ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΞΕ ΤΙΣ ΚΟΡΟΜΗΛΙΕΣ

Το χωριό γεμάτο ανθισμένες κορομηλίες. Η φωτογραφία από το σπίτι του Σακκά!

Η ανθισμένη κορομηλιά στου Λεωνίδα Παπαγιάννη που έδωσε την αφορμή γι' αυτό το κείμενο.

Πάει καμιά εβδομάδα τώρα που στη μικρή πατρίδα (Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας, στις ανατολικές πλαγιές του θεϊκού Τυμφρηστού) έπεσε ένα χιονάκι, από το μισό χωριό και πάνω. Κανονικά παραμένουμε κι εμείς στο σπίτι, αλλά να τα ξαναπούμε. Σπίτι στο χωριό, όταν είσαι μόνιμος κάτοικος και δεν έρχεσαι μόνο για διακοπές ή για να γλιτώσεις από κάτι, είναι και η αυλή, ο κήπος, το χωράφι, το κοτέτσι, το μαντρί. Έχεις δηλαδή να κάνεις κάτι το οποίο μέσα στον κύκλο του χρόνου και στην κάθε μέρα που περνάει δεν το αφήνεις γιατί από τη συνέχειά του εξαρτάται η επιβίωσή σου. Βέβαια εγώ μέσα σε αυτό τον κύκλο εγώ δεν είμαι πλήρως ενταγμένος, το προσπαθώ και τα μέτρα για την υγεία με βολεύουν πολύ αλλά είναι η μάνα που παρά την ηλικία της συνεχίζει να κάνει κήπο και να φροντίζει τις λίγες κότες που έχει. Όταν δεν βρέχει, εμένα τουλάχιστον δεν μου φτάνει η ημέρα γιατί καθαρίζω και συμμαζεύω το μεγάλο χωράφι έτσι ώστε να φυτευτεί με καινούργια δέντρα.

Η μεγάλη κορομηλιά στο οικόπεδο του Δημήτρη Τσιρώνη στην Κοκαλιάρα.

Όταν χιονίζει όμως (αστείο χιόνι ήταν αλλά αυτό μας έστειλε ο ουρανός φέτος και είναι βέβαιο πως θα διψάσουν και οι άνθρωποι και ο τόπος) βρίσκω την ευκαιρία να κάνω καμιά δική μου δουλειά, να δω ειδήσεις, να παρακολουθήσω την επικαιρότητα και στο διαδίκτυο, να μιλήσω με κανέναν άνθρωπο, αλλά και να κάνω βόλτες στο χωριό. Έτσι εκείνη την ημέρα που χιόνισε περπάτησα πάνω κάτω και πέρα δώθε όλο το σιωπηλό χωριό και τις κοντινές εξοχές και όπως πάντα κάνω τράβηξα αρκετές φωτογραφίες τις οποίες θα ανεβάσω κάποια στιγμή αφού γράψω και κανένα συνοδευτικό κείμενο.

Μια κορομηλιά στο πλάι του Υφαντή κάτω από τον δρομο. 

Η κορομηλιά με τα υπέροχα κεχρμπαρί κορόμηλα στου Φώτη Παπαγιάννη στην Παναγία.

Ανθισμένες κορομηλιές στα χωράφια του Γιωργούλα Δεδούση κάτω από τον Άγιο Παντελεήμονα. 

Ανθισμένες κορομηλιές με φόντο τα χιονισμένα έλατα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Κορομηλιά στο χωράφι του Φάνη Κολοκύθα στην Παναγία.

Από τη σοδειά φωτογραφιών εκείνης της ημέρας ξεχώρισα μια που θεωρώ ότι με αυτή η φύση και ο Τόπος μας στέλνουν ένα μεγάλο μήνυμα ελπίδας. Η φωτογραφία δείχνει την μεγάλη κορομηλιά στον κήπο του αείμνηστου Λεωνίδα Παπαγιάννη να είναι ανθισμένη ως το τελευταίο κλαράκι της ενώ στο έδαφος να είναι στρωμένο το χιόνι στο ύψος ενός δάχτυλου. Κάτω από το ανθισμένο δέντρο δεν έχει καθόλου χιόνι γιατί καθώς πέφτει πάνω στα άνθη της, από την ελάχιστη διαφορά θερμοκρασίας που έχουν αυτά λόγω της θέρμης του δέντρου να ξεκινήσει τον νέο κύκλο της καρποφορίας, λιώνει αμέσως και πέφτει σαν κρύα βροχή στη γη.  Αυτό λειτουργεί και προστατευτικά για τα άνθη καθώς στεγνώνουν πιο γρήγορα και έτσι σε περίπτωση που πέσει πολύ η θερμοκρασία να μην παγώσουν.

Ανθισμένη κορμηλιά με χιόνια στο δρόμο προς τη Δεξαμενή. 

Ανθισμένες κορομηλιές και φουντουκιές στο ρέμα πάνω από τη Σβαρνή.

Ανθισμένες κορομηλιές μπροστά από το σπίτι του Λουκά Σακκά. 

Ένα δάσος από ανθισμένες κορομηλιές στο χωράφι του Μάμαλη στην Παναγία.

Η βρύση Καμάρα ανάμεσα σε δυο ανθισμένες κορομηλιές.

Έκατσα αρκετή ώρα και έβλεπα την κορομηλιά, σαν καϊκι με άσπρα πανιά έμοιαζε μέσα στο μουντό φως του χιονιά στον σιωπηλό τόπο. Χαιρόμουν για την ομορφιά της, της ευχήθηκα καλή δύναμη και στον δικό της αγώνα για την επιβίωση και την φαντάστηκα σε λίγες ημέρες να αρχίζει να μεγαλώνει τους εκατοντάδες μικρούς καρπούς της και το καλοκαίρι να είναι γεμάτη κορόμηλα. Κάτι μικρά μωβ είναι, τα έχω δοκιμάσει και είναι πολύ νόστιμα και ελπίζω πως θα κάνουμε και εξαιρετική μαρμελάδα.  

Ανθισμένες κορομηλιές στο χερσότοπο στο νεκροταφείο. 

Ανιθσμένες κορομηλιές στα σύνορα του χωραφιού του Κατσαδιώτη με τα Γεωργουλαίικα.

Οι κορομηλιές στη Σβαρνή και στο χωράφι του Λουκογιάννη ανθισμένες.

ΥΠ. Μη με παρεξηγήσουν οι άλλες κορομηλιές του χωριού, όλες ήταν όμορφες και όλες τραβούσαν το ίδιο ζόρι με την κορομηλιά στο Παπαγιαννέϊκο αλλά αυτή σήμερα προηγείται. Στις υπόλοιπες η τιμή περιορίζεται σε κάποιες φωτογραφίες (δεν τις πρόλαβα όλες να με συγχωρούν οι υπόλοιπες) θα είναι ξεχωριστή μια άλλη στιγμή μέσα στο χρόνο, όταν θα αρχίσει η καρποφορία τους.  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30032020.

ΤΑ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΩΝ ΚΟΡΟΜΗΛΙΩΝ

Το πλάι κάτω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας γεμάτο ανθισμένες κορομηλιές.

Έτσι έρχεται κάθε χρόνο η άνοιξη στη μικρή πατρίδα. Πρώτες στις εξοχές ανθίζουν οι κρανιές, εκείνα τα σεμνά δεντράκια που τον περισσότερο χρόνο βρίσκονται κάτω από τη σκιά των μεγάλων δέντρων και βγάζουν μικρά κίτρινα ανθάκια που τολμούν να αμφισβητήσουν ακόμη και τον πάγο και τα οποία δεν ενθουσιάζουν τις μέλισσες· έτσι κι αλλιώς είναι ακόμη μουδιασμένες μέσα στις κυψέλες και περιμένουν υπομονετικά να μεγαλώσει η μέρα και να αρχίσουν τα ρεύματα της ζέστης να κινούνται στον αέρα να μπορέσουν να πετάξουν και να αρχίσουν το μέγα έργο της επικονίασης των φυτών.

Μετά έρχονται οι κορομηλιές, ένα ημιάγριο είδος δέντρων που όμως διακρίνεται από μια ιδιαίτερη κοινωνικότητα καθώς αυτές  ζουν στις παρυφές των παρατημένων χωραφιών και στους κήπους και σπάνια ξεμοναχιασμένες στις εξοχές και στα δάση. Είναι όντως τα πιο κοινωνικά δέντρα οι κορομηλιές και προτιμούν να μεγαλώνουν μέσα στα χωριά, κοντά στους ανθρώπους ενώ είναι αυτές πάλι που θυμίζουν, αυτές τις ημέρες με την πυκνή και λαμπερή ανθοφορία τους ότι εκεί που βρίσκονται κάποτε υπήρχε ένας κήπος, μια καλύβα ή ακόμα και ένα σπίτι που έχει λιώσει ο καιρός και κανείς εκτός απ’ αυτές δεν το θυμάται. 

Σαν να κάνουν Ψυχοσάββατο σε όλους όσους φύτρωσαν και έσβησαν στη μικρή πατρίδα· κοντινές γενιές προγόνων που ακόμη μνημονεύονται ή άλλες παλιές που ξεχάστηκαν και αφιέρωσαν τη ζωή τους στο σκάψιμο, στο όργωμα, το πότισμα, τον θέρο και τον τρύγο μοιάζουν οι ανθισμένες κορομηλιές πάνω από παρατημένα χωράφια τούτες τις μέρες Σαρακοστής, της διαρκούς Σαρακοστής που ζουν όλο το χρόνο οι μικρές πατρίδες σε όλη την επικράτεια. Αψηφούν κι αυτές το κρύο, ακόμη και το χιόνι που πολλές φορές και τον πάγο για να ανθίσουν και δεν τις νοιάζει αν φτάσουν (που παρόλα αυτά το καταφέρνουν) στην καρποφορία  που γι’ αυτές και άλλα κλαριά του κόσμου είναι μια διαρκής ευθύνη και ανεξάρτητα αν γλυκάνουν το στόμα του ανθρώπου ή των πουλιών πια μόνο...   

ΑΘΗΝΑ, 19032018

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ

Αν θυμόμαστε καλά, ο Μάρτης που μας αποχαιρέτησε πριν από λίγες ώρες είχε έρθει με τις χειρότερες προβλέψεις για τον καιρό του, συνέχισε τα κρύα που μας φόρτωσε ο Φλεβάρης και δεν ήταν λίγες οι φορές που έριξε κι αυτός τα χιόνια του στα βουνά. Ότι ήταν πάντως να κάνει το έκανε και μας αποχαιρέτησε τη νύχτα έχοντας αφήσει τις αγριοκορομηλιές στην Ευρυτανία να ενθουσιάζουν τα υπόλοιπα δέντρα με την ολόλευκη φορεσιά τους και να τα πιέζουν με τον τρόπο τους να ανοίξουν τα πανιά τους στην άνοιξη, αλλά σε μια χώρα που το ψέματα έχουν γίνει πια τρόπος ζωής και μάλιστα αποτελούν πολυεργαλείο του θλιβερού κράτους μας και των διαχειριστών του, εμείς είμαστε με το μέρος των δέντρων που το σκέφτονται σοβαρά να ανθίσουν γιατί ποιος ξέρει, μπορεί να βγουν κάποιοι και να ισχυριστούν πως ζούμε ακόμα την εποχή που ίσχυε το παλαιό ημερολόγιο και με αυτό ξέρει να κινείται ο καιρός και η πολιτική!!!

ΥΓ. Η φωτογραφία από τα παρατημένα χωράφια κάτω από τις πλαγιές στο Καυκί, λίγο πριν από το Κερασοχώρι, καθώς ερχόμαστε από τον Κρέντη…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 01042017

ΟΙ ΑΓΡΙΟΚΟΡΟΜΗΛΙΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Δεν κατάφερα φέτος να βρεθώ τούτες τις μέρες στην ελληνικές εξοχές, - στη Ρούμελη και στα Άγραφα- για να δω την άνοιξη να έρχεται στολίζοντας πρώτες από τα άγρια δέντρα τις αγριοκορομηλιές και τα άλλα κλαριά της ίδιας οικογένειας, με πλημμύρα από λευκά λουλούδια. Είχα την ευκαιρία όμως να δω την άνοιξη να στολίζει τα ίδια δέντρα στις εξοχές γύρω από την Μπολώνια, στα πάρκα της και στους κατάφυτους λόφους που την ομορφαίνουν και της δίνουν έναν αέρα καθώς όλα τα δέντρα «πάσχουν» από την πολλή φροντίδα και την προσοχή.

Ήταν όντως πολύ όμορφη εικόνα στις κατακάθαρες, προσεγμένες και οπωσδήποτε παραγωγικές ιταλικές εξοχές, αλλά ομολογώ πως κάποια στιγμή νοστάλγησα την ανοιξιάτικη αταξία της ελληνικής φύσης, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά που την κάνει μοναδική στον κόσμο…

ΜΠΟΛΟΝΙΑ, 31032011

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΕΣ

Οι κορομηλιές είναι κατά τη γνώμη μου τα πιο παρεξηγημένα δέντρα σε ότι αφορά τον καρπό τους μόνο και μόνο επειδή λόγω της ποικιλίας, του χρόνου ωρίμανσης και της συγκομιδής του δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος της αγοράς των οπωρικών. Αυτό φυσικά και θα μας απασχολήσει αργότερα, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα που θα μοσχοβολήσουν από τον καρπό τους οι πλαγιές των βουνών και τα ρέματα όλης της Ελλάδας.

Πριν φτάσουμε όμως σε αυτή την ευλογημένη στιγμή, βλέπουμε ήδη τις κορομηλιές να ανθίζουν παντού η μια πίσω από την άλλη νωρίτερα από τα άλλα καρποφόρα και μη δέντρα και παραβαίνοντας τις αναποδιές του Μάρτη να φουντώνουν τα άνθη τους ακόμα και σε μεγάλα υψόμετρα όπου κατά συνθήκη επικρατεί ακόμα ψύχος και ο κίνδυνος της παγωνιάς ποτέ δεν ελλείπει.

Το τολμούν αυτά τα δέντρα να ανθίσουν και ξέρουν πολύ καλά τις συνέπειες της κακοκαιρίας – να βγάλουν δηλαδή το καλοκαίρι χωρίς ούτε ένα καρπό στα κλαδιά τους καθώς θα κάψει ο πάγος τα άνθη τους. Το τολμούν και πολλές φορές το καταφέρνουν λόγω φυσικά της ανθεκτικότητας που έχουν σε τέτοιες σκληρές καιρικές καταστάσεις.

Έτσι μοιάζει να είναι γι’ αυτές χάδι ο χιονιάς που τις τυλίγει και τους αρέσει οι χιονονιφάδες να πέφτουν στη γη μαζί με τα πέταλά τους γιατί ξέρουν κατά βάθος πως ο έρωτάς τους έχει δέσει ήδη καρπό που θα κοιμηθεί στο μίσχο μέχρι που να φυσήξουν ζεστοί αέρηδες και θα αρχίσει να φουσκώνει και να στολίζει τα κλαριά τους από το Μάη ως τον Σεπτέμβρη…

- Την κορομηλιά της φωτογραφίας μέσα στο χιονιά την είδαμε το απόγευμα δίπλα στο δρόμο προς το Καρπενήσι. Μόλις είχε ξεκινήσει να χιονίζει και όπως μάθαμε τώρα έχει φτάσει εκεί τους 10 πόντους. Στη διαδρομή μέχρι τη Λαμία είδαμε ένα σωρό δέντρα ανθισμένα, αλλά τα προσπεράσαμε γιατί όσο καλά λόγια γράφουμε για τις κορομηλιές δεν θα θέλαμε να ήμασταν στη θέση τους από το κρύο…

ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ, 07032017