ΚΑΘΕ ΤΟΠΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙ

Μεγάλωσα σε ένα τόπο που τα χιόνια έρχονταν κανονικά κάθε χειμώνα και έμαθα να ζω μαζί τους χωρίς να με εντυπωσιάζουν· κάποια εξαιρετικά φαινόμενα, όπως το ύψος τους, το μέγεθος των κρυστάλλων που κρέμονταν στις στέγες, ο πάγος που έμεινε για πολλές ημέρες στη γη, τα νερά που πέτρωναν στις σωλήνες και τα σκεύη ήταν πολύ συνηθισμένα. Τα δέντρα του τόπου , έλατα, βελανιδιές, καστανιές και άλλα δασικά, καθένα δέχονταν και σκεπάζονταν από το χιόνι με τον δικό του τρόπο και το ίδιο συνέβαινε και με τα κτίρια και τις κατασκευές των ανθρώπων στο ύπαιθρο. Έμαθα πως σκεπάζει το χιόνι τα κεραμίδια, τους τσίγκους, ξεχώριζα τα σπίτια που ήταν ζωντανά κι εκείνα που ήταν παρατημένα.

Μακριά από το χωριό γνώρισα τα χιόνια τον Οκτώβριο του 1978 στο Μέγα Δέρειο, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στον Έβρο όπου υπηρέτησα τη στρατιωτική θητεία μου και θυμάμαι πως ήταν εντελώς διαφορετικά απ’ αυτά της μικρής πατρίδας στον Τυμφρηστό. Βαριά χιόνια, κόλλαγαν στη γη και ξεχνούσαν να φύγουν. Αφιλόξενα έλεγα – είχε να κάνει και με την μοναξιά- δεν έμοιαζαν με τίποτα από αυτά που σκέπαζαν τη μικρή πατρίδα.

Κατόπιν όταν άρχισα να ταξιδεύω στην Ελλάδα, τον Φεβρουάριο του 1993 σε ένα ταξίδι στην Καλαμάτα περάσαμε από τις Βάσσες και έτσι γνώρισα και το χιόνι στην ορεινή Μεσσηνία και διαπίστωσα πως κι αυτό ήταν διαφορετικό από ότι ήξερα μέχρι τότε. Όχι ότι ήταν διαφορετικό στη σύστασή του, παντού με τα ίδια υλικά και κλιματολογικές καταστάσεις δημιουργείται αλλά εκείνο που το ξεχώριζε ήταν ο τόπος που το δέχονταν.

Και ήταν διαφορετικός ο τόπος εκεί, με πουρνάρια και άλλα χαμηλά φυτά που σγουραίνουν το σκληρό τοπίο και έμοιαζαν με το χιόνι πάνω τους σαν κοπάδι από λευκά πρόβατα στην πλαγιά ενώ στα ξέφωτα, τα ερείπια των αγροτικών εγκαταστάσεων, μαντριά, καλύβια και αλώνια, έμοιαζαν πιο όμορφα με τα λίγα εκατοστά χιόνι που τα κάλυπτε. Το είχα ξαναδεί αυτό το τοπίο στις πλαγιές του ιερού Λυκαίου Όρους και άλλες εποχές, μου άρεσε και μέσα στο χιόνι το βρήκα πιο εκλεπτυσμένο καθώς ακύρωνε όποιες ανορθογραφίες είχαν δημιουργήσει οι άνθρωποι όσο υπήρχαν εκεί κι έτσι το κράτησα και το έχω στην καρδιά μου μαζί με τον καλυμμένο από την τέντα ναό του Επικουρίου Απόλλωνα.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι τραβημένες τον Φεβρουάριο του 1993 σε ένα ταξίδι που δεν προβλέψαμε ότι θα είχε χιόνι και έκανε επίσης φοβερό κρύο

ΑΘΗΝΑ, 26012017

Ο ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ

Είμαι από τους ανθρώπους που δεν αρκούνται να γνωρίζουν την Ελλάδα μόνο το καλοκαίρι ή την περίοδο των διακοπών και πάντα μου άρεσε, όταν εύρισκα ευκαιρία να πηγαίνω σε κάποια μέρη με οποιοδήποτε καιρό –μου άρεσε μάλιστα να είμαι εκεί σε εξαιρετικές καταστάσεις– και φυσικά έφευγα απ’ με αρκετές φωτογραφίες και πολλές 

σημειώσεις.

Ήταν τότε που κυκλοφορούσαν αρκετά περιοδικά και φιλοξενούσαν τα κείμενά μου κι έτσι, είχα την άνεση να ταξιδεύω συχνά και απ’ αυτή τη δουλειά μου έμεινε ένα σπουδαίο αρχείο από τους τόπους που επισκέφτηκα και κομμάτια του, άλλα δημοσιευμένα και άλλα αδημοσίευτα, ανακαλύπτω αυτές τις ημέρες και μου αρέσει να τους δίνω μια ακόμη ευκαιρία ανάγνωσης στο κυρίαρχο πλέον ΜΜΕ, το διαδίκτυο και να συμπληρώνω όσα είχαν μείνει μισά και ατελή. Δεν κρύβω ότι απ’ αυτά διαλέγω τα καλύτερα, τα ξανακοιτάζω και τα βάζω σε μια σειρά για να γίνουν κάποια στιγμή κάποια βιβλία και ως το τέλος του χειμώνα που έβαλα ένα όριο στην αρχειοθέτηση ελπίζω να τα καταφέρω.

Σκάβοντας κυριολεκτικά στο αρχείο τούτες τις ημέρες, έφτασα σε ένα κοίτασμα των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’90 και βρήκα κάποιες φωτογραφίες από ένα ταξίδι στη Μεσσηνία και το πέρασμα από το Βάσσες για να δω, από μακριά λόγω της χιονόπτωσης το ναό του Επικούρειου Απόλλωνα που μου αρέσει πολύ και κάποιων λειψάνων της αγροτικής ζωής στην περιοχή. Από εκείνη την έξοδο είναι και οι φωτογραφίες με την σπάνια ομολογουμένως στιγμή έχει πέσει χιόνι και να δίνει μια άλλη ομορφιά όχι μόνο στο αξεπέραστο μνημείο αλλά και στα άλλα ταπεινότερα που είναι γεμάτη η περιοχή.

Είχα πάει αρκετές φορές στον Επικούρειο Απόλλωνα αλλά η φορά που τον είδα (έστω και κάτω από την τέντα) χιονισμένο μου άρεσε περισσότερο απ’ όλες και δεν τόλμησα να πάω να περπατήσω κοντά του να μη σπάσω τη σιωπή που επέβαλε ο χειμώνας στο μνημείο. 

ΑΘΗΝΑ, 29122016

ΤΑ ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ ΣΤΟ ΚΑΜΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ

Εκεί που φυτρώνουν πυκνά τα κυκλάμινα ανάμεσα στα καρβουνιασμένα κλαριά ήταν ένα πυκνό δάσος, πάνω από την Τσακώνα Μεσσηνίας και το οποίο κάηκε το καλοκαίρι του 2011. Οι όως φλόγες δεν κατάφεραν να σβήσουν και τη ζωή κάτω από χώμα και τα πιο ανθεκτικά από τα είδη δήλωσαν αμέσως μετά τις πρώτες βροχές την ύπαρξή τους δίνονταν έτσι την ελπίδα της αναγέννησης στον Τόπο. Δεν ξαναπήγα από τότε εκεί, δεν ξέρω πόσο ψήλωσαν οι θάμνοι και ποιά δέντρα πρόκοψαν αλλά είμαι βέβαιος πως μετά την εισαγωγή που έκαναν τα κυκλάμινα όλα θα έγιναν πάλι όμορφα... (Φωτογραφία της 22102011 από ένα ωραίο ταξίδι στη Μεσσηνία με τον καλό φίλο και συνάδελφο Βασίλη Νικολόπουλο).

ΑΘΗΝΑ, 21102016