ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΖΩΗΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τα λογής - λογής αγκάθια είναι το είδος που ευδοκιμεί στις κορυφές των βουνών (φωτογραφία από την υπέροχη κορυφή Σβον των Αγράφων), τα οποία, λόγω της μειωμένης από το κρύο, τους ανέμους και τα χιόνια περίοδο της ζωής τους, αναπτύσσονται ταχύτατα και τα επιβλητικά άνθη τους προσελκύουν τις άπειρες πεταλούδες που και αυτών η ζωή είναι επίσης εξαιρετικά σύντομη. Και τα δυο είδη πάντως προλαβαίνουν μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα να ανθίσουν, να ομορφαίνουν τον τόπο και να σπείρουν τη γενιά του επόμενου χρόνου για να έχει συνέχεια ο κόσμος…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 20072017

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Ο κόκκινος κρίνος (Lilium Chalcedonikum, οικογένεια Liliaceae) ή τουρκοπούλα ή σκουλαρίκι της βασίλισσας που φυτρώνει αυτό τον καιρό στα δάση της Ελλάδας τα οποία βρίσκονται πάνω από 1000 μέτρα υψόμετρο και είναι και δύσκολο να τον εντοπίσει κανείς, γιατί παρά το ύψος του ξέρει να κρύβεται καλά ανάμεσα στις φτέρες και στα χαμόδεντρα. Και κρύβεται γιατί ξέρει πως κάποια ασεβή χέρια που παίρνουν εντολές από επιπόλαια μυαλά, τον κόβουν για να στολίσει μέσα σε ένα βάζο το σπίτι τους. Να ήταν μόνο αυτό; Κάποιοι άλλοι, εντελώς κακορίζικοι τον ξεριζώνουν και παίρνουν τους βολβούς του να τους φυτέψουν στον κήπο τους χωρίς να σκεφτούν την περίπτωση που δεν μπορεί να φυτρώσει σε άλλο περιβάλλον εκτός αυτό του δάσους που ανήκει. Δεν τους νοιάζει καθόλου, θέλουν με κάθε τρόπο, οι αδαείς και απαίδευτοι αυτοί άνθρωποι να κάνουν ζημιά και δυστυχώς την ώρα που την κάνουν τα στοιχειά του δάσους κοιμούνται… 

ΑΘΗΝΑ, 11072017

ΜΟΝΟ ΚΟΙΤΑΜΕ ΚΑΙ ΜΥΡΙΖΟΥΜΕ…

Πίσω από το σύρμα είναι ασφαλή αυτά τα ωραία λουλούδια της άνοιξης· από τους περαστικούς πρώτα που θέλουν να τα πιάσουν να τα μυρίσουν ή και να τα κόψουν ακόμη καθώς αυτοί είτε δεν διαθέτουν αυλή ή δεν έχουν χώρο να βάλουν μια γλάστρα στο μπαλκόνι τους και με αυτό τον τρόπο θα «στολίσουν» το σπίτι τους, είτε από τίποτα περιπλανώμενα ζωντανά που δεν το έχουν σε τίποτα να δοκιμάσουν τη γεύση τους και να τη φτύσουν άμα δεν τους αρέσει. Γι’ αυτό και ο νοικοκύρης (στο Μικρό Πάπιγκο την περασμένη Κυριακή η φωτογραφία) τα έβαλε πίσω από μια επιμελημένη περίφραξη με δικτυωτό σύρμα μεγάλου οφθαλμού για να μπορούν τουλάχιστον οι περαστικοί μπροστά από την αυλή του να τα χαίρονται με τα μάτια τους και να απολαμβάνουν στο περπάτημά το λεπτό άρωμά τους που ταιριάζει απόλυτα με τις ψυχρές αιθρίες της άνοιξης. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 02042017

ΟΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μιας και το έχει παρακάνει φέτος ο χειμώνας και καθώς ακούω από τους παλιότερους, τόσο κρύο μήνα Ιανουάριο έχουν να ζήσουν από πολλά χρόνια, είπα να σας στείλω τον χαιρετισμό μου για την πρωτομηνιά του Κουτσοφλέβαρου με λίγες ανεμώνες από φωτογραφία αρχείου (Κρήτη, Φεβρουάριος 2010) να ξεκινήσει ο μήνας μας με λίγο χρώμα.  

Επτά χρόνια πριν ήταν που τις έκοψα από κάποια εξοχή της Κρήτης όπου παρεπιδήμησα τότε για ένα μικρό διάστημα για να χρωματίσουν με τα ντροπαλά χρώματά τους ένα τραπέζι και τις θυμήθηκα σήμερα μαζί με εκείνη την εποχή που ενώ βλέπαμε τα βαριά σύννεφα που την σκέπαζαν, αφελώς πιστεύαμε πως είναι περαστικά και θα ακολουθήσει, όπως γίνεται κανονικά η άνοιξη.  Από τότε πέρασαν από τη ζωή μας πολλοί Φεβρουάριοι (δυο μάλιστα δίσεκτοι) και τα μαύρα σύννεφα, όχι μόνο δεν έφυγαν αλλά δεν το κούνησαν από τον ουρανό μας ούτε και τα καλοκαίρια και κανείς πια δεν είναι βέβαιος να πει ότι ζούμε σε κανονικές εποχές, τέτοιες που έστω και με λίγη καθυστέρηση έρχονται οι αλκυονίδες ημέρες και όπως συνήθιζε να κάνει η γη, έβγαζε και τις πρώτες της ανεμώνες…  

- Καλό μήνα να έχουμε και καλύτερες εποχές να έρθουν να φωτίσουν τη ζωή μας… 

ΑΘΗΝΑ, 01022017

Η ΑΡΣΑΚΗ ΓΕΜΙΣΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΕΡΑΣΙΑΣ

Σίγουρα κάτι χάνει όποιος δεν βγαίνει από το σπίτι τέτοια μέρα, των Βαίων με τα καταστήματα, για πρώτηφορά ανοιχτά. Ενννοείται ότι δεν συγκαταλέγομαι σε εκείνους που τους ενδιαφέρει αν είναι ανοιχτά γιατί οι επισκέψεις μου σε αυτά είναι σπάνιες και για τα απαραίτητα εξυπηρετούμαι από τα μικρά καταστήματα της γειτονιάς μου.

Τέλος πάντων με τα καταστήματα, δεν έχασα και τίποτα αλλά την ώρα που βγήκα να κατέβω προς Ομόνοια, είδα την οδό Αρσάκη, ένα μικρό δρομάκι που συνδέει από αριστερά τη Σταδίου με την Πανεπιστημίου κλειστή, γεμάτη λουλούδια και ένα κινηματογραφικό συνεργείο με πολλά άτομα. Εντυπωσιάστηκα γιατί νόμιζα πως επρόκειτο για καμιά υπεροπαργωγή αλλά ρωτώντας έμαθα πως γύριζαν μια διαφήμιση της EUROBANK!!!

 Από όσα είδα και σας μεταφέρω το θέμα της είναι το περπάτημα ορισμένων ανθρώπων μέσα στην καλή χαρά βέβαια στο δρόμο που εντελώς τυχαία πιστεύω έστρωσαν προχθές με καινούργια άσφαλτο και του έβαλαν μάλιστα και λωρίδα για ποδήλατα και είναι γεμάτος από λουλούδια (πλαστικά) κερασιάς! Οι άνθρωποι κοιτάνε ψηλά και βλέπουν τα δέντρα (αδιάφορες πιπεριές είναι στην πραγματικότητα αλλά δεν θα φαίνονται φαντάζομαι ) να τους ραίνουν με λουλούδια και έτσι πάνε χαρούμενοι στον προορισμό τους που η τράπεζα πιστεύει πως θα είναι η πόρτα της ενώ ποδήλατα έδιναν κι ένα μήνυμα οικολογικό.

Έκανα και λίγες φωτογραφίες γιατί μου άρεσε σαν θέμα για τον Ακτήμονα και με τις δυο μηχανές αλλά γυρνώντας σπίτι, εξαιτίας του ματιάσματος που άρπαξα χθες στο Μοναστηράκι και τη φωτογραφία με τα ωραία κορίτσια του περιπτέρου, τις έσβησα κι έτσι θα περιοριστούμε σε μια και μοναδική  οποία δείχνει εργάτες του συνεργείου να σκουπίζουν το δρόμο από τα λουλούδια γιατί έτσι έπρεπε να κάνουν αλλά και για να μη γίνουν αφορμή να λέει ο Σπηλιωτόπουλος πως ο Καμίνης δεν φροντίζει τους δρόμους της πόλης έστω κι αν είναι γεμάτοι λουλούδια κερασιάς…

ΑΘΗΝΑ, 13042014

ΟΤΙ ΑΝΘΙΖΕΙ ΕΚΤΟΣ EΠΟΧΗΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ...

Δεν είναι της εποχής· τα υποχρεώνουν οι άνθρωποι να ανθίζουν όλο το χρόνο για να ομορφαίνουν τάχα το χώρο που τα έχουν φυτέψει. Χωρίς να λογαριάζουν πως με ξαφνική αλλαγή του καιρού – όπως έγινε αυτές τις μέρες με τις έντονες χιονοπτώσεις και το δριμύ κρύο στη μικρή πατρίδα- οι πανσέδες ή οτιδήποτε άλλο λουλούδι στα παρτέρια και στις αυλές θα σβήσουν με την πρώτη παγωνιά γιατί απλά δεν είναι μαθημένα να ζουν έξω από τα σύνορα που τους έχει βάλει η φύση όταν αυτή συμπλήρωσε τη δημιουργία τους. 

Και δεν είναι μόνο οι πανσέδες της φωτογραφίας, αλλά πολλά· πάρα πολλά άλλα πράγματα γύρω μας που έπαψαν ή υποχρεώθηκαν να πάψουν να ζουν μέσα στα όρια της δημιουργίας τους και του ρόλου που έπρεπε να παίζουν στη φύση. Στην περίπτωση, φυσικά και δεν εξαιρούνται οι άνθρωποι που υποτίθεται έχουν και μια στάλα μυαλό στο κεφάλι τους αλλά ως φαίνεται, αυτό δεν περισσεύει και λειτουργεί έξω από την πραγματικότητα και δεν είναι λίγε οι φορές που το "καίει" η πρώτη παγωνιά...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 26122011

ΤΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΥ ΤΟΙΧΟΥ…

Και να το ήθελε κάποιος άνθρωπος, να σπείρει στην εσοχή του ασβεστωμένου τοίχου στον περίβολο της Παναγίας της Πανοχωριανής, (λίγο πιο πάνω από τη Λαγκάδα της Αιγιάλης στην Αμοργό) τη φετινή γενιά του ποώδους φυτού με το καμαρωτό μωβ σκουφάκι το οποίο παντού στην Ελλάδα καλείται κούκος, ούτε που ποτέ θα το κατάφερνε.

Και να όμως που ο αέρας που δεν ξεχωρίζει ψηλούς ή κοντούς τοίχους, ασβεστωμένες επιφάνειες ή λιθοσωρούς, άδειασε εκεί την ποδιά του και κατόρθωσε και έχωσε σε κάποια κρυφή ρωγμή του ασβέστη λίγους σπόρους. Με τη βοήθεια δε της υγρασίας του χειμώνα αυτοί κυοφόρησαν το καινούργιο φυτό το οποίο μεγάλωσε ταχύτατα, έβγαλε λουλούδια και έδεσε κιόλας το σπόρο για την επόμενη γενιά γιατί φοβάται την αναβροχιά που θα φέρει η άνοιξη και την ξηρασία που θα ακολουθήσει ως το επόμενο φθινόπωρο.

Τον ίδιο κύκλο ζωής του ωραίου κούκου στις ρωγμές ενός τοίχου, ακολουθούν και άλλα, λιγότερο συμπαθή φυτά, όπως τα παράσιτα και τα ζιζάνια - οι τσουκνίδες για παράδειγμα ή ορισμένα άλλα που καμώνονται τα αθώα αλλά στα φύλλα τους μπορεί και να κρύβουν δηλητήριο- χωρίς όμως τα οποία, φυσικά και θα ήταν φτωχότερος ο κόσμος μας.

Προς αποφυγήν δε των δυσάρεστων συνεπειών που θα είχε μια επαφή ή ακόμη το ελάχιστο ενδιαφέρον στα διάφορα είδη της δεύτερης κατηγορίας, συνιστάται απλά η εμπειρία που αποκτάται δια της προσεκτικής γνωριμίας με τα διάφορα είδη της χλωρίδας του κήπου, της εξοχής, ακόμα και με τα λουλούδια των δικτυακών «τοίχων»…

ΑΜΟΡΓΟΣ, 17032011

ΤΑ ΤΑΠΕΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ

Μπήκε καινούργιος μήνας και δεν ξέρω πώς να στολίσω τις ευχές που συνηθίσαμε να αλλάζουμε μέσα από τούτο το εργαλείο. Ότι και να βάλω νομίζω πως θα παρεξηγηθώ από κάποιες φίλες και κάποιους φίλους ή τις σχετικές ομάδες που τα βλέπουν όλα με το "φίλτρο" του δικού τους ματιού ή ενδεχομένως μπορεί να μην τους αρέσει το κάδρο που επιλέγω…

Γι’ αυτό τούτη την πρωτομηνιά δεν θα ακολουθήσω την πεπατημένη με τα γνωστά ωραία και προκλητικά λουλουδάκια τα οποία μπορεί και να με εκθέσουν με τους ασύμπτωτους παραλληλισμούς που έχουμε μεταξύ μας, αλλά με κάτι άλλα τα οποία μπορεί πολλοί να μη γνωρίζουν και καλό είναι να μάθουν γιατί κανείς δεν ξέρει τις μας επιφυλάσσει το μέλλον και από εραστές των ανθέων μπορεί να περιοριστούμε σε καλλιεργητές γεωμήλων.

Μπορεί επίσης να αγνοούν παντελώς ότι αυτά τα λουλούδια είναι μέρος του φυτού που καλείται πατάτα στην οποία στηρίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τη διατροφή του ο άνθρωπος και την ξέρουμε μόνο από τους κονδύλους της μέσα είτε μέσα σε τσουβάλια στη λαϊκή, ως προτηγανισμένες στα μαγαζιά που τρώμε σουβλάκια η με την μορφή των τσιπς που παχαίνουν όσο καμιά άλλη τροφή στον κόσμο και περιέχουν τόσα χημικά που μπορεί να σκοτώσουν νεαρό ελέφαντα με ένα σακουλάκι!

Τα λουλούδια* λοιπόν της ταπεινής πατάτας ή του γεωμήλου επί το επιστημονικώτερο τα οποία μάλλον δεν χρησιμεύουν σε τίποτα καθώς ο πολλαπλασιασμός των κονδύλων της γίνεται χωρίς την επικονίαση μέσα στο έδαφος υπάρχουν νομίζω μόνο και μόνο να χαζεύουν οι μέλισσες και τα έντομα. Πιθανόν η πατάτα να βγάζει αυτά τα λουλούδια για να διασκεδάσει την εντύπωση που έχουμε για τον άχαρο καρπό της καθώς τόσες και τόσες εκφράσεις που έχουν να κάνουν με την αισθητική του ενός ή του άλλου ατόμου ή μιας δύσκολης κατάστασης έχουν μέσα και τη λέξη «πατάτα». Δεν μπορώ να είμαι στη σκέψη καμιάς πατάτας αλλά κάτι τέτοιο πιστεύω πως γίνεται.

Πέρα απ’ αυτό οι κήποι ή τα χωράφια με τις πατάτες τούτες της ημέρες είναι μια σπάνια ομορφιά καθώς τα φυτά έχουν φτάσει στο απόγειο της ανάπτυξής τους -γύρω στους 30 με 40 πόντους- και έτσι όπως είναι φυτεμένα με τάξη δημιουργούν ένα παχύ στρώμα χλωρασιάς με πολλά άσπρα – μωβ λουλούδια. Μετά από λίγες μέρες τα φύλλα, καθώς θα έχουν επιτελέσει το έργο τους που δεν είναι τίποτα άλλο παρά να μεταφέρουν ενέργεια μέσω της φωτοσύνθεσης στους κονδύλους για να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν θα αρχίσουν να ξεραίνονται και ο επόμενος μήνας θα τα βρει πεσμένα ράκη στο έδαφος.

Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν και τα λουλούδια της πατάτας, λουλούδια που ποτέ κανένας δεν έκοψε να προσφέρει σε ένα άλλον, λουλούδια που ποτέ δεν αξιώθηκαν τη διακόσμηση ενός βάζου πόσο μάλιστα να γίνουν στεφάνι και να στολίσουν ένα κεφάλι.

Γι’ αυτό και η πατάτα επιμένει να λέει με τα λουλούδια της πως ο προορισμός της στον κόσμο δεν είναι να γεμίζει μόνο το στομάχι των ανθρώπων και των ζώων αλλά ότι κι αυτή είναι ένα μέρος του θαυμαστού κόσμου που μας περιτριγυρίζει και από τον οποίο βλέπουμε μόνο ότι είναι ωφέλιμο.

*Να με συμπαθάτε, δεν ξέρω πολλά από φυτολογία και μπορεί εδώ να κάνω λάθος. Δεκτή κάθε παρατήρηση και σχολιασμός πάνω στο ζήτημα της χρησιμότητας των λουλουδιών της πατάτας. Ο σκοπός μου εξάλλου δεν ήταν ένα μάθημα φυτολογίας αλλά ένα σχόλιο περί του όμορφου ως χρήσιμο ή αδιάφορο…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κήπος με τις πατάτες που βλέπεται στη φωτογραφία είναι περσινό έργο της μάνας μου στο χωριό Μεγάλη Κάψη Τυμφρηστού η οποία μεταξύ των άλλων δεν ξεχνάει να βάλει και λίγα σκόρδα για να διώχνει το κακό μάτι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 01062010

ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΑΠΟ ΡΟΖ ΜΕΤΑΞΑΚΙΑ

Ένα μικρό, πυκνό συννεφάκι από λαμπερά μεταξάκια που ξαπλώνει πάνω από ένα τοίχο στην Τρυπητή της Μήλου, είναι το καμάρι της κυρά Μαρίας Βαμβούνη ή Ρολογά, όπως συνηθίζουν στη Μήλο με τα διακριτικά προσωνύμια.

Τα πυκνά ροζ μεναξάκια τα οποία καμαρώνει και όλος ο κόσμος που περνάει μπροστά από το σπίτι της είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και επίμονης προσπάθειας. Πρέπει μάλιστα να ξεπερνούν τα 20 χρόνια από τότε που οι ρίζες τους αναδεύουν το χώμα του κήπου της και είναι ένα λουλούδι, ιθαγενές του τόπου, πιάνεται εύκολα και ανάλογα με την περιποίησή του, ανταμείβει τον άνθρωπο που το φροντίζει.

Η κυρά Μαρία προτιμά όπως λέει να έχει στην αυλή της ντόπια λουλούδια και πρασινάδες γιατί είναι απολύτως εξοικειωμένα με το κλίμα της Μήλου και δεν έχουν τις απαιτήσεις, όπως άλλα ξενικά είδη σε νερό και λιπάσματα και σε όλα τα λουλουδικά της δεν βάζει τίποτα άλλο από προσεγμένο σχινόχωμα που συλλέγει η ίδια στις εξοχές του νησιού.

 Μόλις ξεραθούν τα λαμπερά μεναξάκια περί τα μέσα του Μάη, η αυλή της αρχίζει αμέσως να ευωδιάζει από τους λευκούς κρίνους και μέχρι το φθινόπωρο, ένα μετά το άλλο παίρνουν τη σειρά τους όλα τα λουλούδια της Μήλου.

Επί πλέον, το μεταξάκι της που το έχει από την πεθερά της, Καλλίτσα και από το οποίο δίνει ρίζα, όχι μόνο στις γειτόνισσες αλλά και σε όσους περαστικούς το επιθυμούν, από τότε που μακαρίστηκε ο άντρας της Μιχάλης, ένας από τους πιο δραστήριους αγρότες της Μήλου, είναι και η μοναδική συντροφιά της σε ένα σπίτι που βαραίνει η απουσία του νοικοκύρη…

Δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία», 02/06/2008