Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΓΑΤΟ ΙΣΑΑΚ

Οι συνέπειες του τρίμηνου (εκούσιου) εγκλεισμού μου στο χωριό είναι πολλές, πρακτικές κυρίως γιατί κάποια πράγματα που κάνω στην πόλη έμειναν στη μέση ή ακυρώθηκαν. Όπως για παράδειγμα οι δουλειές που κάνω και δύσκολα πια μπαίνουν στη σειρά καθώς μέσα σε αυτές τις 100 ημέρες άλλαξαν τόσα πράγματα στη ζωή μας και το μέλλον, φοβάμαι πως κρύβει τόσες εκπλήξεις που δεν θα προλαβαίνουμε να τις μετρήσουμε!   

Αυτό είναι ένα μέρος των σκέψεων που με συνόδευαν τις δυο ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα για λόγους που έχουν να κάνουν με την φροντίδα των δοντιών μου.  Το άλλο μέρος είχε να κάνει με τους φίλους που βίωσαν ο καθένας με τον τρόπο του τα περιοριστικά μέτρα και όσο κι αν μάθαινα απ’ αυτούς με το τηλέφωνο και το δίκτυο ανυπομονούσα να τους ακούσω από κοντά και λυπάμαι που δεν μου έφτασε ο χρόνος να δω περισσότερους.

Έτσι μετά από ένα σύντομο πέρασμα στο κέντρο της πόλης το οποίο ομολογώ πια δεν αναγνωρίζω έτσι που το είδα με κλειστά καταστήματα, περιορισμούς στην λειτουργία άλλων και φυσικά με την αραιή, σαν να είναι Αύγουστος κίνηση.  Μόνο στην Αχαρνών και τους παραδρόμους της η κίνηση έδειχνε κανονική αλλά οι εικόνες που έβλεπα δεν ήταν της Αθήνας που ξέραμε αλλά ενός προάστίου της που κατοικείται κυρίως από Αφροασιάτες.

Το απόγευμα της Πέμπτης συναντηθήκαμε στον «Ναυτίλο» με τον Άρχοντα της Σόλωνος και τους ευρύτερου κέντρου της Αθήνας, Βασίλη Χατζηϊακώβου και αφού είπαμε ότι είχαμε να πούμε περπατήσαμε μαζί το κομμάτι της Χαριλάου Τρικούπη από Ακαδημίας ως Πανεπιστημίου με προορισμό το Polis για να ταίσουμε τον γάτο Ισαάκ που κι αυτός είναι θύμα των περιοριστικών μέτρων ως προς τη λειτουργία των καταστημάτων. Αυτός βέβαια ήταν μαθημένος να ζει στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου και ποτέ δεν έχει βγει στο δρόμο αλλά σίγουρα του έλειψε η κίνηση που είχε το Polis από κόσμο που σχετίζεται κυρίως με τη συγγραφή, τις εκδόσεις και την τέχνη. Όχι γιατί περίμενε να του φέρουν κανένα μεζεδάκι, μόνο χαιρετισμούς εισέπραττε και πολύ συμπάθεια απ’ όσους τον πρόσεχαν.

Για το φαγητό του υπεύθυνος ήταν κυρίως ο Βασίλης και ο οποίος δεν τον ξέχασε όλες τις ημέρες της καραντίνας και κάθε μέρα κατηφόριζε ως το Polis να τον ταίσει και μαζί με αυτόν έτρωγαν κάνα δυο άλλες αδέσποτες γάτες που τους έχει κάνει χάρη ο άτιμος να κυκλοφορούν στην επικράτειά του χωρίς ποτέ αυτές να παραβιάσουν τις δικές του κρυφές γωνιές, τις οποίες μάλιστα υπερασπίζεται με σθένος και έτοιμος πάντα για καυγά.

Πήγαμε στο Polis και μόλις μας είδε ήρθε και τρίφτηκε στα πόδια του Βασίλη ο οποίος του άνοιξε την κονσέρβα και ο Ισαάκ αμέσως την άδειασε ενώ δοκίμασε και από την άλλη που έβαλε για την ωραία αδέσποτη γάτα δείχνοντας της έτσι ότι αυτός είναι ο άρχοντας του αιθρίου. Φοβισμένη η γάτα περίμενε υπομονετικά να πάει ο Ισαάκ να πιει νερό να φάει ότι της άφησε ο αχόρταγος γάτος και πήγε και χώθηκε πίσω από τις πικροδάφνες περιμένοντας την επομένη επίσκεψη του Βασίλη και το τέλος της καραντίνας. Γιατί, όσο και αν τον ενδιαφέρει το φαγητό, κάποια πρόσωπα που συχνάζουν στο Polis σίγουρα του λείπουν έστω και αν έρχονται εκεί με άδεια χέρια. 

ΑΘΗΝΑ, 16052020   

ΓΙΑΤΙ Ο ΓΑΤΟΣ ΙΣΑΑΚ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ…

Τον έχουμε μεγαλώσει και το αναγνωρίζει, ο ωραίος γάτος που ακούει στο όνομα Ισαάκ (νονός ο Άρχων Βασίλης Χατζηϊακώβου) αλλ’ αυτός ακούει και όπως τον αποκαλέσει ο καθένας που έρχεται στο Polis. Είναι όμως διστακτικός στις επαφές με όποιον ή όποια του κάνει ψιτ και τον αποκαλεί «γατούλη» και πλησιάζει μόνο όσους γνωρίζει καλά και βεβαίως αυτούς που τον ταϊζουν. Παλιότερα είχε συντροφιά και τον αδερφό του, έναν άλλο όμορφο μαύρο γάτο που λέγαμε Μαυρούλη αλλά από τότε που αυτός εξαφανίστηκε, ο Ισσαάκ έμεινε ο κυρίαρχος του αιθρίου στο Αρσάκειο και βεβαίως δεν γλίτωσε την στείρωση, πράγμα που ναι μεν του έδωσε βάρος αλλά του στέρησε τις χαρές που έχουν τον Γενάρη οι άλλες γάτες και γάτοι.

 Άπειρος και ασυνήθιστος σε αυτά, τρόμαξε χθες το απόγευμα όταν πήγε να δει και προτιθέμενος να διώξει από την επικράτειά του ένα ζευγάρι αδέσποτων, το οποίο άγνωστο πως βρέθηκε εκεί και παραλίγο να φύγει με κατεβασμένα αυτιά από τον αρσενικό που του διέκοψε τον ερωτικό οίστρο. Φοβισμένος όχι τόσο από τα νύχια αλλά πιθανόν από την βαρβατίλα του άλλου γάτου, μια μυρωδιάπου δεν ξέρει τι είναι και από τι προκαλείται, ήρθε και χώθηκε δίπλα μου και άρχισε μάλιστα να τρίβεται πάνω μου προσδοκώντας την ανταπόδοση την οποία έλαβε αμέσως.

Έτσι περάσαμε λίγη ώρα αγκαλιά εξηγώντας του πως δεν μπορεί στη ζωή να τα έχουμε όλα: αυτός έχει φαγητό, έχει στέγη, έχει φίλους συγγραφείς και ποιήτριες που τις ενθουσιάζει ενώ οι άλλοι οι αδέσποτοι, μόνοι κι έρημοι στο δρόμο να τους κλωτσάει ο ένας και άλλος, τους τρώει το κρύο και βρωμάνε αποφάγια από τους κάδους όπου ψάχνουν για τροφή.  Από το τέντωμα που έκανε και το γουργούρισμά στην αγκαλιά μου κατάλαβα πως συμφωνούσε σε όσα σαν θείος του, του έλεγα . Έτσι και του αφιέρωσα σήμερα λίγες λέξεις γιατί κι αυτός είναι κομμάτι του κέντρου της πόλης και της συνάφειας που ορισμένοι ακόμη καλλιεργούμε σε ένα χώρο που όλο και περισσότερο στενεύει και περιορίζει ανθρώπους, ιδέες και καταστάσεις…  

ΥΓ. Ευχαριστώ την άγνωστη κυρία που ζήτησα να μου κάνει την φωτογραφία με τον Ισσαάκ γιατί λόγω του κρύου και της παρουσίασης του βιβλίου του Νίκου Λαγκαδινού «Εμβατήριο Οπισθοπορείας» ήταν όλοι κλεισμένοι μέσα στην αίθουσα.

ΑΘΗΝΑ, 06022020             

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΙ

Η τελευταία φορά που βρέθηκε στο δρόμο ένας γάτος ο οποίος δείχνει να βαριέται αφόρητα την μονότονη ζωή του πίσω από το τζάμι ασφαλείας ενός παραθύρου σε ημισόγειο γραφείο που βλέπει στην οδό Σόλωνος μπορεί να ήταν όταν τον μάζεψαν από κάποια γωνία ή στο πάρκο που τον παράτησαν όταν ήταν γατάκι. Κάποιος ή κάποια  που δεν μπόρεσε να μοιράσει σε γνωστούς και φίλους τα γατάκια που έφερε στον κόσμο η γάτα τους έθεσε με αυτό τον τρόπο εγκατάλειψης σε δοκιμασία τα φιλόζωα αισθήματα των περαστικών από εκείνο το σημείο. Γίνονται κι αυτά και αποτελούν μέρος της σχέσης που έχουμε ο ένας και ο άλλος με τα ζώα και δεν έχουμε ακριβώς εκτιμήσει τις υποχρεώσεις και τις συνέπειες κυρίως που προκύπτουν από την συγκατοίκηση με ένα δεσποζόμενο ζώο.

Έτσι ο κιτρονοκεφετί γάτος της βιτρίνας δεν πρόλαβε να εξελιχθεί σε έναν ακόμη αδέσποτο γάτο και να βρήκε στέγη, φαγητό και στοργή και ως ήταν επόμενο αποκόπηκε παντελώς από τη ζωή της πόλης στους δρόμους και στις πλατείες. Στην περίπτωση που εξελίσσονταν ως αδέσποτος σίγουρα θα ζούσε όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες σε τίποτα ερειπωμένα σπίτια·  δεν θα είχε και κανέναν στο κεφάλι του να τον ζαλίζει με υποχρεώσεις κατοικιδίου και φυσικά ούτε χάδια και παιχνίδια. Βρέθηκε όμως σε ένα ζεστό και καθαρό σπίτι, δέχθηκε –δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς εξάλλου- ιατρικές φροντίδες, εμβολιασμούς και σίγουρα και τη στέρηση της γονιμοποιητικής ικανότητάς του. Δηλαδή δεν θα μπορούσε να γίνει πατέρας και οι θηλυκές γάτες αν συναντούσε καμιά φορά δεν θα είχαν γι’ αυτόν καμιά διαφορά από τις λούτρινες της κυράς του και θα έπαιζαν μαζί μόνο αθώα παιχνίδια. Τούτο είναι και το πιο βασικό για την συμπεριφορά του και ποτέ δεν φαντάστηκε πως θα μπορούσε, όταν βρει μια ευκαιρία, να ξεπορτίσει και να αρχίσει να αναζητά θηλυκές γάτες στο παρκάκι και να επιστρέψει σπίτι όταν τελειώσουν οι χειμωνιάτικοι έρωτες των γάτων μαδημένος, ματωμένος και τα αυτιά του να κρέμονται λωρίδες στο κεφάλι του.

Ο γάτος της βιτρίνας αγνοεί τι πραγματικά γίνεται έξω από το τζάμι που τον χωρίζει από τον κόσμο που  περνά όλη τη μέρα πάνω κάτω στη Σόλωνος. Καθότι περίεργος, σίγουρα θα έσκυψε να δει τι κολλούσε κάποιος στον τοίχο της πολυκατοικίας αλλά και να ήξερε γράμματα δεν μπορεί από τη θέση που είναι η αφίσα να διαβάσει το μήνυμα. Το μήνυμα της αφισέτας: «Ξύπνα τον γίγαντα που έχεις μέσα σου» αφορά εκτός απ’ αυτούς που αναζητούν την βελτίωση των ικανοτήτων τους και την ανακάλυψη των κρυφών πτυχών της ψυχής τους που διοργανώνει κάποια φιλοσοφική ομάδα φυσικά και τον ίδιο τον γάτο, ο οποίος θα μπορούσε να παρακολουθήσει και χωρίς να ξέρει γράμματα το σχετικό σεμινάριο. Το ζήτημα για τον γάτο όμως είναι ότι από τη θέση που βρίσκεται πίσω από το τζάμι ασφαλείας δεν μπορεί να το δει και το χειρότερο, όσοι περνάνε απ’ έξω και το διαβάζουν δεν μπαίνουν στον κόπο να τον πληροφορήσουν γιατί τον θεωρούν τελειωμένο από τη ζωή που τον υποχρέωσαν να κάνει σε ένα σπίτι και όχι στους δρόμους της πόλης.   

ΑΘΗΝΑ, 21042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 17042019. σελ. 37.

ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ!

 Είπα αυτό  το τριήμερο να μην πάω πουθενά, αφενός να το περάσω με την Άρτεμη και αφετέρου να προχωρήσω πριν πλακώσουν για τα καλά οι ζέστες κάποιες δουλειές που έχω αναλάβει. Γι’ αυτό και πήρα το λάπτοπ και τα χαρτιά μου και εγκαταστάθηκα στο σπίτι της Στάλης, κουβεντιάσαμε με την Άρτεμη τρέχοντα και χρονίζοντα πράγματα, μαγειρέψαμε διάφορα που δεν θέλουν και πολύ κόπο, βλέπω και τηλεόραση που μου λείπει και φυσικά έκατσα και αρκετές ώρες πάνω από το πληκτρολόγιο να δουλέψω.

Εκεί λοιπόν εμφανίστηκε και ο Τσίλης, ένας ωραίος μεγάλος τιγρέ γάτος που φιλοξενεί η Άρτεμη για λίγες ημέρες και ήρθε καμαρωτός – καμαρωτός, με την ουρά υψωμένη σαν κεραία, τρίφτηκε στη γωνία της οθόνης αλλά δεν έμεινε εκεί. Προχώρησε κατόπιν πάνω στο πληκτρολόγιο και καθώς πατούσε τα πλήκτρα στην οθόνη έβγαιναν γράμματα που δεν συνέθεταν βέβαια λέξεις αλλά ήταν εμφανές ότι επρόκειτο για ίχνη από πόδια γάτας. 

 

Μου άρεσε αυτή η κίνηση του Τσίλη, την εκτίμησα περισσότερο από άλλους τύπους που γράφουν με τα χέρια και φώναξα την Άρτεμη να μας βγάλει μια φωτογραφία. Το κατάλαβε όμως ό άτιμος και επειδή μάλλον δεν επιθυμεί δημοσιότητα στα έργα του, παρόλα τα κόλπα και τα παρακάλια που του έκανα, προσπέρασε το πληκτρολόγιο και επικέντρωσε το ενδιαφέρον στο ποντίκι και άρχισε να παίζει με το καλώδιο μέχρι που κατάλαβε ότι είναι πλαστικό και όχι από κρέας και αποσύρθηκε στη γωνιά του να δει Survivor και τον ακολούθησα! 

ΑΘΗΝΑ, 04062017

Η ΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΥ ΓΑΤΟΥ ΑΠΟ ΔΕΝΤΡΟ…

 

Χθες το πρωί καθώς πίναμε καφέ στο ωραίο μπαλκόνι του ξενοδοχείου «Αγνάντι» με την πανοραμική θέα στη λίμνη Πλαστήρα, παρακολουθήσαμε εντελώς τυχαία μια άλλη πτώση, ενός νεαρού γάτου από μια μικρή βελανιδιά πού ήταν μπροστά μας. Στην αρχή νομίσαμε πως ήταν σκίουρος, εκείνο το μαλιαρό πράγμα που κινούνταν στα κλαδιά του δέντρου. Παρατηρώντας όμως καλυτέρα, είδαμε πως επρόκειτο για ένα μικρό γάτο ο οποίος πρέπει να βρέθηκε με ένα σάλτο δυο μέτρα πάνω από το έδαφος ασκούμενος στις αναριχήσεις, οι οποίες θα είναι κομμάτι της ζωής του, για να μάθει να κυνηγάει πουλιά ή να επισκέπτεται καμιά φωλιά ή ακόμη όταν από εκεί ψηλά, θα είναι απαρατήρητος  για το άτυχο ποντίκι ή οποιοδήποτε άλλο τρωκτικό ή ερπετό περάσει από κάτω.

Ο γάτος που είδαμε χθες στο "Αγνάντι", ήταν ένας νέος γατούλης ο οποίος προφανώς έπαιζε και μάλιστα υπό την επιτήρηση της μητέρας του και χρειάστηκε να του φωνάξω να φοβηθεί για να τραβήξω τη φωτογραφία της πτώσης και τα ψιλοκατάφερα νομίζω γιατί η ταχύτητα που ανέπτυξε ήταν σχεδόν ανάλογη του Αυστριακού. Η διαφορά με αυτόν ήταν ότι όταν βρέθηκε στη γη, δεν φάνηκε και τόσο χαρούμενος αλλά έδειχε ενοχλημένος γιατί του χάλασα το παιχνίδι. Με ένα κλείσιμο του ματιού όμως, το έδωσα να καταλάβει πως δεν το ξανακάνω και του ευχήθηκα πολλά, καλά και επιτυχημένα ως προς το σκοπό τους άλματα…

 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ 14102012