ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΕΝΤΡΟ

Έγινε προχθές στην πόλη κάτι το οποίο εκτενώς παρουσιάστηκε και σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ και φυσικά ακόμη περισσότερο από τα κοινωνικά δίκτυα καθώς αυτά πλέον με τα εργαλεία τους είναι πιο κοντά στην πηγή της είδησης και το οποίο, σε πολλούς φάνηκε ότι το αποκαλούμενο κράτος των Εξαρχείων ταπεινώθηκε. Λίγοι όμως πιστεύουν πως αύριο – μεθαύριο δεν θα αρχίσει πάλι ένας νέος γύρος εχθροπραξιών με την Αστυνομία και οι γνωστοί άγνωστοι παραβατικοί μαζί με τους ιδεολόγους του μπάχαλου θα ξαναπιάσουν τα πόστα τους στις γωνίες και στα σκοτεινά στενά σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα.

Ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση της Αστυνομίας η οποία για πρώτη φορά από την δεκαετία του ’80 έκανε δυναμική την παρουσία της στην πλατεία και άνδρες της δεν αρκέστηκαν σε αυτό, ανέβηκαν και σε κάποιες ταράτσες. Εκεί στα πλυσταριά ανακάλυψαν (με την βοήθεια των drones βέβαια που τα εντόπισαν νωρίτερα) εργαλεία και υλικά που χρησιμοποιούν οι μπαχαλάκηδες ή αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές ή αλληλέγγυοι – όπως και να τους ονομάσει κάποιος από τις πράξεις τους φαίνονται τι είναι – προκειμένου να διατηρήσουν το ακαταδίωκτο για ένα σωρό σκοτεινές υποθέσεις στην περιοχή.  

  

Αυτά είναι ζητήματα που ασφαλώς αφορούν και ζητούν λύση τις αρχές της Πολιτείας και του Δήμου και ανάλογα με τις εξελίξεις που θα προκύψουν θα κριθούν τόσο από τους κατοίκους των Εξαρχείων, όσο και από τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας που δεν γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει εκεί και οι περισσότεροι ενημερώνονται από την τηλεόραση ενώ οι ακατέργαστες ειδήσεις από τα κοινωνικά δίκτυα διαδίδονται αστραπιαία. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση πως τα Εξάρχεια είναι κατειλημμένα από συμμορίες που ζουν από το έγκλημα, πουλώντας ναρκωτικά, κλέβουν, πουλάνε προστασία και άλλα που τρομάζουν τον οποιοδήποτε πολίτη και αποφεύγει να τα πλησιάσει.

Τα Εξάρχεια όμως πριν αποκτήσουν αυτή τη φήμη ήταν μια κανονική γειτονιά, ασφαλώς πιο ανοιχτή από πολλές άλλες κεντρικές της Αθήνας και τούτο οφείλονταν πρώτα – πρώτα στους κατοίκους της. Όσοι τα ζήσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια γνωρίσαμε πολλούς ηλικιωμένους που ζούσαν στο παλιό πατρικό τους το οποίο δεν δόθηκε αντιπαροχή να γίνει πολυκατοικία, άλλους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί και φυσικά δεκάδες ενοικιαστές που τα προτιμούσαν για τον δικό του λόγο ο καθένας. Ως κέντρο δε απόκεντρο της πόλης και ανάμεσα στα Πανεπιστήμια είχαν κίνηση από επισκέπτες όλο το εικοσιτετράωρο και για αυτό εκεί εύρισκε ανοιχτά καταστήματα για φαγητό και διασκέδαση ως αργά το βράδυ. Τα πάμπολλα δε τυπογραφεία που λειτουργούσαν εκεί και η γειτνίαση με μεγάλα βιβλιοπωλεία ήταν η αιτία να γίνουν στέκι για πολλούς ανθρώπους του πνεύματος.

Σε αυτό το ανεκτικό περιβάλλον μπόρεσαν να χωθούν και αναπτύχθηκαν ραγδαία και διάφορα άτομα και ομάδες που προωθούσαν ναρκωτικά και με τα χρόνια το κακό απλώθηκε και έγινε καθεστώς. Οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να αντιδράσουν σε αυτό το φαινόμενο, ούτε η Αστυνομία μπορούσε να το ελέγξει μέχρι που τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς όταν χρήστες και έμποροι άρχισαν να προστατεύονται από διάφορες ομάδες που άλλα έδειχναν ότι έκαναν κι άλλες τελικά καταστάσεις εξυπηρετούσαν και μάλιστα τόσο φανερά και προκάλυπτα. Στην σκιά αυτών συγκεντρώθηκαν στην περιοχή και ένα σωρό περιθωριακοί ενώ εσχάτως δεν λείπουν και οι μετανάστες που τελικά αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα των παρεπιδημούντων και δρώντων ποικιλοτρόπως στα Εξάρχεια.

Στη ζοφερή εικόνα των Εξαρχείων ξεχωρίζουν πλέον μόνο κάποιες φευγαλέες στιγμές που θυμίζουν την χαμένη κανονικότητα και αυτές είναι ίσως που πρέπει να προσέξουμε γιατί αποτελούν παρακαταθήκη μιας γειτονιάς που πληρώνει ακριβά το τίμημα να τη θεωρούν άλλοι ως χώρο που ο καθένας κάνει ότι θέλει χωρίς να έχει γι’ αυτό ανάλογες συνέπειες.      

ΑΘΗΝΑ, 19112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 39   

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΡΙΒΗΛΗ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Ο Νίκος Βατόπουλος μας συστήνει κάποια αφανή μνημεία της Αθήνας

Ένας λογοτεχνικός περίπατος στα Εξάρχεια, στα χνάρια που Στράτη Μυριβήλη ο οποίος έζησε πολλά χρόνια στη γειτονιά, συγκεκριμένα στο σπίτι της Ερεσού 57 που έγινε προχθές το απόγευμα υπό την απειλή μάλιστα μιας νεροποντής ήταν μια ευκαιρία για πολύ κόσμο που αγαπά την Αθήνα και θέλει να γνωρίσει στοιχεία από την ιστορία της αλλά πράγματα και πρόσωπα που ενσωματώθηκαν στη λογοτεχνία από την πένα ξεχωριστών ανθρώπων.

Στην αυλή του σπιτιού του Μυριβήλη στην οδό Ερεσού στα Εξάρχεια.

 

Γνωριμία με τα παλιά σπίτια της οδού Ερεσού.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος που ασχολείται συστηματικά με την ιστορία της Αθήνας και τα κείμενά του για γειτονιές, σπίτια και ανθρώπους της πόλης, αποτελούν ένα εξαιρετικό υλικό ανάγνωσης και θησαυρός πληροφοριών για όσους θέλουν να γνωρίσουν φανερές και κρυφές γωνιές της, ξεκίνησε την ενδιαφέρουσα ξενάγηση από την αυλή του  σπιτιού του οδού Ερεσού 57 όπου ο συγγραφέας Στράτης Μυριβήλης έμεινε την δεκαετία του ’40. Ένα παλιό σπίτι χωμένο ανάμεσα στις καινούργιες πολυκατοικίες αλλά και άλλα κτίρια που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια μας σύστησε ένα – ένα τα σπίτια όλου του δρόμου, από την Θεμιστοκλέους ως την Ασκληπιού και τον Άγιο Νικόλαο.

Ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος διαβάζει κείμενα του Μυριβήλη στο προαύλιο του Αγίου Νικολάου.

 Πρόκειται για σπίτια που αν και ξεχωρίζουν, συνήθως τα προσπερνάμε καθώς τα περισσότερα απ’ αυτά είναι κλειστά σε μια γειτονιά όπου η φήμη της συνέχεια υπονομεύεται από διάφορα γεγονότα που στεναχωρούν την πόλη. Ο Νίκος Βατόπουλος στάθηκε μπροστά σε κάθε ένα απ’ αυτά και σαν να ήταν παλιός ένοικός τους μας μίλησε για την αρχιτεκτονικής τους αξία, τα ιδιαίτερα στοιχεία τους και μέσα απ’ αυτή την αισθητική προσέγγιση φανερώνονταν ο πολιτισμός μιας άλλης, όχι και πολύ μακρινής εποχής από σήμερα, σπαράγματα της οποίας διακρίνουμε και στα κείμενα του Στράτη Μυριβήλη. Μέσα από τα λόγια του έμοιαζε να ανασταίνονταν κατά στρώματα η ιστορία και η εξέλιξη της γειτονιάς και η οποία συμπληρώθηκε με τις αναγνώσεις που ακούσαμε στις στάσεις που έγιναν στο προαύλιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πευκακίων και το σχολικό συγκρότημα, το λεγόμενο σχολείο του Πικιώνη το οποίο χτίστηκε στην περίοδο του μεσοπολέμου σε σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα, στις υπώρειες του Λυκαβηττού. 

Ο Νίκος Βατόπουλος στην ταράτσα του σχολείου του Πικιώνη μας μιλά για την ιστορία του.

 

Ο περίπατος ήταν μια δράση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου με πρωτοβουλία της Ελληνικής Εταιρείας και των εγγονών του Μυριβήλη, Χριστίνας Αγγελοπούλου και Λενιώς Μυριβήλη και η διαδρομή σχεδιάστηκε με αγάπη από τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο ο οποίος διάβασε αθηναϊκά διηγήματα του Μυριβήλη. Στο σχολείο του Πικιώνη όπου κατέληξε η συντροφιά, ψηλά στη Σίνα, ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος έκανε τον ιδανικό επίλογο για τον συγγραφέα και το έργο του που εκτός από τις σελίδες για την Λέσβο, έγραψε και σπουδαία κείμενα για την Αθήνα.

Ο Κώστας Ακρίβος με τον Νίκο Βατόπουλο 

Κώστας Ακρίβος, Λενιώ Μυριβήλη, Νίκος Βατόπουλος, Χριστίνα Αγγελοπούλου, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος

- Δράσεις σαν αυτό τον λογοτεχνικό περίπατο στα Εξάρχεια θα γίνουν το επόμενο διάστημα και σε άλλα σημεία της Αθήνας και όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν μπορούν να πληροφορηθούν από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ. 

ΑΘΗΝΑ, 13062019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 34. 

ΤΙ ΜΟΝΜΑΡΤΗ, ΤΙ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Γράφιτι στην οδό Τζαβέλα: «Είμαστε εδώ και αν δεν μας βλέπετε σας το θυμίζουμε». 

Στα Εξάρχεια, μια παλιά γειτονιά της Αθήνας δίπλα στην πολύβουη Ομόνοια και κοντά σε μεγάλες πανεπιστημιακές σχολές, το Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα άνθισαν πολλά στέκια στα οποία οι διαφορετικές αντιλήψεις για την ζωή, την κοινωνία και την τέχνη εύρισκαν εύκολα ακροατήριο. Οι νέοι και οι φοιτητές που σύχναζαν εκεί είχαν χρόνο αλλά και διάθεση να ασχοληθούν με πράγματα που δεν προλάβαιναν οι άλλοι άνθρωποι που κυνηγούσαν το μεροκάματο.

Έτσι χτίστηκε στην αντίληψη πολλών από τους Αθηναίους, κυρίως των νέων που διακατέχονταν από ποικίλες ανησυχίες πως εκεί μπορούσε όποιος ήθελε να βρει βιβλία, περιοδικά, να ακούσουν μουσικές που σε άλλες γειτονιές ούτε καν κυκλοφορούσαν και φυσικά να περάσουν και κάποιες ώρες στα καφενεία και στις ταβέρνες που έβριθαν εκείνα τα χρόνια και στις οποίες σύχναζαν οι εργαζόμενοι στην περιοχή και ο φοιτητόκοσμος.

Την κίνηση επίσης στα Εξάρχεια συντηρούσαν και αύξαναν τα δεκάδες τυπογραφεία, τα ατελιέ γραφικών τεχνών και φυσικά οι εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία που γνώρισαν μεγάλες δόξες από την μεταπολίτευση και δώθε. Ακόμη, στα Εξάρχεια, τη Νεάπολη και το διπλανό Κολωνάκι έμειναν και κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι που ξεχώρισαν στις πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες και η παρουσία και η συναναστροφή μαζί τους σε διάφορους χώρους ενθουσίαζε πολλούς φιλόδοξους νέους με καλλιτεχνικές τάσεις.   

Αυτή η εντύπωση ήταν που έδωσε στο παρελθόν και τον χαρακτηρισμό «Μονμάρτη της Αθήνας» στα Εξάρχεια. Υπήρξε μια περίοδος, στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 κατά την οποία δεν έμεινε κανένα στέρεο παλιό σπίτι που να μην μετατραπεί σε μπαρ ή σε μουσική σκηνή κι σε αυτά ξενύχτησε και διασκέδασε όλη η Αθήνα μέχρι που άλλαξαν οι συνήθειες και άρχισε να αναπτύσσεται του Ψυρρή, ο Κεραμεικός, το Γκάζι και άλλες γειτονιές.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτή η αιτία που άρχισαν αν χάνουν την αίγλη τους ως χώρος καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων τα Εξάρχεια αλλά και η επικράτηση διάφορων στοιχείων –«αναρχικούς» τους βάφτισαν τα ΜΜΕ και με αυτούς του συνέδεσε όλη η Ελλάδα και ο κόσμος παραπέρα. Πίσω όμως από το πολιτικό πρόσημο που επιπόλαια αποδέχθηκαν όλοι για τους «αναρχικούς», αυτό ήταν η επιφάνεια κάτω από την οποία κρύβονταν η παραβατικότητα και η οποία εκφράστηκε και εξελίχθηκε με πολλούς τρόπους ενώ κάποιοι πολιτικοί κύκλοι είχαν αναλάβει να τους δίνουν άλλοθι για πολλές από τις πράξεις τους.  

Η απογοήτευση από τους κατοίκους και τον κόσμο που κινείται και εργάζεται στα Εξάρχεια αυξήθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια και για τους περισσότερους έγινε απελπισία καθώς τίποτα εκεί δεν λειτουργεί πλέον κανονικά, περισσεύει ο φόβος, η παρανομία και η βρωμιά σε κάθε σημείο τους. Ως «Μονμάρτη των Αθηνών» βλέπουν τα Εξάρχεια μόνο όσοι δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι αυτά αποτελούν μια μαύρη τρύπα στην καρδιά της πόλης και όσους βολεύει να λένε τέτοιες ανοησίες από αφέλεια ή από άγνοια της πραγματικότητας. Η υπουργός Κατερίνα Παπακώστα που έγραψε προχθές αυτό, είναι χαρακτηριστική περίπτωση που συνδυάζει εκτός από τα προηγούμενα και την σκοπιμότητα αλλά ως φαίνεται δεν ξέρει απ’ αυτά τα παιχνίδια των συντρόφων που της έδωσαν την καρέκλα... 

 

ΑΘΗΝΑ, 16042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37

Η ΟΔΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ

Μετριέμαι κι εγώ σε αυτούς που θυμούνται στην οδό Θεμιστοκλέους, στα Εξάρχεια, να κατεβαίνουν αυτοκίνητα που έστριβαν από την Καλλιδρομίου και μετά τον κινηματογράφο ΒΟΞ κινούνταν δεξιά προς την Στουρνάρη. Από την Θεμιστοκλέους, την Μεθώνης, την Αραχώβης και την Τσαμαδού ξεκίνησαν εξάλλου οι πρώτες πεζοδρομήσεις που άλλαξαν την μορφή σε πολλές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, άλλες προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο και αναλόγως πάντα με τις αλλαγές που έγιναν στο διάστημα που ακολούθησε στο ευρύτερο πεδίο των εμπορικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων στο μήκος και το πλάτος κάθε πεζόδρομου. Για την ιστορία αναφέρουμε πως η γειτονική Τζαμαδού ήταν και ο πρώτος πεζόδρομος που ονομάστηκε από τους περιοίκους… πρεζόδρομος καθώς εκεί άρχισαν να γίνονται φανερά πλέον οι συναλλαγές και η συγκέντρωση των εξαρτημένων.

Οι πεζοδρομήσεις  άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και σήκωσαν τότε πολύ κουβέντα στην πόλη. Οι περίοικοι στα Εξάρχεια τις είδαν σαν μια λύση να απαλλαγούν από τη φασαρία των διερχόμενων αυτοκινήτων ενώ οι επαγγελματίες άρπαξαν την ευκαιρία να απλώσουν περισσότερα τραπεζοκαθίσματα και φυσικά, πολλοί που στην καρδιά τους χτυπούσε μια φλέβα ακτιβισμού βρήκαν κι αυτοί την ευκαιρία να αναπτύξουν σε αυτούς μικρούς χώρους επικοινωνίας καθώς και προβολής των δράσεων τους. Ακόμη, προς απογοήτευση των φιλόζωων που έβρισκαν τους πεζόδρομους ωραίους για τις βόλτες των σκύλων τους, πολλές μηχανές βρήκαν έναν ιδανικό χώρο να παρκάρουν. 

Την ανάπλαση δεν γλίτωσε ούτε η πλατεία Εξαρχείων η οποία απ’ αυτή την περίοδο αρχίζει να αλλάζει καθώς στη γειτονιά εισέρχονται νέες δυνάμεις που αμφισβητούν την παλιά τάξη πραγμάτων που τροφοδοτούσε η συνύπαρξη μόνιμων κατοίκων και φοιτητών από το Πολυτεχνείο και τις άλλες σχολές της Σόλωνος με ορισμένους κύκλους που καλλιεργούσαν πρωτοποριακές ιδέες στην τέχνη καθώς και τους πρωτοπόρους του ελευθεριακού χώρου. Σε αυτή τη δεκαετία επίσης, τα Εξάρχεια πλημμυρίζουν από μπαρ τα οποία γίνονται χώροι αναφοράς και συνάντησης για πολλές παρέες του καλλιτεχνικού κυρίως χώρου και της πνευματικής κίνησης αλλά και των ποικίλων τάσεων της Αριστεράς. Παράλληλα συνεχίζουν να λειτουργούν και ορισμένες ταβέρνες οι οποίες όμως κι αυτές για να επιβιώσουν προσαρμόζονται στο κλίμα της μεταπολίτευσης ενώ ξεφυτρώνουν και πολλά μουσικά μαγαζιά με προγράμματα όπου κυριαρχεί το ρεμπέτικο κυρίως και το πολιτικό τραγούδι.

Τα ναρκωτικά που κυκλοφορούν στους πεζόδρομους αρχίζουν να τροφοδοτούν πια τις ειδήσεις με μικρά και μεγάλα γεγονότα και ως είναι επόμενο, τα Εξάρχεια αρχίζουν να παίρνουν κακό όνομα και τούτο συμπληρώνει η συγκέντρωση περιθωριακών απ’ όλο το λεκανοπέδιο και την Ελλάδα στην περιοχή. Η φήμη των «αναρχικών» και της ελευθεριακής ζωής που ανθίζει εκεί κυκλοφορεί ευρέως και προσελκύει κάθε άτομο ή συμπεριφορά που οπουδήποτε αλλού δεν θα του έδιναν σημασία ή απλά θα το περιόριζαν. Το γεγονός υποστηρίζεται και από διάφορα μουσικά μαγαζιά, δισκάδικα, βιβλιοπωλεία, εκδοτικούς οίκους και η εικόνα της ευρυθμίας στη γειτονιά αρχίζει να θαμπώνει. Παράλληλα από την Τσαμαδού τα ναρκωτικά αρχίζουν και φαίνονται πιο έντονα ότι κυκλοφορούν σε όλη την περιοχή πίσω από το Μουσείο και ο Λόφο του Στρέφη γίνεται ανοιχτός χώρος χρήσης.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τα ναρκωτικά γίνονται το μεγάλο πρόβλημα των Εξαρχείων, πρόβλημα που συνεχίζει σήμερα ακόμη μεγαλύτερο σε συνδυασμό πάντα με τις δραστηριότητες ορισμένων περιθωριακών ομάδων τις οποίες τα ΜΜΕ βάφτισαν επιπόλαια «αναρχικούς». Τον Σεπτέμβριο του 1984 γίνεται η πρώτη επιχείρηση «αρετής» και από τότε μέχρι σήμερα τα Εξάρχεια απασχολούν κάθε μέρα σχεδόν την ειδησειογραφία με απίστευτα γεγονότα που συμβαίνουν στο λεγόμενο και από σοβαρούς ανθρώπους «κράτος των Εξαρχείων» ενισχύοντας έτσι την άποψη αυτών που θέλουν να διαφημίζονται και ως… άβατο γιατί αυτό εξυπηρετεί θαυμάσια τις όποιες δραστηριότητες κάνουν εκεί.

Από την πρώτη επιχείρηση «αρετής» μέχρι σήμερα τα Εξάρχεια από μια αστική γειτονιά με ιδιαίτερη ανεκτικότητα εξελίχθηκαν σε μια μαύρη τρύπα στην πόλη όπου ο «ακτιβισμός» ατόμων και ομάδων αμφίβολης πολιτικής υπόστασης συγχέεται πλέον με την εγκληματική δραστηριότητα την οποία ασκούν καθημερινά συμμορίες από ντόπιους και αλλοδαπούς που απολαμβάνουν ένα ιδιότυπο άσυλο και περίεργη περίθαλψη στα Εξάρχεια.

Τούτο το πάντρεμα έχει δημιουργήσει και μια ιδιαίτερη εικόνα στη γειτονιά όπου η οποιαδήποτε αίσθηση ασφάλειας έχει εκλείψει και για την Αστυνομία αποτελεί χώρο που όπως δείχνουν τα πράγματα φοβάται να επέμβει μιας και κάτι τέτοιο πιθανόν να μην ενθουσίαζε καθόλου την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι παρεμβάσεις της Αστυνομίας γίνονται μόνο στις συνήθεις επετείους καταστροφών της πόλης με μεγάλες δυνάμεις γιατί και η ίδια νοιώθει ανυπεράσπιστη μπροστά στους κουκουλοφόρους και τις συμμορίες για τις ανορθόδοξες μεθόδους των επιθέσεών τους. Μια τέτοια παρέμβαση συνήθως επιφέρει περισσότερες καταστροφές και απελπίζει ακόμη περισσότερο τους μόνιμους κατοίκους από τους οποίους  εκτός από ορισμένους που έχουν τους λόγους τους να μην αντιδρούν οι περισσότεροι βλέπουν με δεμένα χέρια και χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν τη ζωή τους να υποβαθμίζεται καθημερινά και τις περιουσίες τους στο έλεος του καθενός αλητήριου.

Ο δρόμος που η εικόνα του συμπυκνώνει όλη την κατάσταση που επικρατεί στα Εξάρχεια, είναι η οδός Θεμιστοκλέους την οποία αναφέραμε στην αρχή αυτού του σημειώματος. Στο τμήμα της από την Καλλιδρομίου ως την Πλατεία που έχει γίνει μια όαση από τα δέντρα που φυτεύτηκαν όταν έγινε πεζόδρομος παρατηρείται το μοναδικό φαινόμενο για κέντρο πρωτεύουσας οπουδήποτε στον κόσμο που οι ένοικοι των πολυκατοικιών έχουν βάλει κάγκελα σε κάθε πόρτα προκειμένου να αποθαρρύνουν την είσοδο τους απρόσκλητους και περίεργους επισκέπτες στα σπίτια τους. Κατά ένα τρόπο οι άνθρωποι μοιάζει να μπαίνουν όχι στο σπίτι τους αλλά σε μια φυλακή την πόρτα της οποίας πρέπει να κλειδώσουν μια και δυο φορές για να νιώσουν την στοιχειώδη αίσθηση ασφαλείας.

Φυσικά τούτο δεν εγγυάται τίποτα γιατί η πείρα από τη δράση των εγκληματικών συμμοριών μας δείχνει πως αυτοί είναι ικανοί, όταν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους να φέρουν εργαλεία να κόψουν τα κάγκελα ή απλά να τα ανατινάξουν και να μπουν στα σπίτια. Το παράξενο πάλι είναι ότι την εικόνα με τα κάγκελα στις πόρτες (και ορισμένα παράθυρα που μπορεί να τα φτάσουν με σκάλες) που έχουν γίνει καθεστώς πλέον σε πολλούς δρόμους των Εξαρχείων ενώ την γνωρίζουν στα ανώτερα κλιμάκια της Αστυνομίας,  του υπουργείου και της Κυβέρνησης ουδείς δείχνει να συγκινείται και να κινήσει διαδικασίες που θα επιφέρουν την ασφάλεια στην περιοχή. Πιθανόν να μην διαθέτουν τρεις κλούβες αστυνομικών για να καλύπτουν τις βάρδιες ενός εικοσιτετραώρου όπως στο σπίτι του υπουργού Αλέκου Φλαμπουράρη που είναι στην πίσω μεριά του λόφου Στρέφη η εξώπορτα του οποίου είναι όπως την παλιά εποχή που πηγαίναμε για φαγητό στον «Βρούτο» και γυρίζαμε τραγουδώντας στα δρομάκια γύρω από τον Λόφο του Στρέφη.

ΑΘΗΝΑ, 09042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 08042019

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Δεν το περίμενα ομολογώ, περπατώντας, σαν σήμερα το πρωί  πριν από πέντε χρόνια στη Ζωοδόχου Πηγής, στη γωνία με την Ισαύρων, όπου το πάλαι ποτέ ένδοξο «μπαράκι του Βασίλη» και το «Μακόντο» πολύ παλαιότερα, ένα χώρο που στο εσωτερικό του συνέβησαν ορισμένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, να δω κάτι πεταμένες αφίσες Μαοϊκών οι οποίες πιθανόν βρέθηκαν στο πεζοδρόμιο επειδή καθαρίστηκε κάποιο ξεχασμένο διαμέρισμα όπου από τους τοίχους ενέπνεαν την επανάσταση. 

Δεν είχα χρόνο να μάθω περισσότερα τότε, έστησα κάνα δυο αφίσες και τις φωτογράφισα στον τοίχο να θυμάμαι που τις βρήκα και τύλιξα τις υπόλοιπες με τον «μεγάλο τιμονιέρη» και άλλα επαναστατικά θέματα, σα θησαυρό των θολών εφηβικών χρόνων που ορισμένοι μάλιστα πιστεύαμε ως ιδανικό και το καθεστώς του Αλβανού γείτονα συντρόφου Εμβέρ Χόντζα και από τότε με ακολουθούσαν στις μετακομίσεις σε διάφορα σπίτια στην Αθήνα.  

Σήμερα που μου το θύμισε το Facebook τις κατέβασα από το πατάρι και ειλικρινά, οι εμπειρίες που  στα χρόνια της πρώτης φοράς Αριστερά – ΑΝΕΛ διακυβέρνησης, ομολογώ δεν είναι πια στο κλίμα της επανάστασης με οδηγούν σε άλλες σκέψεις. Φυσικά, για κανένα λόγο δεν πρόκειται να τις κρεμάσω σε κάποιο τοίχο μου γιατί αυτά τα κάνουν μόνο κάποιοι «αριστεροί» και μάλιστα σε μεγάλα και ευρύχωρα γραφεία...

ΑΘΗΝΑ, 23022018

ΕΝΑ ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Ήταν διαφορετικό, το χθεσινό απόγευμα στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, στα Εξάρχεια όπου πλήθος από γείτονες αλλά και φίλους από άλλα μέρη της Αθήνας που αγαπάνε τα Εξάρχεια και φροντίζουμε όλοι μαζί το πάρκο, καθώς είχε φθάσει η μεγάλη στιγμή που θα έρχονταν το κοντέινερ…

Το πολυπόθητο κοντένειρ ήρθε πάνω σε ένα ειδικό φορτηγό της εταιρείας «Γερανοί – Οι δυο φίλοι» με οδηγό τον Άρη Κουροκεχαγιά τον οποίο όλοι όσοι ήταν εκεί χθες το απόγευμα θαύμασαν και χειροκρότησαν γιατί κατάφερε να βάλει το βαρύ όχημα από το στενό δρόμο μέσα στο Πάρκο χωρίς να χαλάσει κανένα δέντρο. Ο ίδιος πάλι χειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο το «παπαγαλάκι» (έτσι λένε τους γερανούς που έχουν αυτά τα οχήματα) και τοποθέτησε το πολύχρωμο κοντέινερ ακριβώς στο σημείο που είχαν προετοιμάσει οι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής Πάνος Λιανός και Χάρης Γριβοκωστόπουλος μαζί με τους καθηγητές τους Τάση Παπαϊωάννου και Σταύρο Σταυρίδη. Σημειώνουμε πως όλη η υπόθεση του κοντέινερ αποτελεί και την διπλωματική εργασία των δυο φοιτητών οι οποίοι επέβλεψαν και βοήθησαν την τοποθέτησή του από την αρχή ως το τέλος.

Τι είναι όμως αυτό το κοντέινερ και τι σκοπό έχει μέσα στο πάρκο Ναυαρίνου, το διαβάζουμε στην ανακοίνωση των μελών του Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου.

«Δυο χρόνια τώρα, η Ανοιχτή Συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου σε συνεργασία με φοιτητές της αρχιτεκτονικής έχει αφιερώσει χρόνο και δυνάμεις στο συλλογικό σχεδιασμό, μεταποίηση και εγκατάσταση ενός κοντέινερ μέσα στο Πάρκο.

Ένα επαναχρησιμοποιημένο εμπορευματοκιβώτιο με κινούμενους τοίχους και επιφάνειες που μετασχηματίζονται, ώστε να συμπεριλάβει την πολυπλοκότητα των αναγκών μιας άστεγης συλλογικότητας. Ενός κατειλημμένου parking/πάρκου που θέλει να είναι ο κήπος της γειτονιάς αλλά και χώρος πολιτικής συζήτησης και ζύμωσης, παιδική χαρά αλλά και τόπος διεξαγωγής μαθημάτων, εργαστηρίων, πολιτικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Όχι, αυτή τη φορά το κοντέινερ δεν είναι μέσο διακίνησης και χώρος συσσώρευσης εμπορευμάτων. Ούτε και σκοτεινή τρύπα που μεταφέρει «λαθραίους» ανθρώπους χωρίς ταυτότητα και διαβατήριο, ώστε να συντηρείται το καθεστώς εκμετάλλευσης και κυριαρχίας ανάμεσα σε εθνικά σύνορα και διεθνή κεφάλαια. Δεν είναι η τετράγωνη λογική της «καλής ζωής» τακτοποιημένης στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Δεν είναι η μοναξιά μας εγκιβωτισμένη στα κελιά της ατομικής ιδιοκτησίας, ούτε κουτί παραπόνων για τη χαμένη ανθρωπιά της μεγαλούπολης.

Δωμάτιο με θέα

Εμείς συνεχίζουμε να δημιουργούμε ρωγμές και να ανθίζουμε μέσα τους. Το κοντέινερ που σχεδιάστηκε να εγκατασταθεί στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, θα φιλοξενήσει συλλογικές αντιστάσεις στη γκετοποίηση, τον κοινωνικό απομονωτισμό, τις περιφράξεις, τη συνειδητή υποβάθμιση των Εξαρχείων και την κυριαρχία της μαφίας στους δημόσιους χώρους». 

Ακολουθεί πλήρες φωτορεπορτάζ από την εγκατάσταση του κοντέινερ στο Πάρκο.

ΑΘΗΝΑ, 02032015