ΠΩΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΑ

Νοστάλγησα χθες το βράδυ τα χρόνια που σήμερα ξημέρωνα στον εξώστη της Παναγίας της Χοζοβιώτισας στην Αμοργό μετά τις ολονύχτιες λειτουργίες που γίνονται για το σημερινό πανηγύρι. Ήταν άλλα χρόνια, άλλες οι δυνατότητες που είχαμε και πηγαίναμε πολλοί φίλοι τέτοιες ημέρες στην Αμοργό για τη γιορτή αλλά και για το μάζεμα της ελιάς στην Αιγιάλη και μάλιστα γράφαμε ωραία κείμενα και δημοσιεύαμε και φωτογραφίες σε εφημερίδες και περιοδικά που τώρα έκλεισαν. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να ξανακάνουμε τέτοια ταξίδια αλλά το γράψιμο και τις δημοσιεύσεις, με παλιό έστω υλικό, δεν θα τις σταματήσουμε. Γι’ αυτό και σήμερα ανεβάζω λίγες φωτογραφίες από το ξημέρωμα στην Παναγία για να νοσταλγήσουμε γι’ αυτά που ζήσαμε και να πάρουμε και λίγο θάρρος για τη συνέχεια...

Η μέρα έρχεται με βιολετιά χρώματα από την Ανατολή...

Το Φως προχωρεί και το Φεγγάρι παραμένει στον ουρανό να δει το θαύμα πάνω από το Αιγαίο...

O Ήλιος βγαίνει από τη Θάλασσα και διαλύει τα σύννεφα του πρωινού που έκρυβαν την Ανατολή.

Στο πέρασμα του ο Ήλιος περνάει πάνω από την Αστυπάλαια και φωτίζει το Πέλαγος

To Φως πλημμυρίζει με χρυσάφι τον μεγάλο βράχο.

ΑΘΗΝΑ, 21112017

ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΓΧΗ ΣΤΗ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΑ

Λένε ορισμένοι φίλοι καλοπροαίρετα και το γράφουν κιόλας κάτω από ορισμένες αναρτήσεις μου πως καθώς με βλέπουν να γυρνάω εδώ κι εκεί, περνάω καλά και εκφράζουν πλαγίως ή ευθέως την επιθυμία τους να έρθει κάποια στιγμή μαζί μου…

Τους ευχαριστώ πολύ για τα καλά τους λόγια και εύχομαι να μπορέσουν μια στιγμή να πάρουν τους δρόμους για τα βουνά ή τα πλοία για τα νησιά κι έτσι να γνωρίσουν κάποιες όμορφες γωνιές της Ελλάδας και φυσικά τους ανθρώπους που τις ζωντανεύουν. Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω ότι αυτές οι περιπλανήσεις ήταν και παραμένουν ως ένα βαθμό, να είναι η δουλειά που έκανα αφότου έφυγα πριν από καμιά δεκαετία από την Ελευθεροτυπία και βρήκα αυτόν τον τρόπο να ζήσω ενώ τις περισσότερες φορές εγώ ήμουν που επέλεγα και το θέμα και το ρίσκο βεβαίως της δημοσίευσης με το Μέσο που συνεργαζόμουν.

Έτσι πήγα χειμώνα κάποτε στην άδεια από κόσμο Αβδέλλα των Γρεβενών, ένα καλοκαίρι στο πανηγύρι των Αντικυθήρων, στην Κίναρο πάλι για μια λειτουργία, στον Αη - Στράτη πάλι ένα φθινόπωρο. Μέχρι και στα απρόσιτα Γιούρα των Βόρειων Σποράδων πήγα μια φορά με κάποιους φίλους κυνηγούς γιατί άλλος τρόπος να φτάσει κανείς σε αυτό το νησί δεν υπάρχει. Με λίγα λόγια έκανα και μου άρεσε μια δημοσιογραφία που έχει το δικό μου, προσωπικό ύφος και επειδή καθώς ήταν επιλογή μου η οποία δεν είχε πάντα τον στόχο της δημοσίευσης τη βάφτισα δημοσιογραφία του ακτήμονος, χαρακτηρισμός που την εκφράζει απόλυτα τώρα που βούλιαξε εντελώς η πιάτσα και δεν υπάρχει καμιά δουλειά σε κανένα από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Τα λέω αυτά γιατί είδα πως σήμερα οι δυο αναρτήσεις στο Facebook, τόσο αυτή για το ξημέρωμα στην Παναγία Χοζοβιώτισα στην Αμοργό, ανήμερα της γιορτής και η άλλη για τα πιάτα με τους βρασμένους σπόρους που πήγαν οι γυναίκες του Παλαμά Καρδίτσας στην εκκλησία να ευλογηθούν,έτυχαν μιας ιδιαίτερης αποδοχής (likes) και σας ευχαριστώ όλους. Στην περίπτωση, τα like λειτουργούν όπως τα τηλέφωνα που με έπαιρναν κάποτε στην εφημερίδα για διάφορα κείμενα που έγραφα και μου άρεσε πολύ και έπαιρνα και θάρρος να συνεχίσω. Σημειώνω επίσης πως τον ίδιο ρόλο και μου αρέσει περισσότερο να βλέπω να πολλαπλασιάζονται οι αναγνώστες στον Ακτήμονα (actimon.blogspot.com) και δεν κρύβω πως στόχος μου είναι σιγά - σιγά οι αναγνώστες να αναζητούν κείμενά μου μόνο εκεί. 

Κλείνοντας αυτό το μικρό σημείωμα, θέλω να προσθέσω πως αυτή η δουλειά, δεν ήταν πάντα εύκολη και δεν είχε καθόλου τις ανέσεις των διακοπών ή του ταξιδιού. Πολλές φορές αναγκάστηκα να περπατήσω πολλές ώρες μόνος σε έρημα μέρη, να περιμένω σε λιμάνια και σταθμούς, να βαρεθώ στο κατάστρωμα κάποιου πλοίου και να κοιμηθώ ακόμη στο ύπαιθρο γιατί έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς να προλάβω την ανατολή και να πάρω τη μέρα από την αρχή και να μη χάσω τίποτα. Έτσι έγινε και στη νυκτερινή λειτουργία στην Παναγία την Χοζοβιώτισα 2013)όπου λόγω του συνωστισμού στους στενούς διαδρόμους του Μοναστηριού,  βρήκα μια κόγχη στην οποία δεν χωρούσα και ολόκληρος και πήρα έναν υπνάκο για να μπορέσω να βγάλω την επόμενη μέρα.

Εκεί με έπιασε ο φακός μιας φίλης και την κράτησα για τότε που θα γράψω και τα απομνημονεύματά μου για τα ταξίδια μου στην Ελλάδα και για το πώς γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους.

ΑΘΗΝΑ, 21112013

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟΣ ΓΑΤΟΣ

Ένα από τα στοιχεία των μοναστηριών, επί πολλοίς παρεξηγημένο και εν ολίγοις άνεργο εξαιτίας των δηλητηρίων που ξεπαστρεύουν τους ποντικούς, είναι οι γάτες οι οποίες κατά κοπάδια συγκεντρώνονται στις πύλες τους περιμένοντας κάποιον να τις ταίσει...

Αυτό συμβαίνει και στο μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας όπου καμιά εικοσαριά γάτες  –γατάκια καλοκαιρινής γενιάς τα περισσότερα- βρίσκονται σε συνεχή αναμονή τροφής ή οποία κάθε μέρα έρχεται πάντα στην ώρα της όταν ένας μοναχός ανοίγει την πόρτα και τους μοιράζει ξηρά τροφή για να ζήσουν και αυτά τα πλάσματα του θεού.

Οι γάτες φυσικά θα έβρισκαν άλλο τρόπο να επιβιώσουν, αλλά δυστυχώς έξω στο ύπαιθρο έχουν εξαφανιστεί οι ποντικοί εξαιτίας της εγκατάλειψης των καλλιεργειών κι έτσι περιμένουν την τροφή από τους μοναχούς ή τίποτα αποφάγια από το τραπέζι τους αν τύχει. Γι’ αυτό και συγκεντρώνονται στην είσοδο και περιμένουν να ακούσουν την πόρτα να ανοίγει και σαν δουν ότι ο μοναχός κρατάει κάτι γι’ αυτές αμέσως τον περικυκλώνουν.
Στο σημείο όμως εκείνο του μοναστηριού το γδέρνει κυριολεκτικά ο βοριάς και η διαβίωσή τους το χειμώνα δεν είναι βεβαίως και ότι το καλύτερο για τη συνέχιση του είδους τους. Έτσι, πολλές αφήνουν τον μάταιο αυτό κόσμο της διαρκούς πείνας και πετάνε στους ουρανούς των γάτων  όπου οπωσδήποτε και γι’ αυτές θα είναι καλύτερα τα πράγματα.

Μέχρι τότε όμως έχουν να παλέψουν ασφαλώς με τη δίψα, πρόβλημα το οποίο πάλι οι μοναχοί λύνουν και με το κρύο που εκεί δεν αστειεύεται. Σε αυτό το ζήτημα κανένας δεν μπορεί να τις βοηθήσει εκτός και αν η εμπειρία τους, καταλάβουν πως κάποια στοιχεία του πολιτισμού των ανθρώπων μπορούν και αυτές να τα εκμεταλλευτούν δεόντως και να περνάνε καλύτερα γιατί το να μπουν στο μοναστήρι, ούτε να το σκέφτονται.

Όπως για παράδειγμα ο πανέξυπνος γάτος της φωτογραφίας που βρήκε τον προβολέα που φωτίζει το μοναστήρι τη νύχτα ως ένα πρώτης τάξεως σώμα θέρμανσης και καρφώθηκε δίπλα του μέχρι αυτό να σβήσει και να έρθει η σειρά του ήλιου να ζεστάνει το κοκαλάκι του περιμένοντας πότε θα ανοίξει η πόρτα να έρθει το συσσίτιο από τα χέρια του μοναχού.

ΑΙΓΙΑΛΗ – BLUE STAR NAXOS, 22/11/2011

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΗ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΑ

Ξεκινήσαμε σήμερα την Παρασκευή μας με μια «καλημέρα» με το μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας, φωτισμένο από τις πρώτες ακτίνες μιας ολόλαμπρης ανατολής, μοναδικής στην κόσμο με όλους τους ουρανούς του Αιγαίου, ανοιχτούς ως πέρα τις ακτές της Μικράς Ασίας και ακόμα πιο βαθιά, πέρα από τα νερά της Μεσογείου στους πανάρχαιους τόπους της Εγγύς Ανατολής, τη Φοινίκη, τη Μεσοποταμία...

Θα την κλείσουμε με μια «καληνύχτα» από τον ίδιο τοίχο των βράχων που στέργουν το μοναδικό οικοδόμημα της αρχιτεκτονικής και της πίστης το ιερό καθίδρυμα, που φωτίζεται από την πανσέληνο που κι αυτή, τον ίδιο, από την ανατολή προς τη δύση ουράνιο δρόμο με τον ήλιο ακολουθεί και κοντοστέκεται πάντα σαν διαβαίνει πάνω από μοναστήρι, να το χαιρετήσει και να το τυλίξει με εκείνο το σπάνιο φως μιας τέτοιας νύχτας στο Αιγαίο.

ΑΜΟΡΓΟΣ, 18112011

ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ…

Επειδή θα πήξει το μάτι μας σήμερα και αύριο στο δίκτυο από τις σχετικές με τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αναρτήσεις και κείμενα καρμπόν περί της επανάστασης γενικώς,  καλό είναι να θυμόμαστε (και να ετοιμαζόμαστε όποιος βεβαίως θέλει) ότι την ερχόμενη Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου γιορτάζει η Παναγία η Χοζοβιώτισσα και το πανηγύρι πάντα είναι ιδιαίτερο, όσον αφορά τα εκκλησιαστικά πράγματα στο μοναδικό μοναστήρι αλλά και εντυπωσιακό ως προς θέα που έχει η ανατολή από αυτό το εκπληκτικό μέρος.

Σύμφωνα δε με όσα ακούω από τα μετεωρολογικά δελτία, ο αέρας που σάρωσε τα πέλαγα αυτές τις ημέρες από αύριο θα πέσει και θα ζεστάνει λιγάκι. Τούτο είναι καλό αλλά και στην περίπτωση πάλι που θα βρέχει, η αίσθηση που νιώθει κάποιος αγναντεύοντας από το Μοναστήρι στο πέλαγος είναι επίσης μοναδική, ιδιαίτερα όταν τα σύννεφα είναι χαμηλότερα από αυτό και μοιάζουν σαν μια θάλασσα πάνω από τη θάλασσα.

Πλοίο επίσης απ’ όσο γνωρίζω έχει την Παρασκευή το απόγευμα, στις 5.30 όπως πάντα και το ταξίδι της επιστροφής μπορεί να γίνει την Τρίτη το πρωί. Έτσι δίνεται η ευκαιρία σε όποιον αποφασίσει να πάει στη Αμοργό, να έχει στη διάθεσή του δυο μέρες να γνωρίσει το νησί στα φθινοπωρινά του, να παρακολουθήσει τον εσπερινό και τις λειτουργίες την Κυριακή βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί και αφού απολαύσει ένα απόγευμα ακόμα την Αιγιάλη ή τα Κατάπολα να επιστρέψει στη βάση του γεμάτος από ωραίες εντυπώσεις.

.................

Α, απ’ ότι επίσης γνωρίζω κάποια ξενοδοχεία, στα Κατάπολα, τη Χώρα και την Αιγιάλη θα είναι ανοιχτά και έτοιμα να εξυπηρετήσουν τους επισκέπτες του νησιού αυτές τις ημέρες.

ΑΘΗΝΑ, 16112011