ΤΟ ΞΕΧΩΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

Παρόλο που μεγάλωσα στο χωριό και ήξερα πολλές από τις δουλειές που πρέπει να κάνει κάποιος εδώ για να ζήσει, τελικά αποδείχθηκε πως έμαθα λίγα κι απ’ αυτά τα περισσότερα κρίθηκαν στην πράξη όταν φέτος ασχολήθηκα πραγματικά με τα χωράφια και τους κήπους.

Δεν θα κάνω απόψε απολογισμό του όλου εγχειρήματος, θα αναφερθώ μόνο στον τρόπο που βγαίνει η πατάτα από το χώμα και αυτό υπό το αυστηρό βλέμμα της μάνας μου η οποία έλειψε από το χωριό μόνο την περίοδο 1947 – 1950, στον Εμφύλιο, όταν ο Στρατός άδειασε το χωριό να μην ταλαιπωρείται άλλο ο κόσμος από τους αντάρτες και αυτοί να μην βρίσκουν υποστήριξη και καταφύγιο. Έτσι χοντρικά υπολογίζω πως η κυρά Κούλα (91 χρονών σήμερα) πρέπει στη ζωή της να φύτεψε και να έβγαλε πατάτες πάνω από 80 φορές πράγμα που την καθιστά ειδικό πάνω στο θέμα και φυσικά ο τρόπος που το αντιλαμβάνεται είναι ο πλέον αυστηρός.

Ομολογώ πως μου διαφεύγει όπως και άλλα πολλά ζητήματα της καλλιέργειας το πότε ωριμάζει η πατάτα. Η μάνα μου όμως έχει τον δικό της αλγόριθμο να το λογαριάζει, όπως κάνει και με ένα σωρό άλλα πράγματα τα οποία σημειώνω καθότι χρήσιμα. Στην περίπτωση της πατάτας, αφού έχει εκτιμήσει την ποιότητα του χώματος, το ξεβοτάνισμα, το κυνήγι των παρασίτων και ειδικά του δορυφόρου (ναι τα κυνηγάει γιατί δεν έχει εμπιστοσύνη και δεν χρησιμοποιεί φυτοφάρμακα και λιπάσματα για τον απλό λόγο ότι κοστίζουν), τα ποτίσματα, το στέγνωμα και ξέραμα των φύλλων, τον καιρό, την υγρασία του χώματος και ποιος ξέρει τι άλλο, τότε αποφασίζει να βγάλει την πατάτα από το χωράφι.

Το βγάλισμο ή ξέχωμα της πατάτας είναι μια δύσκολη δουλειά που θέλει πολύ σκύψιμο η μάνα μου το κάνει αργά το απόγευμα όταν πέφτει ο ήλιος και χρησιμοποιεί μια ελαφρά μικρή αξίνα την οποία απαγορεύει να χρησιμοποιεί κανένας άλλος. Με αυτή σκάβει γύρω από τη φωλιά που κρύβει τις πατάτες και την οποία φανερώνουν μόνο τα ξερά φύλλα του φυτού και με το πλατύ μέρος της (οι αξίνες έχουν πλατύ και λεπτό μέρος για πρακτικούς λόγους) απομακρύνει το χώμα. Όταν φαίνονται οι πατάτες επιστρατεύει τα χέρια της και απαλά – απαλά να μην τις τραυματίζει της βγάζει τις ακουμπάει δίπλα της και συνεχίζει.

Στην περίπτωση που χτυπήσει καμία δεν την πετάει, τη βγάζει κι αυτή στην άκρη και όταν κάνει την επιλογή, την κόβει και τις αφήνει μαζί με τις άλλες κομμένες στον ήλιο για να ξεραθεί όπως τα τραύματα η κομμένη επιφάνεια. Με αυτό τον τρόπο η κομμένη πατάτα διατηρείται αρκετό διάστημα και είναι οι πρώτες που καταναλώνουμε στο χωριό. Παλιότερα που τρέφαμε και γουρούνια στο σπίτι, αυτές οι πατάτες καθώς και οι μικρότερες ήταν η κύρια τροφή τους για πολλές ημέρες. Όταν τελειώσει το βγάλσιμο, τις διαλέγει και τις βάζει σε ένα σωρό στο υπόγειο του σπιτιού όπου διατηρούνται μέχρι την άνοιξη.

Ο καλύτερος τρόπος να διατηρηθούν οι πατάτες ως την άνοιξη ήταν να μπουν μέσα σε φτέρες γιατί αυτές έχουν τέτοια τοξικότητα που δεν αφήνει τους μύκητες και τα μικρόβια να αναπτυχθούν. Το ίδιο έκαναν και με τα φρούτα αλλά κανένας πλέον δεν μπαίνει στον κόπο να το κάνει γιατί ούτε και η παραγωγή είναι μεγάλη αλλά και γιατί βρίσκουν στο κοντινό μανάβικο όσες θέλουν απ’ αυτές που διατηρούνται με φάρμακα και χημικά και μυρίζουν ξένο χώμα. Παλιότερα επίσης απ’ αυτές τις πατάτες κρατούσαν και μια ποσότητα, τις μικρότερες και τις άσχημες για σπόρο, τον οποίο πρόσεχαν σαν τα μάτια τους όλο τον χειμώνα αλλά και αυτή η μέθοδος έχει εγκαταλειφθεί καθώς τα γεωπονικά καταστήματα από κάτι τέτοια επιβιώνουν.

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά για το βγάλσιμο της πατάτας αλλά εκείνο που σημειώνω σήμερα πως κι αυτό θέλει την τέχνη του και κάποιος που το έχει κάνει τόσες και τόσες φορές στη ζωή του, είναι απαραίτητος να διδάσκει τους μαθητευόμενους οι οποίοι είναι όμως απαραίτητοι να τις μαζεύουν και να τις κουβαλάνε στην αποθήκη…

Το βγάλσιμο της πατάτας είναι την τέχνη του και κάποιος που το έχει κάνει τόσες και τόσες φορές στη ζωή του, είναι απαραίτητος να διδάσκει τους μαθητευόμενους οι οποίοι είναι όμως απαραίτητοι να τις μαζεύουν και να τις κουβαλάνε στην αποθήκη…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07082020

ΩΣ Η ΣΚΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΑΛΙΟ ΚΟΣΜΟ

Στο χωράφι μας, στις Καριές, χθες όπου φυτέψαμε πατάτες. Η μνήμη αδυνατεί να υπολογίσει πόσες γενιές ανθρώπων έζησαν απ’ αυτό και πόσα χέρια προγόνων έσκαψαν, φύτεψαν, σκάλισαν, πότισαν, σόδεψαν τον καρπό του και η μάνα μου, για μια ακόμη φορά μπαίνει στον αγώνα για της καλλιέργειας. Χωρίς τον πατέρα φέτος και σαφώς με λιγότερες δυνάμεις και απαιτήσεις. Η ίδια, εκπληρώνει για μια ακόμη φορά το ετήσιο, απαράγραπτο, χρέος προς τη γη που ποτέ δεν έφυγε από κοντά της… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25042015

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΦΘΗΝΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ…

Οι πατάτες ως γνωστόν ήρθαν από την Αμερική στον τόπο μας μετά την ανακήρυξη της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους και η διάδοσή σχετίζεται με μια διδακτική ιστορία: Ο πολύπαθος λαός, χάρη του οποίου εισήχθη το είδος προκειμένου να χορτάσει την πείνα του, στάθηκε ιδιαίτερα καχύποπτος προς το εξωτικό αυτό φρούτο και χρειάστηκε, ως λέγεται, να τοποθετηθούν με εντολή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια ένοπλοι φύλακες στους σωρούς με τις πατάτες που ξεφόρτωσαν τα καράβια στο Ναύπλιο.

Από τη στιγμή αυτή και μετά, οι πατάτες απέκτησαν μια παράξενη έλξη στον μονίμως πενόμενο λαό και σιγά – σιγά άρχισαν οι επιτήδειοι να ξεγελούν τους φύλακες με διάφορα κόλπα και να αρπάζουν τις πατάτες, γιατί νόμισαν πως επρόκειτο για κάτι εξαιρετικά πολύτιμο είδος και γι’ αυτό το φύλαγαν. Μέσα σε λίγες μέρες, όπως λέγεται, εξαφανίστηκαν οι σωροί με τις πατάτες αλλά κανένας δεν έχει καταγράψει τι άραγε τις έκαναν οι άρπαγες. Τις έφαγαν ή άρχισαν να τις καλλιεργούν κι αν τις καλλιέργησαν, πως ήξεραν τι απαιτούσε αυτό το είδος για να ευδοκιμήσει;

Τέλος πάντων είναι μια ιστορία που οι λεπτομέρειές ξεχάστηκαν ή έχουν εντελώς επισκιαστεί από την εξάπλωση της πατάτας σε όλη την Ελλάδα, σε βαθμό μάλιστα που υποκατέστησε την καλλιέργεια διάφορων άλλων βασικών ειδών. Σε ορισμένα σημεία, όπως στις Λιβανάτες παλαιότερα ή στο Νευροκόπι τα τελευταία χρόνια, η πατάτα εξελίχθηκε σε μονοκαλλιέργεια και ως εκ τούτου η παραγωγή της υφίστατο πάντα τις παρενέργειες από την διαμόρφωση των τιμών τόσο στην εγχώριο όσο και στη διεθνή αγορά.

Δεν θα γράψουμε την ιστορία της πατάτας στην Ελλάδα εδώ αλλά πρέπει να σημειώσουμε πως αν και εξελίχθηκε σε πρώτης ζήτησης αγροτικό προϊόν, ποτέ εντούτοις δεν βρέθηκε, όπως το σιτάρι για παράδειγμα ή η σταφίδα στην πρώτη γραμμή των αγώνων της αγροτιάς και της εργατιάς και έμεινε πάντα στη σκιά του φάσματος της επάρκειας ή της έλλειψης στην αγορά για λόγους φυσικά που εύκολα μπορούν να αναφερθούν αλλά πάλι δεν είναι του παρόντος. Ο βασικός πάντως πρέπει να ήταν ότι οι πατάτες ήταν ένα προϊόν που μπορούσε να παράγει ο οποιοσδήποτε διέθετε έστω κάμποσα μέτρα καλλιεργήσιμης γης και λίγο νερό.

Αυτό συνέβαινε φυσικά όταν όλη η ύπαιθρος χώρα ήταν κατοικημένη και οι άνθρωποι εργάζονταν κανονικά στα χωράφια τους και στους κήπους τους. Αργότερα όταν άλλαξε ο χαρακτήρας της ελληνικής γεωργίας και η καλλιέργεια της πατάτας κρίθηκε ασύμφορη, οι έμποροι άρχισαν να φέρνουν πατάτες από άλλες χώρες, κυρίως από την Αίγυπτο η οποία, ασφαλώς και δεν είχε καμία σχέση με αυτή που καλλιεργούσαν οι Έλληνες στη χώρα και φυσικά η τιμή της ήταν ανάλογη της έπαρσης που διακατείχε την «ισχυρή Ελλάδα»!!!

Τώρα που η πάλαι ποτέ «ισχυρή Ελλάδα» έγινε πάλι η Ψωροκώσταινα των πρώτων μετά την ανεξαρτησία της δεκαετιών, η πατάτα επιλέχθηκε να γίνει η σημαία των νέων αγώνων για τροφή (δεν μπορούμε να πούμε για ψωμί γιατί τότε θα αποκαλυφθεί η γύμνια μας στην παραγωγή σιτηρών) και στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά της αισχροκέρδειας μπήκαν οι πατατοπαραγωγοί οι οποίοι, εντελώς παραδόξως αντί να προσπαθήσουν να βγάλουν περισσότερα από το προϊόν τους, ταπεινώνουν αντιθέτως τις τιμές του προϊόντος τους.

Το «κίνημα της πατάτας» άρχισε να αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα και πολλές οργανώσεις πολιτών αλλά ακόμη και δήμοι, καλούν τους πατατοπαραγωγούς να έρθουν με τα φορτηγά τους γεμάτα πατάτες στη γειτονιά τους για να πουλήσουν το προϊόν φθηνότερα και το παράδειγμα αυτό ετοιμάζονται να ακολουθήσουν και άλλες τάξεις παραγωγών, όπως οι ελαιοπαραγωγοί για παράδειγμα. Παρατηρώντας αυτό το φαινόμενο, πολλοί διαβλέπουν να δημιουργείται ένα καινούργιο τοπίο στην χειμαζόμενη αγορά, να γυρίζουμε  στα παζάρια και τις εμποροπανηγύρεις πάνω  κάτω και ακόμη να αλλάζει ριζικά το μενού και οι μυρωδιές στην κουζίνα των Ελλήνων.

Καλά και άγια όλα αυτά, να χορτάσει ο λαός, όπως έλεγαν και στην εποχή που ο Κίμων Κουλούρης έκανε τον «πόλεμο του καφασιού» στη Βαρβάκειο με τις ντομάτες (τι εποχές ζήσαμε και έχουμε και παράπονο από πάνω!!!) αλλά λέω, μήπως τούτη η ιστορία δεν είναι παρά μόνο μια κίνηση απελπισίας στο καινούργιο τοπίο ζωής που διαμορφώνεται τώρα με την κρίση κι ενώ, αντί οι πατατοπαραγωγοί και οι εκπρόσωποι οργανώσεων, ακόμα και οι δήμαρχοι να φροντίζουν να χορτάσουν τον κόσμο με πατάτες από το Νευροκόπι, να τον μάθαιναν να τις φυτεύει για να ξέρει και για την επόμενη φορά που θα πεινάσει;  

ΑΘΗΝΑ, 02032012

ΟΙ ΦΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΑΤΕΣ

O Νοέμβριος είναι πάντα πολύχρωμος ως τσαλαπετεινός στους αιθέρες των μελαγχολικών εξοχών και μοναχικός κάποτε σαν ψυχή που ξέρει καλά το δρόμο στο δάσος και χλωμός σαν χνουδάτο κυδώνι που ξεχάστηκε στα κλαδιά του γυμνού δέντρου και λαμπερός σαν δάκρυ που τρέχει από τον κορμό της κερασιάς και υγρός σαν μάτια που ο αποχωρισμός είναι μια πράξη που διαρκώς επαναλαμβάνεται στο ίδιο λιμάνι.

Είναι ο Νοέμβριος ο μήνας που τα αλέτρια σκίζουν το δέρμα της γης και χέρια ή μηχανές σπέρνουν στα σωθικά της σπόρους για να κοιμηθούν βαθιά μέσα στο χώμα μέχρι που να έρθει η άνοιξη να βλαστήσουν και να γίνουν ψηλά στάχια και γεμάτος καρπός να χορτάσει ο κόσμος και τα ζωντανά, τα ήμερα του σπιτιού και τα άγρια του λόγγου και του δάσους.

Τέτοιες σκέψεις μου ήρθαν βλέποντας ένα πατρογονικό χωράφι κοντά στο χωριό, το οποίο είναι παρατημένο εδώ και πολλά χρόνια και το κυρίευσαν οι φτέρες, ένα φυτό που ενώ μοιάζει ως παντελώς άχρηστο, αντιθέτως είναι πολλαπλώς ωφέλιμο για ένα σωρό λόγους.

Πρώτον γιατί με την ανάπτυξή του προφυλάσσει το επιφανειακό χώμα από τον καυτό ήλιο και στον υποόροφο των συστάδων τους μπορούν να αναπτύσσονται σε ανεκτό και δροσερό περιβάλλον, άλλα μικρότερα φυτά και να ζει μέγα πλήθος εντόμων και ερπετών. Πέραν αυτού οι φτέρες αποτελούν ένα χλωρό θώρακα στο δάσος καθώς λόγω της υγρασίας που κρατάνε εμποδίζουν η επιβραδύνουν τη φωτιά. Καθώς δε δεν τρώγονται από κανένα ζώο ήμερο ή άγριο, μένουν ανενόχλητες να επιτελέσουν και ένα άλλο σπουδαίο ρόλο με τις δυνατές ρίζες τους που σπάνε ως πολύ βαθιά το έδαφος κι έτσι μπορούν και εισχωρούν εύκολα τα νερά της βροχής και του χιονιού. Τέλος εξαιτίας της μονοετούς βλάστησής τους, όταν γέρνουν νεκρές στο χώμα δημιουργούν μια σειρά από αλλεπάληλα στρώματα οργανικής ύλης που στο σύνολό της δημιουργεί μια παχιά επιφάνεια η οποία λειτουργεί ως σφουγγάρι για την υγρασία και κέλυφος προστασίας για τα υποκείμενα είδη φυτών.

Είναι πολλά που θα μπορούσαμε να πούμε για τις φτέρες αλλά τούτη τη φορά ας σταθούμε σε μια μικρή σελίδα από την ιστορία της μικρής μου πατρίδας. Τον Νοέμβρη του 1940 ο παππούς μου Πάνος Τσιρώνης* που ήταν πρόεδρος του χωριού, αφού το κουβέντιασε με τους άλλους γέροντες, όλοι μαζί πήραν την απόφαση και ανακοίνωσαν στους υπόλοιπους συγχωριανούς να μην φάνε όλο το χειμώνα ούτε μια πατάτα και να τις φυτέψουν την άνοιξη στα φτερούσια (τα ξέφωτα του δάσους όπου φυτρώνει πυκνή η φτέρη) όλης της περιοχής για να έχουν μια καλή σοδειά το καλοκαίρι. Σημειωτέον, ότι στα φτερούσια η πατάτα δεν ήθελε πότισμα και ακόμη δεν μπορούσε ο κατακτητής να υποψιαστεί πως κάτι τέτοιο συμβαίνει κάτω από τις φτέρες για να της αρπάξει ή απλά να τις καταστρέψει.

Έτσι και έγινε και το χωριό όχι μόνο δεν πείνασε κατά τα επόμενα δύσκολα χρόνια αλλά υποστήριξε με αυτή την παραγωγή πατάτας και τους αντάρτες, τόσο κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης όσο και στις ημέρες του Εμφυλίου. Επειδή δε οι πατάτες έχουν την ιδιότητα να πολλαπλασιάζονται από μόνες τους αν αφεθούν στο έδαφος, αυτές διατηρήθηκαν μέχρι πριν από λίγα χρόνια και φύτρωναν ακόμη ανάμεσα στις φτέρες. Τούτο το καταλάβαμε από την προτίμηση που έδειχναν τα αγριογούρουνα στην περιοχή και τα άλλα άγρια ζώα και με μια μικρή έρευνα είδαμε πως έτσι έχουν τα πράγματα.

Τι τα λέω τώρα όλα αυτά; Απλά βλέπω πως η κίνηση των συγχωριανών μου για αυτάρκεια στην τροφή, μπορεί αποτελέσει ένα λαμπρό προηγούμενο και το οποίο μπορούμε να το επαναλάβουμε με την ίδια επιτυχία όπως τότε. Οι φτέρες είναι εκεί φυτρωμένες και μας περιμένουν, ο σπόρος της πατάτας μπορεί να βρεθεί αλλά ποιος απ’ όλους μας όμως είναι σε θέση να στερηθεί τις λίγες πατάτες για το μικρό διάστημα του χειμώνα μέχρι αυτές να γίνουν μετά το φύτεμα πολλές και να αρκούν να χορτάσουν περισσότερο κόσμο; Είναι ένα δίλλημα που ακυρώνεται μόνο όταν προταχθεί η αλληλεγγύη και ο πατριωτισμός.

(*) Τον Πάνο Τσιρώνη μαζί με τον Ηλία Κολοκύθα σκότωσαν τον Νοέμβριο του ΄47 με παλούκια, οι παρανοϊκοί αντάρτες του ΔΣΕ ή οι συνεργάτες τους γιατί προσπάθησαν να σώσουν το χωριό και να προστατεύσουν τους συγχωριανούς από τις διαθέσεις τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03112017

ΤΑ ΤΑΠΕΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ

Μπήκε καινούργιος μήνας και δεν ξέρω πώς να στολίσω τις ευχές που συνηθίσαμε να αλλάζουμε μέσα από τούτο το εργαλείο. Ότι και να βάλω νομίζω πως θα παρεξηγηθώ από κάποιες φίλες και κάποιους φίλους ή τις σχετικές ομάδες που τα βλέπουν όλα με το "φίλτρο" του δικού τους ματιού ή ενδεχομένως μπορεί να μην τους αρέσει το κάδρο που επιλέγω…

Γι’ αυτό τούτη την πρωτομηνιά δεν θα ακολουθήσω την πεπατημένη με τα γνωστά ωραία και προκλητικά λουλουδάκια τα οποία μπορεί και να με εκθέσουν με τους ασύμπτωτους παραλληλισμούς που έχουμε μεταξύ μας, αλλά με κάτι άλλα τα οποία μπορεί πολλοί να μη γνωρίζουν και καλό είναι να μάθουν γιατί κανείς δεν ξέρει τις μας επιφυλάσσει το μέλλον και από εραστές των ανθέων μπορεί να περιοριστούμε σε καλλιεργητές γεωμήλων.

Μπορεί επίσης να αγνοούν παντελώς ότι αυτά τα λουλούδια είναι μέρος του φυτού που καλείται πατάτα στην οποία στηρίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τη διατροφή του ο άνθρωπος και την ξέρουμε μόνο από τους κονδύλους της μέσα είτε μέσα σε τσουβάλια στη λαϊκή, ως προτηγανισμένες στα μαγαζιά που τρώμε σουβλάκια η με την μορφή των τσιπς που παχαίνουν όσο καμιά άλλη τροφή στον κόσμο και περιέχουν τόσα χημικά που μπορεί να σκοτώσουν νεαρό ελέφαντα με ένα σακουλάκι!

Τα λουλούδια* λοιπόν της ταπεινής πατάτας ή του γεωμήλου επί το επιστημονικώτερο τα οποία μάλλον δεν χρησιμεύουν σε τίποτα καθώς ο πολλαπλασιασμός των κονδύλων της γίνεται χωρίς την επικονίαση μέσα στο έδαφος υπάρχουν νομίζω μόνο και μόνο να χαζεύουν οι μέλισσες και τα έντομα. Πιθανόν η πατάτα να βγάζει αυτά τα λουλούδια για να διασκεδάσει την εντύπωση που έχουμε για τον άχαρο καρπό της καθώς τόσες και τόσες εκφράσεις που έχουν να κάνουν με την αισθητική του ενός ή του άλλου ατόμου ή μιας δύσκολης κατάστασης έχουν μέσα και τη λέξη «πατάτα». Δεν μπορώ να είμαι στη σκέψη καμιάς πατάτας αλλά κάτι τέτοιο πιστεύω πως γίνεται.

Πέρα απ’ αυτό οι κήποι ή τα χωράφια με τις πατάτες τούτες της ημέρες είναι μια σπάνια ομορφιά καθώς τα φυτά έχουν φτάσει στο απόγειο της ανάπτυξής τους -γύρω στους 30 με 40 πόντους- και έτσι όπως είναι φυτεμένα με τάξη δημιουργούν ένα παχύ στρώμα χλωρασιάς με πολλά άσπρα – μωβ λουλούδια. Μετά από λίγες μέρες τα φύλλα, καθώς θα έχουν επιτελέσει το έργο τους που δεν είναι τίποτα άλλο παρά να μεταφέρουν ενέργεια μέσω της φωτοσύνθεσης στους κονδύλους για να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν θα αρχίσουν να ξεραίνονται και ο επόμενος μήνας θα τα βρει πεσμένα ράκη στο έδαφος.

Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν και τα λουλούδια της πατάτας, λουλούδια που ποτέ κανένας δεν έκοψε να προσφέρει σε ένα άλλον, λουλούδια που ποτέ δεν αξιώθηκαν τη διακόσμηση ενός βάζου πόσο μάλιστα να γίνουν στεφάνι και να στολίσουν ένα κεφάλι.

Γι’ αυτό και η πατάτα επιμένει να λέει με τα λουλούδια της πως ο προορισμός της στον κόσμο δεν είναι να γεμίζει μόνο το στομάχι των ανθρώπων και των ζώων αλλά ότι κι αυτή είναι ένα μέρος του θαυμαστού κόσμου που μας περιτριγυρίζει και από τον οποίο βλέπουμε μόνο ότι είναι ωφέλιμο.

*Να με συμπαθάτε, δεν ξέρω πολλά από φυτολογία και μπορεί εδώ να κάνω λάθος. Δεκτή κάθε παρατήρηση και σχολιασμός πάνω στο ζήτημα της χρησιμότητας των λουλουδιών της πατάτας. Ο σκοπός μου εξάλλου δεν ήταν ένα μάθημα φυτολογίας αλλά ένα σχόλιο περί του όμορφου ως χρήσιμο ή αδιάφορο…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κήπος με τις πατάτες που βλέπεται στη φωτογραφία είναι περσινό έργο της μάνας μου στο χωριό Μεγάλη Κάψη Τυμφρηστού η οποία μεταξύ των άλλων δεν ξεχνάει να βάλει και λίγα σκόρδα για να διώχνει το κακό μάτι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 01062010