ΕΝΑ ΣΚΗΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙΟΥ ΣΤΟ ΕΡΕΙΠΙΟ

To διώροφο πέτρινο ερείπιο που βρίσκεται στην οδό Μαιζώνος, λίγα μέτρα πριν από την φαρδιά οδό Δεληγιάννη, αποτελεί δείγμα μιας ακμάζουσας κάποτε γειτονιάς η οποία μέσω λόγω της γειτνίασης με τους σιδηροδρομικούς σταθμούς γέμισε ξενοδοχεία και κτίρια γραφείων καθώς βρίσκεται πολύ κοντά και στην Ομόνοια. Τούτο μαζί με ορισμένα άλλα τα οποία βάραιναν ζητήματα μεταξύ των κληρονόμων και πιθανόν και χρέη προς σε κάποια τράπεζα, γλίτωσαν την αντιπαροχή και λιώνουν σε μια παλιά αθηναϊκή γειτονιά που η πολυπολιτισμικότητα όπως επιβάλλεται μάλλον δείχνει να την εξελίσσει σε ένα γκέτο στην καρδιά της πόλης.

Το κτίριο που αναφέρουμε οικοδομήθηκε στις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα και για πολλές δεκαετίες πρέπει να γνώρισε δόξες αλλά απ’ όταν εγκαταλείφθηκε –πάνε πολλά χρόνια κι αυτό φαίνεται από την έλλειψη της στέγης, τους γδαρμένους από σοβατίσματα τοίχους και τα κουφώματα που λείπουν- για προφανείς λόγους δεν κίνησε το ενδιαφέρον κανενός και έμεινε στο έλεος κάθε εισβολέα που το χρησιμοποίησε για προσωρινή στέγαση ή ακόμη για δραστηριότητες που σχετίζονται με ναρκωτικά και άλλες παρανομίες. Με τον καιρό και με την διάλυση της εσωτερικής σκάλας εγκαταλείφθηκε παντελώς και καθώς τίποτα δεν εμποδίζει την είσοδο στο εσωτερικό του, εξελίχθηκε σε μια κρυφή χωματερή.

Δεν είναι λίγα τα σκουπίδια που βρίσκονται στο μέσα στο ερείπιο αλλά εκείνο που ξεχωρίζει είναι ένα σαλονάκι με δυο πολυθρόνες και ένα στρογγυλό τραπεζάκι που κάποιος ή κάποιοι μάζεψαν από τα σκουπίδια και τα έστησαν σε μια γωνία που δεν αποκλείεται, όταν ήταν ζωντανό το σπίτι οι νοικοκυραίοι του να είχαν απλώσει το δικό τους. Δεν είναι όμως το σαλονάκι που δημιουργεί αυτή την εντύπωση. Από τα σκουπίδια πάλι έχουν πάρει ένα γραφειάκι, κάνα δυο άλλες καρέκλες, ένα κομοδίνο και μια μικρή βιβλιοθήκη και όπως τα έβαλαν δημιουργούν με τον αφαιρετικό τρόπο τους το σκηνικό που μπορούν να παιχτεί ένα θεατρικό έργο με θέματα όπως η εγκατάλειψη, η απελπισία και οι ψευδαισθήσεις.

Δεν γνωρίζουμε ποιοι έστησαν αυτό το σκηνικό στο ερείπιο και θα είχε ενδιαφέρον να τους συναντήσουμε και να κάτσουμε στο σαλονάκι να μιλήσουμε. Όπως ενδιαφέρον θα είχε πάλι να σηκωθούμε και να κάτσουμε στο διαλυμένο μπαρ που έστησαν με τα ίδια υλικά από τα σκουπίδια μαζεμένα και είναι εμφανές ότι λειτούργησε αρκετό καιρό δίνοντας την αίσθηση στους πλάνητες της περιοχής ότι μπορούν κι αυτοί να ζήσουν κάποιες στιγμές όπως οι άλλοι που έχουν μόνιμη στέγη στο κεφάλι τους. Και γι’ αυτούς μπορεί μάλιστα να είναι και καλύτερα που η ζωή τους στο ξεσκέπαστο ερείπιο κυλάει κάτω από τα φύλλα μιας βρωμοκαρυδιάς που ρίζωσε στο πάτωμα, έριξε μπόι και με τα βλαστάρια που βγαίνουν από τις ρίζες της θα δημιουργήσει σύντομα ένα μικρό δάσος πάνω από το σκηνικό.

ΑΘΗΝΑ, 16102018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 15102018, σελ. 37

ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Από τις πιο ωραίες στιγμές που ζει η πόλη και σε αυτές πρωταγωνιστούν οι νέοι, είναι εκείνες της απονομής των πτυχίων στους αποφοίτους του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στο κεντρικό κτίριο, τα λεγόμενα Προπύλαια τα οποία είναι γνωστά και ως χώρος  συγκέντρωσης πάσης φύσεως διαμαρτυριών και το σημείο εκκίνησης των περισσότερων διαδηλώσεων που ταλαιπωρούν συχνά – πυκνά την Αθήνα.

Το γεγονός αυτό από μια απλή τελετή, όπως την καθιέρωσαν και την έζησαν οι παλαιότεροι, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε ένα πολυθέαμα με πολλά στοιχεία από ανάλογες τελετές στα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα πανεπιστήμια ενώ δείχνουν και επιρροές  και από τα τηλεοπτικά σώου της ημεδαπής show biz σε αυτό το χώρο. Εκτός από τους φοιτητές, τους γονείς τους και τους οικείους τους και τους καθηγητές που κλασσικά συμμετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις, εμπλέκεται και μια σειρά επαγγελματιών που εν ονόματι της ιδιαίτερης στιγμής επιβάλλουν συμπεριφορές όπως φωτογράφοι, κομμωτές, μόδιστροι, ονυχοπλάστες, μακιγιέρ, δερματοστίκτες και άλλοι που η στιγμή τους προσφέρει ένα καλό μεροκάματο. Τελευταία έχει επικρατήσει να ραίνονται όλοι από πολύχρωμο, λαμπερό κομφετί και κορδέλες τις οποίες παίρνει ο αέρας μετά και  στολίζει για μέρες τα δέντρα και το άγαλμα του Κοραή.

Έτσι μετά την απονομή, με τη λαμπρότητα και την συγκίνηση που προκαλεί μια τέτοια στιγμή στη ζωή ενός φοιτητή στη μεγάλη αίθουσα του ΕΚΠΑ, ακολουθεί η φωτογράφιση γιατί όσο και από κανενός τα χέρια δεν λείπει το τηλέφωνο, η ματιά του επαγγελματία φωτογράφου είναι απαραίτητη και ο χώρος μετατρέπεται σε μια πασαρέλα γεμάτη από νεαρά κορίτσια που φωτογραφίζονται κρατώντας στα χέρια τους τα πτυχία και μεγάλες ανθοδέσμες. Οι νέοι ακαδημαϊκοί πολίτες, ειδικά οι γυναίκες αμιλλώνται στο ντύσιμο που ισορροπεί ανάμεσα στην πρόκληση και στο αταίριαστο πολλές φορές με την ηλικία τους αλλά και την ώρα που γίνεται η εκδήλωση, ενώ τα αγόρια προσπαθούν με τον ίδιο τρόπο να περάσουν τον Ρουβίκωνα από τη φοιτητική ζωή σε αυτή του ενεργού πολίτη και των υποχρεώσεων.

Από κοντά και οι γονείς που καμαρώνουν φανερά ενώ μέσα τους νιώθουν μια βαθιά ανακούφιση καθώς φτάνουν κοντά στο τέλος του χρέους των σπουδών των βλαστών τους και την αρχή μιας νέας αγωνίας  που έχει να κάνει με την ανεργία των νέων επιστημόνων. Εννοείται ότι στον αέρα της γιορτής πλανάται και ένα άλλο νέφος, των κλασσικών υποσχέσεων για το μεγάλο δώρο για το πτυχίο που είναι συνήθως ένα αυτοκίνητο, αλλά τελευταία  και κάποιο μεταπτυχιακό που θα δώσει τη δυνατότητα στον απόφοιτο να συνεχίσει για ένα χρονικό διάστημα τις σπουδές, αναβάλλοντας έτσι την στιγμή που θα βουτήξει στην πραγματικότητα που λέγεται ζωή και δεν είναι καθόλου εύκολη στη χώρα μας και δεν αποκλείεται να αναζητήσουν μια καλύτερη στα ξένα...

Παρόλα αυτά και με όλα αυτά είναι πάντα μια ωραία γιορτή!

ΑΘΗΝΑ, 15102018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 01102018, σελ. 37.

ΣΠΙΤΙ, ΑΥΛΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Όταν άρχισε η αντιπαροχή στην Αθήνα, ήτοι η παραχώρηση του οικοπέδου που θα προέκυπτε από το γκρέμισμα του παλιού, προγονικού συνήθως σπιτιού ή και μεγάρου αρκετές φορές στον εργολάβο να σηκώσει πολυκατοικία, τα ποσοστά χτισμένης επιφάνειας για τους συμβαλλόμενους ήταν το κλειδί για να μην βγει κανένας χαμένος απ’ αυτή την τραγική για την Αθήνα εποχή που άλλαξε παντελώς την εικόνα της πόλης και την έκανε τις περισσότερες γειτονιές της ένα μαχαλά από ακαλαίσθητες κατασκευές.

Οι εργολάβοι κατά κανόνα παραχωρούσαν στον ιδιοκτήτη  κάποιο ωραίο διαμέρισμα για να χρυσώσουν το χάπι της συγκατοίκησης με ένα σωρό άλλους αγνώστους μαζί με κάποια γκαρσονιέρα ίσως αν ήταν μεγάλο το οικόπεδο και πουλούσαν τα υπόλοιπα στους ενδιαφερόμενους. Για τον εαυτό τους συνήθως κρατούσαν τα μαγαζιά στο ισόγειο από τα οποία έβγαλαν αρκετά λεφτά τις περασμένες δεκαετίες της ευμάρειας που άνθισε και η μικρομεσαία επιχείρηση με τους παντός είδους επαγγελματίες σε κάθε γειτονιά. 

Στο ισόγειο επίσης και σε δρόμους που δεν είχαν ιδιαίτερη εμπορική κίνηση οι εργολάβοι έφτιαχναν μικρές γκαρσονιέρες οι οποίες είχαν μεγάλη ζήτηση από τους νεοερχόμενους από  την επαρχία που αναζητούσαν την τύχη τους στην πρωτεύουσα και φυσικά τους φοιτητές όταν τα πανεπιστήμια και το Πολυτεχνείο ήταν το κέντρο της πόλης. Για να ανταποκριθούν μάλιστα στη ζήτηση, έφτιαχναν γκαρσονιέρες και στα υπόγεια που το μόνο φως που έμπαινε την ημέρα ήταν από το πηγάδι του φωταγωγού κι μέσα σε αυτές πέρασαν κόσμος και κοσμάκης πολλά χρόνια χωρίς να πάνε χαμένοι. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 που άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα στην κοινωνία μας, οι φοιτητές αναζητούν στέγη προς τις ανατολικές γειτονιές και τα περισσότερα από τα καταστήματα των ισογείων σε όλους τους δρόμους δεν άντεξαν στην κρίση και παρέμειναν κλειστά για αρκετά χρόνια.  

Τα τελευταία χρόνια όμως που τη θέση των επαρχιωτών και των φοιτητών παίρνουν οι μετανάστες από την Αφρική και την Ασία παρατηρείται ότι όχι μόνο στους μικρούς και τους δευτερεύοντες δρόμους στα Πατήσια, στην Κυψέλη, τα Θυμαράκια και γύρω από τις πλατείες Βικτωρίας και Αττικής, αυτοί οι ξεχασμένοι χώροι να αποκτούν ζωή γιατί είναι φθηνοί και βολεύουν τους νέους ενοικιαστές στις δουλειές του δρόμου που κάνουν συνήθως και φυσικά πολλοί απ’ αυτούς θεωρούν και το πεζοδρόμιο ως την αυλή τους. 

Έτσι λοιπόν βλέπουμε κατά μήκος των δρόμων εκεί που λειτουργούσαν κάποτε επιχειρήσεις και εργαστήρια, τους νέους ενοίκους να βάζουν κουρτίνες στις τζαμαρίες και τις πόρτες να μην τους βλέπουν οι περαστικοί και τις νοικοκυρές να απλώνουν με άνεση τη μπουγάδα τους στο πεζοδρόμιο ενώ μπροστά από την πόρτα πολλές φορές είναι παρκαρισμένο και καρότσι του σούπερ μάρκετ που με αυτό βγάζουν μεροκάματο επαναλαμβάνοντας για πολλοστή φορά την ανακύκλωση των σκουπιδιών της πόλης.   

ΑΘΗΝΑ, 11102018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 20092018, σελ. 39 

ΤΑ ΚΑΦΑΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΑΚΟΜΗ

Ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό περιβάλλον από την εποχή της ενσύρματης τηλεφωνίας που πρωτοεμφανίστηκαν μέχρι σήμερα είναι τα καφάο (καλωδιοδοανεμητές, από τη γερμανική λέξη Kabelverzweiger). Αυτά είναι κάποια μεγάλα σιδερένια κουτιά, βαμμένα με σκούρο πράσινο χρώμα και είναι σκορπισμένα σε διάφορα σημεία της πόλης. Απ’ αυτά ξεκινούσαν τα καλώδια και μετά από μια δαιδαλώδη διαδρομή σε τοίχους, οροφές και πατώματα, κατέληγαν στα τηλέφωνα των σπιτιών και των επαγγελματιών.

Είναι δε τόσα πολλά τα καφάο της πόλης και ορατά απ’ όλους ενώ στο παρελθόν ορισμένα απ’ αυτά έπαιξαν και σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου με τις υποκλοπές και την παρακολούθηση των συνδιαλέξεων στοχευμένων ατόμων από υπαλλήλους των υπηρεσιών ή την τοποθέτηση κοριών στις συνδέσεις για την παρακολούθηση των συνδιαλέξεων. Η φιγούρα τότε του υποκλοπέα, να περιμένει στο ανοιχτό καφάο με τα ακουστικά στα αυτιά μέσα στη νύχτα και αψηφώντας το κρύο και τη ζέστη δοξάστηκε από τους γελοιογράφους αλλά δυστυχώς ήταν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Τότε ήταν πάλι που κάποια Καφάο που ήταν κοντά σε πολιτικά γραφεία έγιναν πασίγνωστα και λίγο έλειψε να εξελιχθούν σε μνημεία γιατί μέσω αυτών χτίστηκαν ή διαλύθηκαν πολλές καριέρες.  

Η εποχή της ενσύρματης επικοινωνίας οδεύει προς το τέλος της καθώς άλλα συστήματα, οπτικές ίνες, ψηφιακά, δορυφορικά, την έχουν υποκαταστήσει. Ειδικά το δίκτυο των οπτικών ινών έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να γίνουν φυσικά οι απαραίτητες συνδέσεις να φτάσει το δίκτυο μέσα στα σπίτια και η επικοινωνία εξαρτάται ακόμη από τις κεραίες των εταιρειών που είναι φυτεμένες στις κορυφές των βουνών. Στην πόλη, τα καφάο με τους καλωδιοδοανεμητές διαδέχθηκαν άλλα που πλέον φιλοξενούν τους πολυπλέκτες/αποπολυπλέκτες των ψηφιακών συνδρομητικών γραμμών αλλά για τούτα δεν έχει ακουστεί ακόμη τίποτα περίεργο καθώς πολύς είναι ο κόσμος που πιστεύει ότι Μεγάλος Αδερφός έχει άπειρα αδέρφια που κάνουν την ίδια δουλειά με αυτόν.

Ενώ θα ήταν εύλογο να αποσυρθούν τα παλιά, ξεχαρβαλωμένα και ανενεργά καφάο στην πόλη, πολλά από τα οποία χάσκουν γεμάτα σκουπίδια στο κέντρο της πόλης και είναι και καταφύγια ποντικών και κατσαρίδων, βλέπουμε να παραμένουν ακούνητα στις θέσεις τους αλλά όποιες απορίες μπορεί να έχει κάποιος σχετικά με αυτά, δεν έχει καμιά απάντηση.

Έτσι, μια εικόνα υπαλλήλου του ΟΤΕ φαντάζομαι, σκυμμένο μπροστά σε ένα ανοιχτό καφάο σε μια γειτονιά της Αθήνας, σκέψεις για το ενδεχόμενο υποκλοπών και παρακολούθησης μόνο στους μεγαλύτερους μπορεί να εγείρει καθώς η πλειονότητα των νέων είναι πεισμένοι πως ότι αυτά τα κακά πράγματα τα κάνουν όλοι οι πάροχοι της επικοινωνίας χωρίς να ρωτήσουν κανένα και το προϊόν που απορρέει, έχει πολλούς αποδέκτες και χρήσεις και με πιο σημαντική αυτή της ανάλυσής του από τις διαφημιστικές εταιρείες. 

ΑΘΗΝΑ, 10102018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37. 

Η ΝΑΞΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Δεν τα κατάφερα το φετινό καλοκαίρι να μπω σε πλοίο και να πάω παραπέρα από το Αγκίστρι, κι αυτό έγινε για λίγες ώρες στα μέσα του Σεπτεμβρίου. Έτσι θα έμεινα με τον καημό αλλά χάρη στο γάμο της Λίλας Κλαουδάτου και του Γιάννη Μπαρδάνη το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Σχοινούσα βρέθηκα στο κατάστρωμα του Blue Star "Δήλος" δυο φορές και απόλαυσα to ταξίδι σε μια γλυκιά θάλασσα με υπέροχο καιρό. 

Στη χαρά μου για τον γάμο, για τον οποίο θα διαβάσετε σε επόμενο σημείωμα και το ταξίδι στις Μικρές Κυκλάδες προστέθηκε και μια  ακόμη, ανεπάντεχη. Κρατούσα στα χέρια μου μια ολοκαίνουργια φωτογραφική μηχανή, την εκπληκτική Cannon G3X, την οποία δοκίμασα και όπως βλέπετε από το αποτέλεσμα στο λιμάνι της Νάξου, αυτή θα είναι στο εξής που θα μας μεταφέρει εικόνες από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα αλλά και το καθημερινό ρεπορτάζ στην Αθήνα.

Με αυτή την πρώτη φωτογραφία από τη Νάξο, στέλνω τους χαιρετισμούς μου και τις ευχαριστίες μου στα πρόσωπα που με τον τρόπο τους συμβάλουν στο έργο μου.  

ΑΘΗΝΑ, 09102018

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΑΝΙΑΤΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Όσον αφορά το λαϊκό πολιτισμό η πολιτεία σιωπά. Και σιωπά επιδεικτικά, με τα τηλεοπτικά κανάλια και τα παπαγαλάκια τους να προβάλλουν καθημερινά δήθεν καλλιτέχνες, αλλά και πολλές φορές προκλητικά ημίγυμνες καλλονές της επικαιρότητας, εκθειάζοντας και εξυμνώντας τη γύμνια τους και κάνοντας σημαία τα εσώρουχά τους. Και τότε αποκαλύπτεται η γύμνια της ψυχής των νέων βαρβάρων. Που έχοντας τέτοιου είδους πρότυπα δείχνουν ξεκάθαρα και την κατάντια μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

Κάποιοι αφανείς ήρωες, όμως, που πονάνε ετούτον εδώ τον τόπο και συλλογίζονται την Ελλάδα του ήλιου, της θάλασσας και του πολιτισμού, έρχονται λες και είναι θεόσταλτοι να δώσουν, με το δικό τους αυθεντικό τρόπο, πνοή σε ό,τι μας συνδέει με το παρελθόν και τα πατροπαράδοτα. Και επιμένουν στο λαϊκό πολιτισμό, σαν να ζητούν απ’ την ίδια τη φύση να προστατεύσει τις αξίες, τις αρετές και τα ιδανικά ενός προδομένου, πληγωμένου και ταπεινωμένου λαού.

Ένας από αυτούς τους αφανείς ήρωες, που πηγαίνει κόντρα στα σημεία των καιρών και μάλιστα χωρίς κανένα οικονομικό όφελος, είναι ο Βασίλης Γκανιάτσας. Αντιστέκεται σθεναρά ο Βασίλης απέναντι στις ορδές των νέων βαρβάρων, μιας στείρας παγκοσμιοποίησης που στο διάβα της θέλει να αφανίσει τα πάντα. 

Τον ξέρουν ακόμα και οι πέτρες, τα δέντρα, οι στράτες όλες, τα δύσβατα μονοπάτια και οι στρούγκες των τσελιγκάδων. Χρόνια τώρα γυρίζει πόλεις και χωριά, κάμπους και ποτάμια, τις πλαγιές και τις βουνοκορφές των ορέων και απαθανατίζει με το φακό της κάμερας την ομορφιά της ζωής και την ωραιότητα της φύσης. Με το γούστο και τη φαντασία, την ευαισθησία και το μεράκι που διαθέτει, μα πάνω απ’ όλα με την ίδια την ψυχή του, δίνει πνοή σε όλα αυτά τα στοιχεία της φύσης. Έχει το δικό του ξεχωριστό τρόπο ο Βασίλης για να συνομιλεί μαζί τους και να ευφραίνει την καρδιά του. Μοσχοβολάει η ψυχή του από τα χίλια μύρια χρώματα και τα αρώματα της φύσης, που νιώθει αξεχώριστα ενωμένος μαζί της. 

Δεν αρκείται μόνο σε αυτά ο Βασίλης. Γιατί είναι ανήσυχος και θέλει πάντα να δημιουργεί καταγράφοντας καθετί που τον ευχαριστεί, καθετί που τον γεμίζει, ό,τι έχει σχέση με την ντόπια παράδοση, την ιστορία, τους απλούς ανθρώπους, την καθημερινότητα αυτού του τόπου. Ο αρτινός φωτογράφος και κινηματογραφιστής Βασίλης Γκανιάτσας, ο οποίος επί σειρών ετών καταγράφει σπιθαμή προς σπιθαμή τη φύση, το λαϊκό πολιτισμό, την ιστορία και την καθημερινότητα όχι μόνο της Άρτας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, κυρίως των Τζουμέρκων, δημιουργεί μια ιερή παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. 

Ο Βασίλης Γκανιάτσας δεν είναι μόνο ένας φωτογράφος. Ούτε ένας απλός κινηματογραφιστής. Είναι ένας λαϊκός δημιουργός. Ένας καλλιτέχνης! Και ο καλλιτέχνης γεννιέται, δε γίνεται. Η φαντασία, το μεράκι, η ευαισθησία, η αγάπη για κάτι που κάνει κάποιος δε σπουδάζονται, παρά βγαίνουν μέσα από την καρδιά, μα πιότερο από το μεγαλείο της ψυχής. Και ο Βασίλης Γκανιάτσας, πάντα αθόρυβα και κυρίως με τη σεμνότητα που τον διακρίνει, μας το επιβεβαιώνει κάθε φορά με το πλούσιο και ποιοτικό έργο του.

Σπύρος Νεραϊδιώτης

Άρτα, 08102018

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

Ήταν πολύ περισσότεροι από ότι υπολόγιζε ο ΕΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ στη εξόρμηση για τα παιδιά. Τα ατομικά σακίδια, τα αυτοσχέδια μπαστούνια, η διάθεση για τη γνωριμία ενός κρυφού παλαιού μονοπατιού λίγο έξω από τη πόλη της Καρδίτσας. Χωριό Μοσχάτο Κυριακή πρωί αφήνουμε πίσω της κάδες που βράζουν από το πρόσφατο τρύγο μπαίνουμε στο μονοπάτι της πάνω μεριάς του πανέμορφου και αγαπημένου χωριού του συλλόγου μας παλιότερη ονομασία Βλάσδο. 

Τα παιδιά γίνονται μια ομάδα σύμφωνα με το σχέδιο των υπευθύνων της διαδρομής και ξεκινά. Η διαδρομή με ελαφριές κλίσεις τραβερσάρη για τον ανεκμετάλλευτο πλούτο το καμάρι της Θεσσαλίας τη λίμνη Πλαστήρα. Πίσω ακολουθούν οι γονείς και μικρά πηγαδάκια στις στάσεις. Ήρθαν δειλά ως άγνωστοι και βρέθηκαν γνωστοί. Τελικά στη Καρδίτσα είμαστε όλοι γνωστοί, επιβεβαίωσα στον εαυτό από το τέλος περίπου της μεγάλης πορείας που αναπτύχθηκε στο ήσυχο μονοπάτι με γέρικες καστανιές, βελανιδιές και απόλυτη δασοκάλυψη. 

Κάτω η μικρή λίμνη ο ΥΗΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ο αγωγός μεταφοράς νερού ένα ζωντανό μνημείο έργων ανάπτυξης της χώρας θυμίζει τους ηγέτες με όραμα πολύ παλιά το 1925!!! Φτάσαμε στο τερματισμό στα μεγάλα λειβάδια στο Τσαρδάκι και ένα ουφ λίγο πριν οι μικροί εξερευνητές αμολυθούν για παιχνίδι και οι μεγαλύτεροι ανοίξουν τα σακίδια με τα εφόδια. Επιλέξαμε να τερματίσουμε στη λίμνη για να δώσουμε ραντεβού την Άνοιξη ως εκκίνηση για ψηλότερα βήμα - βήμα οι εμπειρίιες αλλάζουν, και θα υπάρχει ένας στόχος, η συνεργασία όλων για την επιτυχή και ασφαλή διαδρομή.

Οργανωμένα ήταν το 9ο Δημοτικό και φίλοι συνοδοιπόροι του εθελοντισμού της λέσχης 4Χ4 Καρδίτσας και η έκπληξη από την ΥΖ Λάρισας δύο ορειβατισσών. Την ίδια ώρα μια άλλη ομάδα του συλλόγου μας βρισκόταν στο μικρό καταφύγιο ανάγκης τον Ελατάκος για συντήρηση εν όψει του χειμώνα. Το αλπικό ύψος του επιβάλει προετοιμασία για τα χιόνια θα πέσουν πρώτα και λιώσουν σχεδόν την Άνοιξη.

Στον ΕΟΣΚ καταφέρνουμε να παράγουμε έργο χάρη στην ενέργεια των μελών και φίλων μας οι οποίοι με χαμηλούς τόνους γίνονται αποτελεσματικοί χωρίς ανταγωνισμό. 

Καλή εβδομάδα παιδιά, πάμε για άλλα.

Αντώνης Παπαδάκος