ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ

Η θέση της Αττικής στο χάρτη της χώρας και κατά συνέπεια και της Αθήνας τις έχουν προικίσει με ένα ιδιαίτερο κλίμα και ο συνδυασμός του Σαρωνικού με τον μικρό κάμπο της και τα βουνά της έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο περιβάλλον όπου ευδοκιμούν κυρίως εκείνα τα δέντρα που δεν θέλουν πολύ νερό να ζήσουν και τα περισσότερα κρατάνε τα φύλλα τους ολόκληρο το χρόνο. Πρόκειται κυρίως για ελιές, πεύκα και ξυνόδεντρα καθώς και πλήθος  θάμνων που φυτρώνουν όπου βρουν μια σχισμή στο πετρώδες έδαφός της.

Με αυτά τα δέντρα, όπου έχουν μείνει εννοείται, η Αττική δεν έχει την χαρά να ντυθεί με φθινοπωρινά χρώματα όπως γίνεται σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας, ιδίως τις ορεινές όπου ευδοκιμούν τα φυλλοβόλα, όπως οξιές, βελανιδιές, καστανιές και άλλα που τούτες τις ημέρες λάμπουν και γεμίζουν την πλάση με όμορφες εικόνες. Απ’ αυτά ελάχιστα υπάρχουν στην Αθήνα και όπου βρίσκονται είναι κλαδεμένα και μοιάζουν με  κούτσουρα γιατί όλοι φοβούνται μη και πέσουν τα κλαδιά τους πάνω σε κανένα αυτοκίνητο ή και στα κεφάλια των πεζών. 

Ακόμα και οι ακακίες που ανήκουν στην κατηγορία των φυλλοβόλων κι αυτές κουρεύονται άγρια μόλις μπει ο χειμώνας ενώ για τις μουριές, που τα φύλλα τους παίρνουν ωραίο κίτρινο χρώμα, ούτε που προλαβαίνουμε να το δούμε γιατί τις κλαδεύουν καθώς πάλι επικρατεί ο φόβος να μην γλιστρήσει κάποιος όταν τα πατήσει στο δρόμο. Τα λίγα πλατάνια πάλι που υπάρχουν στην πόλη, λόγω της δυσκολίας που έχουν να βρουν νερό και της ταλαιπωρίας από τον δυνατό ήλιο ρίχνουν από πολύ νωρίς τα φύλλα τους. 

Έτσι, ενώ η άνοιξη στην Αθήνα είναι σαφώς διακριτή όταν έρχεται με το πρασίνισμα των δέντρων, το φθινόπωρο ούτε καν φαίνεται και μόνο όταν κάποιος βγαίνει προς τα βόρεια προάστια το καταλαβαίνει. Τα μόνα δέντρα που εκπροσωπούν το φθινόπωρο στην Αθήνα είναι οι νερατζιές, είτε αυτές είναι φυτεμένες στους δρόμους είτε στα παρκάκια και με τον καρπό τους να φωτίζεται σιγά – σιγά από το βαθύ πράσινο στο λαμπερό πορτοκαλί δίνουν το σήμα πως βαδίζουμε προς το χειμώνα όπου όλα τα χρώματα ταπεινώνονται και σβήνουν. Είτε είναι πάνω στα δέντρα τα νεράτζια, στα οποία ελάχιστοι δίνουν προσοχή γιατί δεν τρώγονται, είτε στο έδαφος που πάλι πρέπει να περάσουν πολλές ημέρες μέχρι να τα μαζέψουν ή μπορεί και να τα αφήσουν εκεί να σαπίσουν, είναι αυτά που σαφώς και εκπροσωπούν το φθινόπωρο στην πόλη αλλά και προαναγγέλλουν την έλευση του χειμώνα.

Για να πάρει κάποιος μια ιδέα για το πώς λειτουργούν αυτά και να τα μυρίσει αρκεί να περάσει και να καθίσει λίγο στα παγκάκια κάτω από τις νερατζιές που είναι στο μικρό κηπάριο πίσω από το κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το οποίο θα έπρεπε να τυχαίνει περισσότερης προσοχής καθώς είναι από τα ελάχιστα στην Αθήνα που της ταιριάζουν. Εκεί τα δέντρα που κυριαρχούν είναι οι νερατζιές και στο σύνολο που σχηματίζουν είναι το μόνο μέρος που μπορεί κάποιος να καταλάβει πως αλλού κοντεύει κιόλας να τελειώσει το φθινόπωρο…  

ΑΘΗΝΑ, 04122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35

ΡΑΔΙΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Ήταν σαν σήμερα, στην κορύφωση του αντιμνημονιακού αγώνα, το ολέθριο έτος 2013, όταν περπατώντας στη Βασιλίσσης Σοφίας, στο πάρκο το λεγόμενο και «Πάρκο Βενιζέλου» δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής, είδα έναν συμπολίτη μας να βγάζει από την τσέπη του ένα μαχαιράκι, να σκύβει και να βγάζει με αυτό διάφορα αγριολάχανα, που είχαν φυτρώσει μέσα στο ακούρευτο γκαζόν και να τα βάζει σε μια σακούλα που είχε μαζί του.

Μου έκανε εντύπωση το γεγονός, κάθισα και τον παρατήρησα διακριτικά πάνω από ένα τέταρτο και διαπίστωσα πως ήξερε λίγο από λάχανα αλλά αμφιβάλλω αν ήταν σε θέση να εκτιμήσει το γεγονός ότι αυτά τα έχουν «ποτίσει» τα μισά σκυλιά της Αθήνας αλλά δεν τον ένοιαζε. Ο στόχος του ήταν να γεμίσει τη σακούλα και μόλις το κατάφερε, την έσφιξε και πήρε το δρόμο του. Έγραψα κάτι τότε που περισσότερο είχε να κάνει με την ψευδαίσθηση που είχε αυτός ο άνθρωπος αναφορικά με την αναζήτηση τροφής –όπως στην Κατοχή που πολύς κόσμος έζησε με λάχανα- αλλά το έκανε σε λάθος τόπο γιατί αλλιώς είναι να μαζεύεις χόρτα σε ένα καθαρό χωράφι σε κάποιο χωριό και αλλιώς σε ένα πάρκο της Αθήνας. Μου την έπεσαν διάφοροι «φίλοι» και αλληλέγγυοι γενικώς και το έκαναν θέμα του τύπου: «να που μας κατάντησαν, να τρώμε λάχανα που κατουράνε τα οικόσιτα και τα αδέσποτα σκυλιά!» και κάπως μαζεύτηκα. Μοιράστηκα νοερά την ψευδαίσθηση του συμπολίτη μας ότι μπορούμε να παίρνουμε το μαχαιράκι μας και τη σακούλα μας και να πηγαίνουμε ελεύθερα σε ένα λιβάδι και να μαζεύουμε ζωχούς και ραδίκια για να γεμίζουμε το τσουκάλι μας ανεξάρτητα αν μας κυβερνούν γερμανοτσολιάδες η Συριζανελίτες!

Πέρσι και εφέτος, δεν είδα όμως κανέναν να βγάζει χόρτα σε πάρκο και υποθέτω πως δεν υπάρχει ανάγκη πλέον αφού όπως λέει η κυβέρνηση, όλα πάνε καλά και μπήκαμε και στην…  ανάπτυξη, να γεμίσει το τσουκάλι κανενός φτωχού με κατουρημένα από σκυλιά και ποτισμένα από τα καυσαέρια και τους άλλους ρύπους της πόλης ραδίκια!

ΑΘΗΝΑ, 06032017

ΕΝΑ ΠΑΡΚΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ…

Το Πάρκο Ναυαρίνου, ήταν από παρατημένο πάρκιν μεταξύ των οδών Χαριλάου Τρικούπη, Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου και το οποίο με πολύ προσωπική δουλειά οι γείτονες Εξαρχιώτες το έκαναν ένα πραγματικό κήπο στο κέντρο της Αθήνας με πολλά δέντρα και φυσικά λαχανικά, το φύτεμα των οποίων από τα μικρά παιδιά της γειτονιάς, εξελίχθηκε σήμερα το απόγευμα σε μάθημα που το παρακολούθησαν και οι μεγάλοι.

 

Με τις οδηγίες κάποιων φίλων και γειτόνων βεβαίως, φύτεψαν καρπουζιές, κολοκυθιές, αγγουριές και άλλα λαχανικά και φυσικά υποσχέθηκαν πως θα επισκέπτονται τακτικά το πάρκο και θα τα ποτίζουν. Οι μεγάλοι πάλι γιόρτασαν με το δικό τους τρόπο τα 4χρονα του πάρκου και οι γειτόνισες που τραγούδησαν μας έκαναν την έκπληξη με ένα τραγούδι αφιερωμένο στο πάρκο που δημοσιεύω.

Μέσα στο πάρκο, μέσα στο πάρκο

Το Μάρτη μπήκα με φόρα κι εγώ

Μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε

Από το πάρκο δεν θέλω να βγω.

Πάει, πάει, πάει το παρκιν

Τώρα ένα πάρκο έχουμε εδώ.

Α-υτο-δι-α-χει-ρι-ζό-με-νο.

Άχου το πάρο, άχου το άρκο

Μοσχοβολάει λουλούδια πολλά

Δεν θέλω μπάφο, στο Φιλομπάφο

Θέλω μαρούλια και λαχανικά

Θέλω, θέλω, θέλω τραγούδια

Τώρα ένα πάρκο έχουμε εδώ.

Α-υτο-δι-α-χει-ρι-ζό-με-νο.

Μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε

Από το πάρκο δεν θέλω να βγω

Μέσα στο πάρκο, μέσα στο πάρκο

Θέλω να γίνω μπιζέλι κι εγώ.

Για όσους γείτονες και φίλους διαβάσουν τώρα για τις εκδηλώσεις για τα 4χρονα του πάρκου, σημειώνω πως συνεχίζονται και θα κρατήσουν μέχρι αργα όπως έμαθα. Σημειώνω επίσης πως η παρουσία πολλών και σήμερα αλλά και κάθε μέρα στο Πάρκο Ναυαρίνου...

ΑΘΗΝΑ, 14032013