ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ…

Καθώς περνούν τα χρόνια, το πανηγύρι των εκλογών με κάνει όλο και περισσότερο επιφυλακτικό. Όχι γιατί η πολιτική και ο διάλογος έπαψαν να με ενδιαφέρουν αλλά γιατί δεν θέλω η απογοήτευσή μου να επαναλαμβάνεται και κυρίως γιατί δεν θέλω πια οι επιλογές μου να στρέφονται κατά της θέλησης των νεότερων να αλλάξουν όπως αυτοί θέλουν τον κόσμο, έστω και δια της ψήφου και παραμερίζω μπροστά στις δικές τους.   

Μια σειρά εμπειριών μπορώ να τους απαριθμήσω αλλά να επηρεάσω με την επιλογή μου την τροχιά που θέλουν να βάλουν τον κόσμο, το θεωρώ αρκετά ανέντιμο. Η γενιά μου έκανε τις επιλογές της ήδη από την δεκαετία του ’70 και τα αποτελέσματα, καλά και κακά τα είδαμε. Καιρός είναι πια οι σημερινοί νέοι και νέες που μεγάλωσαν μέσα στη μακριά κρίση της τελευταίας 15ετίας να αφήσουν πίσω τους αυτή την στενάχωρη εποχή και χωρίς εμάς που την δημιουργήσαμε στην πλάτη, να ανοιχτούν σε μια καινούργια, πιο σύνθετη ασφαλώς και όπως δείχνουν οι εξελίξεις σε πολλούς τομείς πιο απρόοπτη. Αυτοί είναι εξάλλου που θα απολαύσουν τις επιτυχίες τους και θα απογοητευτούν από τα λάθη τους.

Όχι, η στάση μου δεν είναι συντηρητική, ούτε έχει να κάνει με τα «παλιά, ωραία χρόνια» και τη νοσταλγία μιας άλλης εποχής. Ούτε πάλι, επειδή δεν μπορώ να ακολουθήσω τις εξελίξεις στο TikTok, όπως παιδαριωδώς κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί μας και οι λογής – λογής υποψήφιοι, γκρινιάζω. Αντιθέτως προτείνω να ακούσουμε και να ακολουθήσουμε το ρεύμα των νέων και να πορευτούμε μαζί με τις επιλογές τους. Το σημαντικότερο δε που έχουμε να κάνουμε, είναι να πάψουμε να πιστεύουμε πως ήμασταν καλά παραδείγματα…  

***

Κάτι ήθελα να γράψω κι εγώ για τις εκλογές. Το έφερνα από εδώ, το έφερνα από εκεί, δεν με ικανοποιούσε. Ούτε κάτι ιδιαίτερο που θα μου έδινε αφορμή να μιλήσω, εύρισκα. Χθες όμως είδα μια εικόνα (την έχω δει πολλές φορές αλλά χθες μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση σίγουρα λόγω των ημερών) και πήρα φόρα. Ήταν η εικόνα μιας γιορτής αποφοίτησης από το Πανεπιστήμιο όπου όλοι οι πτυχιούχοι πλέον νέοι και οι νέες ζούσαν μια μεγάλη χαρά της ζωής τους. Έλαμπαν, γελούσαν, αγκαλιαζόντουσαν, έβγαζαν αναμνηστικές φωτογραφίες μπροστά στα Προπύλαια αλλά λίγα μέτρα πιο πέρα, πίσω από τον ανδριάντα του Γρηγορίου του Ε’ και τον πεζόδρομο με τα μπάζα των έργων μια άλλη ομάδα ανθρώπων, έκαναν ότι μπορούσαν να συντομεύσουν την ήδη μικρή ζωή τους…

Δεν θα προχωρήσω σε περισσότερα σχόλια αυτή τη στιγμή. Την βάζω όμως αυτή τη φωτογραφία να δείξω την αποτυχία μιας γενιάς και μιας κοινωνίας και φυσικά των λογής – λογής πολιτικών που έλαμψαν στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο αυτά τα χρόνια και αφήνω το θέμα να χειριστούν οι νεότεροι με τον τρόπο που αυτοί θα διαλέξουν…  

ΑΘΗΝΑ, 20052023            

ΜΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΚΛΟΓΩΝ

Είναι η ημέρα των εκλογών από τις ελάχιστες που στην Αθήνα παρατηρείται το πλέον δυναμικό κύμα εξόδου των παλαιών επήλυδων (χρησιμοποιώ την αρχαιοπρεπή αυτή λέξη για να μην αρχίσουν τίποτα παρεξηγήσεις με τους νεήλυδες αλλοδαπούς που πλημμύρισαν πρόσφατα όλη την Ελλάδα) προς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους προκειμένου να ψηφίσουν κάποιον από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει εκεί για τις τοπικές δημοτικές αρχές. Η ψήφος στην περίπτωση είναι και το τελευταίο ίσως στοιχείο που συνδέει τις ώριμες γενιές με τον γενέθλιο τόπο εκτός βέβαια από το εξοχικό, το οποίο, όπως το έφεραν τα πράγματα τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι έχουν μετανιώσει που το έχτισαν καθώς δεν προλαβαίνουν να πληρώσουν φόρους γι’ αυτά και τα παρατημένα προγονικά χωράφια. 

Έτσι λοιπόν για δυο ημέρες οι μη εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους του Δήμου Αθηναίων αλλά και σε πολλούς άλλους της Αττικής, άρα τυπικά και μη Αθηναίοι με κλειδώνουν τα σπίτια τους και με κάθε μέσο φεύγουν για την επαρχία όπου είναι εγγεγραμμένοι σε διάφορα δημοτολόγια και ας μην ξέρουν ποιος είναι δήμαρχος που εκλέγουν. Αν και θα έπρεπε οι περισσότεροι από τους «επαρχιώτες» να είναι κάποιας ηλικίας, εντούτοις κάποιες ανάγκες και ποικίλοι δεσμοί υποχρεώνουν ένα μεγάλο αριθμό ατόμων από τις νεότερες γενιές να διατηρούν τα εκλογικά τους δικαιώματα στην επαρχία. Έτσι λοιπόν οι εκλογές είναι η μέρα που στην Αθήνα έχουν μείνει οι αυτόχθονες, όσοι έκαναν μεταδημότευση και φυσικά οι χιλιάδες αλλοδαποί από τους οποίους ορισμένοι ψηφίζουν μάλιστα καθώς και οι τουρίστες που η παρουσία τους είναι ήδη φανερή παντού.

Κανονικά θα έπρεπε αυτή η ημέρα να είναι μια γιορτή για την Αθήνα πριν η άμπωτις αυτή των «επαρχιωτών» γίνει πλημμυρίδα και η ζωή συνεχίσει να κυλάει όπως πάντα, με τα ίδια προβλήματα τα οποία θα πρέπει να διαχειριστεί ο καινούργιος τοπικός άρχοντας.

Έτσι μου φάνηκε το Σάββατο το απόγευμα όταν μουσικές που ακούγονταν μέσα από το Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος με τράβηξαν προς το σημείο όπου δεκάδες Αθηναίοι είχαν πιάσει το χορό και χαίρονταν με την καρδιά τους μια γιορτή που είχαν στήσει διάφορες εθελοντικές καλλιτεχνικές και κοινωνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Η μουσικοχορετική εκδήλωση είναι μια από τις καθιερωμένες που γίνονται εκεί με πολλές αφορμές διάφορες στιγμές του χρόνου. Συμμετείχαν η χορευτική Ομάδα Ακαδημίας Πλάτωνος «Περπερούνα», η χορευτική ομάδα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, ο θίασος «Baumstrasse - Δρόμος με Δέντρα» και το Θέατρο «Εμπρός» ενώ φυσικά μπορούσε να χορέψει και όποιος άλλος από τους γείτονες και τους επισκέπτες του πάρκου ήθελε.

Και ήταν όντως μια γιορτή, σε έναν μοναδικό χώρο της Αθήνας που χάρη στη διάθεση των εθελοντών και τις ομάδες που τις συγκροτούν καθώς και στο «Συνεργατικό Καφενείο»  και την ομάδα «Πολιτεία». Η γιορτή απλά συνέπεσε με την παραμονή των εκλογών που σίγουρα τις είχαν στο μυαλό τους αλλά δεν έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν μια ωραία ημέρα με μουσικές και χορούς απ’ όλη την Ελλάδα τιμώντας έτσι εξ’ αποστάσεως και τις μικρές πατρίδες των προγόνων τους που άφησαν κάποτε για να κάνουν κάποτε την Αθήνα πρωτεύουσα και η οποία με την χθεσινή ψήφο τους ελπίζουν να γίνει καλύτερη για όλους. 

ΑΘΗΝΑ 30052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΟΤΑΝ Η ΨΗΦΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Ήταν εντελώς διαφορετική η κίνηση χθες στην πλατεία Βικτωρίας, στη Βάθης, στη Λιοσίων, στο Μεταξουργείο και φαντάζομαι σε πολλές άλλες από παλιές γειτονιές της Αθήνας. Λόγω εκλογών τις επισκέφτηκαν για λίγες ώρες οι Αθηναίοι που ζουν σε διάφορα απομακρυσμένα προάστια και με την ευκαιρία περπάτησαν και έψαξαν να βρουν στοιχεία  που να τους θυμίζουν τα χρόνια που έζησαν στα πατρογονικά σπίτια τον περασμένο αιώνα!

Πολλοί ήταν επίσης εκείνοι που νοστάλγησαν για μια ακόμη φορά τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια καθώς πήγαν να ψηφίσουν στα σχολεία που έκατσαν κάποτε στα θρανία τους. Ανάμεσά τους και ο Αλέξανδρος Σακκάς, δημοσιογράφος με ειδικότητα στην οινολογία ο οποίος πήγε να ψηφίσει στο ιστορικό 2ο Γυμνάσιο Αρένων Αθηνών, στη γωνία Αχαρνών και Χέϊδεν η το οποίο αφού έπαψε να λειτουργεί ως σχολείο ως το 1973 και το 1990 καταλήφθηκε από διάφορες ομάδες αντιεξουσιαστών. Η κατάληψη κράτησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013 όταν η Αστυνομία εκκένωσε το κτίριο και το οποίο αφού αποκαταστάθηκε υποδειγματικά μάλιστα άρχισε πάλι να λειτουργεί σαν σχολείο με το όνομα «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» προς τιμήν του μεγάλου σκηνοθέτη ο οποίος ήταν μαθητής σε αυτό και φωτογραφίες από το έργο του κοσμούν πολλούς χώρους. 

Ο Αλέξανδρος, γεννημένος και μεγαλωμένος τα μεταπολεμικά χρόνια στην περιοχή  αφού πρώτα ψήφισε μετά πήγαμε και κάτσαμε σε ένα καφενείο της πλατείας Βικτωρίας στην οποία χθες οι περισσότεροι που κυκλοφορούσαν ήταν όντως οι ψηφοφόροι και λιγότεροι οι αλλοδαποί. Εκεί άρχισε να μου αφηγείται για τα μαθητικά του χρόνια στο 2ο Γυμνάσιο τα χρόνια που η πλατεία ξεπερνούσε σε φήμη το Κολωνάκι και ήταν γεμάτη από όμορφα κτίρια τα οποία έβλεπε ένα – ένα να δίνουν τη θέση τους σε πολυκατοικίες, να μου μεταφέρει το κλίμα μιας εποχής που επικρατούσε η αισιοδοξία για το μέλλον. Μου μίλησε για τα εμβληματικά στοιχεία της περιοχής: το θέατρο της Κυρίας Κατερίνας, το Λύκειον Αθηνά του Ζηρίδη που λειτουργούσε εκεί, το καφενείο του Γιαννάκη που ήταν φανατικός ΑΕΚτζής, το κουρείο του Πολυχρόνη, το Φροντιστήριο Παπανικολάου που προετοίμαζε μαθητές για το Βαρβάκειο και άλλα πολλά που δεν υπάρχουν σήμερα καθώς στην πλατεία χτίστηκαν το μοντέρνο κίνημα που άρχισε να επικρατεί στην Αθήνα ύψωσε τις πρώτες πολυκατοικίες. Για κάθε χώρο και κάθε γωνιά της πλατείας είχε κάτι να αφηγηθεί.

Περισσότερο στάθηκε όμως στο σχολείο και τους συμμαθητές του, πολλοί από τους οποίους έγιναν πολύ επιτυχημένοι επιστήμονες αλλά και καλλιτέχνες που έγιναν πολύ γνωστοί. Ως άνθρωπος που παρατηρεί τα πάντα και με εξαιρετική μνήμη ο Αλέξανδρος, περιέγραψε την περίοδο της ακμής του 2ου Γυμνασίου και την αρχή της παρακμής του, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η οποία είχε να κάνει με τις αλλαγές στην πλατεία αλλά και σε όλη την Αθήνα. Κάποια στιγμή μέτρησε τα χρόνια που είχε να περάσει την πόρτα του σχολείου και τρόμαξε! Από το 1964 που λόγω του μεγάλου αριθμού των μαθητών, ανά τρεις θυμάται πως κάθονταν στα θρανία, μετέφεραν τους μισούς σε ένα άλλο που λειτούργησε στην γωνία Αχαρνών και Ιθάκης, είχε να περάσει μέσα. Η λειτουργία του πάλι σαν σχολείο και για πρώτη φορά μάλλον στην ιστορία του σαν εκλογικό κέντρο, ήταν μια ευκαιρία γι’ αυτόν να θυμηθεί μια ολόκληρη εποχή και να μοιραστεί μαζί μου κάποιες στιγμές. Στις επαναληπτικές της επόμενης Κυριακής δώσαμε ραντεβού να μιλήσουμε για περισσότερα και για το σχολείο και την περιοχή της Βικτωρίας.

ΑΘΗΝΑ, 28052019. Εφημερίδα "Φιλελεύεθρος", σελ. 36.

ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ AΕΡΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ;

Δεν μας μένουν παρά λίγες ώρες για να ανοίξουν οι κάλπες να υποδεχτούν την ψήφο μας για την μικρή πατρίδα καθενός μας, τους Δήμους δηλαδή, τις μεγάλες περιφέρειες που συνθέτουν τη χώρα μας και την μεγαλύτερη απ’ όλες, την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα αυτών των τριπλών εκλογών θα κρίνει και πότε θα γίνουν στο επόμενο χρονικό διάστημα και οι εθνικές εκλογές που όλοι περιμένουν σαν μια οριακή στιγμή για τη χώρα.

Όντως πρόκειται για τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων χρόνων και η χρονιά που διανύουμε θα αναφέρεται στο μέλλον σαν η χρονιά που πήγαμε μπροστά ή γυρίσαμε πίσω σε άλλες σκοτεινές εποχές και τούτο φυσικά και θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι, Έλληνες και Ευρωπαίοι. Αυτοί είναι πάλι που θα επιλέξουν και τους ανθρώπους που θα πάρουν τις κρίσιμες αποφάσεις, για όλες τις πατρίδες και το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων.

Την ευθύνη για την εκλογή την φέρουν εξ ολοκλήρου οι ψηφοφόροι οι οποίοι πρέπει να επιλέξουν τον καταλληλότερο για όλες τις αρχές και οπωσδήποτε και οι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες, παλιοί και δοκιμασμένοι αλλά και καινούργιοι που είτε θέλουν να προσφέρουν ή απλά τους γοητεύει η εξουσία σε όποια κλίμακα αυτή τους γοητεύει. Οι ψηφοφόροι είναι αυτοί πάλι που θα κρίνουν τα όποια προγράμματα έχουν οι υποψήφιοι και αναλόγως θα ψηφίσουν αυτό που υποτίθεται θα είναι καλύτερο και θα ωφελήσει τον τόπο τους.

Ποιος θέλει την κορυφογραμμή πάνω από τα Καμάρια γεμάτη ανεμογεννήτριες;

Το ζητούμενο σε όλες τις εκλογές φυσικά και είναι το μέλλον κάθε τόπου! Το θεμελιακό στοιχείο της ύπαρξής μας που άλλοι το λένε Δήμο κι άλλοι πατρίδα σε μια εποχή μάλιστα που σφόδρα αμφισβητείται η έννοια και οι προσεγγίσεις ως προς τον βαθμό της υπονόμευσής της ποικίλλουν. Δεν θα αναφερθώ σε ορισμένες περιπτώσεις που η πατρίδα αμφισβητείται από ορισμένους τόσο που προκαλεί αμηχανία σε όσους πιστεύουν ακόμη ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να προχωράει χωρίς να τον πληγώνει η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται διάφοροι τυχαίοι αλλά και κάποιοι δυστυχώς που έχουν πρόγραμμα.

Κάθε τόπος φυσικά και έχει τις ιδιαιτερότητές του· βουνά, νησιά, πεδιάδες, πόλεις, χωριά και τα προβλήματα αλλά και οι χάρες του είναι διαφορετικές και έτσι συνήθως αντιμετωπίζονται. Διαβάζοντας όμως τα προγράμματα των υποψηφίων και ακούγοντας τις υποσχέσεις τους καταλαβαίνουμε πως ελάχιστοι έχουν αφιερώσει εκτός από την προεκλογική περίοδο κάποιο χρόνο να τον περπατήσουν και να τον γνωρίσουν ενώ οι περισσότεροι έχουν αναθέσει σε κάποιο γραφείο να τους φτιάξει το πρόγραμμα κι αυτό το έχει αντιγράψει από κάποιο και πάει λέγοντας. Κάτω από την «ανάπτυξη» στοιβάζουν ένα σωρό σκέψεις οι περισσότερες από τις οποίες μοιάζουν με πυροτεχνήματα που θα σβήσουν μόλις κλείσει η κάλπη και νικητές και ηττημένοι κάτσουν ο καθένας στον πάγκο του.

Όπως και να έχει το πράγμα, αυτός που θα πληρώσει θα είναι ο τόπος και ο οποίος δεν έχει στόμα να μιλήσει και πόδια να φύγει μακριά. Πάνω του θα εφαρμοστούν ένα σωρό απίθανες ιδέες που ενώ υποτίθεται θέλουν το καλό του, θα τον ταπεινώσουν, θα τον προσβάλλουν, θα τον πληγώσουν, θα τον μαγαρίσουν και εν τέλει θα τον εξαντλήσουν. Τέτοια, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν η πολιτική που ασκήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και καμιά δημοτική αρχή (μην αναφερθώ και στις κοινοτικές που καταργήθηκαν) δεν κρίθηκε για τις ζημιές που προκλήθηκαν σε κάποιον τόπο είτε από τις λαθεμένες πρωτοβουλίες τους είτε από την αδιαφορία τους.

Ποιος θα υπογράψει να γεμίσουν όλες οι κορυφές πάνω από το Μέγδοβα ανεμογεννήτριες;

Οι ντόπιοι, οι ψηφοφόροι επί του προκειμένου που επέλεξαν αυτούς τους άρχοντες, μοιρασμένοι στους δικούς τους και τους αντιπάλους, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν να έρθει η σειρά τους τους να συνεχίσουν, τις περισσότερες φορές, το έργο της ανάπτυξης. Με την πάροδο του χρόνου μιας και σε κανέναν δεν αποδίδεται ευθύνη, τα πράγματα ξεχνιούνται και ακολουθεί σχεδόν πάντα, η αναγνώριση του υπαίτιου ακόμα και ως ευεργέτη της περιοχής. Έτσι επέρχεται σιγά – σιγά ο ηθικός μαρασμός κάθε τοπικής κοινωνίας και η αλήθεια για τα πράγματα χώνεται βαθιά για να μην βλαστήσει ποτέ πια.

Η πρακτική αυτή ήταν που απαξίωσε όσο τίποτα τον Τόπο σαν ένα πράγμα που δεν ανήκε σε κανέναν και χωρίς τη στοιχειώδη σκέψη για το πώς αυτός θα παραδοθεί στην επόμενη γενιά. Πιο κραυγαλέο από την αδιαφορία για την καταστροφή των δασών της Ελλάδας από τις πυρκαγιές δεν υπάρχει. Ενώ όλοι ξέρουν πως η φωτιά περιμένει την κατάλληλη στιγμή κάθε καλοκαίρι να ξεσπάσει αμείλικτη, παραπέμπουν την ευθύνη της πρόληψης σε αόρατες και οκνηρές υπηρεσίες που έχουν πλήθος επιχειρησιακών σχεδίων στα χαρτιά αλλά συνήθως διαθέτουν ελάχιστο εξοπλισμό και μέσα να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο φαινόμενο. Κι αν επιχειρήσουν, θα βρουν μπροστά τους ένα βουνό εμπόδια που κι αυτά έχουν να κάνουν με την αδιαφορία και τον κακό συντονισμό των σχετικών υπηρεσιών.

Τα βουνά ήταν η Κιβωτός του κόσμου και δεν πρέπει να αφεθούν στην διάθεση κάθε εργολάβου.

Οι πυρκαγιές είναι μόνο ένα παράδειγμα από το πλήθος των ζητημάτων που αφορούν την αδιαφορία των πάντων για τον τόπο. Το ίδιο αντιμετωπίζεται το ζήτημα των νερών, με την εκπληκτική ρύπανσή τους από κάθε είδους δραστηριότητες τόσο των επιφανειακών, όσο και του υπεδάφους. Το ίδιο και η θάλασσα που γίνεται αποδέκτης όλων των λυμάτων. Το ίδιο πάλι υποφέρουν και οι πεδιάδες από την αλόγιστη εκμετάλλευση.

Τελευταία στη σειρά των στοιχείων του τόπου που ταπεινώνονται χάρη στην ανάπτυξη είναι η εγκατάσταση βιομηχανικών μονάδων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΒΑΠΕ) σε κάθε κορυφή των βουνών της Ελλάδας. Είναι ένας καινούργιος τρόπος εκμετάλλευσης της φύσης που στηρίζεται σε μια σειρά υπολογισμένων και επιδοτούμενων μάλιστα ενεργειών που αποδίδουν τεράστια κέρδη σε ορισμένες βιομηχανίες και λόμπυ οικονομικών συμφερόντων.

Αυτά, πίσω από τη μάσκα της προστασίας του περιβάλλοντος, αφού έχουν στρώσει το δρόμο με μεγάλης κλίμακας και ποικιλίας τρόπων επιβάλουν την ανάπτυξη ακόμη και σε περιοχές ειδικής προστασίας μεγάλων συγκροτημάτων από ανεμογεννήτριες και δικτύων τα οποία κυριολεκτικά ξεθεμελιώνουν τον τόπο, δημιουργούν ανεπανόρθωτες βλάβες στα οικοσυστήματα, αλλοιώνουν σε τραγικό βαθμό το τοπίο και επηρεάζουν αρνητικά τις δραστηριότητες των ανθρώπων και την ισορροπία ακόμη του κλίματος.

Ακόμη και στην "Κοιμωμένη των Αγράφων" θέλουν να φυτέψουν ανεμογεννήτριες.

Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής είναι ήδη ορατά σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά οι τα συμφέροντα που προωθούν τις ΒΑΠΕ εκτός του ότι είναι πανίσχυρα σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επιβάλλουν τη θέλησή τους σε πολλές τοπικές κοινωνίες μέσω των επιλογών που κάνουν οι τοπικοί άρχοντες και χωρίς προηγουμένως να γίνει ένας έστω ενημερωτικός διάλογος με τον κόσμο. Κι όταν αυτός γίνεται, είναι γεμάτος είναι γεμάτος από ψευδείς πληροφορίες και αμφίβολες επιστημονικές προσεγγίσεις που στοχεύουν στην ανάγκη των ανθρώπων και οι λύσεις που προσφέρουν δεν έχουν καμιά συνέχεια και συνέπεια.

Την ευθύνη για την εξέλιξη αυτής της κατάστασης την έχουν οι τοπικοί άρχοντες και είναι αυτοί που με την υπογραφή τους επιτρέπουν την άλωση και των ελληνικών βουνών από λογής – λογής επιχειρηματίες που στόχος τους δεν είναι να παράξουν πράσινη ενέργεια όπως λένε από ανανεώσιμες πηγές, τον αέρα δηλαδή αλλά να αυξήσουν με κάθε τρόπο τα κέρδη τους προκαλώντας και μια σύγχυση στις τοπικές κοινωνίες με τις ανυπόστατες υποσχέσεις για την ανάπτυξη.

Στην περίπτωση, η μόνη δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει είναι η ενημέρωση και αυτή είναι υποχρεωμένοι να κάνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη κάθε τόπου και θέλουν να αναλάβουν τις τύχες τους. Η δέσμευσή τους ότι θα εξαντλήσουν κάθε πτυχή του διαλόγου πάνω στις ΒΑΠΕ πριν βάλουν την υπογραφή τους είναι η πιο τίμια στάση και τους προφυλάσσει από την οργή του κόσμου στο μέλλον. Κι ακόμη, όσοι τοπικοί άρχοντες στο παρελθόν, είτε από ελλιπή ενημέρωση ίσως, είτε από επιπολαιότητα (για να είμαστε πιο ειλικρινείς) υποστήριξαν αυτού του είδους την ανάπτυξη, οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι μια ευκαιρία να αλλάξουν θέση μέσω της ψήφου των δημοτών τους.

Ποιος μπορεί να φανταστεί όλες τις κορυφές των Αγράφων φυτεμένες με ανεμογεννήτριες;

Αρκεί βέβαια αυτή η θέση να είναι ειλικρινής και να στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε αυτά που προσφέρουν αφειδώς και με ύποπτο πολλές φορές τρόπο οι εργολάβοι οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν είναι και ψηφοφόροι τους και φυσικά δεν θα υποστούν τις όποιες συνέπειες της καταστροφής. Μόλις κάνουν τη δουλειά τους, ούτε που θα γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω τι άφησαν αλλά θα κάνουν και πως δεν γνωρίζουν τον Δήμαρχο, τον Κοινοτικό Σύμβουλο, τον Πρόεδρο και όποιον άλλο τοπικό παράγοντα έχει βάλει την υπογραφή του να γίνει κάθε κορυφή σε όλη την Ελλάδα κρανίου τόπος. Κι έτσι, με αυτό το αρνητικό πρόσημο, θα μείνουν στην Ιστορία κι θα αποτελούν κακό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές σε κάθε τόπο. 

ΑΘΗΝΑ, 24052019

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΟΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ» ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Το ενδιαφέρον του Αντώνη Παπαδάκου για τα κοινά του τόπου του δεν προέκυψε τώρα, ενόψει των αυτοδιοικητικών  εκλογών της ερχόμενης Κυριακής αλλά ούτε και ήταν κάτι που ευκαιριακά εξέφραζε στο παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις. Άνθρωπος της αγοράς ο Αντώνης ήταν και είναι σε καθημερινή επαφή με  τον κόσμο της Καρδίτσας, έβλεπε τα προβλήματα αλλά και τις δυνατότητες που έχει o νομός και όλη η Θεσσαλία και ήταν πάντα σε ανοιχτό διάλογο με τον κόσμο που ασχολούνταν με την πρωτογενή παραγωγή, την μεταποίηση των προϊόντων του τόπου του, το εμπόριο και τον τουρισμό.   

Στην αγορά ο Αντώνης Παπαδάκος συνάντησε και τον Δημήτρη Κουρέτα, τον καθηγητή Βιοχημείας – Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που δεν περιορίζεται στη θεωρία αλλά τις ιδέες του τις κάνει πράξη και με την εμπειρία που έχει αποκτήσει πάνω στα ζητήματα διατροφής και την σχετική τεχνολογία και την επαφή του με τους παραγωγούς και τους επαγγελματίες όλης της Θεσσαλίας, προτείνει μιας άλλης μορφής ανάπτυξη που στηρίζεται στην αγροτοδιατροφή, τον πολιτισμό και τον τουρισμό. Η πρότασή του εξελίχθηκε σε πολιτικό πρόγραμμα και με καλά επεξεργασμένες και δοκιμασμένες θέσεις, μπήκε επικεφαλής του συνδυασμού «Πρωτοβουλία» για τις περιφερειακές εκλογές στη Θεσσαλία και στις λίστες βλέπουμε πολλούς ανθρώπους που έχουν το ίδιο όραμα.  Οι θέσεις της «Πρωτοβουλίας» ήταν που έκαναν τον Αντώνη Παπαδάκο να συμμετάσχει στις εκλογές και να μπει δυναμικά στον αγώνα για να γίνουν γνωστές στην Καρδίτσα, στη Θεσσαλία και σε όλη την Ελλάδα. 

Ο Αντώνης Παπαδάκος, ένας ενεργός πολίτης της Καρδίτσας είχε ένα όνειρο: Να φτιάξει ένα κατάστημα όπου ο Καρδιτσιώτης και ο επισκέπτης της Καρδίτσας θα εύρισκαν τα προϊόντα του νομού, είτε αυτά προέρχονταν από τον κάμπο, είτε από τα Άγραφα και γι’ αυτό άνοιξε πριν από τρία χρόνια το παντοπωλείο «Αμάραντες Γεύσεις» στην Δημοτική Αγορά. Ο κύκλος του εκεί τέλειωσε και από σήμερα ήδη λειτουργεί με το ίδιο μοντέλο και καινούργιες προτάσεις στον κεντρικό δρόμο Δ. Τερτίπη 12 και τούτη τη φορά δεν περιορίζεται στον παραδοσιακό τρόπο αλλά ανοίγεται και στο ηλεκτρονικό εμπόριο.

Η σκέψη που τον οδήγησε σε αυτή την επιλογή ήταν να είναι πιο κοντά στους συντοπίτες του κυρίως όμως στους τουρίστες και τους επισκέπτες της Καρδίτσας και φιλοδοξεί να γίνει η βιτρίνα της καρδιτσιώτικης διατροφικής παραγωγής και επιχειρηματικότητας.

Ο Αντώνης Παπαδάκος έχει ένα όραμα για τον τόπο του και συμμετάσχει εθελοντικά σε αρκετές ομάδες και πρωτοβουλίες που θέλουν μια άλλη ανάπτυξη στην Καρδίτσα, σεβόμενη πρώτα απ’ όλα το περιβάλλον και κυρίως τα Άγραφα αλλά και να στηρίζεται στην παράδοση καθώς και την προβολή του αληθινού προσώπου της πατρίδας του. Ενεργό μέλος του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας που έχει να επιδείξει τεράστιο έργο με τους ποδηλάτες που δίνουν ένα άλλο χρώμα στην πόλη και φυσικά του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού του, του Αμαράντου, καθώς και με τη συμμετοχή στο Δ.Σ. Δ.Ο.Π.Α. Καρδίτσας, στο Δ.Σ. του Αγροτοτουρισμού Θεσσαλίας θέλει να δει τον τόπο του να μπει σε ένα δρόμο ανάπτυξης και να ξεχωρίζει σε όλη την Ελλάδα.    

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 23052019

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΑΤΣΙΟΥΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Οι ρίζες του Κώστα Φίλιππα Πλατσιούρη είναι βαθιές αγραφιώτικες και ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε αυτός είναι που διαμόρφωσε και συνεχίζει να επηρεάζει τη ζωή του και η στάση του απέναντι στα πράγματα της μικρής του πατρίδας και της Καρδίτσας αναγνωρίζεται από την πλειονότητα των συμπατριωτών του στα Άγραφα και την Καρδίτσα καθώς παραμένει ενεργό μέλος της κοινότητας της Νεράιδας (Σπινάσα) και με διαρκή συμμετοχή στα κοινά. 

Στο παρελθόν διετέλεσε και πρόεδρος του τοπικού διαμερίσματος Νεράιδας και η θητεία του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις για την προσοχή που έδωσε στα ζητήματα του χωριού του, την αλληλεγγύη προς τους συγχωριανούς του και φυσικά την προσπάθεια για την επίλυση ζωτικών ζητημάτων, όπως η συγκοινωνία, η περίθαλψη, η καθαριότητα, η φροντίδα των ηλικιωμένων, η προώθηση του παραμεγδόβιου δρόμου για να αποκτήσει σύνδεση η Καρδίτσα με την Ευρυτανία και το Αγρίνιο. Με την ίδια ζέση εργάστηκε για τα ζητήματα της Νεράιδας και ως αντιπρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Νεράιδας.

Ο Κώστας Πλατσιούρης εργάζεται και προσφέρει στο λεπτό και ευαίσθητο  σύστημα της ψυχικής υγείας στην Καρδίτσα όπου και διαμένει με την οικογένειά του σε ένα σπίτι έξω από την πόλη όπου κρατάει και την παράδοση της Νεράιδας που θέλει κάθε σπίτι να έχει και τον κήπο του καθώς και το κοπαδάκι του και διαρκώς ανοιχτή την πόρτα του.

Στις εκλογές για την περιφέρεια της Θεσσαλίας, ο  Κώστας Πλατσιούρης συμμετέχει στον συνδυασμό «Η Θεσσαλία στην Καρδιά μας» με επικεφαλής τον Νίκο Τσιλιμίγκα και η ψήφος στο πρόσωπό του έχει ιδιαίτερη σημασία για την Καρδίτσα και τα Άγραφα.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 21052019

Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Όσο πιο παλιά είναι κάποια συνοικία της Αθήνας, τόσο περισσότερα παρατημένα σπίτια έχει και από τα οποία ένας μεγάλος αριθμός είναι σχεδόν ερείπια και επικίνδυνα για κατοίκηση. Αυτή την κατάσταση βλέπουμε κυρίως στου Ψυρρή, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο, στα Πετράλωνα και στις άλλες νότιες συνοικίες πάνω και κάτω από τις γραμμές του τρένου καθώς και σε ορισμένες γειτονιές κάτω από την Αχαρνών.  

Αυτές οι συνοικίες ήταν και οι πρώτες που απλώθηκε η Αθήνα από τότε που έγινε πρωτεύουσα και σε αυτά τα σπίτια, άλλα χτισμένα στο σχέδιο της πόλης και άλλα αυθαίρετα μεγάλωσε η γενιά που δρασκέλισε τον  αιώνα των μεγάλων υποσχέσεων, τον 20^ο που η Ελλάδα έζησε μεγάλες νίκες αλλά και τρομακτικές καταστροφές. Μικρά σπίτια τα περισσότερα χτισμένα από εμπειροτέχνες που συνταίριασαν τα λαϊκά στοιχεία με τις τάσεις της αρχιτεκτονικής η οποία με μεγάλους εκπρόσωπούς της τότε άρχιζε τότε να διαμορφώνει την σύγχρονη Αθήνα συνέθεσαν μια σειρά από όμορφες γειτονιές και τις οποίες νοσταλγούμε, όταν κομμάτια τους βλέπουμε στις κινηματογραφικές ταινίες που γυρίστηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και πριν την περίοδο της αντιπαροχής. 

Είναι αρκετά τα σπίτια εκείνης της εποχής που είναι ακόμη και τούτο οφείλεται κυρίως σε ζητήματα που προέκυψαν μεταξύ των κληρονόμων κι έτσι γλίτωσαν την αντιπαροχή. Στη σωτηρία ορισμένων έχει εμπλακεί και η αρχαιολογική υπηρεσία εξαιτίας των αρχαίων που ενδεχομένως κρύβονται στο έδαφος ενώ ορισμένα κηρύχθηκαν διατηρητέα για να έχουν απλά ένα ένδοξο τέλος όταν απροστάτευτα λυγίσουν από τον καιρό ή καμιά φωτιά ενδεχομένως. Η περιοχή του Κεραμεικού κυρίως αλλά και του Μεταξουργείου είναι γεμάτη από τέτοια και κάποια απ’ αυτά, όσα δεν στεγάζουν οίκους ανοχής γίνονται καταφύγια αστέγων ή απλά εστίες ρύπανσης και χώροι άλλων παρανόμων δραστηριοτήτων.

Ένας απ’ αυτούς δρόμους που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα και μάλιστα ακέραιο στο περισσότερο μήκος του είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο η οποία μάλιστα έχει πεζοδρομηθεί, πράγμα που δεν ενθουσίασε τους ιδιοκτήτες των παλιών σπιτιών για να επιστρέψουν στα πατρογονικά τους κι άλλα τα άφησαν στο έλεος της φθοράς ενώ όσα ήταν σε κάποια καλή κατάσταση τα νοίκιασαν για να γίνουν οίκοι ανοχής. Αυτά είναι και τα μόνα σπίτια στην οδό Ιάσονος που έχουν ανοιχτές πόρτες και μάλιστα όλες τις ώρες της ημέρας.

Η εγκατάλειψη της οδού Ιάσονος είναι παλιά υπόθεση και σίγουρα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί αλλά σήμερα κατοικούν αλλού, σε άλλες γειτονιές και πιθανόν ψηφίζουν σε άλλους δήμους. Δεν αποκλείεται όμως κάποιοι απ’ αυτούς ή τους απογόνους τους να ψηφίζουν στο Δήμο της Αθήνας και να έρθουν να ψηφίσουν σε κάποιο εκλογικό κέντρο στο Μεταξουργείο. Με την ευκαιρία μπορεί, να κάνουν και μια βόλτα και Στους γύρω δρόμους για να δούνε τα πατρογονικά σπίτια τους που ρημάζουν και ίσως σκεφτούν πόσο μάταιο είναι αυτό που κάνουν καθώς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και στην Ιάσονος και το Μεταξουργείο να επιστρέψει η παλιά ζωή.

ΑΘΗΝΑ, 20052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Με την πολιτική η σχέση μου ποτέ δεν ήταν ενθουσιώδης. Λόγω της δουλειάς όμως πάντα την εύρισκα διαρκώς μπροστά μου αλλά εκ των πραγμάτων έπρεπε να κρατάω τις αποστάσεις μου αρκούμενος να σχολιάζω πρόσωπα και πράγματα με τον δικό μου τρόπο και πάντα με την υπογραφή μου στις εφημερίδες και τα περιοδικά. Χάριν τούτου ποτέ δεν παρασύρθηκα με υποψηφιότητες αλλά δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος. 

Εξαίρεση σε αυτή τη στάση ήταν μόνο ο χώρος της οικολογίας στον οποίο είχα δραστηριοποιηθεί από πολύ νωρίς και τον υποστήριξα από τα πρώτα βήματά του στη δεκαετία του ’80. Με αρχή τις εκλογές του 1989 (ποιος άραγε θυμάται των πρώτη επιτυχία της οικολογίας;) πολλές ήταν οι φορές που εκτέθηκα στις εθνικές εκλογές με τα κατά καιρούς σχήματα που παρουσίαζε ο χώρος της οικολογίας. Τελευταία φορά ήταν στις ευρωεκλογές του 2014 με τον συνδυασμό «ΠΡΑΣΙΝΟΙ – Αλληλεγγύη, Δημιουργία, Οικολογία» με επικεφαλής τον Νίκο Χρυσόγελο και το αποτέλεσμα δεν μας απογοήτευσε.

Τούτη τη φορά εκτίθεμαι πάλι στις ευρωεκλογές της 26 Ιουνίουμαζί με τον Νίκο Χρυσόγελο και πολλούς καλούς φίλους και φίλες στον συνδυασμό  «ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» ελπίζοντας σε ένα καλό αποτέλεσμα που δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά η διαφορετική ματιά και προσέγγιση στα κρίσιμα πράγματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας, η Ευρώπη και ο πλανήτης. Η δυνατή ομάδα των υποψηφίων έχει αποδείξει πως στην πολιτική δεν αρκεί η δύναμη αλλά τα καλύτερα αποτελέσματα τα φέρνει ο τρόπος που βλέπουμε και διαχειριζόμαστε τα πράγματα είτε αυτά προκύπτουν ξαφνικά ή χρονίζουν… 

ΑΘΗΝΑ, 13052019

ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΥ

Μια από τις πιο ωραίες στιγμές της ημέρας, σήμερα το μεσημέρι που με τον φακό μου «έπιασα» έναν πολύ υποψιασμένο και προσεκτικό τσαλαπειτινό που κατέβηκε στο φρέσκο γκαζόν στο Ζάππειο. Η εικόνα με έβαλε σε σκέψεις για το πόσες τέτοιες πράσινες γωνιές θα μπορούσαν να γίνουν στην Αθήνα να έρχονται να βοσκούν όχι μόνο οι τσαλαπετεινοί αλλά όλα τα πετούμενα της πόλης και να ξαπλώνουν οι άνθρωποι να χαίρονται τη μέρα τους. Το φορτώνω στο ωραίο τσαλαπετεινό το μήνυμα και το στέλνω σε όλους τους υποψηφίους!!! 

ΑΘΗΝΑ, 10052019 

ΔΥΟ ΠΛΑΤΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΕΝΑΣ…

Κατά κανόνα, τα μεγάλα δέντρα μεγαλώνουν και πεθαίνουν καθένα μοναχό του και στο σημείο που φύτρωσαν. Λίγες φορές όμως και σε ορισμένα είδη παρατηρείται το φαινόμενο των ξενιστών, ήτοι διάφορα άλλα είδη, αναρριχητικά κυρίως που σκαρφαλώνουν σε μεγαλύτερα και ψηλότερα για να επιβιώσουν γιατί δεν μπορούν να σταθούν όρθια μόνα τους ενώ υπάρχουν και ορισμένα, παράσιτα τα λένε, που τρέφονται κιόλας από τους χυμούς ή το σώμα εκείνων που τα φιλοξενούν.

Είναι σπάνιο, κάποια δέντρα που ενώ φυτρώνουν καθένα ξεχωριστά να ενωθούν σε ένα σώμα και τούτο ασφαλώς αποτελεί θαύμα εκτός από τις περιπτώσεις των εμβολιασμών που αποτελούν μέθοδο βελτίωσης των ειδών. Ένα τέτοιο θαύμα είδα πριν από λίγες μέρες δίπλα από τον ωραίο, παλιό δρόμο που οδηγεί από το χωριό Άγιος Νικόλαος (Λάσπη) προς το Καρπενήσι. Δυο πλάτανοι με ξεχωριστές ρίζες είχαν ενωθεί και αποτέλεσαν ένα δέντρο. Πώς έγινε αυτό; Πιθανόν κάποτε που ακόμη ήταν δυο βλαστάρια κάποιος να πήγε και να τα έκανε κόμπο αλλά επειδή δεν έσπασαν τα αγγεία τους, αυτά καθώς αύξαιναν, εξελίχθηκαν ως ένας κορμός που κατόπιν έγινε ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο το οποίο ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα στο ωραίο δάσος…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04072015

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ η παράταξη «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» πήρε 1346 ψήφους, ήτοι το 48% ήτοι και βγάζει 5 έδρες στο 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο. Τις περισσότερες ψήφους, 740 πήρε η Μαρία Αντωνιάδου η οποία υπήρξε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ πριν από τέσσερα χρόνια και ακολούθησαν οι συνάδελφοι Άρια Αγάτσα, Χρήστος Μαζανίτης, Μάκης Διόγος και Αγγελική Γυπάκη. Οι υπόλοιπες παρατάξεις πήραν από 305 έως 178 ψήφους και από μια έδρα και αναμένουμε να δούμε πως θα σχηματιστεί το νέο προεδρείο γιατί τα πράγματα για τον κλάδο δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Ένα δε από τα πράγματα που δεν ενθουσίασαν καθόλου τον κλάδο ήταν η μεγάλη αποχή από τις εκλογές.

Εμένα με ψήφισαν 39 συνάδελφοι, είχα δηλαδή αύξηση κατά 80% των 25 ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές του 2015 και ευχαριστώ όλους τους συναδέλφους που με σταύρωσαν και βεβαίως και αυτούς που δεν ψήφισαν τούτη τη φορά και θα έχουν την ευκαιρία να το επαναλάβουν το 2019 που ελπίζω να μαζευτώ επιτέλους από τις περιπλανήσεις μου στην Ελλάδα. Ως τότε πιστεύω πως θα έχω τελειώσει και κάτι εκδόσεις και βιβλία που έχω σε εξέλιξη και θα ασχοληθώ και με τα συνδικαλιστικά μας πράγματα. Το θετικό πάντως σε αυτές τις εκλογές ήταν ότι άρχισε να φαίνεται σε στάμπα σε μπλουζάκι ο λογότυπος του Ακτήμονα, ο κορμός δηλαδή του κομμένου δέντρου  που έγινε μολύβι στο Χαλάνδρι και θα μας ακολουθεί στο εξής στενά στις περιπλανήσεις μας. 

ΑΘΗΝΑ, 09062017

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ

Όταν η Ελευθεροτυπία μετέφερε τα γραφεία της από την οδό Κολοκοτρώνη 8, δίπλα από την Παλαιά Βουλή στην οδό Μίνωος 10 στο Νέο Κόσμο το καλοκαίρι του 1992, όλοι που δουλεύαμε εκεί είχαμε ένα μούδιασμα. Ένας κόσμος που είχαμε συνηθίσει άλλαζε· οι παλιότεροι κυρίως που έζησαν μια λαμπρή εποχή κατά την οποία τα γραφεία όλων των εφημερίδων βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας ένιωθαν πως ο κόσμος που ήξεραν σιγά – σιγά περιορίζονταν και έρχονταν ένας καινούργιος ο οποίος θα έκρυβε πολλές εκπλήξεις.

Οι νεότεροι είδαμε τη μετακίνηση με ενθουσιασμό καθώς νιώθαμε από την πλευρά μας ότι θα ήμασταν εκείνοι που θα βάζαμε τη σφραγίδα μας στη νέα εποχή που άνοιγε, μια καινούργια με πολύ χρήμα για το οποίο κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει από πού προέρχονταν, ούτε για τη γραμμή που έδιναν πλέον οι διαφημιστικές εταιρείες νοιάστηκε κανένας. Γραμμή η οποία άρχισε να φαίνεται στην αύξηση των σελίδων των εφημερίδων και στο βάρος που ζύγισε η σακούλα με τα ποικίλα «δώρα» και τα ειδικά περιοδικά που φιλοξενούσαν τα φύλλα της Κυριακής. Για να γίνουν όλα αυτά όμως, επιστρατεύτηκαν εκατοντάδες άτομα εκτός των δημοσιογράφων και των παραδοσιακών τεχνικών και δημιουργήθηκαν πολλές νέες θέσεις εργασίας και ειδικότητες που δεν φανταζόμασταν ότι υπήρχαν και γέμισαν ασφυκτικά όλοι οι όροφοι του πολυτελούς γυάλινου κτιρίου της Ελευθεροτυπίας κόσμο και η γειτονιά με κίνηση, αυτοκίνητα και μαγαζιά κάθε είδους.

Το πανηγύρι με το πολύ χρήμα κράτησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια μέχρι που τα σύννεφα της παγκόσμιας κρίσης σκέπασαν και την Ελλάδα και επόμενο ήταν να επηρεάσουν και τον χώρο των εφημερίδων στην αρχή και κατόπιν όλων ανεξαιρέτως των ΜΜΕ, παραδοσιακών και ηλεκτρονικών. Αποτέλεσμα ήταν να αρχίσουν να κλονίζονται τα ευάλωτα, για πολλούς και διαφόρους λόγους, μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και να μαραζώνουν οι εφημερίδες και τα περιοδικά που επλήγησαν και από την ανάπτυξη και εξάπλωση του ίντερνετ και των social media και εντέλει να κλείσουν, αφήνοντας τους εργαζόμενους απλήρωτους και βεβαίως ένα τεράστιο κενό στην ελληνική δημοσιογραφία και γενικά την ενημέρωση.

Μια ενημέρωση η οποία πάλι απαιτεί ένα μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων και ειδικών αλλά μπορεί να γίνει και από ένα γραφείο μερικών δεκάδων τετραγωνικών ή για να είμαστε πιο σαφείς από ένα μόνο όροφο του κτιρίου της Ελευθεροτυπίας το οποίο ρημάζει σιωπηλό, κλειδωμένο και άπλυτο καθώς είναι ντυμένο με μαύρο γυαλί ενώ την τραγική εικόνα στο κουφάρι του συμπληρώνουν τα ξερά φυτά που λιώνουν κρεμασμένα από τους ορόφους…   

ΑΘΗΝΑ, 08062017

Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Το παλιό και το καινούργιο, σε μια συμβολική φωτογραφία για τις εκλογές 

της ΕΣΗΕΑ  και την ανάγκη να αλλάξουν όλα για την δημοσιογραφία 

Το ενδιαφέρον μου για τις εκλογές σήμερα και αύριο στην  Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) στις οποίες συμμετάσχω με το ψηφοδέλτιο «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» δεν είναι προσωπικό, όσο κι αυτό προβάλλεται με τον τρόπο που αυτές διεξάγονται. Με κομματικές δηλαδή παρατάξεις, προεκλογικό αγώνα με ποικίλες ανακοινώσεις, εκτόξευση κατηγοριών ένθεν κακείθεν αλλά και σωρεία υποσχέσεων, όπως ακριβώς κάνουν οι πολιτευόμενοι και φυσικά τα μεγάλα, παραδοσιακά πολιτικά τζάκια!

Έτσι η δημοσιογραφία η οποία θα έπρεπε να είναι πάνω από αυτή τη διαμάχη, ακολουθεί τα χνάρια της πολιτικής με αποτέλεσμα πολλές φορές να μοιάζει με προθάλαμο της βουλής - τούτο έχει πολλές φορές αποδειχθεί και πάντα έκρυβε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις για τον κλάδο και τη δημοσιογραφία γενικότερα. Λίγο πολύ αυτό είναι το περίγραμμα που κινούνται ακόμη οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ κι έτσι έμαθαν να ψηφίζουν δυο γενιές δημοσιογράφων, από τους πιο παλιούς που προλάβαμε τη λινοτυπία και την αποθέωση των εφημερίδων μέχρι τους νεότερους που δουλεύουν από το κινητό τους τηλέφωνο.

Το ζητούμενο λοιπόν στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ είναι πάντα η καρέκλα και για χάρη της οποίας πολλά άτοπα έγιναν τα τελευταία χρόνια και τις συνέπειές τους βιώνουμε όλοι και το χειρότερο, βιώνουμε την απαξίωση της δημοσιογραφίας. Η απαξίωση δεν είναι αποτέλεσμα της κρίσης και των αλλαγών στα ΜΜΕ, αλλά φαινόμενο που καλλιεργήθηκε εδώ και χρόνια μέσα από τις κομματικές παρατάξεις και θεωρώ πως πρέπει να είναι η τελευταία φορά που οι εκλογές διεξάγονται με αυτόν τον τρόπο και οι επόμενες πρέπει να γίνουν με ενιαίο ψηφοδέλτιο, όπως γίνεται και με τα άλλα όργανα της ΕΣΗΕΑ.  

Ας δοθεί λοιπόν σήμερα και αύριο σήμα, δια της ψήφου όλων των δημοσιογράφων στις πιο ανεξάρτητες και  ελεύθερες φωνές σε κάθε ψηφοδέλτιο και όχι στους γνωστούς συνταξιούχους συνδικαλιστές της δημοσιογραφίας, ότι οι καιροί άλλαξαν και πρέπει να αφήσουν επιτέλους την καρέκλα. Δεν τους σηκώνει άλλο!!! 

ΑΘΗΝΑ, 07062017

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΠΤΟΠ

Εγώ δεν πρόλαβα στη μαθητική μου ζωή τις παλιές πλάκες με τα κοντύλια και τα σφουγγάρια καθώς είχαν υποχωρήσει μπροστά στη χρήση του μολυβιού. Κάτι απλά ήταν στην αρχή, μαύρα και τα ακολούθησαν τα ανεπανάληπτα κιτρινόμαυρα Faber με κολλημένη τη γομολάστιχα πάνω τους τα οποία είχαν όμως ένα πρόβλημα: δεν μπορούσαμε να τα μασήσουμε στις στιγμές της αμηχανίας και τις φορές που ήμασταν αδιάβαστοι. Όπως και να έχει με τα μολύβια και τις ποιότητές τους, όσοι κι όσες διανύουμε σήμερα την ηλικία της ωριμότητας, με τα μολύβια, τις γομολάστιχες και τις ξύστρες θεμελιώσαμε τη γραφή μας. 

Με αυτά έμαθα κι εγώ να γράφω, σε τετράδια του «Φοίνικα» με εξώφυλλά σκηνές από την θρησκευτική και την εθνική ζωή ή τα άλλα με γαλάζιο πλαστικό εξώφυλλο και με το άγχος να είναι πάντα επιμελημένα και καθαρά και κατόπιν συνέχισα με τα στυλό BIC, τα οποία θεωρώ ως ανεπανάληπτα και συνεχίζω τα χρησιμοποιώ ακόμη. Μοιράζω, ομολογώ το σήμερα το γράψιμό μου με μολύβια και στυλό με το πληκτρολόγιο καθώς επιμένω να κρατάω σημειώσεις και να αναπτύσσω τα κείμενα πρώτα στο χαρτί, να δουλεύω εκεί τις λέξεις και τις προτάσεις και μετά να τα περνάω στην οθόνη. Το βρίσκω πιο σίγουρο και βεβαίως, ομολογώ, πως είμαι από εκείνους που δεν γράφουν ούτε SMS στο τηλέφωνο.

Δεν μπορούσα όμως να κάνω καλύτερο συνδυασμό ενόψει των εκλογών της ΕΣΗΕΑ μεθαύριο και να στείλω το δικό μου μήνυμά μου από το να σταθώ δίπλα στο κλασσικό μνημείο της γραφής στο Χαλάνδρι με ένα άλλο, μνημείο επίσης της νέας εποχής στη δημοσιογραφία και βεβαίως στην επικοινωνία, ένα λάπτοπ. Αυτό το εργαλείο ήταν η συνέχεια της φωτοσύνθεσης, τεχνική την οποία έμαθα από τα πρώτα κιόλας βήματά μου στη δημοσιογραφία αφού ήδη είχα δουλέψει και λίγους μήνες το 1983 στη λινοτυπία, στις ιστορικές εγκαταστάσεις της εφημερίδας «Ακρόπολις» στην οδό Φειδίου. Μετά βεβαίως ακολούθησαν τόσα πολλά πράγματα που άλλαξαν εντελώς το γράψιμο και τη δημοσιογραφία, όχι μόνο όσον αφορά την τεχνική αλλά κυρίως στην ουσία της. 

Για να δηλωθεί λοιπόν η συνέχεια και ο σταθμός βεβαίως που είμαστε, στάθηκα δίπλα από το μνημείο του μολυβιού στο Χαλάνδρι με το λάπτοπ. Θα μπορούσα να μείνω ώρες εκεί αν ήταν εφικτό να συνδεθώ κάπου με ηλεκτρικό γιατί, όπως και τα μολύβια για να δουλέψουν ήθελαν την ξύστρα τους, έτσι και αυτό το εργαλείο θέλει απαραίτητα σύνδεση με ρεύμα… 

ΑΘΗΝΑ, 05062017