ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΙΚΑΡΟ…

Εξαιρετική βραδιά η χθεσινή, στο Free Thinking  Zone στην οδό Σκουφά όπου πραγματοποιήθηκε η μεγάλη συνάντηση δυο καλών φίλων. Του Γιώργου – Ίκαρου Μπαμπασάκη και του Δημήτρη Μανιάτη όπου μίλησαν για το βιβλίο του Ίκαρου «12 +1 φυσιογνωμίες» το οποίο κοσμούν  εξαιρετικές εικαστικές προσεγγίσεις της Ελεάννας Μαρτίνου των φυσιογνωμιών (Χρήστος Βακαλόπουλος, Roberto Bolano, Θωμάς Γκόρπας, Τάσος Δενέγρης, Γιώργος Κ. Καραβασίλης, Μάνια Καραϊτίδη, Νίκος Καρούζος, Μιχάλης Κατσαρός, Thomas Pynchon, Κύριλλος Σαρρής, Θάνος Σταθόπουλος και Αλέξανδρος Σχινάς) που ανθολογούνται. Ως ήταν αναμενόμενο, οι δυο συνομιλητές και το κοινό δεν περιορίστηκαν μόνο στο βιβλίο αλλά άνοιξαν τη συζήτηση για ένα σωρό πράγματα που τρέχουν στην πραγματική ζωή της πόλης και τους αληθινούς ανθρώπους της. Επειδή όμως δεν πήγα για ρεπορτάζ δεν σας λέω περισσότερα για τα χθεσινά αλλά σας επιστώ την προσοχή να μη χάσετε την επόμενη συνάντηση… 

19122013

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ!!!

Η οδός Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια, είναι ο δρόμος που κυριολεκτικά σημάδεψε τη ζωή μου και τον οποίο, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 που ζω μόνιμα σε αυτή την πόλη, έχω περπατήσει τις νύχτες περισσότερο από κάθε άλλο της Αθήνας και τούτο γιατί όταν δούλευα στις εφημερίδες (1986 – 2002) και σχολούσα γύρω ή μετά τα μεσάνυχτα, πάντα πριν πάω στο σπίτι περνούσα από τα μαγαζιά για ένα ή περισσότερα ποτά.  

Έτσι ανάμεσα στο πρώτο ουίσκυ και στο τελευταίο, γνώρισα δεκάδες ανθρώπους, συνδέθηκα μαζί τους, δημιούργησα φιλίες και σχέσεις. Όλους αυτούς τους ανθρώπους και τα όσα ζήσαμε τα παλιά ωραία ομολογουμένως χρόνια, θυμούμαι καθώς και τελευταία πηγαίνω συχνά στην Καλλιδρομίου, περισσότερο την ημέρα τώρα και λιγότερο τη νύχτα. Με λίγα λόγια, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι που περάσαμε τα προηγούμενα χρόνια από την Καλλιδρομίου, ο καθένας με τον τρόπο του γράψαμε κάποιες ιδιαίτερες σελίδες για την ιστορία της πόλης και απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω κάποιοι άρχισαν ήδη να τη γράφουν. 

Πέρα όμως από αυτό, η ζωή στην Καλλιδρομίου συνεχίζει χωρίς πολλές αλλαγές και στη θέση των αποχωρούντων έρχονται νέοι και γεμίζει τόσο η νύχτα όσο και η ημέρα του ωραίου αυτού δρόμου. Φέτος μάλιστα ορισμένοι από τους ανθρώπους που τη ζουν καθημερινά και έχουν τα ωραία μαγαζιά (Ένοικος, BURBON, Ερωδιός, Ίνδικτος, Παρασκήνιο, Άμα Λάχει) που πηγαίνουμε τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, θέλησαν να δημιουργήσουν μια σειρά εκδηλώσεων, τα «Καλλιδρόμια 2013»  με βασικό σύνθημα «Είμαστε σε καλό δρόμο» και μας καλούν να περάσουμε μαζί τους κατά τη διάρκεια του εορταστικού δωδεκαημέρου λίγες όμορφες ξεχωριστές στιγμές.

Εγώ ομολογώ δεν πρόλαβα από την αρχή τις εκδηλώσεις και μόλις χθες αξιώθηκα να πάω στον «Ένοικο», το μαγαζί που έχω περάσει τις περισσότερες νύχτες της ζωής μου στην Αθήνα, να ακούσω τη φίλη Όλια Λαζαρίδου να διαβάζει ποιήματα αγαπημένων της ποιητών. Το μαγαζί ήταν γεμάτο, όπως τις παλιές καλές νύχτες της δεκαετίας του ’80 και οι φίλοι που έδωσαν το παρόν πολλοί και διαλεχτοί. Κάποιοι έλλειπαν δικαιολογημένα αλλά νιώθαμε σαν η σκιά τους να κάθονταν δίπλα μας στη μπάρα και τσουγκρίσαμε νοερά τα ποτήρια μας ευχόμενοι καλή αντάμωση. Οι νεότεροι μπορεί να μην τους ήξεραν, αλλά άκουσαν στίχους τους από την Όλια και μπορεί να κατάλαβαν γιατί μνημονεύτηκαν.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων «καλλιρόμια 2013» συνεχίζεται σήμερα stoow 21.30 με παράstash ρεμπέτικου κουκλουθέτρου για ενήλικες με το τίτλο «Γιοβάν», από τα μέλη της ομάδας κουκλοθέατρου «Bufos”.  ToΣάββατο θα γίνει η θεατρική παράσταση www.ionesko.gr σε σκηνοθεσία της Μάνιας Παπαδημητρίου. Την Κυριακή το πρόγραμμα έχει: 11.00 – 14.30 παράσταση παιδικού θεάτρου από την ομάδα ‘Αστροναύτες» με τίτλο «Μίλα, μήλα μαγικά». Και στις 16.00 – 20.00 live με τους Belleville σε μουσικές τζαζ, μπλουζ και σουίνγ του Μεσοπολέμου. Τη Δευτέρα 23/12 στις 23.00 με τον Βασίλη Τσόνογλου και τους «Ακάλυπτος Χώρος». Την Τρίτη  24/12, από τις 16.00 – 22.00 live funky, disco και rock’n’roll με μουσικές με τους SbaraQuarck.

Σε όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων (15/12 – 24/12) θα λειτουργήσουν εκθέσεις εικαστικών του Τάσου Παυλόπουλου,  Αχιλλέα Χρηστίδη, Παναγιώτη Μητσομπόνου, Νίκου Τρανού, Πάρι Χαβιαρά, Βαγγέλη Ζαφειρόπουλου, Ελένης Ζούνη, Μαργαρίτας Κιάου και Σοφίας Κανάκη και γελοιογραφίας από τον Γιάννη Καλαϊτζή. Παράλληλα στο χώρο των εκδόσεων «Ίνδικτος» θα λειτουργεί παζάρι βιβλίων. 

ΑΘΗΝΑ, 19122013

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΟΔΟ ΕΡΜΟΥ

Ο Βασίλης Καραγεώργος με την κόρη του Σωτηρία
πίσω από το πιο ωραίο καρότσι σαλεπιτζή στην Αθήνα

Ο Βασίλης Καραγεώργος είναι από τους πιο παλιούς γνωστούς μου μικροπωλητές στο κέντρο της Αθήνας και στον πάγκο του οποίου κάνω πάντα μια στάση κάθε φορά που βγαίνω να περπατήσω στην Ερμού και μαζί αλλάζουμε λίγες αλλά ουσιαστικές κουβέντες για την κατάσταση και την κίνηση του δρόμου που ραγδαία χάνει το παραδοσιακό ύφος του.

Ο Βασίλης κατάγεται από το χωριό Αρματολικό (Μπούκουρο της «Ορεινής Πατρίδας») των Τρικάλων ψηλά στον Αχελώο και παλεύει στους δρόμους της Αθήνας εδώ και πολλά χρόνια. Είναι δε από τους τελαιυταίους νόμιμους μικροπωλητές της Αθήνας και τα τελευταία χρόνια στον πάγκο (Ερμού και Καπνικαρέας) του πουλάει ωραίες καρύδες, ωμές ή τυποποιημένες χειμώνα καλοκαίρι με βοηθό τη γυναίκα του Αρτεμισία ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που τον βοηθάνε και οι δυο μεγαλύτερες από τις τέσσερις κόρες τους.

Εκτός από τις καρύδες, το χειμώνα ο Βασίλης βγάζει και ένα πάγκο (καρότσι) με σαλέπι το οποίο προμηθεύεται από γνωστούς του (και δικούς μου) στην Πίνδο και το φτιάχνει με τον παραδοσιακό τρόπο που έχει μάθει από τους παλιούς σαλεπιτζήδες της Αθήνας και φυσικά ξεχωρίζει από τα άλλα προσφερόμενα που έχουν προέλευση από την Αλβανία και την Τουρκία. Με αυτό το καρότσι τις ημέρες των εορτών ο Βασίλης κυκλοφορεί πολλές φορές μέχρι την πλατεία Αβησσυνίας και προσφέρει ωραίο γευστικό σαλέπι στον κόσμο.

Εκλεκτοί φίλοι,όπως ο Τάσος Μελίτης εξυπηρετούνται από τη Σωτηρία

Εμείς που τον γνωρίζουμε, τον έχουμε συνηθίσει και ξέρουμε πάντα που να τον αναζητήσουμε όταν θέλουμε το ωραίο του σαλέπι. Εκείνο όμως που μας ξάφνιασε τούτες τις ημέρες ήταν όταν είδαμε στη θέση του, μια από τις κόρες του τη Σωτηρία να αντιμετωπίζει με θάρρος την κίνηση και να εξυπηρετεί τους πελάτες. Λέω μας ξάφνιασε γιατί ξέραμε πως είχε περάσει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο τμήμα Φιλολογίας και ήταν στο Ρέθυμνο αλλά όπως μας είπε ο Βασίλης, πήρε μεταγραφή για την Αθήνα και τις ημέρες που δεν έχει μαθήματα, αναλαμβάνει το καρότσι με το σαλέπι κι έτσι βοηθάνε τον πατέρα τους στη δύσκολη δουλειά του δρόμου και παράλληλα αποτελούν μαζί με την αδερφή της Γεωργία - Μαρία, μια ξεχωριστή εικόνα σε αυτόν τον δρόμο που σιγά - σιγά οι μνήμες του υποχωρούν μπροστά στην κρίση με όλες τις συνέπειες που αυτή επιφέρει…

ΑΘΗΝΑ, 16122013

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΚΑΛΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΜΟΥ

 

Δεν ήταν όπως τα περασμένα χρόνια χθες στην Ερμού, στις γωνιές με τους μικρούς δρόμους και μπροστά από τα κλειστά καταστήματα πολλές ομάδες μουσικών να παίζουν διάφορα με τα όργανά τους ή να τραγουδάνε εορταστικά τραγούδια της Ελλάδας ή της αλλοδαπής. Φαίνεται πως η κρίση στις τσέπες των ανθρώπων και η κακή διάθεση που φέρνουν οι οικονομικές δυσκολίες αποθάρρυναν πολλούς από τους επαγγελματίες του είδους να βγουν για μεροκάματο κι έτσι η κίνηση γινόταν χωρίς μουσική υπόκρουση.

Τη διαφορά έκαναν όπως πάντα μια ομάδα νεαρών που κάθε μεσημέρι και ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα καταλαμβάνουν την πλατεία Μοναστηρακίου και χορεύουν με ακροβατικές κινήσεις και μαζέυουν κέρματα σε ένα καπέλο. Η ομάδα όμως που κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον των περαστικών από την Ερμού ήταν εκείνη των «Πολιτιστικών Ομάδων της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών» που έπαιζαν μπροστά από την Καπνικαρέα κάλαντα και άλλα ελληνικά εορταστικά τραγούδια των ημερών και έκαναν τον κόσμο να σταματήσει μπροστά τους και να τους απολαμβάνει για αρκετή ώρα.

Είναι η δεύτερη χρονιά που βγαίνουν στο εμπορικό κέντρο τις εορταστικές ημέρες να τραγουδήσουν, μας είπε ο Γιούρι που συντόνιζε την ομάδα, και τους αρέσει να βλέπουν τον κόσμο να τους χαίρεται ενώ παράλληλα πιστεύουν πως με αυτό τον τροπο συμβάλλουν στη διατήρηση και προβολή της ελληνικής παράδοσης σε ένα κλίμα που όλο και περισσότερο τείνει να καλυφθεί από ξένους ήχους και φυσικά συνήθειες της αγοράς που δεν ταιριάζουν με το ύφος τουλάχιστον της πόλης και των ανθρώπων της που τη ζουν καθημερινά…

ΑΘΗΝΑ, 16122013

ΤΑ ΛΙΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Δεν μας έμειναν παρά μόνο εννιά μέρες ως τα Χριστούγεννα και η Αθήνα ζει μια ιδιότυπη εορταστική περίοδο, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η λιτότητα σε κάθε τι που θα μπορούσε να δείξει ότι πάμε σε γιορτές όπου εκείνο που κυριαρχούσε ήταν η κατανάλωση - σε βαθμό υστερίας μάλιστα. Ήταν τότε που όποιος κυκλοφορούσε χωρίς καμιά τσάντα στα χέρια θεωρούνταν ύποπτος για την υπονόμευση του συστήματος της πλαστής ευμάρειας...

Σιγά-σιγά όμως και με την ευθύνη όλων μας φυσικά, φτάσαμε στο άλλο άκρο και όποιος πλέον κυκλοφορεί στο εμπορικό κέντρο της πόλης με μια έστω τσάντα από επώνυμα καταστήματα, θεωρείται πάλι ύποπτος - για άλλους λόγους τώρα και καθώς το έχουν καταλάβει όλοι, δεν θέλουν να στοχοποιούνται και έτσι τέτοιες εικόνες σπανίζουν. Τούτο φάνηκε πολύ καλά χθες, μια σπάνια για Δεκέμβριο μήνα ηλιόλουστη Κυριακή που άνοιξαν τα καταστήματα, κίνηση για την οποία υπήρξαν σοβαρές αντιρρήσεις από μέρος του εμπορικού κόσμου αλλά δεν δόθηκε συνέχεια με κινητοποιήσεις και άλλες αντιδράσεις.

Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, πολλοί συμπολίτες μας και ιδιαίτερα αυτοί που έχουν μικρά παιδιά εκμεταλλεύτηκαν την ωραία ημέρα και τα περπάτησαν, εκτός από την πλατεία Συντάγματος που κατ’έθιμο στολίζεται εορταστικά και σε κάποιους από τους εμπορικούς δρόμους ως την Ερμού και την Αιόλου και να καταλήξουν κατόπιν στο Μοναστηράκι που χθες πλημμύρισε από κόσμο και τα ειδικά τα πολυπληθή γιαουρτάδικα με το πλαστικό πολύχρωμο προϊόν και τα σουβλατζίδικα έκαναν χρυσές δουλειές.

Βέβαια όταν λέμε καταστήματα στο εμπορικό κέντρο, αναφερόμαστε σε καταστήματα ρούχων κυρίως και παπουτσιών που ενδιαφέρουν μόνο τους μεγάλους ενώ τα παιχνιδάδικα που ενδιαφέρουν τα παιδιά (τζαμποειδή και τέτοια), για προφανείς λόγους  έχουν πιάσει τα προάστεια και λειτουργούν δίπλα σε μεγάλους δρόμους και πλατείες. Έτσι οι πιτσιρικαρία που οδηγήθηκε χθες στο κέντρο της Αθήνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χαζέψει το λιτό διάκοσμο της πλατείας και να περιμένει να νυχτώσει να δει φωτισμένο το καραβάκι και να περπατήσει τραβηγμένη από το χέρι στην Ερμού όπου απουσίαζαν όλα εκείνα τα θεάματα και οι τύποι που της έδιναν τα περασμένα χρόνια μια αίσθηση εορτών.

Ούτε οι μασκαρεμένοι ακίνητοι επαίτες από την Ευρώπη ήταν στημένοι πουθενά, ούτε μπάντες βαλκανίων μουσικών και ορχήστρες εντοπίων νεαρών έπαιζαν, ούτε ομάδες ανήλικων τσιγγάνων φαίνονταν πουθενά να γρατσουνάνε τα οργανάκια τους. Ακόμη και αυτοί που πουλάνε μπαλόνια ήταν πολύ λίγοι ενώ έλλειπαν από όλες τις γωνίες οι αλλοδαποί με τα τσόλια που πουλάνε διάφορα προϊόντα μαϊμούδες και συναφή. Τούτο μπορεί να οφείλεται στην παρουσία πολλών αστυνομικών στο κέντρο αλλά δεν αποκλείεται η οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει όλος ο κόσμος να αποθαρρύνει πολλούς να βγουν στο δρόμο για ένα μεροκάματο του ποδαριού όπως έκαναν τις άλλες χρονιές.

Σε γενικές γραμμές, η πόλη χθες γνώρισε μεγάλη κίνηση αλλά αμφιβάλλω αν τα ταμεία των καταστημάτων (πλην ορισμένων εξαιρέσεων βεβαίως) ζεστάθηκαν λιγάκι.Το γεγονός φαίνεται δεν ενδιαφέρει πλέον τους συμπολίτες μας που απελευθερωμένοι από τη δουλεία των εξόδων που έπρεπε να κάνουν για να περάσουν καλύτερα τις εορτές, απόλαυσαν μια ωραία κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο της πόλης περπατώντας και κατά τη γνώμη μου, τιμώρησαν με τον τρόπο τους ολόκληρο το σύστημα που τους ήθελε να ξοδεύουν διαρκώς όλο και περισσότερα και να χάνουν έτσι το πραγματικό νόημα των εορτών…

-     Οι «Σημειώσεις του Ακτήμονα» για την εορταστική Αθήνα θα συνεχίσουν να δημοσιεύονται όλες τις ημέρες που θα ακολουθήσουν σαν μια προσπάθεια να φανούν οι αλλαγές που έχουν επέλθει μέσα στα τελευταία χρόνια στην πόλη και στη ζωή μας. 

ΑΘΗΝΑ, 16122013

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΛΙΔΙΑ…

Στο χωριό που γεννήθηκα, τη Μεγάλη Κάψη Τυμφρηστού, (το ωραιότερο, χωρίς αμφισβητήσεις χωριό στον κόσμο) χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι μας θυμάμαι ότι στολίσαμε για πρώτη φορά το 1965 και τούτο έγινε γιατί εκείνη τη χρονιά άρχισε για πρώτη φορά συστηματικά η κοπή μικρών ελάτων από τα δάση του Τυμφρηστού που προορίζονταν για τα ανθοπωλεία της Αθήνας και είπαμε να το κάνουμε κι εμείς αφού είχαμε ένα σωρό δέντρα γύρω μας και χρήματα φυσικά από την πώληση για να αγοράσουμε στολίδια…

Έτσι, δια της πλαγίας οδού μαζί με πολλά χρήματα για εκείνη την εποχή, μπήκε το έθιμο στη ζωή μας και σιγά- σιγά εξαπλώθηκε σε όλα τα χωριά και τελευταία έφτασε στο σημείο να κόβουν το καλύτερο δέντρο του δάσους για να το μεταφέρουν στην πλατεία και να το στολίσουν με διάφορες μπιχλιμπίδια, χρωματιστά μπαλόνια και πολλά, πολλά φωτάκια. Το ίδιο έκαναν και στα σπίτια και τα έβαζαν μάλιστα κοντά στα παράθυρα για να φαίνονται.

Η υπόθεση «χριστουγεννιάτικο δέντρο» για μένα ήταν τότε μια αδιάφορη υπόθεση κι έτσι συνέχισε και τα επόμενα χρόνια αλλά ποτέ δεν παρασύρθηκα να φωνάξω εναντίον των ανθρώπων που φέρνουν τέτοια δέντρα στην Αθήνα για να τα πουλήσουν γιατί ξέρω από πρώτο χέρι τον κόπο και την φροντίδα που δείχνουν για να τα μεγαλώσουν μέσα στα χωράφια τους και την αγωνία να βγάλουν ένα μικρό εισόδημα από αυτά. Το γεγονός πάντως ότι υπάρχουν (ακόμη και μέσα στην κρίση) πελάτες, δικαιώνει το έργο τους ικανοποιεί πολύ κόσμο έχει συνδέσει τα Χριστούγεννα με ένα στολισμένο δέντρο.

Σε γενικές γραμμές θέλω να πω πως δεν μου αρέσουν τα στολίδια πάνω στα δέντρα γιατί είναι από φυσικού τους όμορφα και πολύ περισσότερο αν βρίσκονται στη θέση τους στο δάσος ή όπου αλλού είναι φυτεμένα. Δεν μπορώ όμως πω σε κανέναν να μην στολίσει δέντρο γιατί απλά δεν θέλω να παρεμβαίνω στις προτιμήσεις και μάλιστα τις εορταστικές.

Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι χθες είδα την πιο εορταστική εικόνα με ένα στολισμένο δέντρο μπροστά σε ένα όμορφο σπίτι, στο Γαλαξίδι που φημίζεται γιατί έχει καταφέρει να διατηρήσει στο ακέραιο σχεδόν το ύφος μιας νεοελληνικής πόλης. Το δέντρο αυτό ήταν μια πορτοκαλιά που οι καρποί της ήταν σαν τα αστέρια ενός καταπράσινου γαλαξία και η οποία ήταν προφυλαγμένη από τους περαστικούς με ένα ψηλό τοίχο και μέσα στον ίδιο κήπο ήταν και άλλα ξυνόδεντρα και ανάμεσά τους ξεχώριζε μια κατάφορτη από καρπό λεμονιά. Το ίδιο παρατήρησα πως συνέβαινε και στους περισσότερους κήπους και αυλές των σπιτιών στο Γαλαξίδι ενώ παράλληλα δεν είδα πουθενά στολισμένα έλατα ή άλλα τέτοια.

Αυτά τα δέντρα είναι κατά τη γνώμη μου, τα δέντρα που ταιριάζουν όχι μόνο στο Γαλαξίδι, αλλά και στην Αθήνα και σε οποιαδήποτε πόλη και χωριό της νότιας Ελλάδας που ευδοκιμούν τα εσπεριδοειδή τα οποία δεν απαιτούν κανένα ιδιαίτερο κόστος να ομορφήνουν περισσότερο ούτε και φως γιατί λάμπουν ακόμη και στο σκοτάδι. Έτσι γλιτώνουμε από τις φτηνές, περί στολισμού εμπνεύσεις δρόμων και πλατειών και φυσικά, γλυτώνουμε από τόνους σκουπιδιών που απαιτεί ο κατάναλωτικός διάκοσμος. Και το κυριότερο, έχουμε έτοιμο δέντρο και για τον επόμενο χρόνο κι αν δεν έχουμε, βάζουμε μπροστά να φυτέψουμε όσες περισσότερες νερατζιές μπορούμε σε δρόμους και πλατείες.

ΑΘΗΝΑ, 14122013

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΤΙΡΙΑ

 

Απ’ ποιά πλευρά του ορίζοντα  έρχεται ο «καιρός» στην Αττική, το βλέπει καλύτερα όποιος βρίσκεται σε υψηλό σημείο αλλά και όποιος πάλι περπατάει σε κάποιον από τους φαρδείς δρόμους της πόλης -όπως η Βασιλίσσης Σοφίας- μπορεί να το διαπιστώσει και βεβαίως αν το απέναντι κτίριο έχει καθαρά τζάμια και αυτά δεν σπάνε την επιφάνεια με πολλά χωρίσματα. Τούτο συμβαίνει με τη γυάλινη πρόσοψη ενός μεγάλου κτιρίου που βρίσκεται κοντά στη διασταύρωση της Βασιλίσσης Σοφίας με τη Φειδιππίδου το οποίο από τη θέση που βρίσκεται μπορούμε να δούμε τι καιρός έρχεται από τα δυτικά, από την Πάρνηθα και την Πεντέλη μεριά και συχνά γίνεται ένας ωραίος μεγάλος καθρέπτης που στην επιφάνειά της τρέχουν τα σύννεφα και καμιά φορά φωτίζεται στιγμιαία και από τις αστραπές που πέφτουν μακριά στον ορίζοντα. Τούτο μπορούν να δουν οι περαστικοί στο δρόμο, ενώ ωραία θέση ως αφορά την θέα στον καιρό, έχει όποιος το σπίτι του ή η δουλειά του βρίσκεται σε κάποιον από τους πάνω ορόφους της διπλανής πολυκατοικίας με τους κλασσικούς τοίχους…

10122013