ΕΝΑ ΔΙΚΡΟΚΟ ΚΑΙ ΤΥΧΕΡΟ ΑΥΓΟ

Πόσοι έχετε δει δίκροκο αυγό; Ασφαλώς πολύ λίγοι γιατί αυτό είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός και συμβαίνει μόνο όταν οι κότες ζουν σε κανονικό περιβάλλον και όχι σε συνθήκες εγκλεισμού. Στις κότες που έχουν στο κοτέτσι τους με την ωραία θέα στον Αχελώο ο Κωνσταντής Τσιατσιάνης και η κυρά του Γεωργία υπάρχει μια ωραία, κεραμιδόχρωμη κότα που μια φορά την εβδομάδα κάνει ένα δίκροκο αυτό. Γιατί το κάνει αυτό, κανένας δεν ξέρει και αφορά νομίζω τους επιστήμονες που ασχολούνται με τα πουλερικά.

Η εν λόγω ώριμη κότα λοιπόν μια φορά την εβδομάδα πηγαίνει και φωλιάζει μέσα σε ένα σκουριασμένο βαρέλι και σε αντίθεση με άλλες κότες, κυρίως νεαρές που καλούνται στα χωριάτικα αλλά και λαϊκά «πουλάδες» οι οποίες ξεσηκώνουν τον κόσμο σαν κάνουν ένα αυγό κάθεται αρκετή ώρα σιωπηλή και μόνο σαν γεννήσει με αρκετό πόνο φαντάζομαι των διπλών διαστάσεων από τα άλλα αυγά, σηκώνεται και πάει να βοσκήσει. Ο κυρ Κωνσταντής που πήγε να μαζέψει σήμερα τα αυγά είδε το δίκροκο και για την ιστορία τον έβαλα να ποζάρει με ένα άλλο κανονικό στα χέρια του. Η διαφορά όπως βλέπεται είναι εμφανής αλλά για το περιεχόμενο, δεν ξέρω. Μου το έδωσε η κυρά Γεωργία για ενθύμιο και το δέχθηκα σαν ένα τυχερό αυγό που μου έφτιαξε τη διάθεση για όλη την ημέρα…

ΥΓ. Μας θυμίζει το Facebook ωραίες στιγμές που ζήσαμε κάποτε στην Αργιθέα αλλά 

παράλληλα μας στεναχωρεί καθώς τα πράγματα έχουν αλλάξει αφού η κυρά Γεωργία μας βλέπει πλέον από τους ουρανούς και ο Κωνσταντής έχει αποκάμει, ζει στην Αθήνα πλέον κοντά στα παιδιά του και το κοτέτσι με τις κότες και τις πουλάδες σιώπησε για πάντα. 

ΛΑΓΚΑΔΑΚΙΑ ΒΡΑΓΓΙΑΝΩΝ, 28112009

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΒΡΑΓΓΙΑΝΩΝ (ΑΡΓΙΘΕΑΣ)

Μιας και σήμερα στην ομάδα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΚΑΙ ...ΑΛΛΑ» ανιχνεύουμε την επικράτεια του κίτρινου σχολιάζοντας  και υιοθετώντας ο καθένας με τον τρόπο του αυτό που συμβολίζει το χρώμα, παρατηρώ πως οι περισσότερες από τις φωτογραφίες έχουν να κάνουν με λουλούδια και τούτο δεν είναι τυχαίο. Στην επικράτεια του κίτρινου είναι επίσης και ορισμένοι καρποί, δείγμα των οποίων φαίνεται στην επισυναπτόμενη φωτογραφία που δείχνει τη φροντίδα των ανθρώπων στον κόπο μιας χρονιάς, ήτοι την ασφαλή συντήρηση του καλαμποκιού, σε ένα χωριό της Αργιθέας, στα Λαγκαδάκια των Βραγγιανών.

Εκεί λοιπόν για να κρατήσουν το καλαμπόκι στεγνό και μακριά από τα ποντίκια και τα άλλα ζωύφια, κρεμούν τις ρόκες κατά μήκος ενός δοκαριού ή πλέκουν με προσοχή τα φύλλα τους και δημιουργούν μια μεγάλη μπάλα και την κρεμάνε στο ταβάνι. Έτσι ο «θησαυρός» μπορεί να διατηρηθεί στεγνός μέχρι να διαλυθεί η μπάλα για να πάει ο καρπός στο μύλο.Προυπόθεση όμως για την δημιουργία αυτού του θησαυρού (εδώ έχουμε μια σπάνια κυριολεξία της έννοιας θησαυρός ως προς το περιεχόμενο αλλά και το χρώμα που τον συμβολίζει) είναι οι ρόκες των καλαμποκιών να περάσουν από τα χέρια των ανθρώπων τουλάχιστον πέντε φορές, στη συλλογή, στο ξεφλούδισμα, στη μεταφορά, στο πλέξιμο, στη διάλυση και τέλος τη μεταφορά στο μύλο. Πράγμα το οποίο όπως καταλαβαίνεται δεν μπορεί να συμβεί όταν για όλη τη διαδικασία χρησμοποιηθούν μηχανές που το λιγότερο, απομακρύνουν τον άνθρωπο απ’ αυτό που με πολύ κόπο και χάρη στη συνεργασία του με τη φύση δημιούργησε και κάθε φορά είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο...

ΑΘΗΝΑ, 13022014

 

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΘΗΚΗΣ

Δεν μπορεί, αυτό τον δύσκολο καιρό που περνάμε και μας τον υπενθυμίζουν διαρκώς οι «ειδήσεις» το μυαλό οποιουδήποτε δει ένα θησαυρό απλωμένο σε ένα πάτωμα αποθήκης και ένα τμήμα του κρεμασμένο από το ταβάνι να μην πάει στα σκληρά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για την οικονομία και η σκέψη του να ακροβατήσει από τα spreads και τα ομόλογα ως την πείνα που αποδεκάτισε κόσμο και κοσμάκη στην Κατοχή…

Ο Λάζαρος μαζί με τον μπάρμπα Κωνσταντή Τσιατσιάνη

στο χωράφι με τα καλαμπόκια.

Ο «θησαυρός» επί του προκειμένου είναι το καλαμπόκι της χρονιάς που σόδευσαν μετά από σκληρή δουλειά από τα γόνιμα παραποτάμια στον Αχελώο χωράφια τους, η οικογένεια του Λάζαρου και της Πανωραίας Τσιτσιάνη στον οικισμό Λαγκαδάκια των Βραγγιανών Αργιθέας. Οι Τσιατσαναίοι συνεχίζουν να καλλιεργούν αυτό το πολύτιμο φυτό για συμπληρωματική τροφή του μικρού κοπαδιού τους και των γουρουνιών που εκτρέφουν για τις ανάγκες σε κρέας του μικρού καταστήματος που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους και το διατηρούν εδώ και αρκετά χρόνια στον οικισμό. Σημειώνουμε, πως ο Λάζαρος και η Πανωραία παρά την ώριμη ηλικία τους είναι το νεώτερο ζευγάρι στην περιοχή όπου μόνο λίγοι γέροντες κατοικούν και φυσικά πως είναι και οι μόνοι που συνεχίζουν να καλλιεργούν τη γη τους σύμφωνα με τους κανόνες της παραδοσιακής οικιακής οικονομίας και ακόμη πως το έργο τους υποστηρίζεται από τον γιο τους Πάνο που μένει ακόμα μαζί τους.

Και στη μεταφορά του το καλαμπόκι ακολουθεί

τον παλιό τρόπο στην πλάτη της Κούλας.

Ο Λάζαρος και η Πανωραία συνεχίζουν να πράττουν όσο λίγοι άλλοι το αυτονόητο σε αυτό τον κόσμο και σπέρνουν όσο τους επιτρέπει η δύναμή τους και το χώρο που διαθέτουν. Η σοδειά τους είναι ανάλογη με την φροντίδα των σπαρτών και βεβαίως από την προφύλαξή τους από τα άγρια ζώα ή καμιά φορά από τις ιδιοτροπίες του καιρού. Στόχος τους όπως είπαμε πιο πάνω, είναι η κάλυψη των αναγκών του ως την επόμενη σοδειά και προς τούτο η κατανάλωση των προϊόντων του χωραφιού γίνεται βάσει ορισμένου προγράμματος κι επειδή κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί, πάντα κρατείται σε ένα σημείο της αποθήκης μια μικρή ποσότητα ασφαλείας για τις δύσκολες στιγμές που μπορεί να έρθουν.

Σαν φτάσει στην αποθήκη ο «θησαυρός» της σοδειάς

συνεχίζει να θέλει την φροντίδα του

Αυτό φανερώνει και η αποθήκη που το πάτωμά της είναι γεμάτο ρόκες από καλαμπόκια ενώ ένα πολλές από αυτές πλεγμένες μεταξύ τους με ένα εξαιρετικά λεπτό και δύσκολο τρόπο κρέμονται σε αρμαθιές από το ταβάνι. Σε πολλούς που δεν γνωρίζουν αυτό μπορεί να φανεί ως «εργόχειρο» στον ελεύθερο χρόνο του καλλιεργητή και μπορεί η εκτίμηση αυτή να έχει μια βάση. Αυτό όμως που κάνει την Πανωραία, να πλέξει με τις φλούδες από τα καλαμπόκια είναι αφενός μεν η προστασία μιας ποσότητας από την υγρασία και τα τρωκτικά αλλά με την τέχνη της περιποιεί και τιμή στον καρπό που στηρίζει το σπίτι της.

Πρώτη ύλη για τον πλαστό που φτιάχνει η Πανωραία,

το δικό τους καλαμποκάλευρο.

Η άλλη περίπτωση που κρύβεται κάτω από το πλέξιμο των καλαμποκιών και το κρέμασμά τους στην αποθήκη ήταν η επιλογή για το σπόρο της επόμενης χρονιάς αλλά τούτο το έχουν ακυρώσει οι εταιρείες που πουλάνε κάθε λογής υβρίδια και ελέγχουν απόλυτα τους καλλιεργητές που έχουν γίνει όμηροί τους. Αυτό όμως είναι κουβέντα μιας άλλης στιγμής…

Τούτο όμως που βλέπουμε στην αποθήκη των Τσιατσιαναίων είναι το αυτονόητο για την καλλιέργεια το οποίο, ενώ είναι το κλειδί για την συνέχεια στον αειφορικό κύκλο της ζωής έχει εντελώς παραμεριστεί και απαξιωθεί σαν έννοια. Ο Λάζαρος όμως και η Πανωραία το συνεχίζουν γιατί ποτέ δεν έφυγαν από τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και το έμαθαν από ανθρώπους που έζησαν και ζουν ακόμα μαζί τους και θυμούνται τα χρόνια της Κατοχής και την πείνα. Τότε που ένα σπυρί καλαμπόκι είχε μεγαλύτερη αξία ακόμα και από μια λίρα…

Με τα μεγάλα λάχανα κλείνει πάντα η χρονιά

της παραγωγής στο χωράφι του Λάζαρου

ΑΘΗΝΑ, 10022010