ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ

Οι τοίχοι της πόλης ήταν πάντα ένας χώρος που φιλοξενούν ποικίλα συνθήματα πολιτικού περιεχομένου αλλά και άλλα, καθαρά διαφημιστικά ενώ αυτός που τους ανήκει δεν μπορεί με τίποτα να αποτρέψει το φαινόμενο το οποίο διαρκώς επαναλαμβάνεται μέρα και νύχτα και συχνά καταλήγει να είναι μια μουντζούρα από μπερδεμένες λέξεις και στρώματα χαρτιού που κιτρινίζουν από τη σκόνη και τα καυσαέρια.

Πέρα απ’ αυτά όμως, οι τοίχοι είναι ένας δημόσιος χώρος που μπορεί ελεύθερα ο καθένας που επιθυμεί και έχει ένα όποιο εργαλείο στα χέρια του -μαρκαδόρο, σπρέι, πινέλο και έναν κουβά χρώμα ή κόλλα- να γράψει το μήνυμά του και ανάλογα με την φαντασία που διαθέτει, πράγμα που κρίνεται πλέον απαραίτητο γιατί αλλιώς θα χαθεί στην ομοιομορφία, να έχει και κάποιο αποτέλεσμα: ήτοι την συμμετοχή αυτών που θα το διαβάσουν στην ιδέα και πρότασή του ή τουλάχιστον να μπουν για λίγο στη σκέψη του, να συμφωνήσουν μαζί του ή ακόμα να τον συμπονέσουν για τον χρόνο που χάνει κυνηγώντας χίμαιρες.  

  

Τι γίνεται όμως όταν δεν φτάνει η μπογιά να συμπληρωθεί η πρόταση που έχει ο ιεροκήρυκας στο μυαλό του; Όπως στην περίπτωση που κάποιος ήθελε να ξεσηκώσει τον κόσμο με ένα μήνυμα που καλεί στην αυτοκαταστροφή; Ποιος ξέρει τι τον ώθησε να προτείνει κάτι τέτοιο και ποιες μαύρες καταστάσεις στο μυαλό και στην ψυχή του τον έκαναν να πάρει μια στιγμή το πινέλο και να γράψει σε έναν τοίχο στα Σεπόλια ένα κάλεσμα αλλά δεν του έφτασε η μπογιά και το άφησε χωρίς να συμπληρώσει ένα γράμμα – σε βαθμό μάλιστα που μοιάζει με ανεπίτρεπτη ανορθογραφία;

Ποιος θα τον πάρει σοβαρά όταν αφήνει στη μέση ένα τέτοιο σύνθημα και ποιος περιμένει να τον ακολουθήσει στην αυτοκαταστροφή όταν αφήνει έτσι τον τοίχο; Θα μπορούσε αν ήταν σοβαρός αυτός που προτείνει κάτι αδιανόητο ακόμα και για τον πιο απελπισμένο να πάει σε ένα κατάστημα να πάρει ένα κουτάκι μπογιά, έστω και διαφορετική, να επιστρέψει στον τοίχο και να συμπληρώσει το μισοτελειωμένο γράμμα αλλά ούτε αυτό έκανε.

Το ίδιο βεβαίως θα συνέβαινε και με ένα σύνθημα που καλούσε στον αγώνα για γενική ευτυχία, πράγμα που σαφώς είναι πιο κοντά στις επιθυμίες των περισσότερων ανθρώπων αλλά κι εδώ ο δαίμονας της προχειρότητας ή των επιπόλαιων προθέσεων του ιεροκήρυκά της ακύρωναν το μήνυμά του με την μια λιγότερη πινελιά και σίγουρα θα προκαλούν το μειδίαμα σε όσους το διαβάζουν για την αφέλεια που δείχνει και τις φρούδες ελπίδες που καλλιεργεί σε έναν κόσμο που ξέρει και προσέχει τις λεπτομέρειες στους τοίχους.

ΑΘΗΝΑ 18112018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 06112018, σελ. 37.

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Πήγα κι εγώ χθες στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα (από πολλαπλό ενδιαφέρον) αλλά δεν θέλω σήμερα να προσθέσω κάποιες αράδες ακόμη στα όσα λέγονται και γράφονται για τον αριθμό των συμμετεχόντων, τον Μίκη Θεοδωράκη, τους παπάδες, τα πούλμαν και άλλα φαινόμενα της ημέρας που απασχολούν ένα μεγάλο μέρος της δικτυακής γνώμης.

Θα σταθώ όμως σε ένα γεγονός που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο καθώς η υπερβολική παρουσία της Αστυνομίας γύρω από τα Προπύλαια το κατέπνιξε χωρίς να πάρει μεγάλες διαστάσεις. Ομάδα μαυροφορεμένων νεαρών με σημαίες στις πλάτες και άλλα εύγλωττα σημάδια  στις μπλούζες τους που κινούνταν ανήσυχα στις παρυφές του συλλαλητηρίου επιτέθηκε στις κλούβες που έκλειναν την Πανεπιστημίου, πήραν την απάντηση με λίγα χημικά, υποχώρησαν γιατί δεν είχαν μάσκες και σαν έφυγαν τα οχήματα όρμησαν στα Προπύλαια απ’ όπου είχαν ήδη αποχωρήσει οι αντιεξουσιαστές που είχαν διοργανώσει νωρίτερα αντισυλλαλητήριο. Δεν τους βρήκαν εκεί, δεν πτοήθηκαν· ξεκίνησαν μπουλούκι να εισβάλλουν στα αδούλωτα Εξάρχεια αλλά οι δυνάμεις των ΜΑΤ που ήταν στην Ακαδημίας δεν τους άφησαν να περάσουν τα σύνορα, υποχώρησαν και αφού παρέμειναν σκόρπιοι στην Πανεπιστημίου διαλύθηκαν χωρίς να δοθεί συνέχεια στα επεισόδια.

Δεν θα κάνω κριτική της επίθεσης, είναι άλλης στιγμής θέμα αλλά εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι τους προαναφερόμενους νεαρούς αν δεν φορούσαν σημαίες δεν θα μπορούσε κάποιος να τους ξεχωρίσει από τους «μπαχαλάκηδες» και επί πλέον, ορισμένοι κρατώντας σπρέι έγραφαν τα δικά τους συνθήματα σε ότι έβρισκαν μπροστά τους και για πρώτη φορά απ’ όσο θυμάμαι έβαλαν και την υπογραφή τους στους τοίχους των Προπυλαίων, προνόμιο που μέχρι χθες έκαναν αποκλειστικά οι αντιεξουσιαστές.  

Το χθεσινό γεγονός στα Προπύλαια μπορεί να μοιάζει ισχνό μπροστά σε άλλα πιο εντυπωσιακά που έγιναν στην πόλη, μπορεί μάλιστα να μην δει κανένας σήμερα τα συνθήματα γιατί τα σβήνουν αμέσως αλλά, αν το δούμε από μια άλλη πλευρά θα καταλάβουμε πως κάτι έχει αλλάξει στην ένταση ανάμεσα στους νεαρούς των αντιπάλων παρατάξεων και στους χώρους που διεκδικούν να εκφράζονται και σίγουρα στο μέλλον, δεν θα είναι παρούσα πάντα η Αστυνομία να τους εμποδίζει να έρθουν πιο κοντά…

ΑΘΗΝΑ, 05022018

ΕΝΑ TAG ME ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Δεν γνωρίζω ούτε ποιος έγραψε αυτό το μήνυμα σε ένα τοίχο στην οδό Ασωμάτων ούτε φυσικά σε ποιόν απευθύνονταν. Σίγουρα είχε κάποιο λόγο να αφήσει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο πιθανόν γιατί και οι δυο συχνάζουν σε αυτόν τον ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δρόμο με τον αέρα της παλιάς Αθήνας που διατηρεί ακόμη.

Η πρώτη εντύπωση που δίνει αυτό το σημείωμα είναι των άπειρων tags που εύκολα ο καθένας μπορεί να αφήσει στους τοίχους και σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια, όπως οι σκύλοι υποθέτω που θέλουν να αφήσουν τη μυρωδιά τους σε κάθε γωνία και δέντρο με την εντύπωση και τις συνέπειες που έχει μια τέτοια κίνηση την οποία δυστυχώς ακολουθούν και πολλοί άνθρωποι με αποτέλεσμα η πόλη να μυρίζει σαν ανοιχτό, άπλυτο ουρητήριο ενώ το μάτι δεν μπορεί να ανασάνει πουθενά στην ατέλειωτη έκθεση με τις μουντζούρες.

Μια πιο προσεκτική όμως ανάγνωσή του, το σημείωμα αποκαλύπτει ότι παρά την παράξενη γραφή του διαβάζεται και όχι μόνο, παραπέμπει στην άγνωστη για πολλούς ανθρώπους αρχαία λέξη βουστροφηδόν που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό επίρημμα που σημαίνει κίνηση όμοια με εκείνη του βοδιού, όταν σέρνει το αλέτρι, ή της σαΐτας κατά την ύφανση στον αργαλειό και δεν αποκλείεται κάποιος να ψάξει στα λεξικά να δει τι σημαίνει. Τούτο θεωρώ αποτελεί μια νίκη από μέρους του άγνωστου Tager στη λαίλαπα της μουντζούρας και τον εκτιμώ για την διακριτικότητά του να μην καλύψει ολόκληρο τον τοίχο με το μήνυμά του που εύχομαι να το διαβάσει ο άνθρωπος που απευθύνεται.

ΑΘΗΝΑ, 26042017

Η ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΙ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ

Νομίζω πως κανένας δεν έχει αμφιβολίες μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη καθώς μάλιστα λέγεται και πιστεύεται πως δεν έχει και σύνορα. Στην περίπτωση, η Ειρήνη κατάφερε να χωρέσει το πιο επίκαιρο μήνυμα όλων των εποχών σε λίγα μόλις τετραγωνικά μέτρα στον τοίχο ενός μικρού κτιρίου δίπλα από τον Άγιο Νικόλαο Ραγκαβά στην Πλάκα, αλλά το μήνυμά της μπορεί να φθάσει σε ολόκληρη την πόλη και ακόμη παραπέρα…

ΑΘΗΝΑ, 28122015