ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΩΤΕΣ

Μια σπάνια μουσική βραδιά ζήσαμε χθες το βράδυ, προσκεκλημένοι από το Σύλλογο Καρπενησιωτών Αθήνας «Το Βελούχι» στο χώρο «Διέλευσις» στην Κυψέλη και απολαύσαμε ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα με τον τίτλο «Βουνά του Βοριά, λιμάνια του Νότου» όπου με εξαιρετικό τρόπο η κλασική μουσική συνομίλησε με την παραδοσιακή όλου του κόσμου.

Ήμασταν πολλοί οι συμπατριώτες και οι φίλοι που βρεθήκαμε εκεί και απολαύσαμε τους μουσικούς   Λουμινίτα Μακαβέι, Σταύρο Παργινό και τον Ευρυτάνα πιανίστα Μάρκο Κώτσια που ετοίμασαν ένα πρόγραμμα φτιαγμένο ειδικά για το Σύλλογο. Δημοτικά, τσάμικα και ηπειρώτικα, του δικού μας Νίκου Σκαλκώτα, σμυρνέικα που μετέγραψε ο Γιάννης Κωνσταντινίδης,  τραγούδια των χωριών της Νορβηγίας του Γκριγκ, σκοποί που αντηχούσαν στα βουνά της Ρουμανίας πριν ο Μπέλα Μπάρτοκ τους μεταπλάσει σε αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, ισπανικά παραδοσιακά τραγούδια του Mανουέλ ΝτεΦάλλια κ.α. Το μουσικό ταξίδι μας τέλειωσε στα μακρινά λιμάνια του αμερικανικού νότου όπου ο ιδιοφυής Άστορ Πιατσόλα πήρε τους παθιασμένους ρυθμούς του «ταπεινού» τάγκο και τους έβαλε στα μέγαρα της μουσικής ανά τον πλανήτη. Οι «τέσσερις εποχές στο Buenos Aires» είναι ένα από τα κορυφαία του έργα: Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, κατά τις «τέσσερις εποχές» του Antonio Vivaldi. Μόνο που εδώ πρωταγωνιστεί η θάλασσα και οι θαλασσινοί. Ή, όπως θα το έθετε ο ίδιος: «το λιμάνι και οι λιμανίσιοι».

Η ωραία πρωτοβουλία ανήκε στην Πρόεδρο του Συλλόγου Μαρία Παπαϊωάννου και στα μέλη του Δ.Σ. και όπως απ’ όλους ειπώθηκε πρέπει να επαναληφθεί καθώς αυτή η ωραία συνάντηση και η γνωριμία με τους εξαίρετους μουσικούς και ιδιαίτερα με τον Μάρκο Κώτσια που κατάγεται από την Βελαώρα, ανοίγει νέους δρόμους για όλους μας.

ΑΘΗΝΑ, 11032018

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΓΚΡΕΜΩΝ ΤΗΣ ΤΥΜΦΗΣ

O μονόκερος Επαμεινώνδας, διαβάζουμε στο χρονολόγιο του ακούραστου Χαρητάκη Παπαϊωάννου, είναι το γηραιότερο αγριόγιδο στην Τύμφη. Οι πληροφορίες που μας μεταφέρει με αυτή τη φωτογραφία η οποία δημοσιεύτηκε στο Balkan Chamois Society ο Χαρητάκης, ο άνθρωπος που είναι αφιερωμένος στα βουνά της Ηπείρου είναι ασφαλώς ενδιαφέρουσες όσον αφορά την επιστήμη και τα αποτελέσματα της προστασίας αυτού του μοναδικού και διαρκώς απειλούμενου είδους της ελληνικής πανίδας αλλά παράλληλα αποτελούν και μια πρόκληση για τον στοχασμό αναφορικά με την παρουσία και την επιβίωση αυτού του ζώου που συμπληρώνει την ομορφιά των βουνών του Ζαγορίου.

Βλέποντας τον γηραιό Επαμεινώνδα, μπορούμε να αναλογιστούμε πως τούτο το όμορφο πλάσμα της Τύμφης με εμφανείς τις συνέπειες των φοβερών αγώνων του τα περασμένα χρόνια με ένα σωρό άλλα αρσενικά για τη διεκδίκηση των θηλυκών, είναι αναμφισβήτητα και ο γενάρχης του κοπαδιού και έτσι πρέπει να τιμάται από όλους. Επί πλέον, τα χρόνια που έχει ζήσει, το πολύ είκοσι, ήταν χρόνια κρίσιμα για τους πληθυσμούς του αγριόγιδου, αυτός έχει βιώσει ένα σωρό κινδύνους από λαθροθήρες κυρίως οι οποίοι αν και γνωρίζουν πως είναι απειλούμενο είδος, τόσο περισσότερο αρπακτικοί γίνονται με τα αγριόγιδα. Όλα τα χρόνια του ο Επαμεινώνδας απ’ αυτούς κινδύνευε  κι δεν ήξερε κάθε μονοπάτι στα βράχια ή τρύπα στις πλαγιές του βουνού σήμερα δεν θα τον θυμόνταν κανένας.

Ο Επαμεινώνδας επέζησε και σήμερα είναι ο αληθινός άρχοντας που μεταφέρει τις πληροφορίες αναφορικά με το είδος του αλλά και από την άλλη, την πείρα του σε πολλές γενιές αγριόγιδων στην Τύμφη για να μπορέσουν να είναι αυτά ένα στολίδι της!   

ΑΘΗΝΑ, 11032018

ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΔΕΝ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ

Από τα Κάτω Πατήσια η σημερινή καλημέρα μας· με φωτογραφία από το γεφύρι του Κόκορη ή Νούτσου στα Ζαγόρια τη ράχη του οποίου περπατήσαμε σαν σήμερα, πριν από 8 χρόνια με τον Γιώργο Πίττα σε ωραίο ένα ταξίδι που κάναμε τότε στην Ήπειρο. Για να θυμηθούμε το μοναδικό έργο και το αξεπέραστο δείγμα της αληθινής τέχνης αλλά και για να στοχαστούμε τη γέφυρα που έχουμε γκρεμίσει με την ομορφιά και τον πραγματικό κόσμο όπου και η εξυπηρέτηση της ανάγκης, συμβολικά επί του προκειμένου το πέρασμα ενός νευρικού ποταμού κατά τους χειμερινούς μήνες, υπάκουε στην απλή, αρμονική κίνηση που σχηματίζουν δυο απλωμένα χέρια και στη δύναμη που δίνουν τα πόδια να στηριχθεί μια πλάτη που μπορεί σηκώσει τα βάρη όλου του κόσμου. Σαν το γεφύρι του Κόκορη που ένα λιθάρι περισσότερο ή ένα λιγότερο αν έβαζε στο σώμα του ο αρχιμάστορας, μπορούσε να μην ήταν αυτό που βλέπουμε και θαυμάζουμε σήμερα…

ΑΘΗΝΑ, 10032018

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟ

Τον Βασίλη Μουλόπουλο γνώρισα το 1982, στο μπαρ «Μακόντο» (για όσους θυμούνται αυτό ήταν στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων) και αργότερα εκεί στεγάστηκε το «Μπαράκι» του Βασίλη Τσιμπίδη. Το «Μακόντο», που έτσι το είχε βαφτίσει η Νίνα επηρεασμένη από τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές, ήταν το πρώτο μπαρ που άρχισα να πηγαίνω στην Αθήνα γιατί ήταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι που έμεινα στη Ζωοδόχου Πηγής 99 και μου άρεσε. Εκεί σύχναζε τα βράδια και η παρέα της «Εξόρμησης», της εβδομαδιαίας εφημερίδας του ΠΑΣΟΚ όπου δούλευε ο Βασίλης και σιγά – σιγά άρχισα να τους γνωρίζω και να μιλάω μαζί τους. Τότε εγώ δούλευα σε μια εταιρεία κρασιών στο Μοναστηράκι και το απόγευμα πήγαινα στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας ενώ τα Σαββατοκύριακα αναλάμβανα να κάνω διάφορες οικοδομικές εργασίες και κυρίως μπογιατίσματα για να έχω χρήματα.

Εκεί λοιπόν την άνοιξη του 1983 που προτάθηκε από τον Βασίλη να πάω στην «Εξόρμηση» να μάθω τη δουλειά. Εγώ δεν είχα τίποτα να με εμποδίζει και δέχθηκα αμέσως. Έτσι στα μέσα του Μαῒου του 1983, μια Πέμπτη πρωί πήγα στα γραφεία της εφημερίδας που ήταν ακριβώς απέναντι από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην Χαριλάου Τρικούπη, με σύστησε στον Γιώργο Τσαλακό που ήταν τότε διευθυντής και κατόπιν στον Δημήτρη Ευαγγελοδήμο που μοιράζονταν το ίδιο γραφείο. Με σύστησε επίσης και στη Φρόσω Λαμπροπούλου, υπεύθυνη τότε του Λογιστηρίου για να με γράψει στο προσωπικό και η πρώτη δουλειά που μου έβαλε να κάνω ήταν να μετρήσω λέξεις σε κάποια κείμενα της στήλης με τις επαρχιακές ειδήσεις που επιμελούνταν ο Νίκος Λακόπουλος. Τις μέτρησα με ακρίβεια, έκανα και κάτι δοκίμια τίτλων, μου έδειξε πως αυτές έμπαιναν στο κασέ και η υπόλοιπη μέρα μου πέρασε ξεφυλλίζοντας εφημερίδες και ανιχνεύοντας το χώρο των γραφείων και τα πρόσωπα που εργάζονταν εκεί. Από τους πρώτους που γνώρισα ήταν ο Νίκος Λαγκαδινός, ο Σταμάτης Νικολόπουλος, οι μακαρίτες Βασίλης Μούρτης, Γιώργος Πρόκος, Δήμος Σκουλάκης και Παντελής Τρωγάδης, η Αθηνά Ραπίτου, ο Σταύρος Λυγερός, ο Μπάμπης Κουβαράκης, ο Ηλίας Γκρης, ο Σπύρος Στύλλος, o Γιάννης Χαρονικολάου, η Δώρα Παπαφράγκου, η Αθανασία Σταύρου, ο Θωμάς Μπαρμπαρούσης,ο Σεραφείμ Κωνσταντινίδης, o Κώστας Ψώνης, οι φωτογράφοι Βαγγέλης Βαρδουλάκης και Παντελής Σαίτας και άλλους πολλούς.

Η επόμενη ημέρα ήταν Παρασκευή, ημέρα που η «Εξόρμηση» πήγαινε στο τυπογραφείο και μαζί πήγαμε στις εγκαταστάσεις της «Απογευματινής» στη Φειδίου. Εκεί πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου σε τυπογραφείο και είδα πως στήνονταν μια εφημερίδα στο μάρμαρο. Δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε αλλά μιας και είχα μπει στη διαδικασία συνέχισα να πηγαίνω στην εφημερίδα και να μετράω λέξεις στα κείμενα των άλλων. Δεν πέρασαν όμως δυο εβδομάδες που μια κινητικότητα άρχισε να απλώνεται στην εφημερίδα. Θα περνούσε από την λινοτυπία στην φωτοσύνθεση και το βάρος αυτής της εξέλιξης έπεφτε πάνω στο γραφείο της ύλης. Έτσι λοιπόν αρχίσαμε να πηγαίνουμε στη φωτοσύνθεση του μακαρίτη κι αυτού Αλέκου Μοάτσου στην οδό Τηλεμάχου και σε συνεργασία με τον Μάκη Τσιπουρίδη να στήνουμε μια καινούργια εφημερίδα με πρότυπο την ιταλική «La Rebublica» που θαύμαζε ο Βασίλης από τα χρόνια του στην Ιταλία.

Αρχίζοντας να στήνουμε την εφημερίδα, τότε ήταν που πήρα απόφαση ότι θα μείνω στη δημοσιογραφία και χωρίς να καταλάβω, έμαθα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τα πάντα για μια εφημερίδα που στήνονταν στη φωτοσύνθεση. Σημειώνω πως τον ίδιο καιρό είχαν αρχίσει και οι άλλες μεγάλες εφημερίδες να περάσουν στη φωτοσύνθεση και γενικά υπήρχε ένα κλίμα αισιοδοξίας σε όλο το χώρο. Εγώ μη έχοντας ιδιαίτερες επαφές με το χώρο περιορίστηκα στην «Εξόρμηση» όπου από τον Βασίλη Μουλόπουλο έμαθα τα μυστικά της σύνταξης ύλης και από τον Μάκη Τσιπουρίδη τα της φωτοσύνθεσης.

Παρότι άπειρος και δημοσιογραφικά αλλά και πολιτικά ο Βασίλης μου είχε μεγάλη εμπιστοσύνη και πάντα έλεγε πως ήμουν ο καλύτερος μαθητής του. Έτσι από πολύ νωρίς, μόλις έστρωσε η εφημερίδα στη φωτοσύνθεση με έστελνε στο τυπογραφείο να φτιάξω τις περισσότερες σελίδες και αναλάμβανε τις ημέρες της αιχμής. Φυσικά κι από πλευράς μου η εκτίμηση ήταν μεγάλη και είχα και το θάρρος να τον ρωτάω ένα σωρό πράγματα, όχι μόνο για την εφημερίδα αλλά και παραπέρα κι έτσι συνεχίσαμε μέχρι την ημέρα που έφυγε από την «Εξόρμηση» να πάει στο «Βήμα» που είχε βγάλει τότε και ημερήσιο φύλλο. Στην ουσία έμεινα μόνος στην σύνταξη ύλης στην «Εξόρμηση» αλλά πολύ σύντομα έφυγα κι εγώ και στα μέσα του 1985 πήγα στο «Κέρδος». Όπου κι αν πήγα μετά είχα πάντα σαν αρχή αυτά που έμαθα κοντά και από τον Βασίλη, για μια ποιοτική σύνταξη ύλης που δίνει ιδιαίτερη προσοχή στα κείμενα και τις φωτογραφίες καθώς και στους τίτλους που έπρεπε πάντα να ξεχωρίζουν, αρχή που κράτησα όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι που τα παράτησα.

Με τον Βασίλη Μουλόπουλο ξαναδουλέψαμε μαζί αρκετούς μήνες το 2001 και το 2002 στο «Βήμα» που ο ίδιος με πρότεινε, όταν έμαθε ότι έφυγα από την «Ελευθεροτυπία» και δεν είχα δουλειά. Στο «Βήμα» έμεινα περί τους 15 μήνες συνολικά κι εκεί μαζί με τον Βασίλη έκλεισα έναν εικοσαετή κύκλο στη σύνταξη ύλης των εφημερίδων, αποχώρησα και άρχισα να γράφω σε διάφορα περιοδικά για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της. Είχε περάσει η εποχή αυτής της ειδικότητας ή μάλλον άρχισε να φθίνει και να υποχωρεί μπροστά στην απόλυτη κυριαρχία των γραφιστών. Το κουβεντιάζαμε καμιά φορά με τον Βασίλη και νοσταλγούσαμε την εποχή που τον ρωτούσα πόσες στιγμές έχει… το στιγμόμετρο και τη σημειολογία που είχε η κάθε γραμματοσειρά στον τίτλο ή το κείμενο της σελίδας.

Θα τον θυμάμαι πάντα  και θα τον μνημονεύω σαν τον δάσκαλό μου στη δημοσιογραφία που μου έμαθε πώς να ζυγίζω πάνω σε μια σελίδα το ειδησεογραφικό υλικό έτσι ώστε να είναι ικανοποιημένοι όλοι: δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και κυρίως οι αναγνώστες!

ΑΘΗΝΑ, 09032018

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ «ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΑΣ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ

Το χορευτικό των μικρών παιδιών άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Είναι η περίοδος, ακόμα, που σε όλη την επικράτεια γίνονται οι λεγόμενοι χοροί ή χοροεσπερίδες παλιότερα, στις οποίες, κοινότητες, ομάδες και ποικίλα άλλα σύνολα ανθρώπων δια της συναθροίσεως, γίνεται η ανανέωση της σχέσης μεταξύ των μελών, προβάλλεται το έργο της χρονιάς που πέρασε και μπαίνουν στόχοι για την καινούργια.

Πάνω κάτω έτσι γίνεται κάθε χρόνο και με αυτές τις εκδηλώσεις στις οποίες πολύ λίγες ξεχωρίζουν, κυρίως λόγω της δραστηριότητας των μελών που τις διοργανώνουν και του σκοπού που υπηρετούν. Μια απ’ αυτές είναι και ο ετήσιος χορός του Λαογραφικού Ομίλου Καραγκούνα Καρδίτσας στον οποίο συμμετείχαμε και απολαύσαμε προχθές το Σάββατο που μας πέρασε στην Καρδίτσα, στο κέντρο εκδηλώσεων «Έπαυλη», δεκάδες φίλοι από την Καρδίτσα και άλλα μέρη.   

Ο λόγος που ξεχωρίζει ο χορός της Καραγκούνας είναι η αγάπη που έχουν τα μέλη του, γυναίκες και άντρες προς τα στοιχεία του καραγκούνικου πολιτισμού, η διατήρησή τους και η προβολή τους τόσο στην Καρδίτσα και την ευρύτερη περιοχή της αλλά και στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα έργο που έχει ξεκινήσει πριν από έξι δεκαετίες από την Μαίρη Πόπωπα Θεολόγη και η οποία με όλες τις δυνάμεις της τον συνεχίζει και σήμερα ενώ γύρω της έχουν συσπειρωθεί πολλές γυναίκες και άνδρες που αγαπούν την παράδοση του τόπου τους και όλης της Ελλάδας. Έτσι προχθές, στην ωραία εκδήλωση χαρήκαμε χορούς από πολλές περιοχές που χόρεψαν γυναίκες, άνδρες και παιδιά ντυμένες με αυθεντικές παραδοσιακές στολές ή πιστά αντίγραφα και χειροκροτήθηκαν απ’ όλους.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο και σε κάθε τέτοιο χορό διαπιστώνεται η καλλιέργεια του έργου της Καραγκούνας το οποίο μέσω της σκυτάλης που παίρνει η μια γενιά από την άλλη, στην τέχνη όχι μόνο του χορού  καθώς τούτο είναι προφανές, συνδέεται και με πλήθος άλλων στοιχείων που το συνοδεύουν και του δίνουν το κύρος αυτής της ωραίας προσπάθειας.

Και του χρόνου σε όλες κι όλους που συμμετέχουν στην ωραία «Καραγκούνα»!

ΑΘΗΝΑ, 06032018

ΠΩΣ ΦΟΡΕΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΦΕΤΟΣ… ΜΑΡΤΗ!

Έζησα ένα εξαιρετικό διήμερο στην Καρδίτσα χθες και προχθές όπου βρέθηκα για την παρουσίαση του εξαιρετικού λευκώματος και έργου ζωής της Μαίρης Πόπωτα Θεολόγη «Η Καραγκούνικη Φορεσιά – Φορεσιές του τόπου μας. Των Καραγκούνηδων του αγροτικού πληθυσμού της Δυτικής Θεσσαλίας, γυναικών και ανδρών σε όλο το φάσμα της ζωής τους» που εξέδωσε ο Λαογραφικός Όμιλος Καραγκούνα Καρδίτσας. Η παρουσίαση έγινε χθες το πρωί στο κατάμεστο Δημοτικό Κινηματοθέατρο της Καρδίτσας για την οποία δεν θα γράψω αυτή τη στιγμή γιατί θα ακολουθήσει το απόγευμα πλήρες ρεπορτάζ όπως και για την πολύ ωραία βραδιά του χορού της Καραγκούνας σε κέντρο της Καρδίτσας όπου παρουσιάστηκαν χοροί από όλη την Ελλάδα με μοναδικά ρούχα της συλλογής του Ομίλου.

Ως εισαγωγή όμως για όλα αυτά τα όμορφα που έγιναν στην Καρδίτσα, αναφέρω μια ωραία, προσωπική έκπληξη που μου επιφύλαξε σε πολλούς ο Πρόεδρος της Αμφικτιονίας των Καραγκούνηδων Απόστολος Φιρφιρής και έχει σχέση με τα ανοιξιάτικα έθιμα των Καραγκούνηδων και όχι μόνο. Με ένα κουβάρι «μάρτη» στα χέρια ο Απόστολος και ένα κοπίδι κοιτούσε τα χέρια μας και όποιος δεν είχε «μάρτη» του έδενε έναν για τον καλό μήνα και για την προστασία από τον ήλιο. Έτσι βρέθηκα κι εγώ έστω και καθυστερήμενα με «μάρτη» στα χέρια και νομίζω πως έπρεπε να γίνει καθώς η μέρα χθες στην Καρδίτσα ήταν λαμπερή και ηλιόλουστη και ο κίνδυνος του μαυρίσματος φανερός. Τον ευχαριστώ! 

ΑΘΗΝΑ, 05032018

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ

Το έργο μιας ολόκληρης ζωής, της Μαίρης Πώποτα Θεολόγη παρουσιάζουμε αύριο, Κυριακή 4 Μαρτίου στις 11 π.μ. στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο της Καρδίτσας και αποτελεί τιμή για μας η πρόσκληση να μιλήσουμε για την αγάπη μιας σπουδαίας γυναίκας η οποία  αφιέρωσε παραπάνω από μισό αιώνα στη μελέτη του Καραγκούνικου πολιτισμού της Καρδίτσας και όλης της Δυτικής Θεσσαλίας.

Πρόκειται για το λεύκωμα «Η Καραγκούνικη Φορεσιά – Φορεσιές του τόπου μας. Των Καραγκούνηδων του αγροτικού πληθυσμού της Δυτικής Θεσσαλίας, γυναικών και ανδρών, σε όλο το φάσμα της ζωής τους» που εξέδωσε ο Λαογραφικός Όμιλος Καραγκούνα Καρδίτσας και στις 300 σελίδες του ξεδιπλώνεται ο πλούτος μιας όμορφης φορεσιάς και εξαιρετικής ποικιλίας που φορέθηκε για παραπάνω από ένα αιώνα στη Δυτική Θεσσαλία και δεν ήταν ένα απλό ρούχο αλλά ένας πίνακας ποικίλων κωδικών ζωής και πολιτισμού.

Για το εξαιρετικό λεύκωμα και για το έργο της Μαίρης Πόπωτα Θεολόγη θα μιλήσουν η Κατερίνα Σταθοπούλου, φιλόλογος, Απόστολος Φιρφιρής, Πρόεδρος Αμφικτιονίας Καραγκούνηδων και ο Ηλίας Προβόπουλος, δημοσιογράφος. Την παρουσίαση θα συντονίσει η Πιπίτσα Φιλίππου και την εκδήλωση θα πλαισιώσει η χορευτική ομάδα του Λαογραφικού Ομίλου «Καραγκούνα»

ΥΓ. Το Λεύκωμα διατίθεται δωρεάν και όσοι ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν μπορούν να επικοινωνήσουν με τα τηλέφωνα 24415 51966 , 24415 51949 και 6974082561.  

ΑΘΗΝΑ, 03032018