ΕΝΑ ΚΑΛΑΘΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

Έμοιαζε να περπατούσε σαν χαμένη μέσα στον αραιό κόσμο που είχε το πρωϊνό στη γωνία της Πανεπιστημίου με την πλατεία της Ομόνοιας αλλά όπως αποδείχθηκε ήξερε καλά το δρόμο και ακολουθούσε ένα σταθερό δρομολόγιο – γι’ αυτό ούτε καν και δεν κοίταζε δίπλα της. Όσοι βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή εκεί δεν την ενδιέφεραν. Κοντούλα, αδύνατη, ντυμένη με τριμμένα ρούχα θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη αν δεν κρατούσε στα χέρια της ένα καλάθι από εκείνα τα παλιά, φτιαγμένο με λυγαριά γεμάτο με φρέσκιες ανεμώνες.

Με την πρόφαση ότι ήθελα να αγοράσω ένα ματσάκι, έπιασα κουβέντα μαζί της. Τη λένε Σταυρούλα, συνταξιούχος μετά από 50 χρόνια δουλειάς κοντά σε ανθρώπους που ήθελαν βοήθεια και για συμπληρώσει την πετσοκομένη σύνταξή της μαζεύει όταν βρίσκει λουλούδια στον Υμηττό και κατεβαίνει στην Αθήνα να τα πουλήσει στον κόσμο και στα γραφεία. Την κάνει χρόνια αυτή τη δουλειά και είναι αρκετοί που την γνωρίζουν και αποτελούν γι’ αυτή τη σίγουρη πελατεία για να μην γυρίσει πίσω με λουλούδια στο πανέρι. 

Όταν βγαίνουν οι ανεμώνες η κυρά Σταυρούλα πηγαίνει στον Υμηττό, πάνω από την Καισαριανή και μαζεύει χωρίς να τις ξεριζώνει για να βρει και την επόμενη χρονιά. Τις δένει ματσάκια, τις βάζει με προσοχή στο καλάθι να μην τσαλακώνονται. Σε μια εποχή που τα πάντα, ακόμα και τα λουλούδια των ανθοπωλείων μεγαλώνουν με τη βία και τον έλεγχο των μηχανών, η κυρά Σταυρούλα με τον τρόπο της φέρνει στην Αθήνα ένα μάτσο πραγματικά λουλούδια και ακόμη, αντί να βάζει σε ένα πλαστικό καφάσι, τα μεταφέρει σε ένα καλάθι απ’ αυτά που χρησιμοποιούσε ο κόσμος πριν πλημμυρίσει πλαστικό.

Η κυρά Σταυρούλα και ένα πλήθος άλλων ανθρώπων με τον τρόπο τους δίνουν ένα άλλο χρώμα στην πόλη που ρέπει προς την ομοιομορφία καθώς επικρατούν καινούργιες πρακτικές που πιέζουν αφόρητα εκείνους τους ανθρώπους που δεμένοι με την λειτουργία της και συνθέτουν το ζωντανό πρόσωπό της. Δεν είναι πια πολλοί, κινούνται διακριτικά στο κέντρο της πόλης και δεν φαίνονται αλλά για όσους αγαπάμε την πόλη είναι αυτοί που μας εμπνέουν να την υποστηρίζουμε και με τον δικό μας τρόπο πρέπει να τους δίνουμε θάρρος να υπάρχουν και όσο καιρό μπορούν ακόμη να ομορφαίνουν την πόλη.

I klik Athens/15042022 

ΟΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΑΔΑΙΝΑ ΤΩΝ ΣΦΑΚΙΩΝ

Ήταν μια εποχή, πριν από επτά χρόνια, που τα πράγματα με είχαν πάει στην Κρήτη και τέτοιες μέρες μαζί με τον Γιώργο Πίττα βρεθήκαμε στα Σφακιά, στο πανηγύρι του Αγίου Χαραλάμπους που γίνεται σε μια όμορφη σπηλιά στα βράχια και βρέχεται από τα κύματα του Λιβυκού. Ήταν τότε που ο συνοδοιπόρος Γιώργος έφτιαχνε το μοναδικό του βιβλίο «Τα πανηγύρια του Αιγαίου» και περάσαμε καλά με τους Κρητικούς και ήπιαμε και ωραίο κρασί που μας έδωσε φτερά στα πόδια κι έτσι αφού τελειώσαμε με το πανηγύρι πήγαμε να γνωρίσουμε τις εξοχές γύρω από τα Σφακιά και βρεθήκαμε στην Αράδαινα, ένα χωριό που έμοιαζε να είχε σταματήσει ο χρόνος πριν από πολλές δεκαετίες και μας έκανε εντύπωση. Ανάμεσα στα άλλα που μας άρεσαν εκεί ήταν ότι τα χωράφια γύρω από την Αράδαινα ήταν σκεπασμένα από χιλιάδες ανεμώνες, οι πρώτες που βλέπαμε εκείνον το κρύο χειμώνα και νοιώσαμε ότι ήταν πλέον ζήτημα ημερών η άνοιξη να περπατήσει και πιο ψηλά στην Ελλάδα και στα βουνά της…

ΑΘΗΝΑ, 12022018

ΟΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μιας και το έχει παρακάνει φέτος ο χειμώνας και καθώς ακούω από τους παλιότερους, τόσο κρύο μήνα Ιανουάριο έχουν να ζήσουν από πολλά χρόνια, είπα να σας στείλω τον χαιρετισμό μου για την πρωτομηνιά του Κουτσοφλέβαρου με λίγες ανεμώνες από φωτογραφία αρχείου (Κρήτη, Φεβρουάριος 2010) να ξεκινήσει ο μήνας μας με λίγο χρώμα.  

Επτά χρόνια πριν ήταν που τις έκοψα από κάποια εξοχή της Κρήτης όπου παρεπιδήμησα τότε για ένα μικρό διάστημα για να χρωματίσουν με τα ντροπαλά χρώματά τους ένα τραπέζι και τις θυμήθηκα σήμερα μαζί με εκείνη την εποχή που ενώ βλέπαμε τα βαριά σύννεφα που την σκέπαζαν, αφελώς πιστεύαμε πως είναι περαστικά και θα ακολουθήσει, όπως γίνεται κανονικά η άνοιξη.  Από τότε πέρασαν από τη ζωή μας πολλοί Φεβρουάριοι (δυο μάλιστα δίσεκτοι) και τα μαύρα σύννεφα, όχι μόνο δεν έφυγαν αλλά δεν το κούνησαν από τον ουρανό μας ούτε και τα καλοκαίρια και κανείς πια δεν είναι βέβαιος να πει ότι ζούμε σε κανονικές εποχές, τέτοιες που έστω και με λίγη καθυστέρηση έρχονται οι αλκυονίδες ημέρες και όπως συνήθιζε να κάνει η γη, έβγαζε και τις πρώτες της ανεμώνες…  

- Καλό μήνα να έχουμε και καλύτερες εποχές να έρθουν να φωτίσουν τη ζωή μας… 

ΑΘΗΝΑ, 01022017