ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ ΑΠΟ ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Φυσικά και δεν περιμένουν την περίοδο των εορτών οι μικροί μουσικοί από τις Βαλκανικές κυρίως χώρες να βγουν για μεροκάματο στους δρόμους της Αθήνας. Τους βλέπουμε όλο σχεδόν το χρόνο να κινούνται σε όλη την Ερμού, καθώς παρά τις συνέπειες τις κρίσης στα εισοδήματα των πολιτών παραμένει ο πιο λαμπερός και λουσάτος δρόμος της πόλης.

Αυτό είναι που προσελκύει πλήθος ατόμων που επενδύουν άλλοι στον ανθρωπισμό των περαστικών, άλλοι στον οίκτο και τη συμπόνια ενώ δεν λείπουν και αυτοί που ψάχνουν θύματα να τους αφαιρέσουν κάτι που μπορεί να βγάλουν λίγα ευρώ από την μεταπώληση . Τέτοια αντικείμενα είναι κυρίως τα κινητά τηλέφωνα που οι επιτήδειοι καταφέρνουν να πάρουν χωρίς να τους πάρει είδηση το θύμα. Οι ίδιοι τύποι βέβαια έχουν και το νου τους στις τσάντες των γυναικών αλλά και τις τσέπες των ανδρών και οι οποίοι σαρώνουν ανά πάσα στιγμή τους περαστικούς και αλλοίμονο σε όποιον μπει στο στόχο. Ο κόσμος ακούει καθημερινά για τα κατορθώματά τους αλλά όταν κατεβαίνει στην Ερμού και γενικά στο εμπορικό κέντρο είναι βέβαιο πως κάποιοι θα επιστρέψουν σπίτι τους πικραμένοι. 

Ας αφήσουμε όμως τους κλέφτες και να σταθούμε σε μια άλλη ομάδα των ανήλικων μουσικών που βγάζει μεροκάματο από το οποίο μόνο ψίχουλα μένουν στην τσέπη τους καθώς οι «μεγάλοι» είναι αυτοί που μαζεύουν τις εισπράξεις μόλις τελειώσει η βάρδια και αυτό γίνεται συνήθως όταν πέφτουν τα ρολά στα μαγαζιά και αραιώνει η κίνηση στους δρόμους. Οι μικροί, μερικοί από τους οποίους λίγοι ξέρουν από μουσική ενώ οι περισσότεροι φαίνεται πως έκαναν υπερεντατικά για να βγουν στην πιάτσα, έρχονται συνοδευόμενοι κάθε πρωί από τους «μεγάλους» που ανάλογα την δύναμη που έχει ο καθένας μοιράζουν τα πόστα και ουδείς μπορεί να βάλει εκεί δικό του γιατί ο καυγάς που θα γίνει, σε κάποιο απόμερο σημείο της πόλης σίγουρα δεν θα έχει καλή κατάληξη. 

Έτσι βλέπουμε πολλούς μικρούς μουσικούς, αγόρια συνήθως αλλά καμιά φορά και κορίτσια να παίζουν πάντα στο συγκεκριμένο σημείο. Το αλλάζουν μόνο όταν αποφασίσουν οι «μεγάλοι» – είναι ολοφάνερο πως αυτοί δεν είναι οι γονείς τους ή συγγενείς αλλά αφεντικά και λέγονται πολλά για τον τρόπο που δίνουν δουλειά και πως ελέγχουν μη και συμβεί κάτι απρόοπτο και χάσουν τόσο τη θέση στη μοιρασιά της πιάτσας, όσο και το κεφάλαιο που διέθεσαν. Συνήθως, λένε κάποιοι που γνωρίζουν αυτή την πιάτσα αυτού του είδους επαιτείας, αυτά τα παιδιά είναι νοικιασμένα από την πατρίδα τους ακόμη και τα φέρνουν να δουλέψουν στις γιορτές. Πως έρχονται, που μένουν, πως περνάνε τη νύχτα τους, τι μεροκάματο βγάζουν και πότε τα επιστρέφουν πίσω,  κανένας δεν ξέρει ούτε μπορεί να μάθει γιατί στην όλη ιστορία όλα τα στόματα είναι σφιχτά κλεισμένα.

 Αυτό που ξέρουν όμως όλοι όσοι παρατηρούν συστηματικά αυτά τα πράγματα στο κέντρο της πόλης είναι ότι κάθε λίγο αλλάζουν οι μικροί μουσικοί, γιατί τα «αφεντικά» γνωρίζουν πως ο κόσμος βαριέται να ρίχνει κέρματα στους ίδιους και τους ίδιους και τους αλλάζουν πιάτσα, πιθανώς και χώρα για δουλειά. Εκτός αυτού, ένας λόγος είναι η αντίληψη πως όσο πιο μικροί σε ηλικία είναι οι μουσικοί τόσο περισσότερα κέρδη έχουν και αυτό ανεξάρτητα αν μικρός ή το κοριτσάκι καμιά φορά γνωρίζει μουσική η απλά γραντζουνάει μια κιθάρα ή ανοιγοκλείνει ένα ακορντεόν. 

Σημασία γι’ αυτούς έχει η συμπόνια που μπορεί να εκπέμψουν και απ’ αυτή εξαρτάται το μεροκάματο στο κρύο πεζοδρόμιο της Ερμού από το οποίο δεν μπορούν να απομακρυνθούν γιατί κάπου στη γωνία παραμονεύει με μάτια δεκατέσσερα το αφεντικό και κάτι τέτοιο θα έχει συνέπειες, για τις οποίες με κάποιο τρόπο σίγουρα θα έχει προειδοποιηθεί ή θα τις έχει βιώσει. Κι αν δεν το ξέρει ό ίδιος, όλο και κάποιος άλλος από την κομπανία θα τον πληροφορήσει να μην το τολμήσει γιατί θα το μετανιώσει.

ΑΘΗΝΑ, 19122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35

ΕΤΟΙΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΣ ΚΑΙ ...ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΕΣ

Δεν λέω, αγαπητές φίλες και φίλοι πως δεν μου αρέσει που αρχίσατε νωρίς – νωρίς φέτος να στέλνετε εορταστικές κάρτες. Το χαίρομαι πολύ και σας ευχαριστώ για την ωραία αυτή κίνηση που γεμίζει την οθόνη μου με έτοιμες ευχές (σαν τις παλιές χαλκομανίες) που αν δεν κάνω λάθος, άπειρες σαν αυτές διαθέτει το δίκτυο. 

Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω πως η αυτού του είδους εορταστική επικοινωνία ακυρώνει εν μέρει τη φιλοσοφία της παραδοσιακής ανταλλαγής ευχών μεταξύ στενών φίλων που οπωσδήποτε ήθελε αυτόν το διάλογο να σφραγίζει εκατέρωθεν το προσωπικό και ιδιαίτερο. Έτσι δεν διαφέρει σε τίποτα από τις έτοιμες κάρτες που στέλναμε κάποτε με το ταχυδρομείο και τα μηνύματα που επικράτησε να μοιράζουμε με τα κινητά μας. 

Με τα λίγα, αλλά απαραίτητα που γνωρίζω σχετικά με το Facebook, νομίζω, πως αυτό το απίστευτο εργαλείο επικοινωνίας σε συνδυασμό με λίγες γνώσεις στο Photoshop μπορεί να μας βοηθήσει να φτιάξουμε ένα σωρό πρωτότυπες και διαφορετικές ευχετήριες κάρτες που θα έχουν έστω και μια υποψία απ’ ότι θα θέλαμε να πούμε στους φίλους μας, εικονικούς και πραγματικούς.... 

ΑΘΗΝΑ, 08122017

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

…Κι εκεί που νομίζαμε πως η προφητεία για το τέλος του κόσμου των Μάγια ήρθε μια μέρα νωρίτερα και θα γινόταν δια του κατακλυσμού, φύσηξε ο Αίολος πάνω από την Αθήνα, πήρε μακριά τα βαριά σύννεφα και όλοι ξαναβρήκαμε το ρυθμό μας. Όσο για τις ομπρέλες, πάλι φάνηκαν χρήσιμες γιατί ο ήλιος της Αττικής φαίνεται πως μαυρίζει τις όμορφες και το χειμώνα!!! (Η φωτογραφία 18/12/2012 στο Μοναστηράκι).

Δεν με κατείχε, ομολογώ, σήμερα ο ενθουσιασμός των προηγούμενων χρόνων για την καθιερωμένη βόλτα στην «εορταστική» Αθήνα και βγήκα λίγο αργά το μεσημέρι· ώρα που οι περισσότερες ωραίες στιγμές της πόλης είχαν ήδη τσαλαπατηθεί από το πλήθος που αφού επί ώρες περπάτησε σπρώχνοντας  ο ένας τον άλλον στο λεγόμενο «εμπορικό κέντρο» χαζεύοντας και κοιτάζοντας τις βιτρίνες, άρχισε να μπαίνει στην ουρά μπροστά στα σουβλατζίδικα ενώ κάποιοι, πιο άνετοι στην τσέπη και στο ύφος, δρασκέλισαν και την πόρτα των μαγαζιών στου Ψυρρή– όπως γίνονταν και στα χρόνια της ευμάρειας.

Για να μην αδικώ όμως την ημέρα καταγγέλλοντάς την ότι δεν είχε εικόνες, εξομολογούμαι: τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετά και η ματιά μου απέναντι στα πράγματα και δεν με ενθουσιάζουν όπως άλλοτε τα «ανθρώπινα» ή τα «εορταστικά» στιγμιότυπα της πόλης γιατί προφανώς δεν μου λένε τίποτα. Είναι τόσο αναμενόμενα ώστε δεν μου προκαλούν καμιά έκπληξη ενώ πάλι με τρομάζει η συμπεριφορά του πλήθους που ποδοπατεί όποιον τολμήσει να κάνει κάτι διαφορετικό ή στην χειρότερη περίπτωση, τον υποχρεώνει να χορέψει μόνο στο νταούλι που ακούνε όλοι. Έτσι σήμερα περπάτησα λίγο την πόλη, προς το Μοναστηράκι, χωρίς φωτογραφική μηχανή και με τα χέρια στις τσέπες και το ευχαριστήθηκα που γύρισα σπίτι χωρίς εικόνες από την «εορταστική» Αθήνα – όπως τότε που δεν κυνηγούσαμε το γεγονός να το καταγράψουμε αλλά για να το ζήσουμε.

Για να μην μείνει όμως στεγνή από φωτογραφία τούτη η ανάρτηση, επιστρατεύω μια από το 2012 που μου θύμισε το Facebook, που σαν σήμερα μια καταιγίδα έγδαρε την πόλη και όσοι μούσκεψαν απλώθηκαν στον ήλιο να στεγνώσουν κι αυτό ήταν το θέμα της ημέρας… 

ΑΘΗΝΑ, 18122016 

Η ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΤΗΝ "ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΥΠΟΛΗ"

Με μια μεγάλη γιορτή στο Παυσίλυπο, το μεγάλο πάρκο στο κέντρο της πόλης άρχισαν χθες στην Καρδίτσα οι εορταστικές εκδηλώσεις «Παυσιλυπούπολη 2016-17» που συνδιοργανώνουν ο Δήμος Καρδίτσας, η Περιφέρεια Θεσσαλίας- Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και το ΕΒΕ, θα διαρκέσουν περισσότερο από ένα μήνα και θα έχουν επίκεντρο το θεματικό πάρκο της Παυσιλυπούλης.

Στις 6.00 ξεκίνησε συναυλία με το μουσικό σχήμα «Ταξιδιώτες» στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας και στις 6:30μμ ο Αϊ- Βασίλης και η παρέα του ξεκίνησαν με αφετηρία τον σταθμό του ΟΣΕ τη διαδρομή τους προς το άλσος Παυσίλυπου υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής της Καρδίτσας.  Στις 7.00μμ με την άφιξη των ποδηλάτων στην κεντρική πλατεία, έγινε η φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Ο Δήμαρχος της Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος μαζί με τον Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Καρδίτσας ΒασίλειοΤσιάκο και τον Πρόεδρο του επιμελητηρίου Καρδίτσας Βύρωνα Παπά, καλωσόρισαν τους συμπολίτες μας με ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες από την σελίδα http://pausilipoupoli.gr όπου μπορείτε να ενημερώνεστε για τις εκδηλώσεις.