ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ

Οι τοίχοι της πόλης ήταν πάντα ένας χώρος που φιλοξενούν ποικίλα συνθήματα πολιτικού περιεχομένου αλλά και άλλα, καθαρά διαφημιστικά ενώ αυτός που τους ανήκει δεν μπορεί με τίποτα να αποτρέψει το φαινόμενο το οποίο διαρκώς επαναλαμβάνεται μέρα και νύχτα και συχνά καταλήγει να είναι μια μουντζούρα από μπερδεμένες λέξεις και στρώματα χαρτιού που κιτρινίζουν από τη σκόνη και τα καυσαέρια.

Πέρα απ’ αυτά όμως, οι τοίχοι είναι ένας δημόσιος χώρος που μπορεί ελεύθερα ο καθένας που επιθυμεί και έχει ένα όποιο εργαλείο στα χέρια του -μαρκαδόρο, σπρέι, πινέλο και έναν κουβά χρώμα ή κόλλα- να γράψει το μήνυμά του και ανάλογα με την φαντασία που διαθέτει, πράγμα που κρίνεται πλέον απαραίτητο γιατί αλλιώς θα χαθεί στην ομοιομορφία, να έχει και κάποιο αποτέλεσμα: ήτοι την συμμετοχή αυτών που θα το διαβάσουν στην ιδέα και πρότασή του ή τουλάχιστον να μπουν για λίγο στη σκέψη του, να συμφωνήσουν μαζί του ή ακόμα να τον συμπονέσουν για τον χρόνο που χάνει κυνηγώντας χίμαιρες.  

  

Τι γίνεται όμως όταν δεν φτάνει η μπογιά να συμπληρωθεί η πρόταση που έχει ο ιεροκήρυκας στο μυαλό του; Όπως στην περίπτωση που κάποιος ήθελε να ξεσηκώσει τον κόσμο με ένα μήνυμα που καλεί στην αυτοκαταστροφή; Ποιος ξέρει τι τον ώθησε να προτείνει κάτι τέτοιο και ποιες μαύρες καταστάσεις στο μυαλό και στην ψυχή του τον έκαναν να πάρει μια στιγμή το πινέλο και να γράψει σε έναν τοίχο στα Σεπόλια ένα κάλεσμα αλλά δεν του έφτασε η μπογιά και το άφησε χωρίς να συμπληρώσει ένα γράμμα – σε βαθμό μάλιστα που μοιάζει με ανεπίτρεπτη ανορθογραφία;

Ποιος θα τον πάρει σοβαρά όταν αφήνει στη μέση ένα τέτοιο σύνθημα και ποιος περιμένει να τον ακολουθήσει στην αυτοκαταστροφή όταν αφήνει έτσι τον τοίχο; Θα μπορούσε αν ήταν σοβαρός αυτός που προτείνει κάτι αδιανόητο ακόμα και για τον πιο απελπισμένο να πάει σε ένα κατάστημα να πάρει ένα κουτάκι μπογιά, έστω και διαφορετική, να επιστρέψει στον τοίχο και να συμπληρώσει το μισοτελειωμένο γράμμα αλλά ούτε αυτό έκανε.

Το ίδιο βεβαίως θα συνέβαινε και με ένα σύνθημα που καλούσε στον αγώνα για γενική ευτυχία, πράγμα που σαφώς είναι πιο κοντά στις επιθυμίες των περισσότερων ανθρώπων αλλά κι εδώ ο δαίμονας της προχειρότητας ή των επιπόλαιων προθέσεων του ιεροκήρυκά της ακύρωναν το μήνυμά του με την μια λιγότερη πινελιά και σίγουρα θα προκαλούν το μειδίαμα σε όσους το διαβάζουν για την αφέλεια που δείχνει και τις φρούδες ελπίδες που καλλιεργεί σε έναν κόσμο που ξέρει και προσέχει τις λεπτομέρειες στους τοίχους.

ΑΘΗΝΑ 18112018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 06112018, σελ. 37.

ΕΝΑ TAG ME ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Δεν γνωρίζω ούτε ποιος έγραψε αυτό το μήνυμα σε ένα τοίχο στην οδό Ασωμάτων ούτε φυσικά σε ποιόν απευθύνονταν. Σίγουρα είχε κάποιο λόγο να αφήσει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο πιθανόν γιατί και οι δυο συχνάζουν σε αυτόν τον ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δρόμο με τον αέρα της παλιάς Αθήνας που διατηρεί ακόμη.

Η πρώτη εντύπωση που δίνει αυτό το σημείωμα είναι των άπειρων tags που εύκολα ο καθένας μπορεί να αφήσει στους τοίχους και σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια, όπως οι σκύλοι υποθέτω που θέλουν να αφήσουν τη μυρωδιά τους σε κάθε γωνία και δέντρο με την εντύπωση και τις συνέπειες που έχει μια τέτοια κίνηση την οποία δυστυχώς ακολουθούν και πολλοί άνθρωποι με αποτέλεσμα η πόλη να μυρίζει σαν ανοιχτό, άπλυτο ουρητήριο ενώ το μάτι δεν μπορεί να ανασάνει πουθενά στην ατέλειωτη έκθεση με τις μουντζούρες.

Μια πιο προσεκτική όμως ανάγνωσή του, το σημείωμα αποκαλύπτει ότι παρά την παράξενη γραφή του διαβάζεται και όχι μόνο, παραπέμπει στην άγνωστη για πολλούς ανθρώπους αρχαία λέξη βουστροφηδόν που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό επίρημμα που σημαίνει κίνηση όμοια με εκείνη του βοδιού, όταν σέρνει το αλέτρι, ή της σαΐτας κατά την ύφανση στον αργαλειό και δεν αποκλείεται κάποιος να ψάξει στα λεξικά να δει τι σημαίνει. Τούτο θεωρώ αποτελεί μια νίκη από μέρους του άγνωστου Tager στη λαίλαπα της μουντζούρας και τον εκτιμώ για την διακριτικότητά του να μην καλύψει ολόκληρο τον τοίχο με το μήνυμά του που εύχομαι να το διαβάσει ο άνθρωπος που απευθύνεται.

ΑΘΗΝΑ, 26042017

ΤΟΙΧΟΙ ΒΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΥ

Κάποιοι θεωρούν πως το χρώμα που του κρόκου των χωριάτικων αυγών είναι αυτό που είχαν τα παλιά κτίρια της Αθήνας όταν ήταν καινούργια - δεν εξηγείται αλλιώς η μανία να βάφουν με ώχρα τέτοιων αποχρώσεων  ότι ανακαινίζεται, ανεξάρτητα μεγέθους και να προκαλούν όποιον θέλει να υπογράψει ένα αμφισβητούμενο έργο πάνω τους.

Κάπως έτσι είδα την Κυριακή το πρωί την περίφημη «Villa Amalia» ή 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων με έτος ίδρυσης το 1862, κτίριο που υπέφερε αρκετά χρόνια από την εγκατάλειψη και τις καταλήψεις και το οποίο ανακαινίστηκε προσφάτως και λειτουργεί πάλι ως σχολείο. Ακολούθησα το νήμα που άπλωνε το κίτρινο χρώμα των φύλλων που είχαν οι ακακίες στην αρχή της οδού Χέιδεν, από το ρημαγμένο Green Park ως το Πεδίον του Άρεως ως την Αχαρνών και εντυπωσιάστηκα από το δέσιμο που έχουν οι αποχρώσεις τους αυτές τις ημέρες και τις αντιθέσεις της δοκιμασμένης από τον καιρό και τον αέρα ώχρας που δημιουργούνται με ορισμένους τοίχους παλιών κτιρίων, δίνοντας ένα βαθύ τόνο μελαγχολίας στον αθηναϊκό χειμώνα κι έφτασα ως την Αχαρνών, μια στιγμή μάλιστα που δεν είχε πολύ κίνηση από εμπορευόμενους με Ντάτσουν η περιοχή κι έτσι προέκυψε μια σειρά φωτογραφιών με θέμα τους κροκάτους τοίχους της πόλης πριν αυτοί αρχίσουν να φιλοξενούν καλλιτεχνικά έργα, συνθήματα και αφίσες κάθε είδους… 

ΑΘΗΝΑ, 07122016

ΜΙΑ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Φιλοξένησε, αυθαιρέτως υποθέτω, το τσίγκινο προπέτασμα του ερειπίου στην οδό Λιοσίων κατά το παρελθόν πολλές φωνές, κραυγές και ψιθύρους της πόλης. Αφίσες ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων για τις εκλογές, για κάθε είδους συναυλίες και παραστάσεις, για εκπτώσεις σε καταστήματα, άλλα μηνύματα που αφορούσαν πολλούς ή λίγους. Κάποια μέρα, όταν πέρασε η εποχή τους και κόντευαν να γίνουν τοίχος από τα πανωκολλήματα, όλα αυτά τα χαρτιά ξηλώθηκαν από κάποιο συνεργείο καθαριότητας. Τότε ήρθε ο καλλιτέχνης (SIVOMANA;) και κόλλησε στη γδαρμένη επιφάνεια ένα μαύρο φεγγαράκι (ή ήλιο αν προτιμάτε) που δυο χέρια του κλείνουν τα μάτια του, πιθανόν για να μη βλέπει τι γίνεται στον δρόμο που σβήνει σιγά – σιγά όπως όλη η πόλη. Η σφυρίχτρα που είναι κρεμασμένη στο παράμεσο δάκτυλο, είναι έτοιμη πιστεύω να σφυρίξει και τη λήξη… 

ΑΘΗΝΑ, 31052016

ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΒΑΣΑΝΟ

Δεξιά στον τοίχο όπου τελειώνει το παρατημένο οικόπεδο στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου και Μυλέρου στο Μεταξουργείο, το έργο ασφαλώς και είναι κατανοητό ακόμη και σε ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν επισκεφθεί τη ζούγκλα καθώς οι βασιλείς των ζώων είναι γνωστοί σε όλους και το ζευγάρωμά τους - βασιλικό ως τους αρμόζει είναι. Μένεις και το θαυμάζεις το χάρτινο σύμπλεγμα και λυπάσαι που η εικόνα είναι φθαρτή και θα λιώσει κάποτε από τον ήλιο και τη σκόνη και δεν θα βάζει πλέον ιδέες στους περαστικούς. Δίπλα, στο αριστερό άκρο του οικοπέδου ο άλλος τοίχος συμπληρώνει και υπερθεματίζει πάνω στο θέμα.  Για όλα τα ανθρώπινα αλλά και των ζώων τα πράγματα, ακόμη και οι βασιλικοί έρωτες κάποτε τελειώνουν καθώς το βάσανο της φθοράς  παραμονεύει - είτε αυτά είναι χάρτινα, είτε φυσικά…

ΑΘΗΝΑ, 13012016

ΠΩΣ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΑ ΔΥΟ;

Το μήνυμα της μεγάλης τοιχογραφίας στη γωνία των οδών Λεωνίδου και Δεληγιώργη, στο Μεταξουργείο, φαίνεται απλό. Η στάση όμως των σωμάτων των δυο ανθρώπων που στέκονται εντελώς τυχαία κάτω από το έργο, δηλώνει μια άλλη πραγματικότητα  - τα άδεια χέρια- και βεβαίως οδηγεί τη σκέψη σε διάφορες ενδιαφέρουσες υποθέσεις. Για παράδειγμα: βλέπουμε ένα νόμισμα, σαν το ευρώ ας πούμε και για να είναι και οι δυο διεκδικητές του ευχαριστημένοι, το κόβουν στη μέση καταστρέφοντάς και μηδενίζοντας έτσι εντελώς την αξία του. Ας δεχτούμε ότι ο καλλιτέχνης δεν θέλει να πει κάτι τέτοιο αλλά με τον τρόπο του υπονοεί την αλληλεγγύη, το ανιδιοτελές μοίρασμα και όχι την αρπαγή αλλά τούτο μάλλον θέλει και τη μετάφρασή του σε πολλές γλώσσες για να το καταλάβουν ντόπιοι, παρεπιδημούντες αλλοδαποί και περαστικοί ξένοι από την πόλη. Για να έχει όμως νόημα κάθε σκέψη, είναι απαραίτητο να υπάρχει έστω κι ένα κέρμα σε κάποιο χέρι και αυτό να κυκλοφορεί ακέραιο γιατί αλλιώς δεν έχει καμιά, μα καμιά αξία… 

ΑΘΗΝΑ, 09012015

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Είπα φέτος να πρωτοτυπήσω και αντί για τις κλασικές κάρτες με χιονισμένα τοπία, στολισμένα δέντρα και εορταστικά θέματα, να αφήσω να σας μιλήσουν ευθέως οι φωτογραφίες που τραβάω αυτές τις ημέρες στην πόλη. Ξεκινάμε λοιπόν με το καλύτερο θέμα (γωνία Θεμιστοκλέους και Γραβιάς) και αν μη τι άλλο, δηλώνει το μέγα ποθούμενο, την ελευθερία που χωρίς αυτή ότι και να κάνουμε θα είναι λειψό και με μουδιασμένα τα φτερά, ως των πουλιών σε κλουβί. Καλή ξελευτεριά λοιπόν από κάθε τι μας δένει, μας πιέζει, μας στενεύει για να πάμε μπροστά και ψηλά.

ΑΘΗΝΑ, 02012016

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΣΤΥΛΙΑΝ;

Το ποιος ήταν ο Στύλιαν, σίγουρα κάποιοι που κατοικούν μόνιμα ή προσωρινά στην μικρή πάροδο της Αχαρνών, τη μικρή οδό Ίου η οποία μάλιστα είναι και πεζόδρομος, το γνωρίζουν. Πρέπει δε να ήταν και κάποιο σημαντικό πρόσωπο στη γειτονιά αλλά τούτο δεν το ξέρει ο περαστικός από αυτό το δρόμο, βλέπει το όνομα γραμμένο με τεράστια καλλιτεχνικά γράμματα καθώς και μια ημερομηνία. 

Πριν από οχτώ χρόνια, στις 22/06/08 έφυγε ο Στύλιαν αλλά με ποιο τρόπο; Άλλαξε γειτονιά ή πόλη; Έφυγε για την πατρίδα του ενδεχομένως ή έφυγε για πάντα, στους ουρανούς ή κάτω από το χώμα; Άγνωστο, κανένα άλλο στοιχείο δεν θα βρει ο περαστικός στην οδό  Ίου για τον Στύλιαν εκτός από το μήνυμα που έχουν γράψει οι φίλοι του στον τοίχο και την ημερομηνία. Θα στρίψει στη γωνία και θα το ξεχάσει μιας και δε τον ήξερε ούτε κάτι άλλο είχε ακούσει για την περίπτωσή του.

Το μήνυμα θα μείνει στον τοίχο   μέχρι να το σβήσει ο καιρός ή τίποτα άλλοι το καλύψουν με αφίσες και άλλα χαρτιά ή αν κάποιος νοικιάσει το παλιό σπίτι και φροντίσει την πρόσοψή του αλλά μέχρι τότε, θα θυμίζει πως κάποτε υπήρχε ένας Στύλιαν που μένει αξέχαστος για κάποιους. Αυτοί μπορεί να τον είχαν στην καρδιά τους τον Στύλιαν αλλά με το μήνυμα που έγραψαν στον τοίχο είναι βέβαιο πως θέλουν να τον θυμούνται και άλλοι, γείτονες στην οδό Ίου αλλά πιθανόν και στην ευρύτερη περιοχή. Το γιατί να τον θυμούνται όμως;  Γιατί ο Στύλιαν ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος που έκανε κάποιο καλό; Μπορεί. Αλλά στην περίπτωση που ο Στύλιαν ήταν ένας κακός άνθρωπος και οι πράξεις του ήταν καταδικαστέες, μήπως το μήνυμα έχει και άλλο στόχο; Να θυμίζει δηλαδή πως αυτός μπορεί να έφυγε αλλά κάποιοι τον θυμούνται και το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι γείτονες.

Τίποτα δεν ξέρει ο περαστικός για ένας Στύλιαν που «έφυγε» στις 22 Ιουνίου του 2008. Κάποιοι όμως ξέρουν, τον θυμούνται και το κοινοποιούν, αντί να κάνουν όπως και σε άλλες περιπτώσεις ένα εικονισματάκι με καντήλι και να του το ανάβουν κάθε μέρα το κοινοποιούν στην πόλη με ένα κραυγαλέο μήνυμα στον τοίχο... 

ΑΘΗΝΑ, 10122015

ΕΝΑ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ*

Γωνία Δροσοπούλου και Τροίας· ένα σύνθημα που μειοψηφεί στους τοίχους της πόλης που στενάζουν από τους λογής βαρβαρισμούς και τη ρηχή αγανάκτηση των αφελών μιας επανάστασης η οποία με ιδιαίτερο θράσος επαγγέλλεται την οπισθοδρόμηση. Δεν είναι η τέχνη του που δεν του δίνει κύρος του καλλιτεχνήματος, αλλά η τόλμη να γραφτεί σε μια εποχή κατά την οποία και οι ελάχιστες βεβαιότητες που έχουν απομείνει, αμφισβητούνται. 

ΑΘΗΝΑ, 02122015 

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΕΙ Η «ΤΕΧΝΗ»...

Η πόρτα ανήκει σε ένα από τα σπίτια της Αθήνας που έγινε και η πρώτη κατάληψη σπιτιού στην Αθήνα, το 1982, στην οδό Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια.  Ήταν τότε οι πρώτοι μήνες που είχε ανέβει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και ο κόσμος πίστευε πως θα αλλάξουν πολλά πράγματα στη ζωή του και τώρα τρεις δεκαετίες μετά μαζεύει τα ρέστα από τον "Τρίτο Δρόμο"...

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ορισμένοι, εμφορούμενοι από Βερολίνα,Παρίσια και Χριστιανίες στη Δανία που κατέλαβαν το κτίριο για μερικές εβδομάδες όπου όντως έγιναν ενδιαφέροντα πράγματα εκεί, τα παιδιά, καλά ή κακά δεν έχει σημασία, όμως κουράστηκαν νωρίς και όπως πάντα γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, γύρισαν στο σπίτι και ησύχασαν.

Κατόπιν, επί ηγεσίας Λαλιώτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ (διάβασε η χρυσή δεκαετία των εργολάβων) η Βαλτετσίου όπως και ορισμένοι (μετά την εκστρατεία του στρατηγού Δροσογιάννη) άλλοι δρόμοι των Εξαρχείων που καθάρισε τον τόπο, άρχισαν οι αναπλάσεις (επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη) και πολλά από τα παλιά ωραία κτίρια της γειτονιάς επισκευάστηκαν. Κάποια από εκείνα που ήταν του Δημοσίου ή δεσμευμένα από Τράπεζες και άλλα χρέη αποτέλεσαν λάφυρα των στελεχών της «Αλλαγής» ενώ συμμαζεύτηκαν και πολλά άλλα που κατείχαν ιδιώτες ή ήταν κληρονομιές από παλιότερους στις οικογένειες.

Ανάμεσα σε αυτά είναι και το προαναφερόμενο κτίριο το στεγάζει το Εικαστικό Επιμελητήριο Ελλάδας και στο οποίο δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή λόγω του ότι θα στέγαζε καλλιτέχνες. Στην πρόσοψη αυτού λοιπόν του κτιρίου ασκούνται περισσότερο από κάθε άλλο σημείο της Βαλτετσίου -δρόμος που αποτελεί για το νεαρόκοσμο της πόλης, την απάντηση των Εξαρχείων στην πλατεία Αγίας Ειρήνης και Καρύτση- οι επίδοξοι «καλλιτέχνες» τους οποίους, ανεξάρτητα από την ποιότητα των έργων τους εκείνο που τους χαρακτηρίζει είναι η εξαφάνιση του έργου που άφησε ο προηγούμενος στον τοίχο.

Παράδοξο επίσης αποτελεί το γεγονός, ότι πάνω στα «εικαστικά έργα», της Βαλτετσίου αλλά και άλλων δρόμων της πόλης, βρίσκουν να κολλάνε αμέσως τις αφίσες τους οι λογής - λογής διαμαρτυρόμενοι που συχνάζουν στη γειτονιά, επειδή πιστεύω πως εκεί θεωρούν ότι θα τις δούνε καλύτερα οι περαστικοί  χωρίς να τους νοιάζει αν ακυρώνουν την τέχνη και να αποκλείσουν το κοινό από το μήνυμα του καλλιτέχνη. Αρκεί να περάσει το δικό τους...

ΑΘΗΝΑ, 03052014

ΜΙΑ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΥΑΛΙΝΟ ΤΟΙΧΟ...

 

Μικρή η βόλτα στην πόλη σήμερα, από τα Εξάρχεια ως τα σύνορα της Πανεπιστημίου και η σοδειά από ιδέες για ανάπτυξη που δίνουν οι τοίχοι πλούσια αλλά προς το παρόν θα μείνει στο αρχείο γιατί προτρέχουν άλλα. Κρατάω μόνο ένα σύνθημα για τη σημερινή «καλησπέρα» μας από την πρόσοψη με τα υαλότουβλα ενός καινούργιου που όμως μοιάζει με παρατημένο κτίριο στην αρχή της Θεμιστοκλέους από ένα κτίριο που ανήκει στο Πανεπιστήμιο (!!!) και μοιράζομαι μαζί σας την πρόταση μήπως και κάνει κάποιος την αρχή και να ακολουθήσουμε και οι υπόλοιποι να βγάλουμε τις αράχνες από το κρανίο μας...

ΑΘΗΝΑ, 16032014

ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΛΙΟ (ΙΣΩΣ) ΓΡΑΦΙΤΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Μια και πιάσαμε κουβέντα σήμερα για τοίχους και το γράφουν, ας σταθούμε λιγάκι στο παλαιότερο ίσως σύνθημα - γκράφιτι που βλέπω στην Αθήνα. Τη λέξη «ΣΤΟΥΠΣΥ» έχω δει εδώ και τριάντα πέντε τόσα χρόνια και αν θυμάμαι καλά, ήταν μια θεατρική παράσταση που δεν είδα. Το σύνθημα (με μέθοδο πριν εμφανιστούν τα σπρέι και οι μαρκαδόροι βρίσκεται σε ένα παρατημένοσπίτι στην οδό Μαυρμιχάλη και Καλλιδρομίου) και όποιος γνωρίζει κάτι γι’ αυτή την παράσταση, ας με ενημερώσει.

ΑΘΗΝΑ, 14032014

ΟΤΑΝ ΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ…

Στην Δερβενίων· στα μουντά Εξάρχεια σήμερα· η φωτογραφία με τη λεπτομέρεια τοίχου που «φιλοξενεί» ένα ανορθόγραφο σύνθημα του αντιμνημονιακού αγώνα από τη μια μεριά, και από την άλλη, στη βάση του μια γλάστρα με ένα πεθαμένο κακτοειδές του οποίου τα κλαδεμένα κλαριά μοιάζουν με σκιάχτρο ανθρώπου που σήκωνε τα χέρια - από απόγνωση ή από τις κούφιες λέξεις που συνοδεύονται από μια άνευρη παιδική φιγούρα.

Πιθανότερη εκδοχή είναι η πρώτη, η οποία ενισχύεται και με το γεγονός ότι τα φυτά δεν έχουν πόδια να σηκωθούν να φύγουν μακριά να ζήσουν καλύτερα αλλά ούτε δυστυχώς και οι γλάστρες που τα έχουν φορτωμένα μπορούν να το κάνουν κι έτσι, όταν έρθει η ώρα της  πολυπόθητης επανάστασης που ευαγγελίζεται ο  τοίχος, θα μείνουν στη θέση τους και οι γλάστρες και τα σκιάχτρα γιατί κανένας δεν θα ευκαιρεί να τις παραμερίσει…

ΑΘΗΝΑ, 05022014

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ;

Αυτά είναι το ερώτημα· άμα δεν έχεις που αλλού να πεις τον πόνο σου, τον γράφεις σε ένα τοίχο αληθινό, όχι στον «τοίχο» της οθόνης και άμα χτυπά μέσα σου και καμμιά μικρή φλέβα καλλιτέχνη, τον στολίζεις με σχέδια και χρώματα και περιμένεις να σου δωθεί με κάποιο τρόπο η πολυπόθητη απάντηση. Στην περίπτωση η απάντηση μπορεί να μη δοθεί ποτέ και καμμιά μέρα της εβδομάδας και να μείνει εκεί μέχρι να πέσει ο τοίχος από κανένα σεισμό ή το κτίριο κριθεί κάποια στιγμή κατεδαφιστέο και γκρεμιστεί. Εκτός βέβαια αν κάποια μέρα από τις επτά της εβδομάδας που κάποτε θα έρθει, τον περιποιηθούν τα συνεργεία του Δήμου που αποκαθιστούν τις όψεις της πόλης και σβήνουν μαζί με τα συνθήματα και τα πάσης φύσεως ερωτήματα για να μπορέσουν ενδεχομένως, να πάρουν σειρά και άλλοι να γράψουν στο μαυροπίνακα που έχουν εξελιχθεί όλοι σχεδόν οι τοίχοι των Εξαρχείων (απ’ όπου και η φωτογραφία) και γενικώς του κέντρου της Αθήνας.

ΑΘΗΝΑ, 06092013

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Τους τοίχους τους φτιάχνουν οι άνθρωποι για μια σειρά πρακτικούς λόγους: να τους προφυλάσσουν από τα καιρικά φαινόμενα, να κρατάνε σε ασφάλεια το όποιο έχειν τους και φυσικά να αποκρύπτουν όταν χρειάζεται από τους άλλους τις κινήσεις τους – καλές ή κακές δεν έχει σημασία. Σε αντίθετη περίπτωση, όλα γίνονται δημόσια και το θέαμα κρίνεται αναλόγως με την οπτική, την παιδεία και την αισθητική αυτού που φαίνεται κι αυτού που βλέπει. Την ευθύνη πάντως για το τι θέλει κάποιος να φανεί στον τοίχο του ή μέσα από τα παράθυρά του, την έχει αποκλειστικά ο ίδιος.

Με την πρόοδο του χρόνου τα πράγματα άλλαξαν και από εκεί που ο τοίχος κάθε σπιτιού ή μιας ιδιοκτησίας ήταν ένας χώρος που σκέφτονταν κάποιος να πλησιάσει – πόσο μάλλον να γράψει κάτι πάνω σε αυτόν, φτάσαμε στο σημείο που έχει καταντήσει πίνακας ανακοινώσεων κάθε τυχαίου που περνάει από εκεί. Τόσο που πολλές φορές δημιουργεί ανάμεικτες εντυπώσεις γι’ αυτόν που κρύβει πίσω του. Δεν θέλει πολύ, ένας να γράψει κάτι, αμέσως ακολουθούν ένα σωρό άλλοι και συμπληρώνουν το διάλογο, άλλος με το κοντό του και άλλος με το μακρύ του.

Το φαινόμενο είναι πλέον συνηθισμένο στην πόλη που κατοικούμε και μάλλον μας ξενίζει όταν δούμε ένα καθαρό τοίχο. Είναι πλέον πέρα από την αισθητική μας ως άνθρωποι με τη στοιχειώδη καλλιέργεια και βεβαίως ως πολίτες με κοινό νου να μπορούμε να επεξεργαστούμε το αυτονόητο. Το ίδιο αντιλήφθηκα χθες -με αφορμή τη απεργία, την πορεία στην Αθήνα και τα επακόλουθά της – συμβαίνει σε πολλούς «τοίχους» στο δίκτυο όπου συνήθως εμφιλοχωρεί η ρηχή συνθηματολογία και η υιοθεσία απόψεων που μπερδεύει τη λίμπιντο με την ποδαρίλα του επαναστάτη.

Ένα σωρό πράγματα θα μπορούσαν να γραφτούν για τους τοίχους της Αθήνας και τους «τοίχους» των δικτύων οι οποίοι όπως προαναφέρθηκε είναι το ίδιο ευάλωτοι στις διαθέσεις των περαστικών. Ο μόνος τοίχος που είδα χθες να μην κινδυνεύει από αυτά που λέμε, ήταν αυτός του άθλιου κτιρίου που έχτισε ο Βωβός στη θέση ενός παλιού ωραίου σχολείου στην οδό Ακαδημίας και τούτο λόγω ύψους. Εκεί που βρίσκεται στα ουράνια δεν τον φτάνει καμιά πέτρα, κανένα σύνθημα δεν κολλάει πάνω του και κανένα αυθαίρετο post δεν πρόκειται να τον βάλει σε σκέψεις…

Ούτε ο παγωμένος ουρανός της Αθήνας ήθελε χθες να ακουμπήσει πάνω του μη και του κρατήσει τα αραιά συννεφάκια του και βιαστικά – βιαστικά τον προσπέρασε…

ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ (03)