ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΟΥΡΑΝΟ

 

Το θέλει η μέρα σήμερα να τρέχουν άλλοι στις ανθισμένες εξοχές να πιάσουν τον Μάη και άλλοι στις εργατικές συγκεντρώσεις στις πόλεις να φωνάξουν να διαδηλώσουν τα δίκαια των εργαζομένων. Εμείς εδώ πάνω στη μικρή πατρίδα, μέσα στην εξοχή είμαστε ενώ για συγκέντρωση, ούτε για μια παρτίδα πρέφας δεν φτάνουμε αν μετρηθούμε. Γι’ αυτό και μπορούμε με τις ώρες να καθόμαστε να παρακολουθούμε την κίνηση των πελαργών ψηλά στις φωλιές τους που ήδη ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους πρώτους νεοσσούς στις κοινότητές τους.

Καλό μήνα να έχουμε όλοι και το νου μας στις κάλπες. Ότι ρίξουμε μέσα να είναι σπόρος ελπίδας….

ΑΘΗΝΑ, 01052023

Η ΚΟΡΑΚΟΦΩΛΙΑ ΣΤΗΝ ΨΗΛΗ ΛΕΥΚΑ

Τι είναι αυτό που ωθεί τα κοράκια (και όχι μόνο) να φτιάχνουν τις φωλιές τους σε κάποιο δέντρο πρέπει να είναι από τα ανεξήγητα αυτού του κόσμου και όποιες ερμηνείες έχουν δοθεί κατά καιρούς από τους ειδικούς, θεωρώ πως μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν καθώς τα απρόοπτα και τα απροσδόκητα στη ζωή των πουλιών περισσεύουν…

Αυτό συζητούσαμε χθες το απόγευμα στο χωριό σαν είδαμε πως σε μια από τις ψηλότερες λεύκες της συστάδας λίγο πιο κάτω από το Πάρκο Καλαντζή έχει επιλεγεί από ένα ζευγάρι κοράκων και έφτιαξαν, χωρίς να τα πάρει κανένας είδηση, μια φωλιά και όπως δείχνουν τα πράγματα καθώς μόνο ένα απ’ αυτά πηγαινοέρχεται, κλώθουν ήδη τα αυγά τους.

Η λεύκα αυτή πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 μέτρα ύψος και η θέα από την κορυφή της είναι εξαιρετική σε όλο το χωριό, πάνω και κάτω γειτονιά εκτός από το Κοτρώνι που το κρύβει η ράχη στα Δεδουσαίικα. Σε αυτό το ύψος που έφτιαξαν τη φωλιά ασφαλώς και αποκλείεται να ανέβει κανένα φίδι ούτε και ποντίκι να πειράξει τα κορακόπουλα και έτσι είναι ασφαλή, εκτός από την περίπτωση που νευριάσουν κανένα γεράκι και τα κάνει μεζεδάκια. Σε αυτό το ύψος πάλι, η φωλιά είναι εκτεθειμένη στους αέρηδες, κάτι που σίγουρα λαβαίνουν υπ’ όψιν τους τα κοράκια αλλά από την άλλη, πιστεύω πως έχουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους να φτιάχνουν στέρεες φωλιές που το αψηφούν.

Η κουβέντα τράβηξε σε μάκρος, είπαμε ότι ήξερε ο καθένας για τις φωλιές, από σπουργίτια μέχρι πελαργούς, χελώνες και αλεπούδες και απ’ ότι κατάλαβα όλοι θα θέλαμε να ανέβουμε μέχρι την κορακοφωλιά στη λέυκα να δούμε πως είναι φτιαγμένη και πόσα αυγά έχει μέσα αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Έτσι θα περιμένουμε να μεγαλώσουν τα κορακόπουλα και να αρχίσουν να μαθαίνουν να πετάνε οπότε και θα μάθουμε τουλάχιστον πόσα είναι και το χειμώνα που θα πέσουν τα φύλλα θα δούμε με το κιάλι και τη φωλιά, αν φυσικά έχει μείνει τίποτα απ’ αυτή εξαιτίας του αέρα!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 01052017

ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΚΤΕΡ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ…

Το στόλισε εν όψει Πρωτομαγιάς ο γείτονας Νίκος Σαρόγλου το τρακτέρ του –με αυτό οργώνει όλα τα κήπια της Μεγάλης Κάψης και στα γύρω χωριά τα τελευταία χρόνια– γυρνώντας σήμερα το πρωί από ένα όργωμα στο χωράφι στο πάνω μέρος του χωριού.

Και σωστά έκανε καθώς σε αυτό το μηχάνημα οφείλεται όλη η παραγωγή σε κηπευτικά του χωριού γιατί αφενός δεν υπάρχει ούτε ένα υποζύγιο να κάνει τη δουλειά, ούτε και οι χωριανοί έχουν δυνάμεις να πιάσουν τις αξίνες και τα τσαπιά να σκάψουν γιατί ο μέσος όρος ηλικίας τους έχει κατάληξη τα δεύτερα –ήντα! Έτσι όλοι στηρίζονται στο Νίκο και αυτός με τη σειρά του στο τρακτέρ το οποίο, σαν ζωντανός οργανισμός έχει κι αυτό καμιά φορά τα προβλήματά του και σαν συμβαίνει αυτό, όλο το χωριό έχει την έγνοια του.

Όπως γίνονταν και παλιότερα, με τα υποζύγια, ειδικά τα άλογα και τα μουλάρια που η αξία τους ήταν ανυπολόγιστη για κάθε νοικοκυριό και τέτοια εποχή δεν προλάβαιναν να ανασάνουν από τα οργώματα και τα σβαρνίσματα των χωραφιών. Τέτοια ζωντανά είχαν θυμάμαι όλα σχεδόν τα σπίτια – πλην ορισμένων απομάχων της δουλειάς και ανά δύο συνήθως τα έζευαν και όργωναν όταν αλάφρωναν τα χώματα από την υγρασία. Σέμπρεμα λέγονταν αυτή η αναγκαία σύμπραξη μεταξύ των χωριανών και κατά κανόνα πρόσεχαν ιδιαίτερα το συνεργαζόμενο μουλάρι και φυσικά τα τάιζαν καλά για να έχουν δυνάμεις και να βγάλουν όσο περισσότερο χωράφι μπορούσαν την ημέρα γιατί ο καιρός στρίμωχνε τις καλλιέργειες και έπρεπε οπωσδήποτε να έχουν τελειώσει μέχρι το τέλος του Απρίλη.

Είχα κι εγώ βοηθήσει πολλές φορές στο όργωμα, οδηγώντας στην αρχή το ζευγάρι για να πάρει μπροστά και να συνηθίσει το χωράφι αλλά δεν έπιασα το αλέτρι στα χέρια μου να οργώσω ο ίδιος αλλά πιστεύω αν χρειαστεί, θα τα καταφέρω όπως και στο μπόλιασμα καθώς θυμάμαι καλά όλο το τυπικό και τις σκηνές μια τέτοιας μεγάλης πράξης για την επιβίωση. Εκείνο που δεν θυμάμαι και δεν πήρα και απάντηση από τη μάνα μου όταν την ρώτησα ήταν αν μετά το όργωμα την πρωτομαγιά –γιατί δεν εξαιρούνταν η μέρα από τις αγροτικές δουλειές- έβαζαν ένα ανθισμένο κλαράκι στο καπίστρι του μουλαριού. Γι’ αυτό αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό θα ήταν πολύτιμη η πληροφορία του… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30042017

ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΟΥΡΑΝΟ

Το θέλει η μέρα σήμερα να τρέχουν άλλοι στις ανθισμένες εξοχές να πιάσουν τον Μάη και άλλοι στις εργατικές συγκεντρώσεις στις πόλεις να φωνάξουν να διαδηλώσουν τα δίκαια των εργαζομένων. Εμείς εδώ πάνω στη μικρή πατρίδα, μέσα στην εξοχή είμαστε ενώ για συγκέντρωση, ούτε για μια παρτίδα πρέφας δεν φτάνουμε αν μετρηθούμε. Γι’ αυτό και μπορούμε με τις ώρες να καθόμαστε να παρακολουθούμε την κίνηση των πελαργών ψηλά στις φωλιές τους που ήδη ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους πρώτους νεοσσούς στις κοινότητές τους. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ, 01052015

ΜΑΓΙΑΤΙΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ

Ξεκινήσαμε την παραμονή της Πρωτομαγιάς από την Αιγιάλη, μια παρέα καλών φίλων που συμμετείχαν στο συνέδριο «Υπέρεια 2011» που γίνονταν στη ξενοδοχείο «Αιγιαλίς», να πάμε στην Καλοταρίτισσα, τον πανέμορφο κλειστό όρμο στα νότια του νησιού και σε όλη τη διαδρομή απολαμβάναμε τη ανοιξιάτικη φύση της Αμοργού που παρά τον κρύο φέτος Απρίλη είχε ντυθεί στα λουλούδια και μοσχοβολούσε.

Όπως συνηθίζω, έβλεπα έξω από το αυτοκίνητο και σημείωνα τα σημεία που στην επιστροφή θα κάναμε στάση για φωτογραφίες. Ανάμεσά τους, είχα δει και ένα μικρό ελαιώνα στην Αρκεσίνη, λίγα μέτρα μακριά από το ωραίο καφενείο του κυρ Μάκη που ήταν πλημμυρισμένο στις κατακόκκινες παπαρούνες και τις κίτρινες μαργαρίτες.

Στην επιστροφή λοιπόν, μόλις κατέβηκα και πλησίασα τον ελαιώνα, ένοιωσα μια μικρή απογοήτευση για την αναβολή που είχα δώσει καθώς είδα πως μέσα σε αυτό είχε εγκατασταθεί ένα τηλεοπτικό συνεργείο και γύριζε μια πρωτομαγιάτικη σκηνή. Επρόκειτο για την ΕΤ3 που γύριζε ένα επεισόδιο για την εκπομπή του Γιώργου Μελίκη «Ο τόπος και τα τραγούδια του» που παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 12.00 και οι κάμερες ήταν εστραμμένες στην ωραία παρέα του Μάρκου Γαβρά (βιολί – τραγούδι) και των γιών του Γιακουμή (λαγούτο, βιολί) και Γιώργου (λαγούτο) που ερμήνευαν ένα ωραίο παραδοσιακό τραγούδι της Αμοργού με τον τίτλο «Μαγιάτικο».

Βρέθηκα απροετοίμαστος για μια τέτοια όμορφη στιγμή και χωρίς εργαλεία δουλειάς πάνω μου και γι’ αυτό περιορίστηκα να κάνω μια φωτογραφία με τους Γαβράδες και να γράψω μόνο στο χαρτί τους στίχους.

Εξυπακούεται πως αναλαμβάνω την υποχρέωση να σας ενημερώσω να τους ακούσετε αλλά και να δείτε την ωραία εκπομπή όταν με ενημερώσουν οι φίλοι από τη Θεσσαλονίκη. Είναι μια δουλειά που σίγουρα θα σας αρέσει και θα σας κάνει να νοσταλγήσετε ή να αποφασίσετε ένα ανοιξιάτικο ταξίδι στην Αμοργό.

Το Μάη εγεννήθηκα
και μάγια δεν φοβάμαι.
Μόνο σαν με σκοτώσουνε
τη νύχτα που κοιμάμαι.

Άντε….


Το Μάη και το Θεριστή
η γη καρπούς δεν κάνει,
μον’ της αγάπης το δεντρί
φύλλα και κλώνους βγάνει.


Άντε…


Στην άκρη στον παράσημο*
με βάζουν να θερίζω.
Να με χτυπάνε όλοι οι καιροί
κι ο ήλιος να μαυρίζω...

(*) Παράσημο: Η άκρη του χωραφιού που είναι και πιο δύσκολη για το θερισμό.

Και του χρόνου ομορφότερα και καλύτερα…

ΑΜΟΡΓΟΣ, 03052011