Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Όσο πιο παλιά είναι κάποια συνοικία της Αθήνας, τόσο περισσότερα παρατημένα σπίτια έχει και από τα οποία ένας μεγάλος αριθμός είναι σχεδόν ερείπια και επικίνδυνα για κατοίκηση. Αυτή την κατάσταση βλέπουμε κυρίως στου Ψυρρή, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο, στα Πετράλωνα και στις άλλες νότιες συνοικίες πάνω και κάτω από τις γραμμές του τρένου καθώς και σε ορισμένες γειτονιές κάτω από την Αχαρνών.  

Αυτές οι συνοικίες ήταν και οι πρώτες που απλώθηκε η Αθήνα από τότε που έγινε πρωτεύουσα και σε αυτά τα σπίτια, άλλα χτισμένα στο σχέδιο της πόλης και άλλα αυθαίρετα μεγάλωσε η γενιά που δρασκέλισε τον  αιώνα των μεγάλων υποσχέσεων, τον 20^ο που η Ελλάδα έζησε μεγάλες νίκες αλλά και τρομακτικές καταστροφές. Μικρά σπίτια τα περισσότερα χτισμένα από εμπειροτέχνες που συνταίριασαν τα λαϊκά στοιχεία με τις τάσεις της αρχιτεκτονικής η οποία με μεγάλους εκπρόσωπούς της τότε άρχιζε τότε να διαμορφώνει την σύγχρονη Αθήνα συνέθεσαν μια σειρά από όμορφες γειτονιές και τις οποίες νοσταλγούμε, όταν κομμάτια τους βλέπουμε στις κινηματογραφικές ταινίες που γυρίστηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και πριν την περίοδο της αντιπαροχής. 

Είναι αρκετά τα σπίτια εκείνης της εποχής που είναι ακόμη και τούτο οφείλεται κυρίως σε ζητήματα που προέκυψαν μεταξύ των κληρονόμων κι έτσι γλίτωσαν την αντιπαροχή. Στη σωτηρία ορισμένων έχει εμπλακεί και η αρχαιολογική υπηρεσία εξαιτίας των αρχαίων που ενδεχομένως κρύβονται στο έδαφος ενώ ορισμένα κηρύχθηκαν διατηρητέα για να έχουν απλά ένα ένδοξο τέλος όταν απροστάτευτα λυγίσουν από τον καιρό ή καμιά φωτιά ενδεχομένως. Η περιοχή του Κεραμεικού κυρίως αλλά και του Μεταξουργείου είναι γεμάτη από τέτοια και κάποια απ’ αυτά, όσα δεν στεγάζουν οίκους ανοχής γίνονται καταφύγια αστέγων ή απλά εστίες ρύπανσης και χώροι άλλων παρανόμων δραστηριοτήτων.

Ένας απ’ αυτούς δρόμους που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα και μάλιστα ακέραιο στο περισσότερο μήκος του είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο η οποία μάλιστα έχει πεζοδρομηθεί, πράγμα που δεν ενθουσίασε τους ιδιοκτήτες των παλιών σπιτιών για να επιστρέψουν στα πατρογονικά τους κι άλλα τα άφησαν στο έλεος της φθοράς ενώ όσα ήταν σε κάποια καλή κατάσταση τα νοίκιασαν για να γίνουν οίκοι ανοχής. Αυτά είναι και τα μόνα σπίτια στην οδό Ιάσονος που έχουν ανοιχτές πόρτες και μάλιστα όλες τις ώρες της ημέρας.

Η εγκατάλειψη της οδού Ιάσονος είναι παλιά υπόθεση και σίγουρα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί αλλά σήμερα κατοικούν αλλού, σε άλλες γειτονιές και πιθανόν ψηφίζουν σε άλλους δήμους. Δεν αποκλείεται όμως κάποιοι απ’ αυτούς ή τους απογόνους τους να ψηφίζουν στο Δήμο της Αθήνας και να έρθουν να ψηφίσουν σε κάποιο εκλογικό κέντρο στο Μεταξουργείο. Με την ευκαιρία μπορεί, να κάνουν και μια βόλτα και Στους γύρω δρόμους για να δούνε τα πατρογονικά σπίτια τους που ρημάζουν και ίσως σκεφτούν πόσο μάταιο είναι αυτό που κάνουν καθώς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και στην Ιάσονος και το Μεταξουργείο να επιστρέψει η παλιά ζωή.

ΑΘΗΝΑ, 20052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

Η ΠΟΛΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ

Πάνε πέντε χρόνια τώρα που είχα δει αυτό το προκλητικό γράφιτι στο Μεταξουργείο (Κεραμεικού και Πλαταιών γωνία) και δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη γιατί μπορεί να του πέρασαν καμιά άλλη στρώση τέχνης από πάνω ή να μην είναι πλέον όρθιος ο τοίχος που το φιλοξενούσε. Ήταν το θολό καλοκαίρι του ’12 που μέσα σε μια ύπουλη αδράνεια θυμάμαι, κυοφορούσε όλα τα απρόοπτα που ακολούθησαν στη ζωή μας και στην πόλη.

Είχα δει και άλλα χειρότερα σε αυτή τη γειτονιά αλλά τούτο με φόβισε γιατί ο άγνωστος καλλιτέχνης είχε καταφέρει να συμπυκνώσει σε μια κακότεχνη καρικατούρα της κεφαλής της θεάς Αθηνάς, της πολιούχου. Με ενόχλησε ομολογώ, με έκανε να μην μπορώ να το κοιτάξω πολύ ώρα, βιαστικά και πρόχειρα σκηνοθέτησα ένα πλάνο με τον πρώτο που πέρασε μπροστά της κι έφυγα. Το ξέχασα αλλά σήμερα που οι ειδήσεις είναι γεμάτες από φόβους που άφησαν ακλάδευτους να φουντώσουν στη ζούγκλα το θυμήθηκα…

ΑΘΗΝΑ, 12062017

ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΠΕΛΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Εκεί που έχουν φυτρώσει σήμερα τσουκνίδες, ήταν κάποτε το πάτωμα του ισογείου ενός σπιτιού στην οδό Δελγιώργη, στο Μεταξουργείο. Το σπίτι πάλιωσε, ρημάχτηκε κι έπεσε, τα μπάζα έφυγαν για τη χωματερή μαζί με τα πλακάκια και αφού δεν ενδιαφέρθηκε κανένας εργολάβος να κάνει αντιπαροχή, βρήκαν χώμα οι τσουκνίδες και τα αγριόδεντρα και πρόκοψαν. Πριν φράξουν το οικόπεδο, κάποιος με γόνιμη σαφώς έφεση στη καλλιτεχνία, πρόλαβε και ζωγράφισε στον τοίχο που ακουμπούσε κάποτε η εσωτερική ξύλινη σκάλα, ένα κορίτσι που μοιάζει να φορά μεγάλο καπέλο σαν να είναι στην εξοχή ή φωτοστέφανο, ως αγία της γειτονιάς την οποία αγνοούμε. Ως μια υπόμνηση έστω, ότι το σπίτι αυτό είχε και πάνω όροφο και ανεβοκατέβαιναν οι νοικοκυραίοι και ο κόσμος, έμεινε το έργο στον τοίχο.

-   - Η φιγούρα του κοριτσιού φαίνεται μόνο τούτες τις ημέρες του Γενάρη που δεν έχουν ψηλώσει ακόμη οι τσουκνίδες να την κρύψουν και πιστεύω πως θα διακρίνεται αρκετά χρόνια ακόμη τους χειμώνες που πέφτει η βλάστηση. Εκτός και αν από κάποια δυνατή βροχή καταρρεύσει όλος ο σοβάς και μείνουν γυμνές οι πέτρες του τοίχου. Τότε το οικόπεδο θα αδειάσει οριστικά αφού θα χάσει τη σκιά μιας άγνωστης ψυχής που κατοικεί εκεί μαζί με τις αδέσποτες γάτες της γειτονιάς.  

ΑΘΗΝΑ, 14012016

ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΒΑΣΑΝΟ

Δεξιά στον τοίχο όπου τελειώνει το παρατημένο οικόπεδο στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου και Μυλέρου στο Μεταξουργείο, το έργο ασφαλώς και είναι κατανοητό ακόμη και σε ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν επισκεφθεί τη ζούγκλα καθώς οι βασιλείς των ζώων είναι γνωστοί σε όλους και το ζευγάρωμά τους - βασιλικό ως τους αρμόζει είναι. Μένεις και το θαυμάζεις το χάρτινο σύμπλεγμα και λυπάσαι που η εικόνα είναι φθαρτή και θα λιώσει κάποτε από τον ήλιο και τη σκόνη και δεν θα βάζει πλέον ιδέες στους περαστικούς. Δίπλα, στο αριστερό άκρο του οικοπέδου ο άλλος τοίχος συμπληρώνει και υπερθεματίζει πάνω στο θέμα.  Για όλα τα ανθρώπινα αλλά και των ζώων τα πράγματα, ακόμη και οι βασιλικοί έρωτες κάποτε τελειώνουν καθώς το βάσανο της φθοράς  παραμονεύει - είτε αυτά είναι χάρτινα, είτε φυσικά…

ΑΘΗΝΑ, 13012016

ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΟΥΡΕΙΟΥ...

 

Καλησπέρα σας και καλά αποτελέσματα για τους υποψηφίους που ψηφίσετε και μακάρι αυτοί να προχωρήσουν σε πράγματα που θα σας κάνουν να μην μετανιώσετε για την επιλογή σας γιατί κάτι τέτοια διορθώνονται μόνο μετά από πέντε χρόνια! Τέλος πάντων θα έχουμε χρόνο μπροστά μας να τα κουβεντιάσουμε αυτά και βεβαίως να σκεφτούμε τι θα κάνουμε την επόμενη Κυριακή και ποιους θα επιλέξουμε να στείλουμε στο Κοινοβούλιο...

Ας σταθούμε όμως λίγο στη σημερινή μέρα, μια μέρα ξεχωριστή για την Αθήνα η οποία κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να εορτάζεται ως η ημέρα επιτροφής των Αθηναίων στις παλιές τους γειτονιές για να ψηφίσουν και ενδεχομένως να πάνε να δούνε τα πατρικά τους αν αυτά είναι ακόμη όρθια αν πρόκειται για παλιά σπίτια ή αν είναι ανοιχτά αν πρόκειται για διαμερίσματα που προέλυψαν από αντιπαροχές μονοκατοικιών και οικοπέδων.

Στο κέντρο της Αθήνας λοιπόν όπου κι εγώ ψηφίζω, ως φρέσκος Αθηναίος γιατί έπρεπε να περάσουν τριάντα χρόνια να μεταφέρω εδώ τα εκλογικά μου δικαιώματα, οι περισσότεροι που κυκλοφορούσαν ήταν όντως άνθρωποι που γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια στα Εξάρχεια αλλά κατεβαίνοντας πιο κάτω, προς Ομόνοια τα πράγματα άλλαξαν πολύ. Οι περισσότεροι που κυκλοφορούσαν ήταν αλλοδαποί οι οποίοι ουδόλως ενδιαφέρονταν για τις εκλογές και είχαν στήσει μάλιστα και το γνωστό κυριακάτικο μικροπάζαρο στη Ζήνωνος και στους παραδρόμους ενώ κανονικά είδα πως ετοιμάζονταν να αναχωρήσουν  τα λεωφορεία για την Αρμενία, τη Γεωργία και άλλες εξωτικές χώρες από τους σταθμούς που είναι πίσω από την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.

Προχωρόντας προς το Μεταξουργείο είδα πως σχεδόν κανένας από τους ανθρώπους εκεί δεν ενδιαφερόνταν να ψηφίσει. Οι κινέζοι άνοιγαν κανονικά τα μαγαζιά τους, οι ασιάτες γυρνοβόλαγαν στους οίκους ανοχής, οι εξαρτημένοι άρχισαν να συγκεντρώνονται στην οδό Ιάσονος η οποία με εντυπωσίασε σήμερα για την καθαριότητά της αλλά και για τα ωραία νέα γκράφιτι στους τοίχους των ερειπίων που στεγάζουν τον πληρωμένο έρωτα.  Εκεί έκατσα κι εγώ λίγο περιμένοντας μια εικόνα που ήθελα και μου ήρθε σύντομα, με τον ίσκιο ενός περιπλανώμενου που ήρθε κι έκατσε κάτω από μια πιπεριά, άναψε ένα τσιγάρο και άφησε χαλαρό το βλέμμα του να χαιδεύει την ξεχαρβαλωμένη πόρτα στο μπαλκόνι του ερειπίου....

ΑΘΗΝΑ, 18052014