ΔΕΝ ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ, ΜΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΛΑΝΕ…

Δεν πολυπιστεύω αυτά που λέγονται και γράφονται περί ψεκασμών από άγνωστες και ανθελληνικές δυνάμεις που επιβουλεύονται το μυαλό μας, τη λεβεντιά μας και το μεγάλο δικαίωμα που μας έδωσε ο Θεός να είμαστε το ξεχωριστό έθνος στη γη και κανένα άλλο δεν μας μοιάζει και γι’ αυτό μας ζηλεύουν όλοι και θέλουν το κακό μας.  Κι επειδή δεν το πετυχαίνουν με άλλο τρόπο να μας εκμηδενίσουν, βάζουν αεροπλάνα με άθλιους και ασυνείδητους πιλότους και μας ψεκάζουν με απίστευτα χημικά ώστε να αποβλακωθούμε όλοι, να πάθουμε μαλάκυνση και άλλα τέτοια φοβερά και να μας λιώσουν πιο εύκολα.

Δεν τα πιστεύω όλα αυτά αλλά χθες το απόγευμα κατηφορίζοντας προς τη πλατεία Βάθης, σήκωσα το κεφάλι και είδα αυτόν τον φοβερό σχηματισμό (σαν παλιό αεροπλάνο ήταν) με τα άθλια περιστέρια της πόλης να ισορροπούν πάνω στα καλώδια του τρόλει και τρόμαξα. Μου ήρθε στο μυαλό η ψεκασμός και έκανα πίσω, με τίποτα δεν ήθελα να περάσω από κάτω τους γιατί ποιος ξέρει με τι υλικό από τα αποφάγια της πόλης με τα οποία τρέφονται θα με έλουζαν και άντε μετά, να αποδείξω ότι θα πάθαινα θα ήταν μόνο από τις κουτσουλιές και όχι από τα χημικά που φόρτωσαν μέσω της τροφής στην κοιλιά τους οι άγνωστες ανθελληνικές δυνάμεις που προανέφερα και θέλουν να μας κάνουν τα σκουπίδια του πλανήτη και να μας κρατάνε στο χέρι και να μας συμπονάνε δίνοντας επιδόματα.

Δεν έχω τίποτα με τα περιστέρια κι εδώ τα βάζω στο στόχαστρο μεταφορικά γιατί το χειρότερο που μπορεί να πάθει κάποιος σε αυτή την πόλη είναι να αρχίσει διάλογο με κάποιον απ’ αυτούς που πιστεύουν στους ψεκασμούς και άντε να του αποδείξεις πως μπερδεύει το ψιχάλισμα με τη νεροποντή. Του δείχνεις για παράδειγμα τα περιστέρια κι αυτός επιμένει πως αυτά είναι κοτσύφια που είναι καθαρά και έχουν και ωραία κελαηδίσματα στα πάρκα. Δεν έχει πρόβλημα όρασης αλλά δεν θέλει να δει πως έτσι έχουν τα πράγματα κι όλα τ’ άλλα γι’ αυτόν είναι λεπτομέρειες που ενισχύουν την άποψή του. 

Τότε είναι που παρακαλάς τα περιστέρια να αρχίσουν να αδειάζουν όλα μαζί το στομάχι πάνω του καθώς θα περνάει από κάτω ή καλύτερα, στο αυτοκίνητό του που φαίνονται οι κουτσουλιές και από τον φόβο του να μην σκουριάσει όπως έχει ακούσει, θα το πάει επειγόντως στο πλυντήριο και θα σκάσει και δέκα ευρώ το λιγότερο να το καθαρίσουν. Ούτε και τότε θα αλλάξει γνώμη, θα επιμένει ότι μας ψεκάζουν ενώ όλα αυτά που πέφτουν από του ουρανό δεν είναι παρά κουτσουλιές και οι οποίες αν πέσουν στο χώμα είναι λίπασμα και βοηθάει δυστυχώς μόνο τα φυτά και τα λουλούδια στην ανάπτυξή τους. 

ΑΘΗΝΑ, 25022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 21022019, σελ. 39.   

TO ΠΑΘΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΠΡΟΣΕΚΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε σκύλους και γάτες να φορούν στο λαιμό τους ένα πλαστικό χωνί γιατί μετά από μια επέμβαση ή ένα τραύμα στο λαιμό τους δεν πρέπει να απλώσουν το πόδι τους  σε πληγή που επουλώνεται. Τούτο το κατασκεύασμα φυσικά και δεν το έχουν επινοήσει τα τετράποδα και είναι πρωτοβουλία κάποιου ανθρώπου που νοιάζεται γι’ αυτά και τα εκνευρίζει αφάνταστα, καθώς προσπαθούν να το βγάλουν χωρίς να τα καταφέρνουν.

Στην περίπτωση όμως του περιστεριού που είδα κάτω από ένα φοίνικα στο Μουσείο, το κολάρο που φοράει δεν προέρχεται από κάτι τέτοιο καθώς κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτά και επί πλέον είναι πρακτικά αδύνατη μια τέτοια επέμβαση σε πουλί όσο και αγαπημένο να είναι για έναν άνθρωπο. Το πλαστικό κολάρο που φορούσε το περιστέρι ήταν συνέπεια της βουλιμίας που χαρακτηρίζει αυτά τα πετούμενα που δοκιμάζουν ότι βρίσκουν στο έδαφος της πόλης χωρίς να προσέχουν αν είναι καθαρά ή αν κάνει να το βάλουν στο στομάχι τους.

Στην περίπτωση, το περιστέρι έβαλε το κεφάλι του μέσα σε ένα πλαστικό ποτηράκι μιας χρήσης, απ’ αυτά που έχουν ένα καπάκι να μη χύνεται το υγρό και από την τρύπα του περνάει ένα καλαμάκι. Σε τέτοια ποτήρια σερβίρεται συνήθως καφές φραπέ ή κάτι σχετικό και με ένα τέτοιο στα χέρια κυκλοφορεί ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας σε όλους τους χώρους ακόμη και μέσα στα αστικά λεωφορεία καθώς η κατασκευή περιορίζει τον κίνδυνο να χυθεί σε ένα φρενάρισμα το υγρό και να λερώσει τα ρούχα όπου είναι δίπλα.

Υπολογίζεται δε πως κάθε μέρα χρησιμοποιείται ένας απίστευτος αριθμός από τέτοια πλαστικά ποτηράκια και καλαμάκια βεβαίως τα οποία όλα καταλήγουν στα σκουπίδια και τούτο είναι εμφανές και σε πολλά σημεία της πόλης και στα καλαθάκια των σκουπιδιών που ξεχειλίζουν από τέτοια καθώς και από πλαστικά μπουκάλια νερού. Είναι ένα πρόβλημα για το περιβάλλον λένε η ειδικοί  και μελετούν τρόπους να περιοριστεί η χρήση τους και μάλιστα κυκλοφορεί και η σκέψη να φορολογηθούν όπως οι πλαστικές σακούλες στα καταστήματα, μέτρο επίσης αμφίβολης αποτελεσματικότητας πλην των κρατικών εσόδων.

Τούτα τα ζητήματα βεβαίως και δεν απασχολούν καθόλου το περιστέρι το οποίο είχε την ατυχία να του μείνει στο κεφάλι το καπάκι και παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάνει δεν μπορεί να το αφαιρέσει. Πιθανόν η κατάσταση που ζει να του γίνει και μάθημα όπως και στους ανθρώπους που μετά από ένα ανάλογο πάθημα, προσέχουν πια που βάζουν το κεφάλι τους ή δεν συνεχίζουν να χώνουν παντού τη μύτη τους. Το περιστέρι με το κολάρο ξεχωρίζει και τα άλλα της παρέας του που αλητεύουν στην πλατεία του Μουσείου το αποφεύγουν επιδεικτικά γιατί τους δημιουργεί κάποιο φόβο, αλλά υποψιάζομαι, πως αν τους δοθεί η ευκαιρία θα πάθουν το ίδιο γιατί οι προκλήσεις περισσεύουν και ο κίνδυνος καραδοκεί, ακόμα και στα κατακάθια ενός φραπέ σε πλαστικό ποτηράκι στα σκουπίδια…

ΑΘΗΝΑ, 06082018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37

ΕΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΟ

Καθώς ο Νοέμβρης εισάγει με τις πρώτες κρύες νύχτες του φθινοπώρου στους διαλόγους της καθημερινότητας το «καυτό» ζήτημα της θέρμανσης (ιδιαίτερα για τους μη δυνάμενους πλέον να αντιμετωπίσουν το κόστος της ζωής και δεν είναι λίγοι αυτοί) τα δυο περιστέρια που ερωτεύονται πάνω σε ένα κλιματιστικό στην οδό Μιχαήλ Βόδα, ασφαλώς και συνθέτουν μια εικόνα που ημερώνει την ιδέα του κόστους που έχει για να λειτουργήσει ένα τέτοιο μηχάνημα για να ζεσταθεί αξιοπρεπώς ένα σπίτι…

ΑΘΗΝΑ, 03112017

ΔΕΝ ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ ΜΟΝΟ, ΜΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΛΑΝΕ…

 

Δεν πολυπιστεύω αυτά που λέγονται και γράφονται περί ψεκασμών από άγνωστες και ανθελληνικές δυνάμεις που επιβουλεύονται το μυαλό μας, τη λεβεντιά μας και το μεγάλο δικαίωμα που μας έδωσε ο Θεός να είμαστε το ξεχωριστό έθνος στη γη και κανένα άλλο δεν μας μοιάζει και γι’ αυτό μας ζηλεύουν όλοι και θέλουν το κακό μας.  Κι επειδή δεν το πετυχαίνουν με άλλο τρόπο να μας εκμηδενίσουν, βάζουν αεροπλάνα με άθλιους και ασυνείδητους πιλότους και μας ψεκάζουν με απίστευτα χημικά ώστε να αποβλακωθούμε όλοι, να πάθουμε μαλάκυνση και άλλα τέτοια φοβερά και να μας λιώσουν.

Δεν τα πιστεύω όλα αυτά αλλά χθες το απόγευμα κατηφορίζοντας προς τη πλατεία Βάθης, σήκωσα το κεφάλι και είδα αυτόν τον φοβερό σχηματισμό (σαν παλιό αεροπλάνο ήταν) με τα άθλια περιστέρια της πόλης να ισορροπούν πάνω στα καλώδια του τρόλει, και τρόμαξα. Μου ήρθε στο μυαλό η ψεκασμός και έκανα πίσω, με τίποτα δεν ήθελα να περάσω από κάτω τους γιατί ποιος ξέρει με τι υλικό από τα αποφάγια της πόλης με τα οποία τρέφονται θα με έλουζαν και άντε μετά, να αποδείξω ότι θα άθαινα θα ήταν μόνο από τις κουτσουλιές και όχι από τα χημικά που φόρτωσαν μέσω της τροφής στην κοιλιά τους οι άγνωστες ανθελληνικές δυνάμεις που προανέφερα και θέλουν να μας κάνουν τα σκουπίδια του πλανήτη…

 

ΑΘΗΝΑ, 15102013

 

ΣΤΟ ΧΑΜΑΜ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΘΗΝΑ…

 

Το ότι είναι ανυπόφορος ο συνδυσμός ζέστης και υγρασίας στην πόλη, ούτε να λέγεται και αποτελεί μια πρόκληση για τολμηρούς φωτογράφους να αποτυπώσουν την δυσφορία των ιδρωμένων ανθρώπων που φοράνε τα πιο ελαφρά ρούχα που διαθέτουν και είναι υποχρεωμένοι να κυκλοφορούν ή απλά χαζεύουν στο κέντρο. Θα ήταν μια εξαιρετική πινακοθήκη που λίγα θα είχε να ζηλέψει από την Κούβα,όπως χαρακτήρισε χθες την Αθήνα ένας φίλος αλλά αμέσως είπε πως δεν ήρθε ακόμη η ώρα μας γιατί κάποια πράγματα είναι ακόμη ακριβά εδώ ,και ακόμη επειδή δεν μπορούμε να συνηθίσουμε στο ρούμι και χάνουμε τον καιρό μας πίνοντας μπύρες στα καφενεία και φτιάχνουμε κοιλιές…

Γι’ αυτό κι εγώ δεν αφιερώθηκα σήμερα σε κάτι τέτοιο αλλά δεν άφησα να μου ξεφύγει το μπάνιο που έκαναν κάτι περιστέρια στη γωνία Βαλτετσίου και Μαυρομιχάλη όπου είχε δημιουργηθεί ένας μικρός χείμαρος από την άντληση κάποιων νερών που υποθέτω είχαν πλημμυρίσει το υπόγειο ενός κλειστού κτιρίου γραφείων εκεί δίπλα. Ήταν πολύ το νερό και εκεί βρήκαν ευκαιρία να δροσιστούν ένα σωρό περιστέρια και όπως είδα το φχαριστιόνταν γιατί όπως καταλάβατε τα συντριβάνια στην Αθήνα φέτος τα άφησαν στεγνά κι όπου υπήρχαν κάτι λίγα νερά τα άφησαν να πρασινίσουν από την αδιαφορία ή την αφραγκία. ‘Ετσι τα περιστέρια που δεν είχαν που αλλού να δροσιστούν, βρήκαν την ευκαιρία να τσαλαβουτήσουν και με την κίνησή τους αυτή να μας πούνε πως έχουμε πολύ καιρό ακόμη να γίνουμε Κούβα…

ΑΘΗΝΑ, 30082013

 

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΝ…

Μοιάζει, όπως ακούω από πολλές πλευρές, η κοινωνία μας να περπατάει στην κόψη του μαχαιριού ή να βαδίζει στα γυαλιά καθώς ο καθένας από την πλευρά που βρίσκεται, όπως θέλει τα βλέπει και τα κοινοποιεί κι εμείς καλούμαστε μέσα από την προσωπική πείρα και την καθαρή όσο μπορούμε βεβαίως σκέψη, να βγάλουμε συμπεράσματα και να εκτιμήσουμε τις συνέπειες των όσων αυτό τον καιρό προτάσσονται ως λύσεις και διέξοδοι της Ελλάδας από την κρίση.

Βλέποντας σήμερα το μεσημέρι, στη βεράντα του καφενείου του καταστήματος Hondos Center στην οδό Πατησίων, δυο περιστέρια να περπατάνε στην κόψη του γυάλινου πετάσματος που προφυλάσσει το χώρο από τον αέρα, φαντάστηκα στη θέση των πτηνών τον εαυτό μου πρωτίστως και καθένα από μας όλους μας ξεχωριστά: να ισορροπούμε πάνω σε μια τέτοια λεπτή επιφάνεια χωρίς όμως τα φτερά που χάρισε η φύση στα περιστέρια και από κάτω μας να χάσκει το κενό που έχει κατάληξη, το βυθό της απελπισμένης πόλης…

ΑΘΗΝΑ, 26052012

ΟΙ ΦΡΟΝΤΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΝ

Είχα πάντα μια απορία σχετικά με το ποιος ταΐζει τα περιστέρια αυτής της πόλης· ποτέ δεν κατάφερα να βρω την απάντηση και έτσι περνούσαν ένα – ένα τα χρόνια χωρίς να γνωρίζω ποιος τελικά φροντίζει αυτόν παρεξηγημένο φτερωτό κόσμο της Αθήνας...

Περπατούσα χθες το πρωί στην οδό Αθηνάς. Είχα καιρό να περάσω από την Ομόνοια και την πήρα από την αρχή να χαζέψω την θλιβερή κίνηση της και στάθηκα λιγάκι την απίστευτα μίζερη και φτωχή διακόσμηση της πλατείας Κοτζιά μπροστά στο Δημαρχείο όπου ήταν σταθμευμένη μια κλούβα γεμάτη αστυνομικούς. Πέρασα χωρίς να δώσω καμιά σημασία και μια στιγμή ακούω ένα σύννεφο από ανακατωμένα φτερά να προσγειώνεται με θόρυβο στην πλατεία και να γίνεται μια σκούρα μάζα δίπλα από έναν άνθρωπο που έβγαζε ψωμί και κουλούρια από μια νάιλον σακούλα, τα έτριβε και τα έριχνε χάμω.

Τα περιστέρια τον ακολουθούσαν μέχρι που τέλειωσε και σαν δεν είχαν τίποτα άλλο να τσιμπήσουν στα πλακάκια αραίωσαν και άρχισαν να περπατάνε στην πλατεία. Ξαφνικά, σαν να πήραν ένα αόρατο μήνυμα, όλα μαζί πάλι πέταξαν προς έναν ώριμο κύριο που είχε βγάλει ως φαίνεται βόλτα στην πλατεία την εγγονή του και το κοριτσάκι γεμάτο χαρά για το γεγονός τους έριχνε κι αυτό τριμμένα κουλούρια.

Τότε βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα, τον ξένο όπως έδειχνε άντρα, αν ήταν από το Δήμο Αθηναίων και είχε τη φροντίδα των περιστεριών. Όχι μου είπε, ο Αβδούλ από την Αίγυπτο. Από μόνος του το έκανε. Τον ρώτησα γιατί και μου απάντησε πως ο Αλλάχ ανταμείβει όποιον ταΐζει τα περιστέρια και κάποια στιγμή θα αποκτήσει πολλά χρήματα και γι’ αυτό το κάνει κάθε μέρα. Δεν είχα λόγο να μην τον πιστέψω και άφησα το πράγμα ασχολίαστο. Σε λίγο βλέπω και κάποιον άλλο, πιθανόν της ίδιας καταγωγής να πλησιάζει την πλατεία και να αρχίζει να ταΐζει τα περιστέρια που όρμησαν πάλι σαν σύννεφο πάνω του. Αφού τέλειωσε κι αυτός, απομακρύνθηκε και τα πουλιά αραίωσαν πάλι. Άλλα πήγαν προς το σιντριβάνι και άλλα ακροβολίστηκαν σε διάφορα βρώμικα κάγκελα και στους φανοστάτες.

Πήγα να φύγω όταν πάλι σαν σύννεφο άκουσα τα περιστέρια να πετάνε προς ένα σημείο όπου μια μικρόσωμη γυναίκα έβγαζε από την τσάντα της διάφορα πράγματα και τα έριχνε στην πλατεία. Αφού τέλειωσε κάθισε στην άκρη και έβλεπε το πλήθος των περιστεριών να τρώνε με βιασύνη. Πήγα κοντά της και τη ρώτησα γιατί τα ταΐζει. Η Μαρία από τη Σρι Λάνκα μου απάντησε πως δεν πετάει τίποτα από το τραπέζι, ψωμί, ρύζι, όσπρια κλπ στα σκουπίδια και τα φέρνει κάθε πρωί στην πλατεία και ταΐζει τα περιστέρια γιατί απλά το θεωρεί καλό. Τη ρώτησα αν κι αυτή πιστεύει όπως ο Αβδούλ πως μπορεί να της χαρίσει χρήματα ο Αλλάχ, αλλά δεν ήξερε αν συμβαίνει αυτό. Αυτή το έκανε μόνο γιατί δεν θεωρεί σωστό να πετάει τα υπολείμματα του φαγητού της στα σκουπίδια όπως κάνουν οι άλλοι.

Δυο κόσμοι πίστης, ο Αβδούλ και η Μαρία, με δυο διαφορετικές αντιλήψεις για τα πετούμενα της Αθήνας, τα χρήματα και την τροφή μου έδωσαν εν μέρει την απάντηση σήμερα που τα περιστέρια είχαν την τιμητική τους στον αγιασμό των υδάτων και όλοι περιμένουμε να μας φέρουν την πολυπόθητη φώτιση αλλά ποιος τα σκέπτεται τον υπόλοιπο καιρό; Ευτυχώς που σε αυτή την πόλη ζουν πολλοί Αβδούλ και αρκετές Μαρίες…

ΑΘΗΝΑ, 06012010