ΜΙΑ ΚΕΡΑΙΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΤΗ ΧΕΛΙΔΟΝΑ

Ένα μετά το άλλο έρχονται τα παραδείγματα που φανερώνουν πως ο Τόπος μας είναι στο έλεος των εργολάβων που αναλαμβάνουν να κάνουν κάποια «επενδυτικά» έργα που ναι μεν δείχνουν πως θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας και ενός νέου πολιτισμού (ενέργεια, επικοινωνίες κλπ) αλλά στη βιάση τους να κερδίσουν όσα περισσότερα, ποδοπατούν κάθε έννοια δικαίου με πρώτο θύμα τη φύση αλλά και την υγεία των κατοίκων χωρίς βέβαια να παραλείπουν να προσβάλουν την αισθητική που διατηρούν κάποια χωριά αλλά και τοπία με ανέγγιχτη φύση σε όλη την Ελλάδα. 

Το παράδειγμα είναι η Χελιδόνα, ένα μοναδικό χωριό στην Ευρυτανία που επιλέχθηκε να «φιλοξενήσει» στα χώματά της την κεραία μιας εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το γεγονός δεν μοιάζει ιδιαίετρα φοβερό από τη στιγμή που η κινητή τηλεφωνία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και τέτοιες εγκαταστάσεις την υποστηρίζουν. Το πρόβλημα ξεκινάει όμως την επιλογή του χώρου της εγκατάστασης που φανερά εξυπηρετεί την άνετη κερδοφορία του επενδυτή και ο οποίος, φυσικά και ζήτησε για να είναι κατοχυρωμένος, την άδεια από τις τοπικές υπηρεσίες (Δήμος Καρπενησίου, Πολεοδομία, Δασαρχείο, άλλες αρχές και υπηρεσίες) εκπρόσωποι των οποίων την υπέγραψαν με ελαφρά την καρδία και χωρίς να πολυεξετάσουν το θέμα ενώ η διαβούλευση ή διάλογος απλά με την τοπική κοινωνία  κρίθηκε περιττή, από τους ίδιους υποθέτω ή την έκαναν με τους μακαρίτες στο νεκροταφείο που δεν έχουν ούτε στόμα να μιλήσουν ή αυτιά να ακούσουν.

Λέμε νεκροταφείο γιατί η θέση που επιλέχθηκε να φυτευτεί η κεραία είναι μέσα στο χωριό, σε χώρο ανάμεσα στο νεκροταφείο και το παλιό σχολείο γιατί απλά είναι δίπλα στο δρόμο και δεν θα απαιτηθεί να ξοδέψει ο εργολάβος σχεδόν τίποτα για την εκτέλεση του έργου και θα μείνουν περισσότερα στην τσέπη του επενδυτή. Τούτο αποτελεί σαφή παράβαση των κανονισμών που διέπουν την εγκατάσταση τέτοιων κεραιών μέσα σε οικισμούς ή τοπία ιδιαίτερου κάλλους αλλά σιγά που θα ίδρωνε το αυτί τους. Η λογική του όλα να γίνουν σκόνη προκειμένου να κερδίσουμε περισσότερα, είναι που κυριάρχησε κι εδώ.

Αυτοί, και έχουν όλοι ονοματεπώνυμο και κυκλοφορούν ανάμεσά μας είναι που υπονομεύουν, συστηματικά τολμώ να πω, τον κάθε Τόπο με τις υπογραφές τους σε πράγματα που δεν γνωρίζουν ή δεν τους συμφέρει να τα γνωρίζουν. Αυτοί οι οποίοι επιλέχθηκαν με την ψήφο κάθε χωριανού για να υπηρετήσουν τάχα το καλό της φαντασιακής πλέον κοινότητας, κάνουν κάθε τι να την διαλύσουν. Αυτοί είναι και από αυτούς πρέπει να ζητηθούν οι ευθύνες για τη σημερινή γενιά και για τις επόμενες. Οι δικαιολογίες, «δεν ήξερα, δεν γνώριζα» δεν έχουν καμιά έννοια σε έναν ολοκληρωτικό αγώνα εναντίον της φύσης της Ευρυτανίας και όλης της Ελλάδας, που έχει ξεσπάσει και όσο περισσότεροι βρεθούμε απέναντί τους, τόσο καλύτερο θα είναι το αποτέλεσμα.

ΑΘΗΝΑ, 08072018

ΜΕ ΓΑΛΟΤΣΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ!!!

Η πρώτη εντύπωση που μπορεί να δημιουργήσει η σημερινή εικόνα από ένα αμπέλι στην Ευρυτανία είναι ότι τα κλήματα έβγαλαν ποδάρια τα κλαδιά και περπατάνε στον αέρα…

Δεν μπορεί όμως να συμβεί ποτέ αυτό γιατί απλά δεν τους το επιτρέπουν οι ρίζες τους και το περπάτημα στα σύννεφα όπως γνωρίζουμε, είναι ένα προνόμιο που μόνο οι άνθρωποι διαθέτουν και ανεξάρτητα από το αν η εμπειρία τους από κάτι τέτοιο δεν ήταν σχεδόν ποτέ ευχάριστη, μόλις τους δοθεί η ευκαιρία το επαναλαμβάνουν.

Αν ανατρέξουμε τώρα στην μια παλιά παροιμία που λέει πως μουτζώνουμε κάποιον -επί του προκειμένου τον ουρανό γιατί οι διαθέσεις του δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες μας- με χέρια και με πόδια έτσι ανάποδα που είναι βαλμένες οι γαλότσες μας μπερδεύει γιατί λένε πώς μια τέτοια μούντζα δεν πιάνει γιατί όπως και τα χέρια δεν πρέπει να έχουν γάντια, έτσι και τα πόδια δεν πρέπει να όχι μόνο παπούτσια αλλά ούτε και κάλτσες!

Τι μπορεί λοιπόν να είναι αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία;

Τίποτα το φοβερό. Ένας άνθρωπος έπλυνε μέσα - έξω τις γαλότσες του μετά από το ένα ψέκασμα του αμπελιού του και τις έβαλε ανάποδα πάνω στα παλούκια να στεγνώσουν και ακόμα να μη μπει μέσα κανένας σκορπιός ή άλλο έντομο και του τσιμπήσει το πόδι την επόμενη φορά που θα τις βάλει…

ΧΕΛΙΔΟΝΑ, 2805201

ΤΟ ΤΥΦΛΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ

Ασφαλώς και θα υπήρχε λόγος, να χτίσει ο νοικοκύρης του παλιού αυτού σπιτιού στη Χελιδόνα της Ευρυτανίας το παράθυρο της πίσω πλευράς με το μπαλκόνι που έβλεπε στο χωριό. Λόγος που μπορεί να ήταν ας πούμε, η κατασκευή ενός ντουλαπιού στο εσωτερικό του, πράγμα σύνηθες που άλλαζε όμως και την όψη των σπιτιών.

Θα μπορούσε βέβαια να είχε ζητήσει από τον μάστορα να κατασκευάσει από πριν αλλά για κάποιο λόγο που αγνοούμε δεν το έκανε τότε. Πιθανόν να είδε κατόπιν πως δεν είχε χώρο να βάλει διάφορα πράγματα και προχώρησε στην κραυγαλέα παραφωνία τυφλώνοντας κυριολεκτικά το σπίτι. Πιθανόν στην πράξη του αυτή να μην έδωσε κανένας σημασία εκείνη τη στιγμή και το χτίσιμο του παραθύρου να μην απασχόλησε πέρα από λίγες ώρες τους συγχωριανούς του.

Στην περίπτωση όμως που αυτός τύφλωσε το παράθυρό του για να μη βλέπουν οι χωριανοί το εσωτερικό του δωματίου, δυο αιτίες υπάρχουν. Πρώτον να ήταν εξαιρετικά αδιάκριτοι οι συγχωριανοί του ή αυτός και η οικογένειά του να έκαναν τέτοια πράγματα που θα κινήσουν την περιέργεια πέρα από το κανονικό. Θα μπορούσε ίσως να βάλει μια κουρτίνα η οποία και θα φιλτράριζε τα βλέμματα αλλά ήξερε πως αυτό θα εξήπτε περισσότερο τη φαντασία και θα γαργάλιζε έντονα την περιέργεια. Κι έτσι για να ξεμπερδεύει άπαξ δια παντός, πήρε ένα σωρό λιθάρια και έχτισε το παράθυρο το οποίο στο εξής δεν ξαναείδε ποτέ προς τον έξω κόσμο.

Τώρα που το σπίτι παραδομένο από χρόνια στο έλεος του χρόνου ρήμαξε και έχει υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές – ήδη έχει αρχίσει να καταρρέει από την άλλη πλευρά- ο πρόσθετος τοίχος στο παράθυρο στέκει παραδόξως ακέραιος και φυσικά κραυγάζει σαν ανορθογραφία στο οικοδόμημα που αν μη τι άλλο, η αισθητική του είναι υποδειγματική και χαρακτήριζε μια εποχή.

ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ (03)

ΤΟ ΝΥΦΙΚΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΚΙΑΧΤΡΟ

Από μακριά έμοιαζε σαν κορομηλιά ανθισμένη· όσο πλησίαζα όμως έβλεπα πως ήταν ένα άσπρο κουρέλι κρεμασμένο σε ένα δέντρο πάνω από το Μεγάλο Ρέμα και απέναντι ακριβώς από τον ασίγαστο καταράχτη που έρχεται από τις κορυφές της Χελιδόνας...

Τι να σήμαινε εκεί μέσα στο καταχείμωνο ένα τέτοιο πράγμα που έμοιαζε περισσότερο με σκισμένο νυφικό παρά με άλλο ρούχο, κανείς δεν ήταν εκεί να το εξηγήσει. Έτσι έδειχνε καθώς κουνιόταν στον παγωμένο αέρα και άφηνε τη φαντασία να τρέξει σε πρόσφατα του τόπου γεγονότα της ζωής αλλά και σε περασμένα πάθη και σπαραγμούς του εμφυλίου. Νύφη εκεί, στο κρυφό Αλογομάντρι, αμφιβάλω αν είχε δει ποτέ αυτός ο σκληρός τόπος και μόνο στο όνειρο των κοριτσιών μπορούσε να ντύσει το κορμί τους ένα τέτοιο πολύτιμο ρούχο. Σαν τέτοιο πάλι, η θέση του θα ήταν στο μπαούλο να θυμίζει τη νιότη και τον έρωτα.

Το φάντασμα μιας νύφης σκέφτηκα σαν πλησίαζα και έβλεπα κι άλλα κομμάτια του πάνω στα κλαριά πιασμένα. Μιας νύφης που διάλεξε κάποτε τα κλαδιά του δέντρου να στεφανωθεί το θάνατο παρά αυτόν που ήθελαν να τη δώσουν χωρίς να τη ρωτήσουν. Οι δικοί να ξεπλύνουν τη ντροπή παράτησαν το σώμα της εκεί να λιώσει και να το φάνε τα κοράκια και όλοι συμφώνησαν πως το άδειο νυφικό έπρεπε να μείνει στα κλαριά για να φοβίζει τα κορίτσια του χωριού για να μη κάνουν στο εξής τέτοιες αποκοτιές.

Τέτοια σκεφτόμουν επηρεασμένος από την τραγική ιστορία του τόπου αλλά σαν πλησίασα ακόμα, διαπίστωσα πως το άδειο νυφικό δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κομμάτι λευκής πλαστικής σακούλας που είχαν κρεμάσει εκεί σαν σκιάχτρο να φοβίζει τα πουλιά και να τα διώχνει από τα αμπέλια…

ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ (02)

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Είμαι αρκετά μακριά απόψε, σε ένα χωριό της Ευρυτανίας, τη Χελιδόνα* ή Λάστοβο όπως το έλεγαν παλιά όπου το μόνο παράθυρο στον έξω κόσμο είναι η τηλεόραση και απ’ αυτή μαθαίνουν οι επτά μόνιμοι κάτοικοί του τι συμβαίνει και τα κουβεντιάζουν όλη μέρα…

Εγώ εκτός από το ότι δεν δίνω καμία σημασία στην τηλεόραση, είχα άλλα πράγματα στο νου μου και αυτά προσπάθησα σήμερα το απόγευμα μετά που σταμάτησε η χαλαζόπτωση, να κάνω. Να πάω δηλαδή στον οικισμό Αλογομάντρι, τον οποίο είχα γνωρίσει τον περασμένο Ιούνιο, μέσα στο πράσινο, την ομορφιά και τα αρώματα, χωμένο στην απότομη αγκαλιά του Μεγάλου Ρέμματος, να δω πως είναι γυμνό από φύλλα μέσα στο χειμώνα. Εκεί στέκει όρθιο ακόμα ένα από τα παλαιότερα σπίτια δίπατα της Ευρυτανίας, του Βαγγέλη Γκρούμπα και παρά δίπλα του είναι το καλύβι του Τριαντάφυλλου Ζαχαρόπουλου το οποίο δυστυχώς άρχισε να καταρρέει και τίποτα δεν το γλιτώνει από την ισοπέδωση.

Εδώ χάνεται ο κόσμος θα πείτε με την οικονομία, κι εγώ αναζητώ ίχνη από άλλες εποχές στους πιο έρημους τόπους της Ελλάδας (ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τις παραξενιές μου και όχι μόνο τους υποδεικνύουν, αλλά και με υποστηρίζουν στις μετακινήσεις και στη διαμονή) και προσπαθώ να αρθρώσω ένα λόγο υπέρ αυτών των ξεχασμένων πραγμάτων που σε πολλούς μοιάζει ως επικήδειος. Έτσι είναι για όσους αυτό καταλαβαίνουν, αλλά για μένα εκτός του ότι αποτελεί επάγγελμα είναι και μια μεγάλη χαρά που πηγάζει από το απόλυτα απλό κτίσμα που συναντάω, το ανόθευτο από κάθε παρέμβαση ανθρώπου τοπίο, το γνήσιο έργο του ταπεινού τεχνίτη, αυτού που μάλιστα δεν βάζει ούτε το όνομά του σε μια πέτρα για να τον μνημονεύουν οι επόμενες γενιές.

Έτσι ένοιωσα απόψε εκεί πέρα, μέσα στην απόλυτη σιωπή και στον αέρα που κατέβαινε παγωμένος από τις χιονισμένες κορυφές της Χελιδόνας και χωρίς να νοιώθω καμιά ενοχή που δεν συμμετέχω έστω και μέσα από το δίκτυο στις διαμαρτυρίες για τα όσα έγιναν στην Αθήνα και στην επίθεση που δέχθηκε ο αγαπημένος μου Μανώλης Γλέζος. Βλέπω πως είστε τόσοι πολλοί που ανάμεσά σας σίγουρα βρίσκεται και ένας που μπορεί να με δικαιολογήσει…

(*) Η Χελιδόνα υπήρξε ένας τραγικός κατά την περίοδο του Εμφυλίου χώρος και από τα σκληρά γεγονότα της εμπνεύστηκε ο Διονύσης Χαριτόπουλος το βιβλίο του «Τα παιδιά της Χελιδόνας» το οποίο έγινε αργότερα και ταινία με τον ίδιο τίτλο. Η Μαρία Καρδαρά – Δημητριάδη επίσης που γεννήθηκε στη Χελιδόνα έχει γράψει ένα πολύ καλό βιβλίο, το «Φλουρί Κωνσταντινάτο» για το χωριό της και τους ανθρώπους του και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Δικά μου κείμενα και αναρτήσεις για τη Χελιδόνα σας υπόσχομαι πως θα διαβάσετε σύντομα στο δίκτυο και στις εφημερίδες.

ΧΕΛΙΔΟΝΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 07032010