα αυτιά τους από τους ερωτικούς και άλλους καυγάδες.

Η σταθερότητα του αριθμού τους σίγουρα έχει να κάνει με κάποιο έλεγχο της παρέας του λιμανιού από τις προαναφερόμενες γάτες ή γάτους που βρίσκονται στην κορυφή κάποιας ιεραρχίας και δεν διστάζουν καθόλου να επιβάλλουν αυστηρούς κανόνες στην προσχώρηση νέων μελών για να διατηρήσουν όσο μπορούν την επάρκεια στην διατροφή τους.

Είμαι βέβαιος πως γίνονται αυτά στη γατοπαρέα του λιμανιού των Καταπόλων αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν ο αρχηγός μέχρι που χθες αποκαλύφθηκε από μια φωτογραφία που δείχνει τον άρχοντα του λιμανιού να κοιμάται στο πάνω σκαλί μιας κατασκευής και δυο άλλους από κάτω να φυλάνε άγρυπνοι, ο ένας από την αριστερά πλευρά και ο άλλος από τη δεξιά μη φανεί ο αντίπαλος ή το καϊκι με τα ψάρια…

ΑΜΟΡΓΟΣ, 21112011

ΕΝΑ ΚΟΥΒΑΡΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ ΓΑΤΕΣ

Μια και πιάσαμε από το πρωί κουβέντα για γάτες, ας δώσουμε μια συνέχεια με αυτά τα συμπαθή τετράποδα, ειδικά για εκείνα που δεν είναι του σπιτιού αλλά του δρόμου, τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένα γιατί ζουν εντελώς ελεύθερα, αντιθέτως είναι πιο δυστυχισμένα, πιο ευάλωτα στους κινδύνους και το ίδιο εξαρτημένα με τις οικόσιτες εξαιτίας της αδυναμίας της εύρεσης τροφής στους κήπους, τα χωράφια ή και στα χωριά.

Έτσι λοιπόν αυτές οι γάτες, οι ελεύθερες μπορεί να πεινάνε διαρκώς αλλά αυτό δεν τις εμποδίζει να πολλαπλασιάζονται ασύδοτα και να πλημμυρίζουν τα σοκάκια και τις πλατείες των πόλεων ή τα λιμάνια των νησιών. Φυσικά και στα μεταξύ τους ζευγαρώματα δεν υπάρχουν περιορισμοί αναφορικά με την ράτσα ή το είδος κι έτσι βλέπουμε διάφορα ωραία και απροσδόκητα αποτελέσματα, ειδικά στα χρώματά τους του τριχωτού τους.

Τούτο βέβαια εξαρτάται από τη δύναμη του αρσενικού, του γάτου που μέσα από φοβερές μάχες και καυγάδες με τους άλλους θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στο κοπάδι των ελεύθερων θηλυκών και θα διαιωνίσει δια τους πολλαπλασιασμού τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Στην περίπτωση φυσικά και κυριαρχεί ο γάτος που δεν είναι μόνο ο πιο δυνατός αλλά εκείνος που διαθέτει και μια προσαρμοστικότητα στις καταστάσεις.

Στην περίπτωση του κοπαδιού από τις γάτες, που έπεσαν με τα μούτρα στην τροφή που τους έριξε πρωί – πρωί ο Λευτέρης Γαβαλάς στον Όρμο Αιγιάλης, βλέπουμε πως από τις δεκαπέντε οι μισές και παραπάνω έχουν το ίδιο χρώμα, ανοιχτό καστανό και τούτο επιβεβαιώνει τις παραπάνω σκέψεις για τους προγόνους τους, αρσενικούς και θηλυκούς, αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιο από τα δυο φύλλα ευθύνεται γι’ αυτό.

Σημασία έχει πως είναι πολύ ισχυρό και δεν είναι απίθανο κάποια μέρα όλες οι γάτες της Αιγιάλης να καταλήξουν να έχουν το ίδιο καστανό χρώμα. Όσο φυσικά υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Λευτέρη για παράδειγμα που τις νοιάζονται χειμώνα καλοκαίρι γιατί τελικά αυτές, ανεξάρτητα από χρώμα και ράτσα, είναι οι μόνες υπάρξεις που ζωντανεύουν είτε μόνες, είτε σε ομάδες τα σιωπηλά χωριά στην ύπαιθρο χώρα και τα άδεια λιμάνια των νησιών

ΑΜΟΡΓΟΣ, 22112011