ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ

Το πρώτο χελιδονάκι ετοιμάζεται να πετάξει και οι γονείς

 βλέπουν με προσοχή την προσπάθεια.

Ένα ζευγάρι χελιδονιών διάλεξε φέτος να κάνει φωλιά και να δώσει μέσα σε αυτή τη συνέχεια στο είδος τους μια πόρτα σε ένα σφαλισμένο κτίριο στον κεντρικό δρόμο των Δελφών το οποίο είναι προς ενοικίαση και τούτο, δεν αποκλείεται να το ερεύνησαν πριν εγκατασταθούν εκεί εκτιμώντας πως έτσι θα είχαν την ησυχία τους.

Μια χελιδονοφωλιά με έξι χελιδονόπουλα στους Δελφούς.

Σε αυτή τη φωλιά λοιπόν το θηλυκό χελιδόνι γέννησε έξι αυγά και από τα οποία μετά την επώασή τους βγήκαν έξι χελιδονάκια. Δεν ξέρω αν συνηθίζεται να είναι έτσι πολύτεκνα τα χελιδόνια αλλά αν κρίνω από το μέγεθος της φωλιάς, το γεγονός μαζί με την ανάγκη για περισσότερο κυνήγι εντόμων για την τροφή τους, δημιούργησε πρόβλημα χώρου και τώρα που μεγάλωσαν αρκετά δεν χωράνε. Έτσι τα είδα χθες να είναι στριμωγμένα, το ένα πάνω στο άλλο κυριολεκτικά στη μικρή φωλιά και έμοιαζαν σαν να ήταν έτοιμα να πέσουν στο κενό. Οι κινήσεις τους κάτι τέτοιο έδειχναν αλλά μετά από προσεκτική και επί ώρα παρατήρησή τους διαπίστωσα πως το πρόβλημα θα λύνονταν πολύ γρήγορα γιατί είχε έρθει η ώρα να πετάξουν και να αντιμετωπίσουν τη ζωή με τα δικά τους φτερά.

Έτσι έγινε και ήμουν μάρτυς στη πρώτο πέταγμα ενός μικρού χελιδονιού από τη φωλιά, πρώτο πέταγμα το οποίο μάλιστα ήταν πετυχημένο γιατί αυτό δεν προσγειώθηκε στο δρόμο που κυκλοφορούν κάτι αδίστακτες γάτες αλλά στο ξύλο του φεγγίτη και έμεινε εκεί αρκετή ώρα μουδιασμένο από το μεγάλο τόλμημα. Κάθισε εκεί το μικρό και περίμενε, σε λίγο ήρθε κάποιο από τους γονείς του, κάτι είπαν στη γλώσσα τους και ησύχασε. Το μεγάλο μετά άρχισε να μιλά στα υπόλοιπα που ήταν ακόμη στη φωλιά και αυτά έδειχναν να καταλαβαίνουν πως ήρθε η ώρα να δοκιμάσουν κι εκείνα τις φτερούγες τους όπως έκανε το αδερφάκι τους. 

Το πρώτο χελιδονάκι ετοιμάζεται να πετάξει και 

οι γονείς βλέπουν με προσοχή την προσπάθεια.

   

Το πρώτο χελιδονάκι πέταξε αλλά δεν πήγε μακρύτερα από το ξύλο του φεγγίτη και μοιάζει να λέει στα άλλα την εμπειρία του στο κενό...

 

Τώρα ποιο έχει σειρά να πετάξει;

Έπρεπε να φύγω, δεν ξέρω τι απέγινε, αν πέταξαν και τα άλλα και αν τα κατάφεραν να μην γίνουν μεζές του γάτου στο πεζοδρόμιο.

ΔΕΛΦΟΙ. 1306216

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΑ

Δυο λόγια για τον σπουδαίο μουσικό και τραγουδιστή που χαρήκαμε προχθές στην Αθήνα και θα τον ανταμώσουμε την άλλη εβδομάδα στ’ Άγραφα.

Τον χαρήκαμε προχθές το βράδυ τον μπάρμπα Γιάννη Μάκα· στην εκδήλωση για την παρουσίαση του δίσκου «Ρούμελη – ηχογραφήσεις Σίμωνα Καρά, 1978» σαν μας υποδέχτηκε με το «Φίλοι μ’ καλωσορίσατε» στην Στοά του Βιβλίου.

Και μας συγκίνησε για άλλη μια φορά αυτός ο τρανός Αγραφιώτης που αντέχει ακόμη να τραγουδά την δόξα της κλεφτουριάς και τους καημούς των ανθρώπων και συνεχίζει να μας χαρίζει μοναδικές εκτελέσεις των παραδοσιακών τραγουδιών των Αγράφων και πιο πολύ των κλέφτικων της Ρούμελης που κοντεύουν σχεδόν να ξεχαστούν. Τον έχουμε ακούσει σε αναρίθμητα πανηγύρια, μας χόρεψε ώρες ατέλειωτες και καμαρώσαμε αξιότερους να χορεύουν τα τσάμικα που τραγουδούσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο και απ’ αυτόν κρατήσαμε τους στίχους και τα λόγια αθάνατων τραγουδιών για να τα ψιθυρίζουμε στους νεότερους.

Του χρωστάμε πολλά του μπάρμπα Γιάννη Μάκα -πολύ περισσότερα από τα χειροκροτήματα- γιατί προχθές πάλι μας πρόλαβε. Με την βαθιά του υπόκλισή του μας υποχρέωσε να συνεχίσουμε να τιμάμε τους ανθρώπους που έδωσαν πολλά για να είναι όρθιος ακόμη και να έχει τη δική του λαλιά ο Τόπος μας… 

ΑΘΗΝΑ, 09062016

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Από την παρουσίαση του δίσκου «Ρούμελη – Ηχογραφήσεις Σίμωνα καρά, 1978»

Ήταν εξαιρετική βραδιά· γεμάτη από ήχους και τραγούδια της Ρούμελης που θησαύρισε και ηχογράφησε ο Σίμων Καράς καιρούς που ανθούσε ακόμη η μουσική παράδοσή μας, η προχθεσινή στη «Στοά του Βιβλίου». Την ωραία εκδήλωση διοργάνωσαν το Κέντρο Έρευνας και Προβολής της Εθνικής Μουσικής» και η «Πανευρυτανική Ένωση» για να παρουσιάσουν τον δίσκο «Ρούμελη – ηχογραφήσεις Σίμωνα Καρά, 1978».

Παίζει κλαρίνο ο Γιώργος Κωτσίνης και τραγουδά ο Γιάννης Μάκας 

Με αφορμή την κυκλοφορία του ανωτέρω δίσκου και για τη δημοτική μουσική μας παράδοση και τον Σίμωνα Καρά και το έργο του, μετά τον χαιρετισμό του προέδρου του ΚΕΠΕΜ Μιχαήλ Μαντζούρη, μίλησαν: ο φιλόλογος Ηλίας Λιάσκος, πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης», ο καθηγητής μουσικής, συγγραφέας και συνεργάτης του Σίμωνα Καρά, Κωνσταντίνος Μάρκος, ο συγγραφέας Πέτρος Μπερερής, ο μουσικολόγος, καθηγητής μουσικής Αναστάσιος Ηλιόπουλος και ο επιμελητής εκδόσεων του ΚΕΠΕΜ, Δημήτριος Μαντζούρης. Την εκδήλωση συντόνισε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας, (ΑΙ.ΠΟ.Ε) Παναγιώτης Κοντός.

Στο λαγούτο ο Βασίλης Σμάνης και στο κλαρίνο ο Σπύρος Ζαγκανάς.

Στο μουσικό μέρος της εκδήλωσης ακούστηκαν ρουμελιώτικα τραγούδια με συντελεστές της ηχογράφησης του 1978 που ζουν ακόμη με τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας που αποτελούσαν οι Γιώργος Κωτσίνης στο κλαρίνο, Βασίλειος Σμάνης στο λαγούτο και Μανώλης Κόττορος στο βιολί. Τραγούδησαν ο Γιάννης Μάκας από τον Κρέντη Ευρυτανίας και ο παπά Δημήτρης Καραγιάννης με τη γυναίκα του Αικατερίνη με την Ανδριανή από την Υπάτη και έπαιξε κλαρίνο ο Σπύρος Ζαγκανάς από την Υπάτη. Η εκδήλωση έκλεισε με την απονομή τιμητικών διπλωμάτων στους ανωτέρου μουσικούς καθώς και σε ορισμένους απογόνους συνεργατών του Σίμωνα Καρά.

Ο Παπα Δημήτρης Καραγιάννης, η γυναίκα του Αικατερίνη 

και η Αδριανή τραγουδάνε τραγούδια της Υπάτης.

Συνδιοργανωτές φορείς της εκδήλωσης ήταν: Από την  Αιτωλοακαρνανία ο Σύλλογος Γουριωτών «Άγιοι Ταξιάρχαι» και Σύλλογος των εν Αθήναις Λεπενιωτών.
Από τη Βοιωτία οΕκπολιτιστικός Σύλλογος Στειρίου. Από την Ευρυτανία ο Σύλλογος Νέων Κρέντης «Δράσις» και Σύλλογος Απανταχού Μαραθιωτών Αγράφων. Από τη Φθιώτιδα ο Πολιτιστικός Σύλλογος Υπάτης «Οι Αινιάνες» και Σύλλογος Αγοργιανιτών Παρνασσού και από τη Φωκίδα ηΑδελφότης Κονιακιωτών «Ο Άγιος Γεώργιος». Η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά μέσω διαδικτύου σε ολόκληρο τον κόσμο, με την επιμέλεια του Πολιτιστικού Συλλόγου Υπάτης «Οι Αινιάνες».

ΑΘΗΝΑ, 07062016

ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ ΚΑΨΙΩΤΙΚΑ ΚΕΡΆΣΙΑ

Ήταν τα κεράσια, το πρώτο φρούτο που έβαζαν οι άνθρωποι στο στόμα τους στα ορεινά χωριά τα χρόνια που δεν τα επισκέπτονταν πλανόδιοι μανάβηδες και η εκτίμηση που έτρεφαν γι’ αυτά οι ορεινοί σε όλη την Ελλάδα ήταν μεγάλη. Περνούσε ολόκληρος χειμώνας χωρίς να έχουν φάει ένα φρέσκο φρούτο και για τούτο φρόντιζαν να έχουν αρκετές κερασιές φυτεμένες στα χωράφια τους από τις οποίες, όχι μόνο γέμιζαν το σπίτι, αλλά σε πολλές περιπτώσεις τα εμπορεύονταν πηγαίνοντάς τα στα χωριά του κάμπου που εκείνα τα χρόνια δεν ήξεραν τι θα πει φρούτο και ούτε οπωρόδεντρα είχαν φυτεμένα.

Αναφέρομαι στην ορεινή Δυτική Φθιώτιδα όπου τα περισσότερα χωριά thw είναι χτισμένα στις  ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού σε υψόμετρο 700 με 800 μέτρα το οποίο είναι ιδανικό για την ανάπτυξη των οπωρόδεντρων και αυτό αποτελούσε μια σημαντική απασχόληση για τους ντόπιους και ένα έσοδο αν βέβαια τα πήγαινε καλά ο καιρός.

Τα κεράσια λοιπόν ήταν το πρώτο φρούτο που μάζευαν οι ορεινοί και τα πήγαιναν στα κεφαλοχώρια και στα χωριά του κάμπου για να τα πουλήσουν, πράγμα αρκετά δύσκολο και κυρίως να τα ανταλλάξουν με άλλα είδη, όπως σιτάρι, κριθάρι και καπνός. Εκείνα τα κεράσια δεν ήταν όπως των σημερινών ποικιλιών αλλά ντόπια, λευκά και λίγο κόκκινα και τα μάζευαν από κάτι τεράστια δέντρα που είχαν στις άκρες των χωραφιών για να κερδίζουν καλλιεργήσιμο χώρο, με ψηλές σκάλες. Υποστήριζαν δε πως όσο ψηλότερα είναι οι κερασιές τόσο καλύτερα κεράσια κάνουν και δεν είχαν άδικο. Τη δουλειά του μαζέματος των κερασιών την αναλάμβαναν συνήθως γυναίκες και τα έβαζαν με προσοχή σε τροβάδες και κατόπιν σε μεγάλα ξύλινα κασόνια και τα σκέπαζαν με φύλλα για να διατηρούνται δροσερά στην μεταφορά ή οποία γίνονταν με μουλάρια και αρκετές φορές ήταν και πάνω από οχτώ ώρες ως την αγορά – την πλατεία δηλαδή του χωριού που ήταν ο προορισμός.

Πρόλαβα στο χωριό μου, τη Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας στη δεκαετία του ’60, έναν ηλικιωμένο, τον Γιάννη Ακρίβο, ο οποίος ήταν ο έμπορος που συγκέντρωνε τα φρούτα και τους καρπούς του χωριού και τα πήγαινε ως τη Λαμία και την Καρδίτσα πολλές φορές να τα πουλήσει. Ολόκληρη σειρά από μουλάρια ξεκινούσε μόλις νύχτωνε από το χωριό για να φτάσει τα ξημερώματα στα χωριά που ήθελε και να γυρίσει το βράδυ με τα ζώα φορτωμένα αλλάγματα και να ξαναφορτώσει πάλι να φύγει για καινούργιο προορισμό. Αυτό με τα κεράσια κρατούσε καμιά εβδομάδα, το πολύ δέκα ημέρες γιατί οι κερασιές του χωριού ήταν φυτεμένες σε διαφορετικά υψόμετρα, ξεκινούσαν από τα 400 μέτρα και έφταναν ως τα 850 μέτρα, διαφορά που επηρέαζε σημαντικά την καρποφορία τους.

Το πιο σημαντικό στην περίπτωση ήταν ότι εκείνα τα κεράσια, λεπτόφλουδα και χωρίς να έχουν υποστεί κανένα ψεκασμό ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητα τόσο στη συλλογή, όσο και στη μεταφορά αλλά έφταναν (χωρίς να μπουν και σε ψυγείο βέβαια) σε άριστη κατάσταση στον προορισμό τους και γι’ αυτό ήταν και ονομαστά. «Καψιώτικα» κεράσια έλεγαν και τα λιμπίζονταν στην παλάντζα που τα ζύγιζε ο χωριανός έμπορας. Ανάλογα δε με την οικονομική δυνατότητά του ο καθένας αγόραζε λίγα για να «καλοσκαιρίσει» με χρήματα ή άλλαζε περισσότερα με σιτάρι, περσινό αν είχε γιατί αυτό τον καιρό δεν είχαν ακόμη θερίσει ή με καμιά σακκούλα λαθραίο καπνό ο οποίος ήταν πιο ευπρόσδεκτος γιατί αποτελούσε άλλο είδος εμπορεύσιμο στους ορεινούς, πιο προσοδοφόρο.

Από εκείνες τις παλιές κερασιές, σώζονται μερικές αλλά λόγω του ύψους τους και της κατάστασης που βρίσκονται –σωστά ερείπια μιας άλλης εποχής- μόνο λίγοι τολμηροί και με μακριές σκάλες μπορούν να φτάσουν και να γευτούν τα κεράσια τους. Φυσικά γίνεται και προσπάθεια από ένα συγχωριανό που γνωρίζει να κάνει εμβολιασμούς να καταφέρει να κρατήσει την ποικιλία και να έχουμε να θυμόμαστε τα παλιά ωραία καψιώτικα κεράσια.

ΥΓ. Έζησα τις τελευταίες στιγμές του εμπορίου κερασιών του χωριού στον κάμπο με τον πατέρα μου που τα κουβαλούσε με το αυτοκίνητο και θυμάμαι καλά εκείνη την εποχή που χαρακτηρίζονταν από φτώχεια και τις ανταλλαγές αγαθών που γίνονταν ανάλογα με το προϊόν και την ποιότητά του. Τα κεράσια ήταν το πιο «βαρύ» νόμισμα όλης της χρονιάς.   

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο bostanistas, 05 Ιουνίου 2016

http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.paragoume&id=4218

Ο ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΣΤΗ ΔΟΜΝΙΣΤΑ

Η Κατερίνα Μπαλκούρα μιλά για τον Άρη Βελουχιώτη και την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, στη Δομνίστα στις 2/06/1942

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση ενόπλου τμήματος ανταρτών με επικεφαλής τον συνταγματάρχη πυροβολικού (!!!) Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία της Δομνίστας Ευρυτανίας, γεγονός το οποίο δηλώνει και την έναρξη του ενόπλου απελευθερωτικού αγώνα της Εθνικής Αντίστασης 1941 – 1944, ελάχιστοι είναι εκείνοι που θυμούνται τη μορφή του Πρωτοκαπετάνιου και έχουν να πουν κάτι γι’ αυτόν και την εποχή.

Συγχωριανοί και συμπατριώτες στο μνημείο Εθνικής Αντίστασης στη Δομνίστα.

Απ’ όσους συγκεντρωθήκαμε προχθές, Κυριακή 5 Ιουνίου 2016, στη Δομνίστα να τιμήσουμε αυτή την επέτειο και τον τόπο, δυο είχαν απομείνει που θυμούνται τον Άρη Βελουχιώτη, ο Κώστας Μπαλκούρας από το Κρίκελλο και η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου, αδελφή του δασκάλου Βασίλη Παπανικολάου, ο οποίος έδωσε και τη σημαία του Δημοτικού Σχολείου Κρικέλλου στην ομάδα. Οι υπόλοιποι από τους παρόντες ακούσαμε για τον Άρη από τις αφηγήσεις των πρεσβύτερων στα χωριά μας ή άλλοι διαβάσαμε κείμενα και γραφές, συμπολεμιστών,  συναγωνιστών του και αντιπάλων που έγραψαν ιστορία ο καθένας από το δικό του μετερίζι και βέβαια, δεν μπορούσαν να προσπεράσουν το φαινόμενο Άρης Βελουχιώτης. Έτσι δεν είναι παράτολμο να ειπωθεί πως για τον Άρη Βελουχιώτη,  κι άλλες σελίδες έχουμε να διαβάσουμε και το όνομά του για πολλά χρόνια ακόμη θα απασχολεί την ιστορία.

Ο Γιάννης Σταμάτης, πρώην δήμαρχος Δομνίστας και δημοτικός σύμβουλος Καρπενησίου, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος και η γυναίκα του Αλεξάνδρα και η Κατερίνα Μπαλκούρα.

Για την 74^η επέτειο και τον Άρη Βελουχιώτη μίλησε προχθές στη Δομνίστα η ιστορικός Κατερίνα Μπαλκούρα, της οποίας η καταγωγή είναι από το διπλανό χωριό Κρίκελλο και ανταποκρίθηκε στο νόημα της ημέρας και στις απαιτήσεις που έχει αυτό το βήμα, βήμα από το οποίο πέρασαν κατά τα προηγούμενα χρόνια άνθρωποι με μεγάλη δράση και συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Η Κατερίνα μίλησε για τον συμπατριώτη μας Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα), αυτόν που ξεκίνησε έναν απελευθερωτικό αγώνα στηριζόμενος στο λαό που γνώριζε καλά και ο λαός τον ακολούθησε μέχρι που έφυγε ο κατακτητής και τον μνημονεύει ακόμη σαν έναν άνθρωπο που άλλαξε την μοίρα των ανθρώπων της περιοχής και όλης της Ελλάδας.

Η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου (Παπανικολάου) και η Κατερίνα Μπαλκούρα.

Η Κατερίνα Μπαλκούρα με τους γονείς της Κώστα και Ειρήνη.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και κατέθεσαν στεφάνια ο βουλευτής Ευρυτανίας Κώστας Κοντογεώργος, οι Λάμπρος Τσιτσάνης και ο Άρης Τασιός από την περιφέρεια Στεράς Ελλάδας, η αντιδήμαρχος Καρπενησίου Εύη Κονιαβίτη, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Καρπενησίου, εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, τοπικών συλλόγων (Πανευρυτανική Ένωση, Φιλοπρόδος Ένωση Δομνίστας, Σύλλογος Σταύλων), αντιστασιακοί καθώς και πολλοί συγχωριανοί και συμπατριώτες.

ΑΘΗΝΑ, 07062016

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ «ΘΕΟΝΗ»

H Jill Klein Rone, o Βασίλης και Δημήτρης Τσέλιος και εργαζόμενοι της επιχείρησης

Είχα ακούσει και δει σε διάφορες δημοσιεύσεις ότι το φυσικό μεταλλικό νερό «Θεόνη» που βγαίνει από τα έγκατα των κορυφών των Αγράφων, πήρε διεθνές βραβείο και μου άρεσε πολύ καθώς είναι ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει την άποψη για την μοναδικότητα αυτών των βουνών και των σπάνιων στοιχείων που συνθέτουν και αναβλύζουν από αυτόν τον ωραίο Τόπο.

Μια κρυστάλλινη σταγόνα η διεθνής διάκριση του νερού "Θεόνη"

Δεν είχα πάει ποτέ στο χωριό Βατσουνιά όπου πηγάζουν αυτά τα νερά αλλά είχα την τύχη πριν από δυο εβδομάδες σχεδόν που ήμουν στην Καρδίτσα να με πάρουν μαζί τους ο Δήμαρχος Καρδίτσας, Φώτης Αλεξάκος και ο αντιδήμαρχος Γιάννης Γεννάδιος που θα πήγαιναν στο εργοστάσιο εμφιάλωσης και τους ακολούθησα. Έτσι παραβρέθηκα στην τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε η εταιρεία «Θεόνη ΑΗΒ Γκρούπ» με αφορμή την επίσκεψη της εκπροσώπου του διασημότερου διεθνούς διεθνούς διαγωνισμού γευσιγνωσίας νερού Berkeley Springs, (WV), Jill Klein Rone.  

Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Κώστα Αγοραστός

Ο Δήμαρχος Καρδίτσας, Φώτης Αλεξάκος

Ο Δήμαρχος Μουζακίου, Γιώργος Κωτσός

Αφορμή για την επίσκεψη της Jill Klein Rone αποτέλεσε η πρόσφατη κατάκτηση του Χρυσού Βραβείου από το φυσικό μεταλλικό νερό «Θεόνη» στον 26^ο διαγωνισμό Berkeley Springs, τον Μάρτιο του 2016, μια ανώτατη διάκριση που αναγνώρισε το φυσικό μεταλλικό νερό «Θεόνη» ως το καλύτερο νερό του κόσμου. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, η Jill Klein Rone μίλησε στους προσκεκλημένους για την ιστορία του μακροβιότερου διαγωνισμού γευσιγνωσίας νερού και το ειδικό του βάρος, αναφέροντας ότι λαμβάνουν συμμετοχές από 52 χώρες διεθνώς, σε 6 ηπείρους.

Η Jill Klein Rone απονέμει τη διάκριση στον Δημήτρη Τσέλιο

Ολοκληρώντας την ομιλία της η Jill Klein Rone απένειμε στον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, Δημήτρη Τσέλιο, το τιμητικό τρόπαιο με τη μορφή σταγόνας. Παίρνοντας το λόγο ο Δημήτρης Τσέλιος, εξέφρασε το αίσθημα περηφάνιας που το νερό «Θεόνη» συγκαταλέγεται πλέον «ανάμεσα στα κορυφαία ονόματα εμφιαλωμένων νερών της παγκόσμιας αγοράς» συγχαίροντας τη συλλογική προσπάθεια «όλων όσων πίστεψαν και συμμετείχαν στην εδραίωση, ανάπτυξη και καθημερινή λειτουργία» της μονάδας εμφιάλωσης.

H Jill Klein Rone, o Δημήτρης Τσέλιος και εργαζόμενοι της επιχείρησης

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και χαιρέτισαν, ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγαπητός, ο δήμαρχος Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος, ο δήμαρχος Μουζακίου Γιώργος Κωτσός, ο μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφαρσάλων κ. Τιμόθεος καθώς και εκπρόσωποι των αρχών και των φορέων της περιοχής, συνεργάτες της εταιρείας και κάτοικοι της περιοχής.

- Η ΑΗΒ Γρουπ ΑΕ, είναι 100% ελληνική εταιρεία, ιδρύθηκε το 1996, εισερχόμενη δυναμικά στην αγορά εμφιαλωμένου νερού το 2013, με την κατασκευή της πλέον σύγχρονης ελληνικής μονάδας εμφιάλωσης του φυσικού μεταλλικού νερού «Θεόνη» που βγαίνει από την πηγή Γκούρα του χωριού Βατσουνιά στο νομό Καρδίτσας. Όραμα του ιδρυτή της εταιρείας Βασίλη Τσέλιου και των συνεργατών του ήταν η δημιουργία μιας καινοτόμας επιχείρησης εμφιάλωσης των νερών της πηγής, σε μια μονάδα αυστηρών διεθνών προδιαγραφών που σέβεται το περιβάλλον και δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. 

ΑΘΗΝΑ, 03062016

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ

Μια αγκαλιά λουλούδια από τις κορυφές των Αγράφων, για το ξεκίνημα του νέου μήνα.

ΑΘΗΝΑ, 01062015