ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Μεσούσης της περιόδου των εορτών και η κουβέντα εκτός από  τα χρήματα που περιμέναμε από τους δανειστές για να ζεσταθεί κάπως η χειμάζουσα οικονομία μας και άλλα πεζά της πολιτικής, ήτοι λίστες, επιταγές και ανυπόληπτα πρόσωπα, πολύς λόγος έγινε και παρουσιάστηκε ιδιαίτερη κινητικότητα από πολλούς συμπολίτες μας αναφορικά με το ζήτημα των αστέγων και των ανέργων συμπολιτών μας.

Κάτι τέτοιο βεβαίως γίνονταν πάντα, τέτοιες ημέρες όπου κατά παράδοση αναβλύζει η ευαισθησία για τους αδύναμους και τους πάσχοντες μέχρι να αρχίσει το νέο έτος και να ξεχαστούν και να επανέλθουν στην επικαιρότητα την επόμενη εορταστική περίοδο του Πάσχα. Φέτος όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα, γιατί, με τον ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα αριθμό ανέργων, τα πράγματα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αναστολές στην κατανόηση της πραγματικότητας και αναβολές ως προς την αντιμέτωπισή της. Ο καθένας μας νομίζω πως έχει διαμορφώσει μια άποψη απέναντι σε αυτά τα στενάχωρα πράγματα και όλοι μαζί περιμένουμε την κοινωνία να παρέμβει, έτσι ώστε, για λίγες έστω ημέρες να ανακουφιστούν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε δυσχερή και δύσκολη θέση.

Όπως και να έχει το ζήτημα αυτή η περίοδος θα μείνει στην ιστορία της Ελλάδας και θα αποτελέσει πεδίο μελέτης από τις ερχόμενες γενιές. Προς τούτο θεωρώ πως κατατείνει και το άγνωστο «μνημείο των αστέγων» που ανεξάρτητα αν το έκανε κάποιος εσκεμένα ή από σύμπτωση, μπορεί να εκτιμηθεί ως μια πολύ καλή ιδέα· την διασώζω και την προβάλλω για να την έχει πρόχειρη ο καλλιτέχνης που στο μέλλον θα κληθεί να την υλοποιήσει.

Και ιδέα επί του προκειμένου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μαξιλάρι πάνω στο άδειο βάθρο που βρίσκεται στον ταλαίπωρο κήπο πίσω από την Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου όταν το επιτρέπει ο καιρός, εκτός από ανοιχτό χώρο ελεύθερης χρήσης ναρκωτικών γίνεται και υπνωτήριο αστέγων οι οποόοι κατά τη διάρκεια της ημέρας σηκώνουν τις κουβέρτες και τις ανεβάζουν στα κλαριά των νερατζιών μη και βρεθεί κάποιος φαντάζομαι και τους τις πάρει.

Η σύνθεση με το μαξιλάρι είναι όντως συγλονιστική. Από μόνη της δε αποτελεί μνημείο, για τους άστεγους και τους πλάνητες της Αθήνας και καλείται ο καλλιτέχνης να την αρπάξει, να μη πάει χαμένη και να αποκτήσει επιτέλους και το άδειο βάθρο, ένα βάρος στην πλάτη του.

ΑΘΗΝΑ, 28122012

ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΛΑΜΠΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Άντε, τελειώνουν όπου να’ναι τα σπυριά από το ρόδι και τούτου του χρόνου, του δίσεκτου 2012 και κοντεύει η ημέρα που θα σπάσουμε το καινούργιο για το 2013, το οποίο, όπως και το περσινό θα συνοδεύεται από ένα σωρό ευχές για κάθε τι που συνδέεται με τη ζωή μας και έχει να κάνει με τον κόσμο που ζούμε σήμερα και αυτόν που μας περιμένει αύριο.

Ας είναι λοιπόν οι μέρες της νέας χρονιάς λαμπερές σαν τους σπόρους του τυχερού ροδιού, γεμάτες γλυκούς χυμούς και φωτεινές εκπλήξεις γιατί μπουχτίσαμε με όλα αυτά που περάσαμε τα τελευταία χρόνια και μας έκαναν τη ζωή δύσκολη - για πολλούς αβίωτη.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τη νέα χρονιά. Mε πολλές - πολλές ευχές για καλή Yγεία πρώτα - πρώτα, το αγκωνάρι που πατάμε για να ζούμε καλά, υγεία στο σώμα και στο μυαλό βεβαίως. Γαλήνη κατόπιν, για να τη μοιραζόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους και να την εκπέμπουμε και προς τους άλλους, τους δίπλα και τους παραπέρα. Δημιουργία, γόνιμη με φαντασία που να αγγίζει το μέτρο και να το ξεπερνάει μόνο εκεί που πρέπει. Ευημερία, απ’ αυτή που δημιουργεί ο προσωπικός κόπος και η εσωτερική αγωνία και όχι τα εύκολα δάνεια που βαραίνουν κατόπιν αφόρτητα τη ζωή και χαλάνε το μυαλό.

Τέλος, για Aγάπη, για όλα αυτά που μας περιβάλλουν, αγάπη για τα πιο μικρά και τα πιο μεγάλα και κυρίως για εκείνα που παραπατάνε και χάνουν το δρόμο και θέλουν ένα σημάδι να βρούνε μια ίσια γραμμή να προχωρήσουν.  Αγάπη για να μας φέρει όλους πιο κοντά. Αγάπη για τον τόπο μας, την ελληνική φύση, τα ορατά και τα αόρατα της πατρίδα μας.  

ΑΘΗΝΑ 21122012

 

Ο «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΙΩΤΗΣ» ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

Από αριστερά: Βασίλης Χατζηιακώβου, Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, Χρήστος Χωμενίδης και Ηλίας Κανέλλης.

Είναι όλοι φίλοι και συνάδελφοι τους οποίους γνωρίζω πολλά χρόνια και έχουμε δουλέψει μαζί σε διάφορες εφημερίδες. Είμαστε θα έλεγα μια γενιά δημοσιογράφων που ζήσαμε στον επαγγελματικό μας χώρο όλες τις αλλαγές μετά τη μεταπολίτευση στο χώρο του Τύπου και πιο πολύ βεβαίως τη μεγάλη φούσκα στο χώρο των ΜΜΕ της δεκαετίας του ’90.

Ευτυχώς όμως, δεν ήμασταν εμείς που φυσήξαμε το μπαλόνι μέχρι να σκάσει και κατά συνέπεια δεν μας πήραν τα χοντρά σκάγια γιατί είχαμε ήδη κρατηθεί σε μια απόσταση. Με λίγα λόγια, διατηρήσαμε το δικαίωμα να εκφράζουμε με θάρρος τις σκέψεις μας και το κυριότερο, κορυφαίο μάλιστα για τη δουλειά μας, διατηρήσαμε το δικαίωμα να υπογράφουμε με ειλικρίνεια και το λόγο μας, στο χαρτί, στα ερτζιανά, στην εικόνα, στη φωτογραφία, στους προσωπικούς ιστοχώρους, στο διαδίκτυο, στο βιβλίο εν τέλει.

 

Ο λόγος όπως θα καταλάβατε και από τη φωτογραφία, για τον συνάδελφο Δημήτρη Τριανταφυλλίδη το βιβλίο του οποίου «Κάτοικος Μεταξουργείου - Ημερολόγιο κρίσης» κατευοδώσαμε πολλοί φίλοι προχθες το βράδυ στο φιλόξενο «Πόλις» στο αίθριο του συγκροτήματος του Αρσακείου στο κέντρο της πόλης και του ευχηθήκαμε να είναι καλοτάξιδο και σύντομα να υπογράψει ένα άλλο βιβλίο ως κάτοικος όλης της Αθήνας.    

Δεν θα πω πολλά για το βιβλίο, σας αφήνω να απολαύσετε όταν βρεθεί στα χέρια σας μια - μια τις σελίδες του και εύχομαι να αρχίσουμε να σας βλέπουμε κι εσας, αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες, συχνότερα στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό και στα πέριξ της Ομόνοιας και να ψάχνετε κι εσείς να βρίσκετε από πού αντλεί τις εμπνεύσεις του ο Δημήτρης.

 

 Αυτό που μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα είναι ότι χάσατε που δεν ήρθατε στην παρουσίαση γιατί θα ακούγατε να μιλούν για τον Δημήτρη, ο εκδότης Πέτρος Παπασαραντόπουλος, ο συνάδελφος Ηλίας Κανέλης, ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης και φυσικά ο εκδότης Βασίλης Χατζηιακώβου που μας υπόσχεται σύντομα πολλές εκπλήξεις στο κέντρο της πόλης.

ΑΘΗΝΑ 19122012

ΤΑ «ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΙΧΝΗ» ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΖΑΜΤΖΗ

«Ίχνη στα χρόνια» ονομάζεται η έκθεση του φίλου Νίκου Τζαμτζή στην αίθουσα εκδηλώσεων «Ζp 87» στα Εξάρχεια και περιλαμβάνει το σύνολο των έργων του από το 1981 μέχρι σήμερα. Πρόκειται για 75+1 δημιουργίες που κινούνται πάνω στο τρίπτυχο του στοχασμού, των εικαστικών αναζητήσεων και της πολιτικής. Ορισμένα έργα είναι ενταγμένα σε μικρές σειρές με κοινό τίτλο, όμως όλα παραμένουν αυτιτελή και χαρακτηρίζονται από τους τίτλους τους. Την έκθεση συμπληρώνει και η προβολή της ταινίας του Δημήτρη Κανέλλου που είναι αφιερωμένη στην αναδρομική έκθεση του Νίκου, τον Οκτώβρη που μας πέρασε στην Άμφισα. Η έκθεση άνοιξε χθες και θα λειτουργήσει και σήμερα για όσους δεν την πρόλαβαν. Από τις 8.30 και μετά. Η προβολή θα γίνει στις 10.00. («Zp», zita-p87.blogspot.com, Ζωοδόχου Πηγής 87, τηλ. 6980665404).

ΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

Είχα αρκετό καιρό να πάω στη "Στοά του Βιβλίου" και περισσότερο μάλιστα να κατέβω στην μεγάλη αίθουσα των εκδηλώσεων  γιατί έλειπα και γενικώς δεν είχα πάρει είδηση πως πολλά είχαν αλλάξει εκεί και ο χώρος που όντως δοξάστηκε από πολλές και μεγάλες εκδηλώσεις είχε αλλάξει και εντελώς καινούργιος , με τη σοβαρότητα που αρμόζει στους νέους καιρούς, έχει ανοίξει μια νέα λαμπρή περίοδο  στην καρδιά ακριβώς της πόλης.

 

Αφορμή να πάω χθες στη «Στοά του Βιβλίου» ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του μαθηματικού, συγγραφέα και μουσικού Γιώργου Λυκούρα: «Ήλιος Ανατέλλων και Ήλιος Δύων» που συντόνισε ο εκδότης Βασίλης Χατζηιακώβου και παρουσίασαν: η Ζωή Μπέλλα, κριτικός Λογοτεχνίας - Δρ. Φιλολογίας,  η Σύλβια Κουτρούλη - Κορρέ, μουσικός - αρχιτέκτων, ο Γιάννης Πετρόπουλος, καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης - Πρόεδρος του Center for Hellenic Studies, Harvard Univesity και η Αριστοτελία Πελώνη, Δημοσιογράφος.

 

Δεν θα πω πολλά για το βιβλίο, το αφήνω να το αναζητήσετε στα βιβλιοπωλεία (εκδόσεις «Παρουσία» του αγαπητού σε όλους μας φίλου Βασίλη Χατζηιακώβου) και να το κρίνετε οι ίδιοι σαν το διαβάσετε. Θα περιοριστώ στο ρεπορτάζ για την εκδήλωση που ήταν από τις μεγαλύτερες από όσες έχω παρακολουθήσει μέχρι σήμερα, για το 2012 τουλάχιστον. Τούτο κατά τη γνώμη μου οφείλεται αφ’ ενός στην εκτίμηση και την αγάπη που τρέφουν πολλοί για το Γιώργο Λυκούρα και αφ΄ετέρου στον αέρα και το κύρος που δίνει για τέτοια πράγματα η ευρύχωρη και ανακαινισμένη πλέον «Στοά του Βιβλίου» που προανέφερα.

Γέμισε λοιπόν η αίθουσα (παραπάνω από τους 400 ήταν οι παρευρεθέντες) και όλοι απόλαυσαν εκτός από τα ωραία λόγια για το βιβλίο και ένα εξαιρετικό πρόγραμμα με μελοποιημένα τραγούδια του Γιώργου Λυκούρα όπως «Το τραγούδι των Σειρήνων» που τραγούδησαν η Μυρτώ Καμβυσίδου και η Γιούλα Χατζηχρήστου. Ακολούθησαν τα συγρότηματα του Νίκου Χωμενίδη και το ο «Πάπυρος του κ. Fackelman» με ένα τμήμα της Βυζαντινής Χορωδίας του Μουσικού Σχολείου Ιλίου υπό τη διεύθυνση του Γρηγόρη Κακούρη.

Στα τραγούδια που ερμήνευσαν οι τραγουδιστές και ο μουσικοί των προαναφερόμενων συγκροτημάτων, την τιμήτική τους εκτός από αυτά του Γιώργου Λυκούρα, είχαν ποιητές όπως ο Νίκος Λάζαρης, ο Στάθης Κουτσούνης, ο δικός μας Βασίλης Καλαμαράς, ο Γιάννης Υφαντής, ο Μπ. Μπρεχτ και το κοινό τους χειροκρότησε θερμά. Στο τέλος της ωραίας εκδήλωσης, με τον τρόπο του ο διευθυντής του Μουσικού Σχολείου του Ιλίου Φώτης Μαρκόπουλος έθεσε το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα μουσικά σχολεία στην Ελλάδα και το άδηλο μέλλον που τους επιφυλλάσει η Πολιτεία που παντελώς αδιαφορεί για τον πολιτισμό. Μιας  Πολιτείας που με λίγα λόγια, πολλά θα μάθαινε κάποιος από αυτούς που ξεθεμελιώνουν τον ελληνικό πολιτισμό αν χθες το βράδυ ήταν μαζί μας και έβλεπε την ομορφιά αυτών των παιδιών...

ΑΘΗΝΑ, 24112012

ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ «ΚΕΝΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ»

Τα βιβλία, όπως και κάθε άλλος ζωντανός οργανισμός, μεγαλώνουν και έρχεται κάποια στιγμή που η παρουσία τους στα βιβλιοπωλεία και σε άλλους χώρους διανομής, παύει να υπάρχει. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει πως χάνονται ή ξεχνιούνται -απλά περνούν στο χώρο της μνήμης, άλλοτε σαν αγαπημένα πρόσωπα κι άλλοτε σαν αδύνατες σκιές που σβήνουν απότομα στο βάθος ενός συρταριού ή στο πίσω μέρος του ραφιού στη βιβλιοθήκη…

Αυτή τη μοίρα είχε και το περσινό μου βιβλίο, το πρώτο της σειράς των «Μικρών Πατρίδων» με τίτλο «Κέντημα στην πέτρα ήταν η ζωή του» και ήταν αφιερωμένο στον Μιχάλη Ρούσσο, έναν άνθρωπο της παλιάς Αμοργού που έκανε τη μειονεξία του δύναμη και τα πόδια που του έλειπαν τα έκανε φτερά και πέταξε ψηλότερα από τους άλλους συντοπίτες του, στο λιθότοπο που είναι η  Όξω Μεριά, στο νότιο μέτωπο του νησιού.

Αυτό το βιβλίο μου έδωσε μεγάλη χαρά όταν το έφτιαξα και ακόμη περισσότερη όταν το είδα να κυκλοφορεί σε πολλά χέρια και να διαβάζεται από πολύ κόσμο, στην Αμοργό, στην Αθήνα και αλλού. Ήταν η ανταμοιβή μου και η ικανοποίηση πως έκανα γνωστή πιο πέρα από την Αμοργό την ιστορία ενός ανθρώπου που με τα μόνα ακέραια άκρα που είχε, τα χέρια του δηλαδή, έκανε τέχνη και μέσω αυτής, πέρασε στην ιστορία κάποιες στιγμές από τη ζωή του αγροτικού οικισμού Ασφοντυλίτης που αλλιώς θα έσβηνε και θα χάνονταν.

Αποτέλεσμα επίσης της κυκλοφορίας αυτού του βιβλίου ήταν να γίνει ευρύτερα γνωστός ο Ασφοντυλίτης και μάλιστα να επιδεχθεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την συντήρησή του και την προστασία του ως μνημείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και ζωντανό στοιχείο της ιστορίας του Αρχιπελάγους. Και τούτο με ικανοποίησε αρκετά και χάρηκα πολύ γι΄αυτό το ρόλο του βιβλίου που ελάχιστα αντίτυπά του έχουν απομείνει και κοντεύει να εξαντληθεί.

Έτσι θεώρησα απαραίτητο να σας μεταφέρω αυτή την πληροφορία μέσα από αυτό τον δικτυακό χώρο γιατί πραγματικά, οι «Μικρές Πατρίδες» που κάποια ημέρα ονειρεύονται να γίνουν ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος με πολλά βιβλία, βρίσκονται σε μια γόνιμη περίοδο. Είναι πολλοί οι τίτλοι που ετοιμάζονται και είναι αφιερωμένοι στο μικρό, στο ελάχιστο της ελληνικής γης και της ψυχής βεβαίως και οι οποίες, εκτός από τις σελίδες της αείμνηστης παλαιάς «Ελευθεροτυπίας», από το Facebook και τους ιστοχώρους actimon.blogspot.com και myamorgos.blogspot.com κυρίως έγιναν γνωστές και αναγνωρίστηκαν από χιλιάδες δικτυακούς αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Καθώς λοιπόν ολοκληρώθηκε το πρώτο βήμα των «Μικρών Πατρίδων» με το «Κέντημα στην πέτρα ήταν η ζωή του» στην Αμοργό και τελειώνοντας το δεύτερο στα Άγραφα, θέλω να ενημερώσω τους φίλους που ενδιαφέρονται να προμηθευτούν τα τελευταία αντίτυπά του, ότι μπορούν να τα αναζητήσουν στο βιβλιοπωλείο  « Ν. & Σ. Μπατσιούλας» ( Πανόρμου 83, Τηλ. 2103315186 www.batsioulas.gr, info@batsioulas.gr), στο βιβλιοπωλείο «Ναυτίλος» (Χαρ. Τρικούπη 23, τηλ. 2103616204 και βεβαίως σε μένα ώστε να φροντίσω να τους σταλεί με αντικαταβολή στην τιμή των 14 ευρώ μαζί με τα ταχυδρομικά τέλη.(Τηλ. 6973187627 και provoilias@gmail.com).

 

ΑΘΗΝΑ, 15112012

ΠΩΣ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ…

Κάτι που μου θύμισε χούντα, βαθιά μάλιστα, ήταν απόψε μια ομάδα ΜΑΤατζήδων που είχε αποκλείσει την οδό Αμερικής, στο ύψος της Βαλαωρίτου, και δεν επέτρεπε σε κανέναν που έρχονταν κλαμένος και βαμένος με MALOX από την Πανεπιστημίου να περάσει επάνω ενώ προς τα κάτω επιτρέπονταν! Ο λόγος; Αμφιβάλλω και αν τον ήξερε και ο θρασύς κρετίνος που ήταν επικεφαλής και απειλούσε μάλιστα όσους, με το δίκιο τους ζητούσαν να μάθουν γιατί απαγορεύεται. Όταν άρχισε να γελά ο κόσμος που μαζεύτηκε κεί, τότε «λύγισε» και έδωσε εντολή στην ομάδα να αφήσει τον κόσμο να περάσει προς την Ακαδημίας. Το ίδιο όπως διαπίστωσα αργότερα είχε γίνει και στους άλλους δρόμους και οι πιο αυστηροί ΜΑΤατζήδες ήταν εκείνοι που δεν άφηναν να περάσουμε τη Ρήγα Φερραίου ενώ το επέτρεπαν από την Ιπποκράτους.

Κάτι άλλο που μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον είναι το πλήθος των μυστικών της αστυνομίας που ήταν σπαρμένοι από το πρωί σε κάθε γωνία της οδού Ακαδημίας με περισσότερους στην Ιπποκράτους και την Χαριλάου Τρικούπη (φωτογραφία). Τι ήταν αυτοί; Διάφοροι νεαροί που αντί να πίνουν τους φραπέδες τους (όλοι κρατούσαν ένα φραπέ στα χέρια που έμοιαζε να είναι ατέλειωτος) στις καφετέριες της γειτονιάς τους, τους πίνουν στις γωνιές της Αθήνας για ένα μεροκάματο που δεν διαφέρει σε τίποτα με άλλους συνομίληκους τους αν έχουν δουλειά βεβαίως και έχουν το νού τους για προληπτικές συλλήψεις και άλλα ωραία που κατεβάζει το μυαλό των στρατηγών της Αστυνομίας και των συμβούλων τους.