ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ

Αν δεν γίνονταν στο Καρπενήσι, στην πρωτεύουσα του πιο ορεινού, όμορφου και καθαρού τόπου της Ελλάδας, που αλλού θα μπορούσε να συγκεντρωθεί τόσος κόσμος που πονάει τα βουνά, τα αγαπάει σαν το σπίτι τους και θέλει να μείνουν ατάραχα από κάθε είδους δραστηριότητες που τα προσβάλλουν και τα βεβηλώνουν με στόχο μόνο το κέρδος; Στο Καρπενήσι, την πρωτεύουσα της ορεινής Ευρυτανίας έγινε προχθές Κυριακή, μεγάλη κινητοποίηση με πρωτοβουλία της Κίνησης Πολιτών για την προστασία του Ευρυτανικού Περιβάλλοντος, του Συλλόγου Κρικελιωτών Ευρυτάνων και πολλών άλλων Ευρυτανικών Συλλόγων για να εκφραστεί απ’ όλους και δημόσια, σε ντόπιους και επισκέπτες η αντίρρηση στην επερχόμενη ισοπέδωση των βουνών από τα Βιομηχανικά Αιολικά Πάρκα, την καταστροφή των ποταμών από τα μικρά, λεγόμενα υδροηλεκτρικά εργοστάσια και τον ξεριζωμό των αγροτών και των κτηνοτρόφων από την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η Ευρυτανία, τα Άγραφα και οι όμορες ορεινές περιοχές της Φθιώτιδας, Καρδίτσας, Φωκίδας και Αιτωλοακαρνανίας αποτελούν ένα ενιαίο συγκρότημα ιδιαίτερου φυσικού περιβάλλοντος, πολύτιμο για το άφθονο νερό, τον αέρα των βουνών, την ποικίλη βλάστηση, τα ενδιαιτόμενα είδη, την αναψυχή και τον τουρισμό, αποτελεί παράδοξο να γίνει αυτή η κινητοποίηση. Αντιθέτως, θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα διατήρησης ακέραιου του φυσικού περιβάλλοντος και υπόδειγμα προστασίας και ευθύνης των πολιτών, ντόπιων και επισκεπτών απέναντι στην κληρονομιά της φύσης. Μια κληρονομιά που δεν τυχαίνει να έχουν σε πολλά άλλα μέρη (αναφέρομαι επί του παρόντος στην Ευρυτανία και πιστεύω πως αυτό ισχύει και για πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας) και την οποία όμως, απαξιώνουν όσοι σκέφτονται και επεξεργάζονται σχέδια για την εκποίησή τους έναντι ενός πρόσκαιρου κέρδους το οποίο, δεν θα απολαύσει κανένας ντόπιος πλην των εμπλεκόμενων στα χωματουργικά έργα. Μετά την καταστροφή του περιβάλλοντος σίγουρα θα ακολουθήσει και η καταστροφή της τοπικής οικονομίας αλλ’ αυτό έχει ήδη συντελεστεί εδώ και χρόνια αλλά ας είναι καλά τα επιδόματα και οι απασχολήσεις ορισμένου χρόνου που ξεγελάνε τον κόσμο και νομίζει πως εργάζεται. Η ευθύνη για την ενδεχόμενη καταστροφή της ευρυτανικής φύσης και των γειτονικών Αγράφων είναι πρωτίστως των τοπικών αρχόντων καθώς και αρμοδίων υπηρεσιών. Οι πρώτοι από το ρόλο τους είναι υποχρεωμένοι να προστατέψουν τον κόσμο που ζουν, εργάζονται οι ψηφοφόροι τους και χτίζουν το μέλλον τους. Γι’ αυτό τους ψήφισαν εξάλλου, να βελτιωθεί η ζωή τους και με την εμπειρία που αποκτούν και τα εργαλεία που διαθέτουν να την κάνουν καλύτερη για τους τωρινούς και βεβαίως για τους επερχόμενους. Οι υπηρεσίες από την άλλη, η πολεοδομία για παράδειγμα όπως και σε όλη την επικράτεια, δεν έχει και την καλύτερη φήμη ενώ το Δασαρχείο το οποίο συνήθως βλέπει… το δάσος και χάνει το περιβάλλον! Φυσικά, όλοι υπόκεινται και εφαρμόζουν αποφάσεις των σχετικών υπουργείων και οπωσδήποτε καλούνται να υλοποιήσουν τα τρέχοντα κυβερνητικά προγράμματα χωρίς να μπουν στον κόπο όμως να φέρουν αντιρρήσεις ή να προτείνουν κάτι άλλο, φοβούμενοι πάντα το πολιτικό τους μέλλον και ότι απ’ αυτό απορρέει. Οι πολίτες μέσω των Συλλόγων εξέφρασαν για μια ακόμη φορά την ανησυχία τους να γίνουν η Ευρυτανία και τα Άγραφα, καθώς και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας βιομηχανικό πάρκο «πράσινης» όπως προβάλλουν ενέργειας και μένει πλέον η διακοπή όχι μόνο των εργασιών που ήδη έχουν ξεκινήσει αλλά και οποιασδήποτε σκέψης για συνέχειά τους.

Οι πολίτες έκαναν για μια ακόμη φορά το χρέος τους, η σειρά τώρα είναι των τοπικών αρχόντων και των αρμοδίων υπηρεσιών οι οποίοι όλοι μαζί πρέπει να μεταφέρουν το μήνυμα των αντιδράσεων προς την κεντρική εξουσία. Να ζητήσουν την ματαίωση των έργων αλλά παράλληλα να έχουν και έτοιμο ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον του τόπου. Αυτοί θα κριθούν από την ιστορία και φαντάζομαι, πως τους ενδιαφέρει… Φωτογραφίες: Αντώνης Τσακανίκας ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03082021

ΠΟΣΟ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ;

Έχουμε ξεκινήσει εδώ και καιρό έναν αγώνα για να μείνουν τα Άγραφα όπως τα έπλασε ο θεός και τα σμίλεψε η φύση γιατί αυτός ο μοναδικός Τόπος κινδυνεύει, αν είναι δυνατόν, από την «πράσινη οικονομία». Πρόκειται για μια ωραία έκφραση των ευαγγελιστών της ανάπτυξης αλλά πίσω από την βιτρίνα κρύβει την πιο αρπακτική διάθεση που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα ο άνθρωπος απέναντι στη φύση καθώς μπροστά στην επερχόμενη εξάντληση όλων των ενεργειακών πόρων, επιχειρεί να αρπάξει ότι και όπως μπορεί από κάθε τόπο αδιαφορώντας για τις συνέπειες και τις καταστροφές που θα προκαλέσει αυτή η ενέργεια.

Προχωράμε καλά, προσπαθούμε να στηρίξουμε τις απόψεις μας και τις θέσεις μας πάνω σε πραγματικά στοιχεία και ντοκουμέντα. Τα καταθέτουμε στο διάλογο που ανοίγουμε με τον κόσμο που για τον άλφα ή τον βήτα λόγο δεν ξέρει ακριβώς τι σημαίνει να φυτέψουν ανεμογεννήτριες στη Νιάλα και στο Βοϊδολίβαδο των Αγράφων και κερδίζουμε συνέχεια έδαφος. Δεν κρυβόμαστε πίσω από σκιές και αχυράνθρωπους εταιρειών και υπαλλήλους συμφερόντων, βγαίνουμε με καθαρό πρόσωπο στον κόσμο και του μιλάμε κατευθείαν και στη γλώσσα του να καταλάβει τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί δίπλα από το σπίτι του.  

Με τους περισσότερους από τους ντόπιους που μιλάμε είναι γνωστοί· έχουμε κάτσει μαζί σε καφενεία και πανηγύρια, κουβεντιάσαμε ένα σωρό πράγματα, περπατήσαμε βουνά και διασχίσαμε ποτάμια κι έτσι έχουμε και το θάρρος να λέμε και δυο λόγια παραπάνω χωρίς να φυτρώνουν μεταξύ μας παρεξηγήσεις και πράγματα που ψυχραίνουν την καρδιά. Έτσι κινούμαστε και αποφεύγουμε να χαρακτηριστούμε φανατικοί γιατί στην περίπτωση, ο φανατισμός δεν είναι καλός σύμβουλος απ’ όποια πλευρά κι αυτός εκδηλώνεται. 

Έρχεται όμως ένα απρόοπτο γεγονός και όχι μόνο πικραίνει, αλλά εξοργίζει και τον πλέον καλοπροαίρετο και θυμώνει όποιον με συγκατάβαση αντιμετωπίζει κάποια πράγματα και τον βάζει σε σκέψεις αναφορικά με τη σημασία που έχει ο αγώνας που δίνει για τ’ Άγραφα, για τον Τόπο και τους ανθρώπους και το όνομα που απέκτησαν μέσα στην Ιστορία.

Το γεγονός που έφερε πρόσφατα στη δημοσιότητα η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία δυσφημίζει δυστυχώς όλους τους Αγραφιώτες αφού τα στοιχεία δείχνουν πως κοντά στο χωριό Άγραφα κάποιος κακορίζικος κτηνοτρόφος φόρτωσε το ψόφιο μοσχάρι του με δηλητηριασμένο δόλωμα και απ’ αυτό ψόφησαν τρεις από τους γύπες που ζουν στην περιοχή. Οι γύπες σημειωτέον είναι ένα αυστηρά προστατευόμενο είδος καθώς τελούν υπό εξαφάνιση αλλά τούτο ουδόλως ενδιέφερε αυτόν τον παλιάνθρωπο ο οποίος θέλησε με αυτόν τον δόλιο τρόπο να επιβάλλει την κυριαρχία του στα υπόλοιπα πλάσματα που μοιράζονται τον Τόπο, πλάσματα που όχι μόνο δεν τον ενοχλούν, ούτε του μειώνουν το βιος όπως κάποια άλλα αρπακτικά. Αντιθέτως τα πτωματοφάγα αυτά πουλιά, καθαρίζουν τον τόπο από τα ψόφια ζώα κι έτσι περιορίζεται ο κίνδυνος μολύνσεων στο έδαφος και στα νερά που ξεδιψάνε τα άλλα άγρια και ήμερα ζωντανά. Με την κατάπτυστη πράξη του, ο αρρωστημένος αυτός άνθρωπος δηλητηρίασε το ψόφιο μοσχάρι στοχεύοντας όχι μόνο τα όρνια που ήταν σίγουρο ότι θα το φάνε αλλά και ένα πλήθος άλλων ζώων που δεν τελούν υπό προστασία αλλά κατά την αντίληψή του δεν έπρεπε να υπάρχουν. Γι’ αυτόν στα Άγραφα θέση έχουν μόνο τα μοσχάρια και ότι άλλο μπορεί να του προσφέρει κέρδος και μάλιστα επιδοτούμενο.

Το γεγονός δείχνει ακριβώς πως θεωρούν κάποιοι τον τόπο και προβληματίζει αν αξίζει να ασχολείται κάποιος με τον αυτόν και τον Τόπο του. Ευτυχώς όμως δεν είναι όλοι οι Αγραφιώτες σαν αυτόν και πιστεύω πως κάποιοι θα βρεθούν να του τραβήξουν το αυτί για την αισχρή πράξη του. Καλό θα ήταν μάλιστα, οι ανιχνευτές της Ορνιθολογικής που πήγαν επιτόπου και είδαν τα ψόφια όρνια και το δηλητηριασμένο μοσχάρι να έβγαζαν από το αυτί του την ετικέτα με τον αριθμό που έχει για να παίρνει τις επιδοτήσεις, αν φυσικά δεν την αφαίρεσε ο ίδιος και να στείλουν φωτογραφία του ψόφιου μοσχαριού στις σχετικές υπηρεσίες για τα περαιτέρω. Θα ήταν ένα μάθημα που θα το έπαιρναν και όσοι άλλοι σκέφτονται και πράττουν σαν αυτόν σαν να είναι οι μοναδικοί κυρίαρχοι  του Τόπου.

Τέτοια περίπτωση ελπίζουμε να μην επαναληφθεί γιατί προσβάλλει τ’ Άγραφα και όλους τους ανθρώπους που ζουν εκεί κι ακόμη, όλους εμάς που αγαπάμε τ’ Άγραφα και δεν θέλουμε να τα κατεβάσουμε από το ύψος που τα έχουμε στην καρδιά μας. Κι ακόμα, υπονομεύει κάθε προσπάθεια για τη διατήρησή τους ως κιβωτό της φύσης στην Ελλάδα.

Η περιοχή των Αγράφων σημειώνουμε ότι αποτελεί μία από τις σημαντικότερες περιοχές για την τροφοληψία του Όρνιου στην κεντρική Ελλάδα. Δεδομένα από δορυφορικούς πομπούς αλλά και τακτικές παρατηρήσεις δείχνουν ότι ένας σημαντικός αριθμός γυπών, συμπεριλαμβανομένων πουλιών από γειτονικές χώρες, επισκέπτεται την οροσειρά των Αγράφων. Η διατήρηση της ποιότητας του βιοτόπου και παράλληλα η συνέχιση της εκτατικής κτηνοτροφίας που παραδοσιακά ασκείται στην περιοχή αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα της επιβίωσης των εναπομεινάντων πληθυσμών Όρνιου στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Αν μάθετε για φόλες ή δηλητηριασμένα ζώα στην ύπαιθρο, καλέστε άμεσα την Ομάδα Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας: τηλ. 210 8227937 & 210 8228704 (καθημερινά 9:00-17:00) και 6947 610763 (24 ώρες)

ΥΓ. Το κείμενο και οι φωτογραφίες του Δημήτρη Βαβύλη της Ομάδας Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων δημοσιεύτηκαν στο ένθετο περιοδικό για τη φύση, το κυνήγι και το ψάρεμα της εφημερίδας «Δημοκρατία» στις 27/06/2018. Ανάλογα κείμενα μπορείτε να διαβάζετε στο εν λόγω ένθετο κάθε Τετάρτη και κατόπιν στις αναρτήσεις του Ακτήμονα.

ΑΘΗΝΑ, 28062018

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

ΟΙ ΧΕΡΣΑΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ…

Πολύ λίγα γνωρίζω για την ερωτική ζωή των χερσαίων χελωνών και αυτά περισσότερο από πείρας καθώς όλα τα χρόνια μου, μέχρι τότε που πήγα στο στρατό και λίγους μήνες μετά έζησα στα χωράφια, τις εξοχές και τα δάση του χωριού μου. Όλοι καταλαβαίναμε τότε πως ήταν η περίοδος αναπαραγωγής από τους πνιχτά σκουξίματα που ακούγονταν μέσα στα χόρτα και από τις χτυπήματα των κελυφών τους , ιδιαίτερα όταν η θηλυκή βαριά χελώνα δεν είχε τις ίδιες διαθέσεις με την αρσενική και προσπαθούσε να αποφύγει τη επαφή. Τότε πραγματικά αυτή γίνονταν λαγός και έτρεχε με πολλαπλάσια ταχύτητα από το κανονικό, αλλά η αρσενική, η οποία είναι πάντα στο μισό σχεδόν μέγεθος από τη θηλυκή και οπωσδήποτε περισσότερο ευέλικτη, δύσκολα κατάφερνε να σκαρφαλώσει πάνω, συνεχώς γλιστρούσε κι έτσι προκαλούνταν οι ξηροί θόρυβοι από τη σύγκρουση των δυο κελυφών.

Η στιγμή δε που θα μπορούσε να γίνει κάτι, ήταν μόνο αν η θηλυκή έβρισκε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσε να περάσει κι έτσι παγιδευμένη ήταν εύκολο στη αρσενική να επιτελέσει το έργο της. Το κακό ήταν που ενώ ξέραμε πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, όσες φορές προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε την αρσενική, κρατώντας με τα πόδια μας τη θηλυκή ή την καθηλώναμε με ένα ξύλο, χώνονταν και οι δυο στο καβούκι τους και σταματούσαν κάθε δραστηριότητα γιατί φαίνεται δεν ήθελαν θεατές σε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές τους.
Το ίδιο είχε ξεκινήσει να κάνουν και χθες το μεσημέρι οι δυο χελώνες, αλλά παραλίγο να γίνουν αλοιφή πριν κάνουν τίποτα γιατί η θηλυκή που πάντα προπορεύεται μπήκε χωρίς να νοιάζεται καθόλου για τα αυτοκίνητα στο δημόσιο δρόμο λίγο πριν από το χωριό. 

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ...

Σε συνέχεια του προηγούμενου σημειώματος για τις χελώνες που περνάνε απροειδοποίητα το δρόμο και ενδέχεται να γίνουν αυτοκόλλητες στην άσφαλτο, το ίδιο συμβαίνει και με τα φίδια, είτε πρόκειται για μικρά, είτε για μεγάλα. Αυτά τα άτυχα ζώα, σαν βρεθούν σε χωματόδρομο μπορούν θαυμάσια να περάσουν γρήγορα αφήνοντας μάλιστα και ίχνη από το πέρασμά τους στο χώμα. Αντιθέτως, όταν τύχει να βρεθούν σε άσφαλτο, τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί οι φολίδες της κοιλιάς τους οι οποίες αποτελούν και τον κύριο μηχανισμό κίνησής τους δεν «πιάνουν» στη λεία επιφάνεια και γι’ αυτό αν σας τύχει να τα συναντήσετε θα δείτε πως πάνε σαν παραζαλισμένα και ως εκ τούτου είναι εύκολα θύματα των τροχών και των πεζών ακόμα. Είναι σαν να κινούνται ακριβώς σε παγοδρόμιο ή σε μια γυάλινη επιφάνεια, εντελώς αδύναμα να αντιδράσουν, πόσο μάλιστα να επιτεθούν! Γι’ αυτό, αν βρεθούν μπροστά σας αφήστε τα να φύγουν, δεν θα αργήσουν και οπωσδήποτε, δεν χρειάζεται να κατεβείτε να τα βοηθήσετε, θα τα καταφέρουν μόνα τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13072009

ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Ορίζοντας στο χαμηλό κόσμο των αρχαίων κήπων· παρατεταγμένες οι πολυανθίες των ραδικιών ετοιμάζονται να αποκολληθούν από το μητρικό στέλεχος και να ταξιδέψουν με τα διαφανή αλεξίπτωτά τους στο χλιαρό αέρα· αειφόροι και πολυάριθμοι οι «κλέφτες» της Άνοιξης -όπως ονομάζονται τα άνθη των ταπεινών χόρτων- περιμένουν το πρώτο φύσημα.Το μέλλον τους ορίζοντας υποταγμένος μπροστά στης Άνοιξης τη βίαια εξέλιξη… 

Πριν η εποχή λιποψυχήσει, προτού ο Μάης καταλάβει ολόκληρη τη γη και ανοίξει τον δρόμο προς τον καυτό Ιούνιο, αυτοί πρέπει νάχουν προκάμει να σπείρουν την επόμενη γενιά. Σοφά εκμεταλλευόμενοι τις ιδιοτροπίες των ρευμάτων αφήνονται στα κύματα του αέρα, στροβιλίζονται μέχρι τις κορυφές των δέντρων, πιο ψηλά, μέχρι τα σύννεφα μπορούν να φτάσουν, ταξιδεύουν πέρα από τα σύνορα. Δεν νοιάζονται· όπου κάποια στιγμή κοπεί η ανάσα του αγέρα, εκεί ευλαβικά θα απιθώσουν τον πολύτιμο σπόρο της χρονιάς τους για να αναστηθεί η επόμενη γενιά τους την άλλη άνοιξη που θα' ρθει....

Από το ανέκδοτο άλμπουμ, "Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ - ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ"

Η ΤΗΝΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

 

Στο πανεπιστήμιο του VALLADOLID στην Ισπανία, όπου γίνεται το τριήμερο, "10^ο Συνέδριο για την Αρχιτεκτονική και τη Γη" θα μιλήσει αύριο η αρχιτέκτονας Κατερίνα Μαλέκα. Για την περίπτωση, ο actimon διέθεσε από το αρχείο του, μια σειρά από φρέσκιες φωτογραφίες από την Τήνο οι οποίες θα συνοδεύσουν την εισήγηση της οποίας σήμερα δημοσιεύουμε την εισαγωγή και ολόκληρη, όταν περάσει στα Πρακτικά του συνεδρίου.

«Η παρούσα εισήγηση προσπαθεί να διακρίνει τις βασικές αρχές που διέπουν την ελληνική λαϊκή αρχιτεκτονική. Η Ελληνική λαϊκή αρχιτεκτονική έχει τις ρίζες της στην φύση. Στα πλαίσια μιας προσπάθειας επανακαθορισμού των αξιών και των αρχών που κυριαρχούν στη ζωή μας, η ελληνική λαϊκή αρχιτεκτονική αποτελεί μία πηγή έμπνευσης από όπου μπορούμε ν’ αντλήσουμε πολύτιμες πληροφορίες.

 

Η αγνότητα και η αλήθεια που αναγνωρίζουμε στην λαϊκή τέχνη, στην τέχνη του χωριού προϋποθέτει ένα σύνολο ζωής  αγνής και φυσικής.  Αν κάποιος παρατηρήσει τη ζωή του ανθρώπου του χωριού, θα δει ότι η φύση έβαλε τις βάσεις και του έχει καθορίσει τη ζωή. Το αναγκαίο και το χρήσιμο τη γεμίζουν τόσο ώστε να μην αφήνουν περιθώριο για το αυθαίρετο και το περιττό.

Από τη στιγμή που ο χωρικός έχει προετοιμάσει τα υλικά, αυτός ο ίδιος  θα χαράξει στη γη το χώρο για την κατοικία χωρίς να σκεφτεί τίποτα περισσότερο, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να είναι γερή η κατασκευή και η φύση  θα κανονίσει όλα τα υπόλοιπα. Τις αναλογίες τις καθορίζουν οι φυσικές ανάγκες σε σχέση με τη φύση του υλικού που χρησιμοποιεί.

Αυτή η κατασκευή φτιαγμένη με υλικά από τη φύση παίρνει κάτι από κείνη στη μορφή και στα χρώματα. Η ζωή η ίδια σε συνεργασία με το χρόνο θα πλάσει το σπίτι, το τυχαίο, οι διαφορετικές ανάγκες και καταστάσεις της όπως η φτώχια και ο πλούτος, το τυχαίο και το επιθυμητό, το όμοιο και το ανόμοιο θα δημιουργήσουν τη γειτονιά, θα τοποθετήσουν την πλατεία, την αγορά, την εκκλησία.
Η διάταξη κτισμάτων είτε είναι ένα η πολλά περιέχουν πάντα αρμονία. Την ίδια αρμονία που υπάρχει στη λαϊκή αρχιτεκτονική σ’ ένα πρώτο στάδιο, τη συναντούμε στην αρχαιότητα και στο Μεσαίωνα. Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το ελάχιστο γιατί αυτό προσδίδει το χαρακτήρα και τη γραφικότητα στο σύνολο.

Πολλές μελέτες σε συνδυασμό με γραπτές πηγές και  αρχαιολογικές ανασκαφές αποκαλύπτουν την ύπαρξη προδιαγραφών εντός ενός οικιστικού πλαισίου διαχρονικού που διατηρείται ζωντανό από την αρχαιότητα μέχρι την τελευταία φάση της παραδοσιακής  δημιουργίας.

Ο Αριστοτέλης ο Μακεδόνας τον 5ο π.χ. αιώνα είναι από τους πρώτους που καθιέρωσαν γραπτές προδιαγραφές για την σωστή οργάνωση των τόπων διαβίωσης και της κατοικίας που έχουν σχέση με την χωροθέτηση, τον προσανατολισμό, τον ηλιασμό, τον αερισμό, την προστασία από τον άνεμο, την υγρασία, την ποιότητα του νερού και την επιλογή της τοποθεσίας. Όλα τα παραπάνω δεδομένα αποτελούν τις βασικές φυσικές παραμέτρους οι οποίες τελικά ανάγονται σε τέσσερα βασικά στοιχεία: τη γή, τον ήλιο, τον αέρα και το νερό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι οι μεταξύ τους σχέσεις, έτσι όταν υπάρχει ισορροπία μεταξύ τους έχουμε την έννοια της υγείας και όταν κυριαρχεί ένα από αυτά έχουμε την έννοια της ασθένειας.

Η λαϊκή κατοικία της Τήνου είναι μία από τις πιο όμορφες και έξυπνες δημιουργίες της ελληνικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η απλότητα, η αναγκαιότητα και η ειλικρίνεια είναι από τις πρώτες εντυπώσεις που σχηματίζει κανείς όταν τα βλέπει για πρώτη φορά».