ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΠΕΦΤΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ME ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΑΡΟΣ

Όλοι τούτες τις μέρες καλλιεργούμε μια ελπίδα: η νέα χρονιά που αρχίσαμε ήδη να διανύουμε  να είναι η καλύτερη και αν μπορεί να είναι τέτοια που να μας κάνει να ξεχάσουμε όλες τις άλλες που πέρασαν και να σβήσει ότι κακό και άσχημο είχαν σωρεύσει άλλοι καιροί πάνω στην ψυχή μας και να αλαφρώσει τις καρδιές όλου του κόσμου.

Στην ουσία όλοι ελπίζουμε σε κάποιο μικρό ή μεγάλο θαύμα, πράγμα που δεν αποκλείεται να συμβεί καθώς πάνω σ’ αυτά έχουν θεμελιωθεί όχι μόνο πορείες ανθρώπων αλλά ολόκληρων ομάδων και κοινωνιών ακόμη ενώ θρησκείες και κοσμοθεωρίες με αυτά καλλιέργησαν την πίστη και κράτησαν κοντά τους πλήθη αμέτρητα ανθρώπων σε κάθε γωνιά της γης. Βάσει αυτών των θαυμάτων τα οποία όσο πιο παλιά και δυσερμήνευτα είναι τόσο περισσότερο συγκινούν τους οπαδούς τους διατηρείται ακόμη η ισχύ τους αλλά κατά καιρούς προβάλλονται και καινούργια γιατί η κάθε εποχή θέλει να έχει και τα δικά της.

Ο άνθρωπος όμως, ο κάθε άνθρωπος όπου στη γη ελπίζει στο δικό του προσωπικό θαύμα από το οποίο θα του συμβεί κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο και θα του αλλάξει διαπαντός την πορεία του στη ζωή. Όλοι το περιμένουν αυτό αλλά η Πρωτοχρονιά είναι μια σημαδιακή μέρα και λένε πως είναι πιο εύκολο να συμβεί από τις άλλες μέρες του χρόνου.

Έτσι ως θαύμα αντιμετωπίζεται το χιόνι, καθότι στο δυτικό ημισφαίριο έχουμε χειμώνα και ένα πρωί ξημερώνει με την πλάση γύρω τους κατάλευκη. Σαφώς και πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης το χιόνι μέσω του οποίου καταφέρνει και μοιράζει το απαραίτητο για τη ζωή νερό παντού και επί πλέον λειτουργεί ως ένα προστατευτικό κάλλυμα που προστατεύει  τα πράγματα από τον πάγο και υποχρεώνει ένα μεγάλο μέρος των πλασμάτων να πέσουν σε χειμέρια νάρκη ή να μειώσουν τις δραστηριότητές τους έτσι ώστε να μην τις σπαταλήσουν τις δυνάμεις τους σε μια άγονη φαινομενικά εποχή όπως ο χειμώνας και να τις διαθέσουν την άνοιξη σε ένα νέο κύκλο ζωής.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο και πολλές φορές όταν οι χιονοπτώσεις είναι λίγες, ο κόσμος ξέρει πως εκείνη τη χρονιά θα λείψουν τα νερά και θα έχουν οι καλλιέργειες, τα δάση θα είναι πιο εύφλεκτα, θα διψάσουν ζώα και άνθρωποι ενώ δεν αποκλείεται να στεγνώσουν πηγές και ποτάμια ενώ τελευταία ακούγεται πως λιώνουν και οι πάγοι των πόλων της Γης.

Πέραν όμως αυτών δημιουργεί ένα άλλο θαύμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο καθώς έχει να κάνει με την εικαστική παρέμβασή του στην φύση. Ένα λευκό πέπλο σκεπάζει τα πάντα και σβήνει ότι δεν αρέσει στο μάτι του ανθρώπου ή προκαλεί δυσαρμονία στο περιβάλλον, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από πρόχειρα έργα των ανθρώπων. Το χιόνι τα σκεπάζει όλα όμορφα και ανάλογα το υψόμετρο και την ένταση των χιονοπτώσεων σβήνει τις ανορθογραφίες, αμβλύνει τις αντιθέσεις, απαλύνει όσο τραχύ κι αν είναι το ανάγλυφο της γης, είτε πρόκειται για βουνό ή κάμπο, ή και νησί καμιά φορά

Το πιο σημαντικό στην περίπτωση είναι ότι το χιόνι πέφτοντας καλύπτει στο ίδιο ύψος κάθε έμψυχο ή άψυχο στοιχείο του κόσμου και με τον τρόπο του υπενθυμίζει ότι του αρέσει να μοιράζονται όλα τα πράγματα το ίδιο βάρος κι έτσι κανείς δεν έχει λόγο να δυσανασχετήσει και να διαμαρτυρηθεί γιατί σηκώνει περισσότερο. Κάτω από το χιόνι αισθάνονται όλοι ίσοι και τις διαφορές θα ανακαλύψουν όταν φύγει κάποια νύχτα όπως ήρθε αθόρυβα…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στη φωτογραφία οι μορφές δυο Ρουμελιωτών που σκάλισε πριν από πολλά χρόνια, τον έναν σε άσπρη και τον άλλον σε μαύρη πέτρα, ο αυτοδίδακτος καλλιτέχνης Μήλιος (Αιμίλιος) Δεδούσης  από την Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας. Όταν τους βλέπουμε με τα ίδια λευκά φεσάκια στην αυλή του σπιτιού του πιστεύουμε πως κατεβαίνει τη νύχτα από τον ουρανό και τους στρώνει ομοιόμορφα το χιόνι για μην μαλώνουν για το καλύτερο. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 03012020

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ...

Συνηθίζουμε τέτοιες ημέρες να κάνουμε τους απολογισμούς για τη χρονιά που πέρασε και να βάζουμε στόχους για την επόμενη, πιστεύοντας πάντα ότι αυτοί θα επιτευχθούν και μετά από δώδεκα μήνες κάνουμε πάλι το ίδιο και τούτο συνεχίζεται και την μεθεπομένη χρονιά και αυτή που θα ακολουθήσει μέχρι να συμβεί το μεγάλο θαύμα.  Έτσι χρόνο με το χρόνο σωρεύονται όνειρα, σχέδια, απογοητεύσεις που βαραίνουν τον νου και την καρδιά μέχρις εσχάτων καμιά φορά οπότε λύνεται οριστικά η σύμβαση του ανθρώπου με τα εγκόσμια και σβήνουν όλοι οι παλιοί λογαριασμοί και παύουν οι εκρεμότητες μιας ολόκληρης ζωής.

Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, οι άνθρωποι εντούτοις λογαριάζουν χωρίς το απρόοπτο που θα δώσει τη μεγάλη λύση σε αυτά τα ζητήματα και συνεχίζουν να κάνουν σχέδια αψηφώντας κάθε τι που θα έστεκε εμπόδιο στην υλοποίησή τους. Αυτό είναι όμως και το μυστικό που δίνει συνέχεια στη ζωή, προσφέρει μια πλάτη για κάθε ανήφορο και δείχνει ένα μονοπάτι για να μη χαθεί κάποιος στο δάσος με τα δέντρα που προκαλούν φόβο και τις σκοτεινές γωνιές όπου ελλοχεύουν λογής – λογής πνεύματα και περίεργα ξωτικά.

Όλη η ζωή μας κινείται μέσα σε ένα τέτοιο δάσος το οποίο δεν είναι απαραίτητο να έχει δέντρα αλλά μπορεί να είναι γεμάτο κτίρια, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, άλλα όμορφα κι άλλα να μοιάζουν με φυλακές, το λιγότερο. Έτσι είναι η πόλη, η κάθε πόλη. Γεμάτη φόβους που ξεφυτρώνουν από κάθε γωνιά της με τόσα προσωπεία που δεν μπορεί να φανταστεί ο νους και με τον τρόπο τους, άλλοτε ανοίγουν δρόμους κι άλλοτε τους κλείνουν.

Είναι μια ζούγκλα λένε η πόλη, όπου ευδοκιμούν κάθε είδους καταστάσεις, χαρακτήρες, συνήθειες και όποιος δεν έχει την κατάλληλη αρματωσιά ή την πρόνοια να βλέπει με τέσσερα και δεκατέσσερα μάτια μπορεί να χαθεί, μεταφορικά και πραγματικά. Ή το απλούστερο,  να χάσει το δρόμο του και από τις κεντρικές λεωφόρους και τις φωτισμένες πλατείες να βρεθεί χωρίς να το καταλάβει σε απόμερες γειτονιές όπου κυριαρχεί το σκοτάδι και έτσι να μην μπορεί να βρεί τον δρόμο της επιστροφής στη γωνιά του.

Έχουν πάψει από καιρό οι άνθρωποι να βάζουν σημάδια για το δρόμο της επιστροφής στον ασφαλή χώρο τους όταν βρεθούν σε κάποια ανάγκη ή βλέπουν πως δεν μπορούν να βαδίσουν παραπέρα. Αν και οι περισσότεροι έχουν διδαχθεί ή έχουν ακούσει για τον μίτο, το κουβάρι που χρησιμοποίησε ο Θησέας για να μη χαθεί στον Λαβύρινθο και τον φάει ο Μινώταυρος, έχουν ξεχάσει όχι μόνο τη σημασία του αλλά και πώς να το κρατάνε στα χέρια τους. Σε αυτό μεγάλη ευθύνη έχει και το γεγονός ότι πολλές φορές αφήνουν την τύχη τους στα χέρια των άλλων και ακολουθούν τα σημάδια που οι άλλοι πάλι έβαλαν για λογαριασμό τους και χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν του καθενός τις ιδιαιτερότητες.

Κι όσοι πάλι κάνουν όπως ο Κοντορεβυθούλης στα παραμύθια, ρίχνουν ψίχουλα δηλαδή να θυμηθούν το μονοπάτι στο δάσος, κι αυτοί δεν είναι βέβαιοι πως δεν θα βρεθεί ένα κοπάδι από σπουργίτια ή άλλα πουλιά και θα χορτάσει με αυτά, αδιαφορώντας αν έτσι σβήνουν τα σημάδια που με τόση λαχτάρα έβαλε κάποιος να μη χάσει το δρόμο. Η εικόνα των σπουργιτιών που μπούκαραν από την μισάνοιχτη πόρτα στο σπίτι έρχεται να επιβεβαιώσει ακριβώς αυτή τη σκέψη αλλά και να θυμίσει από την άλλη, πως ένας ολόκληρος κόσμος έχει ανάγκη αυτά τα ψίχουλα.

ΑΘΗΝΑ, 30122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.