ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΑΝΑΖΗΤΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Αν κρίνουμε από την κατάσταση της πράσινης λινάτσας που καλύπτει το παλιό κτίριο στην οδό Σουρμελή, λίγο πριν από την οδό Λιοσίων, δεν πρέπει να είναι πολλά τα χρόνια που το σαβάνωσαν και ως είθισται, το ξέχασαν. Έτσι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις αν δεν έχει ορίζοντα απόδοσης η αναπαλαίωση ενώ για κάποιους άλλους λόγους η λινάτσα μπορεί να μείνει στις σκαλωσιές μέχρι αυτό να γίνει σωρός από υλικά που παίρνει ο αέρας. Πιθανόν δε να το κάλυψαν για να μη βλέπουν οι γείτονες και οι περαστικοί την κατάντια του.

Τούτο ενισχύει και η αφελής πολλές φορές εντύπωση για τη διατήρηση αναλόγων κατασκευών με τον ισχυρισμό ότι αποτελούν δείγματα της αρχιτεκτονικής σε μια πόλη που την έχει απαξιώσει προ πολλών δεκαετιών και οι νοικοκυραίοι τους τα έχουν παρατήσει γιατί τους είναι πια ασύμφορα. Τέτοια παραδείγματα μπορούμε να δούμε πολλά και σε διάφορα σημεία της πόλης και φανερώνουν πως η αγάπη για τα παλιά σπίτια είχε να κάνει με τις επιδοτήσεις που αφειδώς έρρεαν τα παλαιότερα χρόνια για την αποκατάσταση κάποιων κτιρίων που τα στοιχεία τους είναι τέτοια που αξίζει να διατηρηθούν για να νοσταλγούν όσοι τα έζησαν και να μελετούν οι φοιτητές της αρχιτεκτονικής. Ένας επίσης λόγος που πολλές αναπαλαιώσεις εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους ήταν ότι εξέλιπε ο σκοπός τους που ήταν η στέγαση καταστημάτων ή υπηρεσιών αλλά από τη στιγμή που η αγορά γέμισε με άδεια μαγαζιά, κανένας δεν ρισκάρει να ανοίξει ένα και να χρεοκοπήσει.

Πέραν απ’ αυτά τα οποία αποτελούν και στοιχεία μιας ξεχασμένης, λόγω και της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας στην κοινωνία μας συζήτηση για την εικόνα της πόλης, τα πράγματα έχουν και μια άλλη διάσταση. Αυτοί που σαβάνωσαν τα κτίριο έβαλαν μέσα από τη λινάτσα και το δεντράκι που ζούσε στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι χωρίς να σκεφτούν αν αυτό μπορεί να ζήσει χωρίς ήλιο ή αέρα. Τι τους ένοιαζε εξάλλου; Ένα λιγότερο δέντρο στους δρόμους της πόλης δεν το αντιλαμβάνεται κανένας και ειδικά στη Σουρμελή στην οποία ελάχιστα φαίνονται τα κατοικημένα σπίτια στους ορόφους ενώ από τα ισόγεια καταστήματα  τα περισσότερα είναι αμπαρωμένα και η κίνηση γενικώς περιορισμένη καθώς όλοι βιάζονται να απομακρυνθούν το γρηγορότερο από ένα άδειο δρόμο.   

Τα δέντρα όπως είναι γνωστό, δεν έχουν πόδια να περπατήσουν, να φύγουν, να σωθούν, αλλά έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα, να γέρνουν, να ελίσσονται, να ψάχνουν να βρουν μια θέση στον ήλιο και αυτό έκανε και το θύμα της λινάτσας. Αυτό στη Σουρμελή κατάφερε, με τον τρόπο του βεβαίως και τρύπησε σε ένα σημείο το ημιδιάφανο παραπέτασμα και αφού βγήκε το πρώτο του κλαράκι και είδε πως δεν καραδοκεί κανένας με ψαλίδι να το κουρέψει, έδωσε το σήμα και ξεχύθηκαν και τα άλλα έξω και πλέον απολαμβάνουν για λογαριασμό και των υπολοίπων που είναι κρυμμένα τον ήλιο και τους μεταφέρουν εκτός από τη ζεστασιά του και το τι βλέπουν στον δρόμο που η φθορά μέρα τη μέρα επικάθεται σε παχιές στρώσεις ερημιάς και μελαγχολίας για ένα άλλοτε ζωντανό κομμάτι της πόλης.

ΑΘΗΝΑ, 11072018, Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 38.

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΖΗΤΑ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Αν κρίνουμε από την κατάσταση της πράσινης λινάτσας που καλύπτει το παλιό κτίριο στην οδό Σουρμελή, λίγο πριν από τη Λιοσίων, δεν πρέπει να είναι πολλά τα χρόνια που το σαβάνωσαν και ως είθισται, το ξέχασαν. Έτσι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις αν δεν έχει ορίζοντα απόδοσης η αναπαλαίωση ενώ για κάποιους άλλους λόγους η λινάτσα μπορεί να μείνει στις σκαλωσιές μέχρι αυτό να γίνει σωρός από υλικά. Προφανώς το καλύπτουν για να μη βλέπουν οι γείτονες και οι περαστικοί την κατάντια του. Τούτο ενισχύει και η αφελής πολλές φορές εντύπωση για τη διατήρηση αναλόγων κατασκευών με τον ισχυρισμό ότι αποτελούν δείγματα της αρχιτεκτονικής σε μια πόλη που την έχει απαξιώσει προ πολλών δεκαετιών και οι νοικοκυραίοι τους τα έχουν παρατήσει γιατί τους είναι πια ασύμφορα.

Πέραν απ’ αυτά τα οποία αποτελούν και στοιχεία μιας ξεχασμένης, λόγω και της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας στην κοινωνία μας συζήτηση για την εικόνα της πόλης, τα πράγματα έχουν και μια άλλη διάσταση. Αυτοί που σαβάνωσαν τα κτίριο έβαλαν μέσα από τη λινάτσα και το δεντράκι που ζούσε στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι χωρίς να σκεφτούν αν αυτό μπορεί να ζήσει χωρίς ήλιο ή αέρα. Τι τους ένοιαζε εξάλλου; Ένα λιγότερο δέντρο στους δρόμους της πόλης δεν το αντιλαμβάνεται κανένας και ειδικά στη Σουρμελή στην οποία ελάχιστα φαίνονται τα κατοικημένα σπίτια στους ορόφους ενώ από τα ισόγεια καταστήματα  τα περισσότερα είναι αμπαρωμένα και η κίνηση γενικώς περιορισμένη.

Τα δέντρα είπαμε και σε άλλο σημείωμα, δεν έχουν πόδια να περπατήσουν, να φύγουν, να σωθούν, αλλά έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα, να γέρνουν, να ελίσσονται, να ψάχνουν να βρουν μια θέση στον ήλιο και αυτό έκανε και το θύμα της λινάτσας. Αυτό στη Σουρμελή κατάφερε, με τον τρόπο του βεβαίως και τρύπησε σε ένα σημείο το σκοτεινό περαπέτασμα και αφού βγήκε το πρώτο του κλαράκι και είδε πως δεν καραδοκεί κανένας με ψαλίδι να το κουρέψει, έδωσε το σήμα και ξεχύθηκαν και τα άλλα έξω και πλέον απολαμβάνουν για λογαριασμό και των υπολοίπων που είναι κρυμμένα τον ήλιο και τους μεταφέρουν εκτός από τη ζεστασιά του και το τι βλέπουν στον δρόμο που η φθορά μέρα τη μέρα επικάθεται σε παχιές στρώσεις ερημιάς και μελαγχολίας για ένα άλλοτε ζωντανό κομμάτι της πόλης.

Ακτήμων Αθηναίος 

H ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ

Δεν είχαν μόνο ένα άγιο, αλλά πολλούς οι διερχόμενοι πριν από λίγη ώρα από την οδό Σταδίου όταν από τον πολύ δυνατό αέρα, μια μεγάλη πιπεριά απ’ αυτός που βρίσκονται κάτω από το υπουργείο Εσωτερικών, απένατι ακριβώς από την ALFA BANK, ξεριζώθηκε και έπεσε στο δρόμο αλλά ευτυχώς, τα καλώδια του τρόλει που αποδείχθηκαν αρκετά ανθεκτικά καθώς και λίγο τα κάγκελα του Αβραμόπουλου εμπόδισαν το μεγάλο δέντρο να πέσει στο δρόμο και να έχουμε καταστραμένα αυτοκίνητα και θύματα οδηγούς και περαστικούς. Σημειώνουμε ως μισή ώρα πριν, στο σημείο αυτό ήταν συγκεντρωμένοι για να διαμσρτηρηθούν δυο - τρεις εκατοντάδες άτομα με αναπηρίες και τη στιγμή που έπεσε το δέντρο είχαν προχωρήσει σε πορεία προς την πλατεία Συντάγματος. Η κυκλοφορία στη Σταδίου διακόπηκε για μια ώρα περίπου μέχρι να τεμαχίσουν τον κορμό και να πάρουν τα κλαδιά. 

Ποιος το περίμενε, η μεγάλη πιπεριά, η μεγαλύτερη απ’όλες που είναι φυτεμένες στην Σταδίου και αποτελούσαν τάχα κομμάτια μιας δεντροστοιχίας που την είχαν διαλύσει με τις κατά καιρούς κατασκευές και ανακατασκευές των πεζοδρομίων, να πέσει,εξαιτίας του δυνατού αέρα, μέρα μεσημέρι στο δρόμο χωρίς ευτυχώς να έχουμε ζημιές και τραυματίες. Έτσι δημιουργήθηκε για λίγη ώρα στην άδεια από κίνηση οδό στην οποία τα περισσότερα καταστήματα  έχουν κατεβάσει ρολά λόγω της κρίσης, μια ειδυλλιακή εικόνα υλοτομίας.

Άνδρες της πυροσβεστικής που έφτασαν πρώτοι στο σημείο που έπεσε το δέντρο, πήραν τα αλυσοπρίονα και άρχισαν να κλαρίζουν σαν έμπειροι υλοτόμοι τα ψηλά σημεία του κορμού που κείτονταν άψυχο στο δρόμο και κατόπιν ήρθαν οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων και ανέλαβαν να λιανίσουν τον μεγάλο κορμό σε κούτσουρα. Μια στιγμή μάλιστα μέτρησα πάνω από τέσσερα αλυσορπίονα, κάποια πριόνια χειρός και σίγουρα θα είχαν μέσα στα αυτοκίνητα και κάποια τσεκούρια αλλά δεν τα είχαν βάλει στη δουλειά. Ήταν σαν να ήμουν σε δάσος στα Άγραφα που λιάνιζαν έλατο αλλά με τη διαφορά ότι από πουθενά δεν ακούγονταν πουλάκια και νερά να τρέχουν αλλά μόνο κόρνες εγλωβισμένων οδηγών στη Σταδίου και διάφορα άλλα απ’ αυτούς στα «γαλλικά» όπως λένε και οι πολιτικοί.

Ήταν τέτοια η σκηνή, που κάποιος ξένος, ο οποίος βέβαια θα είχε παρακολουθήσει σε κανένα πρωϊνάδικο τον ξυλοκαβγά για τη θέρμανση, θα νόμιζε πως οι Αθηναίοι, αρπαξαν ότι αλυσοπρίονα είχαν στα σπίτια και βγήκαν στους δρόμους της πόλης να κόψουν τα δέντρα να βγάλουν ξύλα για τα τζάκια και τις σόμπες που γέμισαν τα σπίτια τώρα που το πετρέλαιο είναι απλησίαστο.Όπως έκαναν δηλαδή και οι Αλβανοί, τον πρώτο χειμώνα μετά την πτώση του καθεστώτος  του Χόντζα που δεν άφησαν δεντράκι για δεντράκι στους δρόμους τους σαν να ξεθύμαιναν πάνω σε αυτά για τόσα χρόνια πραγματικής δουλείας.

ΑΘΗΝΑ, 03122013

Η ΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΥ ΓΑΤΟΥ ΑΠΟ ΔΕΝΤΡΟ…

 

Χθες το πρωί καθώς πίναμε καφέ στο ωραίο μπαλκόνι του ξενοδοχείου «Αγνάντι» με την πανοραμική θέα στη λίμνη Πλαστήρα, παρακολουθήσαμε εντελώς τυχαία μια άλλη πτώση, ενός νεαρού γάτου από μια μικρή βελανιδιά πού ήταν μπροστά μας. Στην αρχή νομίσαμε πως ήταν σκίουρος, εκείνο το μαλιαρό πράγμα που κινούνταν στα κλαδιά του δέντρου. Παρατηρώντας όμως καλυτέρα, είδαμε πως επρόκειτο για ένα μικρό γάτο ο οποίος πρέπει να βρέθηκε με ένα σάλτο δυο μέτρα πάνω από το έδαφος ασκούμενος στις αναριχήσεις, οι οποίες θα είναι κομμάτι της ζωής του, για να μάθει να κυνηγάει πουλιά ή να επισκέπτεται καμιά φωλιά ή ακόμη όταν από εκεί ψηλά, θα είναι απαρατήρητος  για το άτυχο ποντίκι ή οποιοδήποτε άλλο τρωκτικό ή ερπετό περάσει από κάτω.

Ο γάτος που είδαμε χθες στο "Αγνάντι", ήταν ένας νέος γατούλης ο οποίος προφανώς έπαιζε και μάλιστα υπό την επιτήρηση της μητέρας του και χρειάστηκε να του φωνάξω να φοβηθεί για να τραβήξω τη φωτογραφία της πτώσης και τα ψιλοκατάφερα νομίζω γιατί η ταχύτητα που ανέπτυξε ήταν σχεδόν ανάλογη του Αυστριακού. Η διαφορά με αυτόν ήταν ότι όταν βρέθηκε στη γη, δεν φάνηκε και τόσο χαρούμενος αλλά έδειχε ενοχλημένος γιατί του χάλασα το παιχνίδι. Με ένα κλείσιμο του ματιού όμως, το έδωσα να καταλάβει πως δεν το ξανακάνω και του ευχήθηκα πολλά, καλά και επιτυχημένα ως προς το σκοπό τους άλματα…

 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ 14102012