ΜΑΣ ΣΑΠΙΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΦΕΤΟΣ…

Τέτοιο καιρό, λένε οι ντόπιοι στα χωριά του Ανατολικού Τυμφρηστού δεν έχουν ζήσει ποτέ και μιλάνε βέβαια για την καθημερινή σχεδόν βροχή που πέφτει και τους περισσότερους επηρεάζει μόνο ψυχολογικά καθώς συνταξιούχοι ή παροπλισμένοι, δεν έχουν πια καμιά δραστηριότητα στο ύπαιθρο ενώ αυτοί που αντιμετωπίζουν ουσιαστικό πρόβλημα, είναι οι λίγοι κτηνοτρόφοι που χάρη σε αυτούς παρατηρείται κάποια αχνή ζωή στα βουνά και τις εξοχές και διατηρούν και μια υποτυπώδη οικονομική δραστηριότητα στις μικρές πατρίδες.

Κακά τα ψέματα. Ο καιρός φέτος, όχι μόνο στην Κεντρική Ελλάδα αλλά σε όλη τη χώρα μοιάζει να έχει τρελαθεί και βρέχει συνέχεια, σαν να είναι Νοέμβριος κάποιες φορές και ενώ τελειώνει ο Αύγουστος, τα λιβάδια έχουν ακόμη χλωρό χορτάρι όπως τον Μάιο. Το ζήτημα ασφαλώς και απασχολεί επιστήμονες σε όλο τον κόσμο γιατί και σε άλλες χώρες παρατηρούνται διάφορα περίεργα φαινόμενα και όλοι μαζί προσπαθούν να βρουν μια εξήγηση γιατί συμβαίνουν αυτά και πως θα επηρεάσουν τη ζωή μας, αν δεν σταματήσουν.

Φυσικά, όλα τα βλέπουν υπό το πρίσμα της οικονομίας κυρίως και δευτερευόντως σε κοινωνικό και ανθρωπιστικό επίπεδο αλλά και από την άλλη, σε μια διαλυμένη χώρα είναι περιττή πολυτέλεια να ασχολείται το κράτος με τέτοια πράγματα και κυρίως όταν θίγουν μικρές περιοχές που όλες οι παραγωγικές δραστηριότητες έχουν ατονήσει ή έχουν σβήσει. Έτσι, η πρώτη κουβέντα που ακούς είναι για τον καιρό και αν θα πρέπει να πάρουν ομπρέλα στη βόλτα τους ή την επίσκεψή τους το απόγευμα στην πλατεία του χωριού. 

Μια τέτοια κατάσταση πριν από δυο – τρεις δεκαετίες που όλη η ύπαιθρος είχε ακόμη λίγο κόσμο –αυτούς που έμειναν… πίσω, όπως έλεγαν πολλοί και τους τελευταίους από αυτή τη γενιά αποχαιρετάμε πλέον καθημερινά– θα ξεσήκωνε τον κόσμο, θα τον έβαζε να σκεφτεί τι να κάνει να βγάζει τουλάχιστον τα απαραίτητα τρόφιμα της χρονιάς. Από τη γη του φυσικά και από την δική του παραγωγή μέρος της οποίας αν περίσσευε βέβαια θα έδινε στο εμπόριο ή θα το αντάλλασε με άλλα χρειαζούμενα που έρχονταν από άλλους τόπους. 

Έτσι ήταν τα πράγματα τότε, πριν η «αγορά» μπει σε όλες τις κοινωνίες και εξισώσει ζωή  από άκρη σε άκρη του κόσμου για τα είδη πρώτης ανάγκες και βεβαίως τις υπηρεσίες.

Σήμερα που δεν υφίσταται κάτι τέτοιο αφού δεν υπάρχει καμιά παραγωγή, γιατί να μπει κάποιος σε κόπο να σκεφτεί τι συμβαίνει; Όπως αφέθηκαν όλα να παρακμάσουν στην ελληνική ύπαιθρο και όλη η προσοχή δόθηκε πως οι κάτοικοι των πόλεων, μικρών ή μεγάλων μπορεί να προμηθεύονται τα χρειαζούμενα από το μαγαζί, γιατί να σκάσει αν φέτος οι καρυδιές στην ορεινή Φθιώτιδα θα έχουν την μικρότερη καρποφορία των τελευταίων δεκαετιών; Τι τον νοιάζει αν στα μαγαζιά έχουν εξαφανιστεί τα ελληνικά καρύδια και ο κόσμος που τα θέλει τα βρίσκει με προέλευση Μολδαβίας και είναι μάλιστα και φθηνότερα;

Γιατί να πονοκεφαλιάσει με την περίπτωση των κήπων που έχουν ελαττωθεί σε τραγικό βαθμό σε όλα τα χωριά. Φεύγουν οι παλιοί που τους φρόντιζαν και δεν κλείνουν μόνο σπίτια, ρημάζουν και οι κήποι – για τα χωράφια δεν μιλάει κανένας πια αφού το δάσος τα έχει κυριεύσει όλα, έκλεισε μονοπάτια, κατάπιε εξοχές, έσβησε τα ξέφωτα, πλημμύρισε τα πάντα με δέντρα τα οποία χωρίς τον άνθρωπο να περνά ανάμεσά του και τις κατσίκες να το περιορίζουν, έγινε ζούγκλα αδιάβατη ακόμα και για τα αγριογούρουνα. Φέτος όπως παρατηρώ στα χωριά του Τυμφρηστού οι κήποι που καλλιεργήθηκαν ήταν ελάχιστοι αλλά και η παραγωγή τους πολύ κακή. Τα κηπευτικά, ιδιαίτερα οι ντομάτες σάπισαν ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα, τα λάχανα σκουλήκιασαν, τα φασόλια ξεράθηκαν.

Το γεγονός δεν φέρνει κανέναν σε απόγνωση καθώς ξέρουν πως μπορούν να φάνε ντομάτες αγορασμένες στο σούπερ μάρκετ της κοντινής κωμόπολης και δεν τους νοιάζει πια η γεύση ούτε αν προέρχονται από την Πολωνία ή την Κρήτη. Οι καταστάσεις που βιώνουν όλοι σε αυτή την άμοιρη χώρα τους έχουν κάνει εντελώς απαθείς απέναντι και σε πράγματα που μια γενιά πίσω θα την ξεσήκωναν και ο καιρός φέτος, ήρθε να επιβεβαιώσει πως έχουμε σαπίσει όπως τα ζαρζαβατικά από την βροχή στον μικρό κήπο!

Στην περίπτωση, το ουράνιο τόξο που εμφανίζεται πάντα μετά από μια καλοκαιρινή μπόρα στα χωριά του ανατολικού Τυμφρηστού, δεν είναι ικανό να καθησυχάσει τον κόσμο γιατί όλοι είναι βέβαιοι ότι την επόμενη μέρα θα ξαναβγεί μετά την καθημερινή βροχή!

ΑΘΗΝΑ, 218092018. Ένθετο περιοδικό "Κυνήγι" στην εφημερίδα "Δημοκρατία", σελ. 70-71.

ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΔΕΝ ΕΦΕΡΑΝ ΒΡΟΧΗ

Έκλεισα μια δίμηνη σχεδόν παραμονή στη μικρή πατρίδα στη διάρκεια της οποίας ασχολήθηκα με την πρώτη φάση της αναζωογόνηση των πατρογονικών κτημάτων, το καθάρισμα δηλαδή απ’ ότι άγριο, ασθενικό και άκαρπο είχε φυτρώσει στα παλιά χωράφια, με μια επίσκεψη στο απέναντι από τη Μεγάλη Κάψη χωριό, το ωραίο Δίκαστρο για μια ημερίδα που διοργάνωσαν οι συμπατριώτες από εκεί για την ιστορία και τη φύση του Τυμφρηστού και για την οποία θα αναφερθώ σε επόμενο σημείωμα.

Ένας ακόμη από τους λόγους που επισκέφθηκα το Δίκαστρο ήταν για να θαυμάσω από εκεί πλήρη το συγκρότημα του Τυμφρηστού με τις δυο κορυφές του ανατολικού μέρους, την χαμηλή που λέγεται Κουμπί και την ψηλή (2.315 μ.) η οποία καλείται Άνεμος και ένα τμήμα του προς την Ευρυτανία, το λεγόμενο Αγιοτριαδίτικο. Λίγο έξω από το Δίκαστρο, στο δρόμο προς το Περίβλεπτο και τα Πιτσιωτά είναι ένα σημείο με λίγα δέντρα που φαίνεται καλά αλλά οπωσδήποτε, όποιος ανηφορίσει με τα πόδια ή πάει, αν είναι δυνατόν από τον δασικό δρόμο ψηλότερα η θέα είναι πολύ καλύτερη και ασφαλώς πιο εντυπωσιακή.

Από εκεί λοιπόν είδα χθες τον Τυμφρηστό να έχει μια ζώνη από σύννεφα πάνω από τα 1.500 μέτρα, που γέννησε τη νύχτα το σώμα του βουνού, πράγμα το οποίο δεν μου μείωσε το ενδιαφέρον αλλά με στενοχώρησε πολύ γιατί αν και ήταν μια εντυπωσιακή εικόνα και σκέφτηκα προς στιγμή πως θα έβρεχε, στη συνέχεια της ημέρας απογοητεύτηκα. Η πολυπόθητη βροχή που περιμένουμε εδώ και τέσσερις μήνες δεν ήρθε ούτε και χθες κι έτσι το μαρτύριο της ανομβρίας θα συνεχιστεί και τις επόμενες ημέρες όπως ακούω και στο μετεωρολογικό δελτίο. Το γεγονός έχει φοβερές συνέπειες, τόσο στην καρποφορία των δέντρων αλλά και σε ολόκληρο το δάσος καθώς έχουν στερέψει όλες οι πηγές και βασανίζονται από την ανυδρία τόσο τα δέντρα αλλά κυρίως τα ζώα και τα πουλιά.

ΑΘΗΝΑ, 16102017

ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ*

Η δυνατή βροχή και πολύ περισσότερο η καλοκαιρινή καταιγίδα είναι κάποια ιδιαίτερα γεγονότα για την ξηρή, ως προ το κλίμα Αθήνα και όσο πιο έντονα εκφράζονται, τόσο περισσότερο προσφέρονται για εξαιρετικές φωτογραφίες. Υπό την προϋπόθεση πάντως ότι θα υπάρχει δίπλα σου ένα χέρι να σε σκεπάζει με μια ομπρέλα για να μπορείς με τα δικά σου να κρατάς και να έχεις στεγνή την πολύτιμη μηχανή. Κάπως έτσι πρέπει να γίνεται· αλλά όταν μέσα σε αυτό το κακό που συνοδεύεται και από δυνατό χαλάζι βρεθεί ξαφνικά μπροστά σου μια ελαφρώς ξεσκέπαστη γυναικεία πλάτη, τότε πατάς αμέσως το τελευταίο κλικ να μη χάσεις τη σκηνή και απλώνεις την ομπρέλα σου από πάνω της για να μη λιώσει…

 *Στη Σταδίου το απόγευμα της 29062016, την ώρα της μεγάλης καταιγίδας….

ΑΘΗΝΑ, 30062018

ΣΥΝΝΕΦΑ, ΣΥΝΝΕΦΑΚΙΑ, ΣΥΝΝΕΦΟΠΟΥΛΑ

Καθρέφτης η λιμνοθάλασσα στην αυλή των σπιτιών

Καθώς και όλο πιο βαθιά κατεβαίνω στα κοιτάσματα του αρχείου, ήδη βρίσκομαι στο τελευταίο κοίτασμα της προμνημονιακής εποχής, το 2009 που κανείς δεν πίστευε πως θα έρχονταν οι μέρες που ζούμε και αν δεν βγάζω λαυράκια, μιας και πρόκειται για θέματα που αφορούν τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου βγάζω συννεφάκια από τους φακέλλους.

Σε έναν απ’ αυτούς, ο οποίος δυστυχώς οι πρωτότυπες φωτογραφίες έχουν χαθεί μαζί με το λάπτοπ που τις φιλοξενούσε το Πάσχα του ίδιου έτους, με το τίτλο «Σύννεφα, συννεφάκια και συννεφόπουλα» βρήκα μια ωραία σειρά και ελπίζω να αξιωθώ κάποια στιγμή να επαναλάβω την φωτογράφιση κάποια στιγμή που θα πλακώσουν δυνατοί νοτιάδες στο Ιόνιο. Σε αυτούς οφείλονταν και τα απίστευτα σχήματα που έπαιρναν τα σύννεφα πάνω από τη λιμνοθάλασσα και δεν χρειάζονταν τίποτα (σε όσους τα πιστεύουν αυτά) για να ανοίξει το μυαλό και να βλέπει στα σχήματά τους γυναίκες, φάλαινες, πιγκουίνους.

Έτσι γράφτηκαν επιτόπου και κάποιες λεζάντες οι οποίες εμπεριέχουν την έμπνευση να μεγαλώσουν και να γίνουν κανονικά κείμενα χωρίς να χάσουν τίποτα από το περιεχόμενό τους. Αυτές ανέσυρα από τα έγκατα του Facebook που μας τις θύμισε για να υπάρχουν στον «Ακτήμονα» και στον κατάλληλο χρόνο να τους δοθεί η δυνατότητα να μεγαλώσουν. 

Ορίζοντας σε τρία επίπεδα πάνω από τον Πατραϊκό

Στην πλάτη ενός σύννεφου το μικρό συννεφάκι 

Μια φάλαινα με το μικρό της πλέει στον ουρανό 

Σύννεφο που καπνίζει και μοιάζει του Μίκη  

Ένα πλοίο ταξιδεύει στο μάτι της καταιγίδας  

Το μάτι του Θεού πάνω στον Πατραϊκό  

Σαν γάλα το φως χύνεται από τα σύννεφα  

Ένα πλοίο ταξιδεύει στο μάτι της καταιγίδας 

Σαν αερόστατο το μεγάλο ψάρι στον ουρανό 

Το νησί που περνούν οι καταιγίδες  

Στίγμα στον ουρανό ένας γλάρος  

Γυναίκα με γυρισμένη την πλάτη  

Σύννεφο με κεφάλι πάπιας 

Η καρδιά της καταιγίδας πλησιάζει 

Πιγκουίνοι φεύγουν τρομαγμένοι 

Σύννεφο ήταν και πέρασε..  

Ποιος περιμένετε να ανέβει από τη σκάλα;  

Η "αρπαγή της Ευρώπης" είπε ο Θύμιος..  

Δυο ουράνια τόξα πάνω από τη θάλασσα της Σύρου.  

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, 10022009

ΔΥΟ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΙΟΝΟΠΤΩΣΗ…

Είναι καινή πεποίθηση πως το ουράνιο τόξο, ένα εκπληκτικό φαινόμενο του καιρού δημιουργείται μετά το πέρας μιας μεγάλης καταιγίδας και τούτο, όπως διαβάζουμε και στην ιστορία του Κατακλυσμού, είναι ένα σήμα που έδωσε ο Θεός στον εκλεκτό του, λόγω της ευσέβειάς του Νώε, ότι δεν θα αφήσει πάλι τα στοιχεία της φύσης να χαλάσουν τον κόσμο. Η υπόσχεση αυτή, με ελάχιστες μικροεξαιρέσεις τηρήθηκε μέχρι σήμερα αλλά κανένας δεν είναι σε θέση, ευσεβής ή ασεβής, να πει ότι θα τηρείται επ’ άπειρον στο μέλλον…

Αυτές τις σκέψεις μοιραστήκαμε με τον φίλο Θανάση Καραγεώργο σαν πήραμε το μεσημέρι την ανηφόρα από το Μουζάκι προς τον Τύμπανο και ανεβαίνοντας είδαμε πάνω από τα χωριά Δρακότρυπα και Βατσουνιά να σχηματίζονται δυο ουράνια τόξα – πολύ έντονο το κοντινότερο και λιγάκι αχνό αυτό που ήταν πιο πίσω. Το φαινόμενο δεν ήταν αποτέλεσμα μιας καταιγίδας που είχε κοπάσει και μας ξάφνιασε για την αταξία ως προς τις υποσχέσεις του Θεού και το φόβο, φόβος που ενισχύεται με τις εκτιμήσεις επιπόλαιων μετεωρολόγων που καταφέρνουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο ακόμα και με τον καλύτερο καιρό.

Καθίσαμε να δούμε το φαινόμενο σε μια στροφή του δρόμου και καταλάβαμε πως τα ουράνια τόξα είχαν δημιουργηθεί από νιφάδες του χιονιού που έπαιρνε ο αέρας από τις κορυφές του Τύμπανου όπου ψιλό και παγωμένο έπεφτε το χιόνι και καθώς τις στροβίλιζε σε χαμηλότερα, πιο ζεστά στρώματα της ατμόσφαιρας, έλιωναν και έκαναν μικρές σταγόνες μέσω των οποίων διαθλούνταν οι ακτίνες του ήλιου. Κατά συνέπεια, ήταν το τέλος μιας ελαφριάς χιονόπτωσης στις κορυφές του Τυμπάνου και έτσι σαν φαινόμενο καμία ανησυχία για το μέλλον του κόσμου δεν έχει και βεβαίως ήταν σαν να έστελναν χαιρετίσματα στους μετεωρολόγους και στους εκφωνητές των δελτίων των ειδήσεων... 

ΑΡΓΙΘΕΑ, 05012017

ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Στη Σταδίου το απόγευμα, την ώρα της μεγάλης καταιγίδας….     

Η δυνατή βροχή και πολύ περισσότερο η καλοκαιρινή καταιγίδα είναι κάποια ιδιαίτερα γεγονότα για την ξηρή, ως προ το κλίμα Αθήνα και όσο πιο έντονα εκφράζονται, τόσο περισσότερο προσφέρονται για εξαιρετικές φωτογραφίες. Υπό την προϋπόθεση πάντως ότι θα υπάρχει δίπλα σου ένα χέρι να σε σκεπάζει με μια ομπρέλα για να μπορείς με τα δικά σου να κρατάς και να έχεις στεγνή την πολύτιμη μηχανή.  Κάπως έτσι πρέπει να γίνεται· αλλά όταν μέσα σε αυτό το κακό που συνοδεύεται και από δυνατό χαλάζι βρεθεί ξαφνικά μπροστά σου μια ελαφρώς ξεσκέπαστη γυναικεία πλάτη, τότε πατάς αμέσως το τελευταίο κλικ να μη χάσεις τη σκηνή και απλώνεις την ομπρέλα σου από πάνω της για να μη λιώσει… 

ΑΘΗΝΑ, 28062016

ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΓΕΛΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Δεν είναι δα και σπάνιο φαινόμενο οι βροχές και τις καταιγίδες τον Μάιο αλλά αυτό που συμβαίνει φέτος και εκδηλώθηκε έντονα το Πάσχα και συνέχισε την Πρωτομαγιά και όλη την εβδομάδα της Διακαινησίμου και μάλιστα συνοδεύεται με πολύ κρύο, είναι κάπως τραβηγμένο. Το γεγονός επισημαίνουν οι ειδήσεις και σχολιάζουν τα μετεωρολογικά δελτία εστιάζοντας στην έξοδο και την επιστροφή των εκδρομέων του Πάσχα αλλά ελάχιστα δίνουν προσοχή στις παράμετρες συνέπειες στην ζωή της υπαίθρου και δη των ορεινών περιοχών που έζησαν μια ασυνήθιστα θερμή άνοιξη κατά τον Μάρτιο και Απρίλιο και όλα τα κλαριά και τα πλάσματα του κόσμου ξεγελάστηκαν και φούντωσαν.

Ένας παρατηρητικός άνθρωπος θα μπορούσε να πει χωρίς να κάνει λάθος, ότι οι ασχολίες των ανθρώπων με τους κήπους και τα χωράφια έγιναν κατά 15 ημέρες νωρίτερα και τούτο αποδεικνύει πως η ανθοφορία έχει τελειώσει ακόμη και στα μεγάλα υψόμετρα και στα στεφάνια της Πρωτομαγιάς, όσοι έκαναν, έβαλαν λουλούδια του κήπου. Όσο για κήπια, το τσουχτερό κρύο βρήκε στην πρώτη και ιδιαίτερα ευαίσθητη ανάπτυξη όλα τα είδη και δεν αποκλείεται να τα κάψει οπότε όσοι έχουν δυνάμεις θα αρχίσουν πάλι από την αρχή το φύτεμα και αναλόγως, η παραγωγή θα καθυστερήσει κάνα – δυο εβδομάδες.

Το πρόβλημα θα ήταν ιδιαίτερα έντονο πριν από δυο τρεις δεκαετίες όταν όλων των κατοίκων της υπαίθρου η επιβίωση εξαρτιόνταν από τη δική τους παραγωγή στα κήπια και στα χωράφια καθώς και από τα κοπάδια, τα οποία επηρεάζονται από την διαρκή βλάστηση των χορταριών. Τέτοιο πράγμα όμως σήμερα δεν συμβαίνει γιατί όπως παρατήρησα και στη μικρή πατρίδα αλλά και σε άλλα χωριά που πέρασα πηγαίνοντας στην Ευρυτανία, οι καλλιέργειες έχουν μειωθεί τραγικά και τούτο δεν σημαίνει παρά την απόσυρση, εκούσια ή ακούσια και των τελευταίων καλλιεργητών που ζωντάνευαν με τον τρόπο τους τον Τόπο. 

Έτσι, η έξαρση και η βελτίωση των καιρικών φαινομένων αφορά τελικά την κίνηση των ταξιδιωτών του Πάσχα και μόνο. Από εκεί και πέρα όλα τα άλλα είναι μάλλον περιττά…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04052016

TO XIONI KAI TA ΔΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Το χιόνι είναι ένα φαινόμενο που σαφώς δεν κάνει διακρίσεις· ανάλογα με την ένταση της χιονόπτωσης και το υψόμετρο του τόπου που πέφτει, αυξάνει το ύψος πάνω σε κάθε πράγμα της γης από λίγα εκατοστά μέχρι πολλές φορές το ένα μέτρο. Το χιόνι δεν μπορεί να πέσει περισσότερο στο ένα χωράφι ή λιγότερο στο άλλο ή να καλύψει μια στέγη και να αφήσει άδεια τη διπλανή της. Ένας παράγοντας πάλι που κάποιες φορές επηρεάζει το ύψος του χιονιού είναι ο δυνατός αέρας, τα νερά που τρέχουν στην επιφάνεια της γης, το είδος και η μορφή των δέντρων και βεβαίως το υλικό που είναι φτιαγμένη η όποια στέγη.

Στην πρώτη περίπτωση ο αέρας όταν είναι δυνατός, αρπάζει κυριολεκτικά τις νιφάδες προτού ακόμα πέσουν στη γη και τις στοιβάζει στα σημεία που κόβεται η έντασή του και συχνά δημιουργεί στρώματα ύψους πολλών μέτρων. Αυτό συμβαίνει στις ανοιχτές πλαγιές των βουνών που ο αέρας κυριολεκτικά ξυρίζει τις εκτεθειμένες σε αυτόν γυμνές επιφάνειες και οδηγεί το χιόνι στις βαθιές χαράδρες όπου το ύψος του πολλές φορές είναι απύθμενο. Όταν πάλι πέφτει πάνω σε τρεχούμενα νερά ή σημεία που ποτίζονται από πηγές, ένας όγκος από τη μάζα του λιώνει και κυλά αόρατο κάτω από το στρώμα που διαρκώς χάνει ύψος εκτός από την περίπτωση που παγώσει οπότε και κερδίζει λίγους πόντους σε ύψος.

Το ύψος του χιονιού πάνω στα δέντρα ποτέ δεν είναι ίδιο. Αλλιώς στοιβάζεται πάνω στα έλατα και στα αειθαλή, αλλιώς πάνω στις λεύκες κι αλλιώς πάνω στους θάμνους. Στα ελατοδάση για παράδειγμα επικάθεται βαριά πάνω στα κλαδιά των ελάτων και ανάλογα με την αντοχή τους παραμένει εκεί αρκετές ημέρες ενώ στις λεύκες, λόγω του ύψους τους και τον αέρα πολύ σπάνια και μόνο σαν είναι χαμηλές οι θερμοκρασίες μπορεί να δημιουργήσει ένα λεπτό στρώμα. Το ίδιο γίνεται και με τα υπόλοιπα φυλλοβόλα αλλά ανάλογα σε κάθε είδος είναι και οι συνέπειες στα κλαδιά του από το βάρος του χιονιού.

Στις καρυδιές για παράδειγμα, όπως και στις μηλιές ή τις καστανιές όταν στα κλαδιά τους μαζευτεί μεγάλος όγκος χιονιού τότε σπάζουν ενώ το φαινόμενο είναι πιο σπάνιο στις κερασιές ή στις φουντουκιές που τα κλαδιά τους έχουν άλλη διάταξη πάνω στον κορμό. Οι θάμνοι: κέδρα, πουρνάρια, φιλίκια ακόμα και οι πυράκανθοι δεν έχουν πρόβλημα από τον όγκο του χιονιού λόγω της απόστασης των κλαδιών τους από το έδαφος ενώ πολλές φορές βρίσκονται στη δεινή θέση να φορτωθούν στις πλάτες τους και το χιόνι που πέφτε από τα κλαδιά των υπερκείμενων από αυτούς δέντρων και τότε επιστρατεύουν την υπομονή τους.

Σε γενικές γραμμές πάντως το χιόνι λειτουργεί ως ο αόρατος μέγας ξυλοκόπος γιατί με το βάρος του επιτελεί το μέγα έργο της αφαίρεσης από τα δέντρα των νεκρών και ασθενικών κλάδων οι οποίοι καθώς πέφτουν παρασύρουν στο έδαφος από το ίδιο αλλά και τα παρακείμενα δέντρα πολλά υγιή κλαδιά. Έτσι δημιουργούν κάτω από το δέντρο ένα στρώμα από καυσόξυλα με τα οποία πορεύονταν παλαιότερα οι κάτοικοι των παραδασόβιων χωριών ενώ τώρα ουδείς ασχολείται με αυτά και στις ημέρες μας αποτελούν τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για την ανάφλεξη των δασών.

Είναι φορές όμως και ιδιαίτερα όταν ενσκύπτει έντονος νοτιάς ο οποίος φέρνει και πολύ βαρύ χιόνι ορισμένα δέντρα να λυγίσουν από το βάρος και να πέσουν στη γη παρασύροντας πότε λίγα αλλά και κάποιες φορές ολόκληρες συστάδες στο θάνατο. Έτσι παρατηρούμε πολλές φορές μεγάλες γυμνές λωρίδες μέσα στο δάσος και τούτο οφείλεται ακριβώς στην αδυναμία των δέντρων να σηκώσουν το βάρος του χιονιού. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα δέντρα καλούνται «κατακείμενα» και τα οποία είναι τα μόνα τα οποία μπορούν να απομακρύνουν από το δάσος για να καλύψουν τις ανάγκες τους αλλά αν δεν είναι δίπλα στο δρόμο αφήνονται να σαπίσουν και να γίνουν λίπασμα για τις επερχόμενες γενιές των δέντρων και του κόσμου του δάσους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30122015

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΤΙΡΙΑ

 

Απ’ ποιά πλευρά του ορίζοντα  έρχεται ο «καιρός» στην Αττική, το βλέπει καλύτερα όποιος βρίσκεται σε υψηλό σημείο αλλά και όποιος πάλι περπατάει σε κάποιον από τους φαρδείς δρόμους της πόλης -όπως η Βασιλίσσης Σοφίας- μπορεί να το διαπιστώσει και βεβαίως αν το απέναντι κτίριο έχει καθαρά τζάμια και αυτά δεν σπάνε την επιφάνεια με πολλά χωρίσματα. Τούτο συμβαίνει με τη γυάλινη πρόσοψη ενός μεγάλου κτιρίου που βρίσκεται κοντά στη διασταύρωση της Βασιλίσσης Σοφίας με τη Φειδιππίδου το οποίο από τη θέση που βρίσκεται μπορούμε να δούμε τι καιρός έρχεται από τα δυτικά, από την Πάρνηθα και την Πεντέλη μεριά και συχνά γίνεται ένας ωραίος μεγάλος καθρέπτης που στην επιφάνειά της τρέχουν τα σύννεφα και καμιά φορά φωτίζεται στιγμιαία και από τις αστραπές που πέφτουν μακριά στον ορίζοντα. Τούτο μπορούν να δουν οι περαστικοί στο δρόμο, ενώ ωραία θέση ως αφορά την θέα στον καιρό, έχει όποιος το σπίτι του ή η δουλειά του βρίσκεται σε κάποιον από τους πάνω ορόφους της διπλανής πολυκατοικίας με τους κλασσικούς τοίχους…

10122013